Het eerste album dat ik van Phosphorescent hoor verrast me op een positieve wijze. Een geweldige zang en prachtige melodieën. De plaat is een mix van vele genres maar het voelt wel aan als één geheel.

Bij de openingstrack "Sun, Arise! " ben ik gelijk al verrast door het geluid en de zang. Een mooie opener die al veel druk op de rest van het album legt. Bij het tweede nummer "Song for Zula " wordt ik echt gegrepen, een vast ritme waarbij de tekst goed tot zijn recht komt. De melodieën van de instrumenten ontwikkelen zich prachtig door het nummer heen. Het feest is dan nog niet voorbij want ook "Ride on / Right On" is een sterke track en bevat wat ondersteunend gitaargeluid.
"Terror in the Canyons" past ook goed op het album, rustgevend en niet te lang. "A Charm / a Blade" bouwt zicht continue naar het refrein toe op waarbij de piano prachtig naar voren komt.
Op "Muchacho's Tune" komen de blazers en de piano mooi samen. Het daaropvolgende "A New Anhedonia" is niet heel opvallend maar blijft wel in dezelfde stemming hangen. "The Quotidian Beasts" bouwt zich dan weer prachtig op met een combinatie van vele geluiden en het sterke stemgeluid van Matthew Houck. Op "Down to Go" komen opnieuw de blazers en piano mooi samen. Daarna volgt het afsluitende "Sun's Arising", niet zo verrassend als het openingsgeluid maar het album wordt waardig afgesloten.

Opvallend zijn de vele verschillende instrumenten die nergens niet goed samenklinken. Op het album is gebruik gemaakt van vele muzikanten die zowel op de gitaar, piano, verschillende soorten drums, trompet, trombone en percussies een ongelooflijk mooie samenhang vormen. Matthew Houck heeft voor het album een sterke groep muzikanten geselecteerd. Niet voor niks zeer goed ontvangen in de media.
4/5

Na het succes van Wish You Were Here, met zijn diepgewortelde emoties van het tijdperk van Syd Barrett, was Animals alweer het tiende album van het viertal. Het album is losjes gebaseerd op George Orwell’s politieke verhaal Animal Farm. De nummers vertellen het verhaal van de verschillende klassen uit de samenleving. De strijdlustige honden, de meedogenloze varkens en de hersenloze kudde schapen worden in de kritiek op de kapitalisatie door Roger Waters in beeld gebracht. De invloed van de overige bandleden in het concept zijn hierbij nogal beperkt, alleen Gilmour heeft een bijdrage met zijn Dogs. Dat Roger de leiding pakte gaf onder andere verzet van Gilmour en de onderliggende relaties tussen de vier bandleden kwam daarmee onder spanning te staan. Brian Humphries werd net als het op de voorganger aangesteld als geluidtechnicus, om het gebruik van de breed ingezette instrumentatie in goede banen te leiden.

Na de korte introductie met het liefdevolle en rustgevende eerste deel van Pigs on the Wing krijgen in Dogs de zakenmannen ervan langs. Op het juiste moment slaan de honden toe in een wereld waarin de hebzucht naar geld wordt overgenomen. Op muzikaal gebied drijft het ruim een kwartier durende nummer door de funky klanken van de orgels van Wright en de uitspattingen van David’s gitaarwerk. Na het vocale werk in de eerste helft van het nummer neemt Waters het stokje over. Het terugkerende akoestische gitaarpatroon wordt in het tweede gedeelte door de getrainde honden ondersteunt. De verschillende technische aspecten zorgen voor de echoënde geluiden, blaffende honden en harmonieuze gitaarritmes.

And when you lose control, you'll reap the harvest you have sown
And as the fear grows, the bad blood slows and turns to stone
And it's too late to lose the weight you used to need to throw around
So have a good drown, as you go down, all alone
Dragged down by the stone.

De varkens die aan de bovenkant van de maatschappij staan worden vormgegeven in de bluesy klanken van Pigs. De koebellen van Mason zorgen voor de landelijke klanken van het vasthoudende ritme van het nummer. De psychedelische aspecten keren terug in de talkbox van Gilmour. De klanken van toetsenist Wright worden in het geheel wat meer naar achter gedreven en laten vooral de gitaren en synths de toon van het nummer zetten. Zijn pianospel komt beter tot recht in opvolger Sheep, waar de hersenloze menigte de grootmachten van de maatschappij volgen. De indringende en wrede klanken van Waters woede doemen op in de synths en elektronische klankeffecten. De woeste menigte valt aan totdat de honden zijn uitgemoord. Het album wordt afgesloten door het vriendelijke omhulsel van Waters liefdesuitingen aan zijn vrouw Carolyne Christie.

You know that I care what happens to you
And I know that you care for me too
So I don't feel alone
Of the weight of the stone
Now that I've found somewhere safe
To bury my bone
And any fool knows a dog needs a home
A shelter from pigs on the wing

Animals is met zijn politieke statements en zwaar beladen soundeffecten het meest intrigerende werk van Pink Floyd. Waters leiderschap toont zich in zijn bijna volledige creatie van het album. Het viertal weet echter per persoon een indruk af te leveren in de muzieklandschappen dat het album rijk is. Met zijn bij vlagen terugkerende psychedelische patronen en krachtige productie behoord Animals tot de top van Floyd’s muzikale universum.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Na de psychedelische elementen van voorganger Atom Heart Mother vormt Meddle het omslagpunt in de muzikale richting van Pink Floyd, met de progressieve inslag gaat Meddle in op het perfectioneren van The Floyd sound. Ieder bandlid toont zijn invloeden in de zestal composities dat het album rijk is. Het gebrek aan een overkoepelend thema maakt dat niet elk nummer dezelfde muzikale lijn volgt.

Openingstrack One of These Days voert zich door de klanken van Waters basgitaar, synths en orgelklanken heen. Het samenspel tussen de vier bandleden leeft op in de experimentele klanken. David Gilmour weet zich als gitarist te ontwikkelen in hoogstaande gitaarsolo’s, waarin de swingende onderliggende laag van percussie en piano het geheel in zijn ritme houdt. A Pillow of Winds voert de luisteraar door de rustgevende en liefdevolle zang van Gilmour. Fearless voert zich met zijn langzame tempo naar de diepzinnige gitaarklanken toe. Het nummer klimt zich beetje bij beetje op tot in de nok van het stadion om You’ll Never Walk Alone te laten weerklinken. Roger’s San Tropez en het gezamenlijke Seamus doen zich afzonderen van de muzikale structuur van de rest van het album. De jazzy en bluesy klanken vormen twee korte nummers die zich nergens echt omhoog weten te werpen.

Dit geldt niet voor één van de meest epische muziekstukken uit het werk van Pink Floyd. Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves
In labyrinths of coral caves
The echo of a distant tide
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine

De progressieve elementen van Meddle komen vooral tot hun recht in het opening- en slotnummer. Het krachtige samenspel en de tot in de puntjes uitgewerkte delen van deze twee nummers maken het één van de meest verfijnde werken van Floyd. Op productioneel gebied zijn dit ook de nummers die van de verschillende opnamesessies kwalitatief het beste tot leven komen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Pink Floyd is van grote invloed geweest in de ontwikkeling van de psychedelische rockmuziek door de vele experimentele albums die ze door de jaren heen hebben gemaakt. Na een periode met de eerste leadzanger en gitarist Syd Barrett voegde David Gilmour zich in 1967 bij de band en nam in 1968 de rol van Syd over. Dit leidde uiteindelijk tot een transformatie tot één van de succesvolste bands uit de muziekgeschiedenis in de progressieve en symfonische muziek. In 1973 verscheen het uiterst succesvolle album The Dark Side of the Moon dat uitgroeide tot één van de beste verkochte albums ter wereld. Het album wordt gekenmerkt door de verschillende muzikale experimenten met gebruik van synthesizers, gitaren en toegevoegde effecten.

Het album opent met het kenmerkende geluid van een hartslag in Speak to Me waarna de overgang naar Breathe wordt doorgezet. De muzikale technieken en symfonische geluiden zijn goed hoorbaar en David opent gelijk met zijn prachtig echoënde stem. Het instrumentale On the Run is een psychedelische rollercoaster waarin de experimentele geluiden mooi naar voren komen. Je hoort hier de geluiden die Pink Floyd op de synthesizer ontwikkelde waarna het nummer doorloopt in het klokkenspel van Time, schitterend ontwikkeld door Alan Parsons. Het is het begin van een langdurige intro die op een rustige manier toewerkt naar de teksten gezongen door Gilmour en Waters. De mix van gitaar, drums en effecten ontwikkeld zich op onnavolgbare wijze door het nummer heen. Het gitaarspel van David Gilmour en de solo’s die hij in het nummer brengt zijn van hoog niveau en stuwen het nummer tot grote hoogte.

“Ticking away the moments
That make up a dull day
Fritter and waste the hours
In an off-hand way

Kicking around on a piece of ground
In your home town
Waiting for someone or something
To show you the way”

The Great Gig in the Sky wordt op een rustige wijze geopend door het pianospel uitmuntend in de zweverige stem van Clare Torry die het nummer een mooie ontwikkeling geeft. Bij het openen van de kassalades bij het begin van Money weet je gelijk waar het nummer over gaat en het is daarom ook op slimme wijze gekozen. Het nummer heeft wat meer het karakter van een poptrack en verscheen daarom niet onterecht op single. Het was duidelijk dat ook Pink Floyd het commerciële succes van een single nodig had om de plaat wat meer onder de aandacht te brengen. Het nummer is daarom niet minder sterk want qua opbouw zit het uitstekend in elkaar met verschillende instrumentale delen en de teksten van Roger Waters. Het orgel vormt de rustige intro van Us and Them waarbij de drums gespeeld door Nick Mason langzaam opkomen. De saxofoon voegt net dat beetje extra toe aan de zang en de sterke songtekst. Naar het einde toe worden de instrumenten steeds feller en het geluidsniveau zwelt aan om weer terug te komen bij de zang van Gilmour.

“Us and Them
And after all we’re only ordinary men
Me, and you
God only knows it’s not what we would choose to do
Forward he cried from the rear
and the front rank died
And the General sat, as the lines on the map
moved from side to side”

Het instrumentele Any Colour You Like vormt de overgang van Us and Them naar Brain Damage. Een goed ontwikkelde experimentele sessie waarna de stem van Waters het korte Brain Damage op een schitterende wijze vertolkt waarbij The Dark Side of the Moon voorbij komt. Het slot van deze album klassieker wordt eruit geknald met Eclipse wat een verlengde van Brain Damage is en wordt afgesloten met de hartslag van het begin van het album.

The Dark Side of the Moon is niet onterecht tot één van de beste verkochte albums uitgegroeid. Met de experimentele en symfonische geluiden waren de mannen van Pink Floyd hun tijd ver vooruit en hebben ze een album neergezet wat één geheel vormt. De nummers lopen op schitterende wijze in elkaar over en zowel het instrumentele deel als de geweldige teksten vormen een hoogtepunt uit de muziekgeschiedenis.

5*

Het vertrek van Roger Waters in 1985 betekende een periode van meeslepende rechtszaken en spanningen tussen hem en zijn oud-bandleden. De beginperiode van Gilmour’s leiderschap opende zich in 1986 met het matige A Momentary Lapse of Reason, waar Richard Wright als sessiemuzikant terugkeerde in Pink Floyd. Door het gebrek aan Waters creatieve inbreng verliepen de opnames voor dat album moeizaam. Het drietal dook pas in 1993 opnieuw gezamenlijk de studio in voor de opnames van hun veertiende studioalbum The Division Bell. Van grote invloed was de tekstuele inbreng van Gilmour’s nieuwe echtgenoot Polly Samson, die David inspireerde tot het uiten van zijn gevoelens. De problemen van het menselijke leven en de gesprekken die we voeren vormen de basis van het album.

Via de instrumentele klanken van Cluster One voert het album zich naar rockballad What Do You Want from Me. Het gitaarspel van Gilmour dringt zich op door het toetswerk van Wright heen. Het verleden van de band komt aanbod in Poles Apart, waarin Syd Barrett en Roger Waters in de teksten voorbij komen. Gilmour toont zijn krachtige gitaarspel in het instrumentele Marooned. Een ander wonderschoon geheel vormt Coming Back to Life, waarin de gitaarklanken en synths het nummer in alle rust laten vorderen. De liefdesuitingen van Gilmour vinden hun weg in zijn gitaarsolo’s en ontspannende drumritme. Keep Talking gaat daarna in op de wijze waarop we met gesprekken onze problemen kunnen bespreken. De ritmische gitaren en de invloeden uit de elektronische muziek worden in het muzikale geheel in goede banen geleid. De technische invloeden zijn terug te vinden in de talkbox en de vervreemde gitaarklanken.

For millions of years mankind lived just like the animals
Then something happened which unleashed the power of our imagination
We learned to talk

Het hoogtepunt van het album vormt het autobiografische High Hopes. Met de invloeden van Gilmour’s vrouw Samson vormen de teksten meer diepgang dan David’s eerdere werk. Met de aanvangende klanken van de kerkklokken en het aangrijpende pianospel van gastmuzikant Jon Carin voert Gilmour je mee naar zijn jeugdige jaren. De muzikale opbouw weet zich met de orkestrale klanken en het emotionele gitaarspel tot diep in de mens binnen te dringen. Gilmour’s vocalen zijn doordrenkt van zijn schoonheid en voeren de teksten terug naar de beginjaren van See Emily Play.

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Alhoewel The Division Bell over de gehele linie nogal wat zwakke elementen kent, staan er ook een paar van Gilmour’s tekstuele hoogstandjes op. Het drietal krijgt naast een aantal gastmuzikanten de ondersteunende kracht van bassist Guy Pratt. Op vocaal gebied lijkt Gilmour in enkele momenten afwezig en vormen de muzikale uitspattingen minder diepgang dan voorheen. The Division Bell mag zich met de terugblikken op het verleden en de bij vlagen grandioze solo’s van Gilmour het beste werk noemen na het afscheid van Roger Waters.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Twintig jaar na het laatste album The Division Bell uit 1994 verschijnt het lang verwachte album The Endless River van Pink Floyd. Er is veel veranderd in de loop der jaren, zo is de toetsenist Richard Wright in 2008 overleden. Gelukkig horen we zijn invloeden wel terug op het album dat voornamelijk begin jaren negentig is opgenomen. Met de uitgebreide instrumentale composities horen we nog één keer de kenmerkende Pink Floyd sound zodat dit hoofdstuk uit de muziekgeschiedenis definitief kan worden afgerond.

Het eerste van de vier muzikale gedeeltes start met Things Left Unsaid…, een nummer dat het einde aanschouwd en vooral rust uitstraalt. De klanken van de gitaarsnaren sijpelen binnen in een mix van synthesizers. Vanuit daar stappen we over naar It’s What We Do, waarin met keyboards en blazers herinneringen aan lang vervlogen tijden van Pink Floyd worden opgerakeld. Gilmour komt krachtig binnenzetten met zijn gitaargeluid en Mason houdt het ritme strak. Zonder dat je het weet vliegen de minuten voorbij en schieten de albums Wish You Were Here en The Dark Side of the Moon aan je voorbij. Time en Shine on You Crazy Diamond lijken perfect aan te sluiten op de sound van het eerste gedeelte. De synths maken alles euforischer en nemen je verder mee terug in de tijd. Ebb and Flow sluit het eerst gedeelte in stijl af met percussies en wegstromende geluiden.

Deel twee komt langzaam opzetten met Sum met vervormde klanken en de inzet van Gilmour op de gitaar. De bombastische drumsferen worden door Mason ingezet om het volume te laten aanzwellen. Het gejank van de gitaar vermengt zeg met de piano en het hammondorgel. Het enige dat we hier missen zijn de diepzinnige teksten van Waters, maar ook instrumentaal blijft de sound boeien. Vernieuwend is het zeker niet want we lopen het hele oeuvre van Floyd langs. Op Skins kan Mason zich helemaal laten gaan op de drums, ondersteund door vlijmscherpe klanken afkomstig van de synths. We vervolgen de weg met Unsung naar een dansritme toe dat bij vlagen aanzwelt met orgelklanken en gitaren. Overgaand in Anisina dat een prachtig ritmisch onderdeel is. De Saxofoon komt erin zetten op de pianoklanken van Wright en de gillende gitaarklanken van Gilmour. Je waant je weg en ziet alles voorbij vliegen, nog één keer al die herinneringen aan de prachtband. De storm komt opzetten en je komt weer bij uit de droom.

Het derde deel bestaat uit een zevental gedeeltes die je vanaf de klanken van de regen laten meevoeren in sferische gedeeltes. De piano gaat over in de klanken van de basgitaar ondersteund met een ontspannen drumritme. De indringende keyboardgeluiden duwen je de nacht in, alles wordt donkerder om je heen. Ver weg in het heelal zie je de schoonheid van alle sterren maar de donkere zijde komt dichterbij. We komen aan bij The Wall op Allons-Y, de kenmerkende ritmische gitaarklanken slaan opnieuw een gat in de muur. Opzwepende synths gaan over in de donkere en indringende orgelgeluiden. Wright drukt zijn stempel op dit slotstuk van Pink Floyd als multi-instrumentalist. Na een terugkeer naar de doorbroken muur wordt het derde deel afgesloten op een prachtig pianoritme waar Stephen Hawking met zijn korte teksten een bijdrage aan levert. Aanzwellende gitaren voeren je af naar het einde en in de verte horen we nog een schreeuw wegebben.

Het slotstuk wordt geopend met het zoeken naar communicatie, de verbinding lijkt niet in stand te blijven. Ver weggevoerd van de bewoonde wereld drijf je op zee, niet wetend wanneer de storm opnieuw aanzwelt. Zul je iedereen ooit nog terugzien, de keyboardklanken voeren je mee en hier en daar schrik je op van een dreun. De gitaren vormen een terugkerend geheel, zowel in akoestische als elektrische vorm. Violen spelen op vanaf de achtergrond om dan weer nietsvermoedend weg te gaan. Een vogel vliegt voorbij en de achtengrondzang komt opzetten terwijl de omgeving rustiger wordt. De zon breekt door en we bevinden zich in het slot met Louder than Words. Het enige nummer met zang afkomstig van Gilmour. Een prachtig en zuiver slot waar hij voor de laatste keer terugkijkt op de band zijn bestaan. Afscheid wordt genomen van Wright en de mooie en minder mooie tijden die de band heeft gekend.

Het slot van één van de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis is van gepast formaat. Niet vernieuwend, maar wel met een schitterende terugblik door de muzikale pareltjes die ze in het verleden hebben afgeleverd. Verwijzingen naar klassiekers van de band zijn dan ook in elk nummer te vinden. De drie bandleden Gilmour, Mason en Wright sluiten het boekwerk hiermee af. Het dikke boek dat door de jaren heen ondergekliederd werd, waar bladzijden uit werden gescheurd en dikke lagen stof op terecht zijn gekomen. Vervangen met een nieuwe kaft en opgepoetst van begin tot eind staat het boek in de schijnwerpers, waar het nooit meer uit zal verdwijnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ten tijde van de opnames voor het album The Wall waren de spanningen in de studio hoog opgelopen. De onvrede over de bijdrage van toetsenist Richard Wright betekende zijn laatste bijdrage aan het werk van de band tijdens het tijdperk Waters. Roger had twee concepten bedacht voor nieuw werk van de band, waar de groep uiteindelijk koos voor de rockopera The Wall. Producer Bob Ezrin werkte nauw samen met Roger Waters om uiteindelijk een 40 pagina’s dik script over het karakter Pink aan de band te laten zien. De hoofdpersoon wordt na een moeilijke jeugd een rockster en bouwt beetje bij beetje een muur rond hem op. Levend in isolement zakt hij weg in zijn depressies en verslavingen om uiteindelijk in zijn schuldige gevoelens de muur weer af te breken en zich te openen voor de wereld. Het verhaal werd in 1982 ook nog op indrukwekkende wijze verfilmt.

Het langste album van de mannen vangt aan met In the Flesh?, waar Pink wordt gepresenteerd als rockster in een samenzijn van gitaren, synths en harmonieuze zang. De oorlog waarin zijn vader omkomt krijgt een vervolg met zijn jeugdige jaren in The Thin Ice. Via flashbacks wordt de luisteraar naar het drieluik Another Brick in the Wall geleid. In Waters kritiek op het gehele schoolwezen horen we in de funky klanken een schoolkoor. Het tweede deel kent zijn krachtigste uitkomst, met zijn baslijn van Waters en krachtige drums, gevolgd door de gitaarsolo van Gilmour. Een ander hoogstandje is het prachtige Mother, waarin Pink in gesprek gaat met zijn moeder. Met de vocalen van Waters en Gilmour bouwt het nummer zich op in de klanken van gitaren, orgels en drums.

Mother, do you think they'll drop the bomb?
Mother, do you think they'll like this song?
Mother, do you think they'll try to break my balls?
Ooooh aah, mother, should I build a wall?

Het prachtige gitaarspel vormt ook de kracht van het angstaanjagende Goodbye Blue Sky, waarin de synths in hun donkerheid opdoemen. Naarmate het album vordert worden we verder in het leven van Pink geworpen, waar zijn mentale gesteldheid achteruit gaat. Na zijn agressieve uitlatingen opent het tweede gedeelte van het album met de gitaarklanken van Hey You. In het nummer is Pink afgezonderd in het totale isolement van zijn opgebouwde muur. De krachtige instrumentale gedeeltes van gitaren en drums vormen samen met de intensieve zang van Gilmour en Waters een waar pareltje op het album. Het tweede gedeelte van het album drijft daarna hoofdzakelijk door de treurnis van het verhaal met het orkestrale en bij vlagen intrigerende Is There Anybody Out There? als één van de hoogstandjes. De pure schoonheid komt echter binnenzetten met Comfortably Numb. De kracht van het nummer zit in de afwisselende vocalen van Waters en Gilmour en de indrukwekkende gitaarsolo’s van Gilmour. Ondersteunt door een dokter wordt Pink van zijn kwalen ontdaan. Het rustige drumritme van Mason en de orkestrale klanken omsluiten de gevoelloosheid van de hoofdpersoon en drijven langzaam af naar het aangrijpende slotstuk. Gilmour is op de top van zijn kunnen wanneer zijn vingers de gitaar bespelen alsof het zijn geliefde is. De terugkerende kracht van Pink zijn bestaanswijze wordt via de bombast van In The Flesh naar de opera van The Trial geleid. De orkestrale klanken laten de opgebouwde muur neerhalen om op Outside the Wall weer de buitenwereld in te stappen.

There is no pain, you are receding
A distant ship smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move but I can't hear what you're saying

The Wall is een tot in details uitgedacht verhaal, waarbinnen de lange speelduur de grootste vijand is. Op het album zijn een paar van Floyd’s meest verfijnde werkjes terug te vinden, maar staan aan de andere kant ook een aantal zwakkere tracks. Ondanks de oplopende spanningen tussen de bandleden kent het album een muzikaal krachtig geluid, mede door de tientallen gastmuzikanten die deel uitmaken van het geheel. De opnamesessies in diverse studio’s maken het geheel op productioneel gebied afwisselend. The Wall toont vooral de grootse macht van Roger Waters en zijn indrukwekkende schrijverskwaliteiten. Met het aangrijpende verhaal, de vele instrumentale lagen en harmonieuze zang kan The Wall mee in de bovenlaag van het werk van Pink Floyd.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Na het succes van The Dark Side of the Moon waren de bandleden psychisch en emotioneel moegestreden. Ondanks de moeilijke omstandigheden en onderliggende relaties begonnen de bandleden begin 1975 met het opnemen van opvolger Wish You Were Here. Roger Waters bedacht in de eerste weken van de opnames voor het album het concept rondom kameraadschap, hetgeen sinds het vertrek van Syd Barrett in 1965 langzaam aan het verdwenen was binnen de band. Naast de gevoelens naar het verleden toe staat het album ook vol met kritische noten naar de hongerige muziekindustrie naar commercieel succes. Aangezien geluidstechnicus Alan Parsons zijn eigen succesvolle weg ging, besloten de bandleden Brian Humphries opnieuw aan te stellen. Tijdens de opnames voor het album verscheen Syd Barrett plots in de studio. Niemand van de band herkende hem in eerste instantie door zijn overgewicht en kaal geschoren hoofd. Toeval of niet, ze waren op dat moment met de opname bezig van Shine on You Crazy Diamond, een ode aan Syd Barrett.

Shine on You Crazy Diamond is de beste ode die je, je als mens kunt wensen. Het negendelige gevaarte begint met een langdurige opbouw. Een opbouw die bol staat van de geluidseffecten en blazers. Na de introductie van het gitaarspel van David Gilmour ontstaat de kenmerkende melodielijn die door de rest van het nummer heen loopt. De bluesy klanken van Syd’s theme worden ondersteunt door het drumspel van Nick Mason en de klanken van de basgitaar van Roger Waters. Richard Wright zorgt voor de onderlaag met orgel en piano. Gilmour bouwt laag bij laag aan zijn gitaarsolo als na een kleine 9 minuten het zangstuk begint. Waters en Gilmour denken in hun roes terug aan de tijd van de crazy diamond (Syd). Een tijd waarin de humor van Syd de band tot waanzin dreef. De saxofoon neemt de boel over en voegt zijn jazzy invloed toe aan het geheel. Daarna verdwijnen de klanken langzaam aan. De synths voeren de helse muziekwereld van Welcome to the Machine aan. Het warme welkom wordt verstoort door de opkomende lust van de muziekindustrie. De tape effecten en de orgelklanken van Wright vormen een gestage opbouw aan muzikale lagen, waarover Gilmour zijn gitaar doet bespelen.

Welcome my son
Welcome to the machine
Where have you been?
It's alright we know where you've been

You've been in the pipeline
Filling in time
Provided with toys and scouting for boys
You brought a guitar to punish your ma

De blues en funk verwelkomen zich op het swingende Have a Cigar. Met de klanken van de elektrische piano en synths wordt de zang van folkmuzikant Roy Harper de lucht in geblazen. De gitaarklanken voeren de synths naar de hebzucht van de muziekindustrie. Roy weet zijn vocalen in volle kracht de geluidseffecten in te werken. De depressies van Syd worden in Wish You Were Here aan de muziekwereld gekoppeld. De radioklanken van het begin gaan over in de sferische klanken van de akoestische gitaar en piano. Meeslepend en bedreven bezingt Gilmour de pijnlijke klanken van een ver verleden. Het tweede gedeelte van Shine on You Crazy Diamond werkt zich door de machtige gitaarpartijen van Gilmour heen. De synths en pianoklanken voegen wat minder diepgang toe dan in het eerste deel, maar slaan na vier minuten terug naar Syd’s theme. De funky klanken van Wright’s keyboard worden ondersteunt door de minimoog synthesizer en de clavinet. De klanken van de sluitingsmars sterven langzaam uit zoals Syd zijn laatste adem uitblies in 2006.

Nobody knows where you are, how near or how far
Shine on you crazy diamond
Pile on many more layers and I'll be joining you there
Shine on you crazy diamond
And we'll bask in the shadow of yesterday's triumph
Sail on the still breeze
Come on you boy child, you winner and loser
Come on you miner for truth and delusion and shine

Op Wish You Were Here weten de bandleden zich nog één keer volledig op te laden, gedreven in de emoties van een ver verleden. De experimentele krachten van de VCS3 synths, keyboards, percussie en gitaren slepen zich door het meest verfijnde werk van de Floyd. Met pijn in het hard wordt het fijne juweeltje herdacht in de tot in de puntjes uitgedachte composities. De vele opnamesessies leverden uiteindelijk het ultieme product op uit het tijdperk van Pink Floyd. De samenkomst van de technische hoogstandjes, het perfectionisme, de emotionele teksten en de zwaar beladen instrumentele gedeeltes maken Wish You Were Here tot het meest complete meesterwerk uit de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Porcupine Tree vormt met Deadwing voor mij het hoogtepunt uit de bandgeschiedenis. In het spookachtige verhaal ontwaken we in de wereld van geesten. Steven Wilson weet zijn verhaal over te brengen in hevige metalriffs, indrukwekkende pianostukken en zijn indringende stem. In Deadwing en Shallow doemt de geestenwereld op vol gevaren en de meest intrigerende gebeurtenissen. Lazarus is een emotioneel juweeltje van het hoogst denkbare niveau. Klassieker Arriving Somewhere But Not Here spant de kroon met zijn opbouw in een duistere wereld. Het nummer ontspoort in totale gekte van gitaargeweld en overweldigende solo’s. Het album zoekt de weg tussen schoonheid en kwaadaardigheid en is één van de kunststukjes van de band.

Geïnspireerd op het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album verteld het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen.

De angst en depressies komen binnenzetten in de intrigerende gitaarklanken van de titeltrack. De melodieuze onderlaag van keyboards vormt het isolement waarbinnen de hoofdpersoon zich bevindt. De teksten vinden letterlijk hun woorden terug in het bijbehorende boek. My Ashes is het momentum van Richard Barbieri, die verantwoordelijk was voor de geschreven melodieën. Het nummer bouwt zich in alle rust op naar de complexiteit van Anesthetize. De drie delen waaruit het ruim een kwartier durende nummer bestaat vangt aan met de intensieve drumsectie, waarin de hoofdpersoon Robby de weg onder zijn voeten voelt wegglijden. In het tweede gedeelte drijven de gitaren de angst van verslavingen in. Vastgekluisterd aan de tv verliest Robby het bewustzijn in het stevige klankenpalet. De metalriffs voeren je naar het melodieuze laatste deel waar de golven van het water de gedachtestroom in gang zetten. De kille sfeer vindt zijn vervolg in het ouder worden op Sentimental. De gedachten aan vroegere tijden toen de internetindustrie nog niet bestond en alles zijn gangetje ging voeren de emotionele zang van Wilson aan. Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Buddy en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. Op afsluiter Sleep Together vindt de ondergang plaats in de drukkende elektronische klanken en de bombast aan gitaren.

Fear of a Blank Planet benadrukt de koerswijziging naar de krachtige uitbarstingen en evaluerende elektronische klanken. Zowel met zijn tekstuele uitingen als de complexe muzikale structuur vindt Wilson de richting naar zijn solowerk.

4*

Afkomstig van Platendraaier..

Op het zevende album van de band drijft de muzikale sfeer van de band wat meer naar de stevige kant van de progressieve rock en metal. De wijzigingen in de muzikale weg kwam mede tot stand door de ontmoeting tussen Steven Wilson en Opeth’s Mikael Åkerfeldt. Daarbij werd drummer Chris Maitland ingeruild voor Gavin Harrison. De psychologische aspecten van het album komen naar voren in onderwerpen als seriemoordenaars, kindermisbruik en mensen die aan de zijkant van de maatschappij staan. Ondersteunt door de melodieuze klanken van de keyboards, mellotron en synths komt de grauwe wereld uitstekend tot zijn recht.

Opener Blackest Eyes toont de verandering in het hevige drumwerk van Harrison en de brute kracht van de elektrische gitaar. De schoonheid van het verleden komt binnenzetten in het liefdevolle Trains, met de muzikale richting wat meer aan de oppervlakte. De emotionele kracht in Wilson’s stem wordt ondersteunt door de muzikale lagen van de mellotron en akoestische gitaar. De ondergang van de wereld wordt bezongen in het harmonieuze The Sound of Muzak. Het elektronische pallet wordt uit de kast gehaald voor het aangrijpende en uiteindelijk ontspoorde Gravity Eyelids. De teloorgang wordt afgesloten met de eerste stralen van de opkomende zon in de samenkomst van pianoklanken en strijkers op Collapse the Light Into Earth.

In zijn diepgaande emoties van de mensen die het randje van de maatschappij op zoeken volgt Wilson op In Absentia donkere stegen om uiteindelijk de ogen weer te openen voor de wereld.

Afkomstig van Platendraaier.

Na Stupid Dream zette Steven Wilson zijn zoektocht binnen de muziek voort in zijn meest toegankelijke werk Lightbulb Sun. Op het album zoekt Wilson zijn heil in de emoties van zijn persoonlijke bestaan. De titeltrack kent een omslagpunt in het refrein, wanneer de gitaren tot volle glorie worden benut. Richard Barbieri zorgt voor het verfijnde keyboardspel en de voortstuwende klanken van het hammond orgel. Harmonieën sleuren de levensvragen de gedachtestroom binnen op How Is Your Life Today?. Het aanstekelijke refrein van Shesmovedon zorgt voor de verbroken relatie en de droefenis die hiermee vrij wordt gegeven. De gitaarsolo in het nummer haalt herinneringen op aan de jaren zeventig. Hatesong voert zich de negatieve zijde van een relatie in, met zijn ondersteunende bassriff van Colin Edwin. Het nummer drijft terug naar de experimentele tijden van de band, met het gebruik van synths en verschillende snaarinstrumenten. Het hoogtepunt vormt het opbouwende Russia on Ice. Met het keyboardspel van Barbieri en de onderhuidse angst voeren de hoge vocalen van Wilson je door een eindeloze voortgang van liefdespijn. De toevoeging van de strijkers leidt het nummer naar de heftige ontwrichting van het gitaar- en drumspel. Lightbulb Sun voert zich door het verdriet en de pijn in zowel de schoonheid van het geheel als de krachtige uithalen in de muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier..

Het vijfde album van Porcupine Tree toont een toegankelijker geluid dan op het voorgaande werk. Van de spacerock en psychedelica vervolgt de band de weg die met Signify werd ingeslagen. De melodielijnen worden vervult door gitaren, orgels, strijkers en synths. Het album zoekt meer de diepte van het concept hoe het is om in de muziekindustrie voort te bewegen.

De droom die tot uiting komt in het harde werken en de tegenslagen van het artiestenbestaan vullen de muzikaliteit en teksten van het album. De schoonheid van de stem van Steven Wilson toont zich direct in het openingsnummer Even Less. Het gebruik van verschillende tempo- en volumewisselingen maakt dit nummer tot één van de pareltjes van het album. Don’t Hate Me voert de luisteraar naar een onbereikbare liefde. Het rustgevende karakter behoudt de grauwe en indringende teksten, verborgen met solo’s op de saxofoon van Theo Travis en het aangrijpende gitaarspel van Wilson. In de apocalyptische oorlog van A Smart kid wordt de eenzame overlevende door de wonderschone klanken opgepikt door een ruimteschip. De bedroevende klanken van Stop Swimming laten Wilson wegdrijven van de muziekindustrie om er een punt achter te zetten. Het overkoepelende geheel van opgeven en doorzetten wordt vertaalt in de prachtige melodielijnen van de piano’s, mellotron en synths, om in de kracht van de gitaren en percussie weer volledig ten onder te gaan.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ten tijde van The Sky Moves Sideways was er een band ontstaan rond Steven Wilson’s Porcupine Tree. Met Richard Barbieri op de keyboards, Colin Edwin op de basgitaar en Chris Maitland op de drums transformeert het project van Steven in een sterk samenspel van de verschillende muzikanten.

Met Steven nog steeds verantwoordelijk voor de teksten en de muzikale weg voert The Sky Moves Sideways zich hoofdzakelijk door de ruimtelijke koers van de band. De psychedelische klanken en ambient sferen voeren de warme zang van Wilson door de experimentele titeltrack. De vooruitgang op zowel muzikaal als tekstueel gebied vindt men terug in het sferische Stars Die en The Moon Touches Your Shoulder. Het is het krachtige omhulsel van The Sky Moves Sideways die net als Pink Floyd’s Shine on You Crazy Diamond het geheel bijeen houdt. De instrumentele klanken zoeken een weg door het gitaarspel van Wilson, de atmosferische sound van Barbieri’s keyboardspel en de evenwichtige ritmesectie van Edwin en Maitland.

4*

Afkomstig van Platendraaier.