Ben Cooper begon in 2007 met het schrijven van nummers over een fictieve familie, genaamd Northcotes, en besloot om er een albumtrilogie van te maken. Het schrijven van genoeg materiaal bleek hem geen problemen op te leveren en zo verscheen in 2011 het eerste ingetogen deel The Roots, gevolgd door het melodieuze The Branches in 2013. Het laatste deel liet echter even op zich wachten, mede door persoonlijke omstandigheden, die het hem bemoeilijkte om zijn muzikale pad te vervolgen. Het verhaal van de familielijn uit de 19e eeuw werd gedurende de albums steeds verder uitgediept en kan worden gelinkt aan de grote familie waar Ben zelf onderdeel van uitmaakt. De connectie tussen de verschillende familieleden bracht naast heksen, geesten en verwarde personen ook een steeds gedetailleerder beeld van de onderlinge relaties voort. The Leaves is het slotstuk van dit aangrijpende verhaal en toont naast de verhalen van de Northcotes familie vooral persoonlijke gebeurtenissen die Ben de afgelopen jaren bezig hebben gehouden. De bijdragen van de overige muzikanten blijft beperkt, want Ben nam voor de opnames opnieuw plaats achter de meeste instrumenten die te horen zijn op het album.

Het fantasierijke geheel start me Cooper’s vocalen op Secrets (Cellar Door). Qua muzikale stijl vervolgd hij zijn pad van de twee voorgaande albums, de rol voor het akoestische werk en de strijkers zijn dan ook weer direct hoorbaar. Het melancholische van het verhaal richt zich hier vooral op de doden tot leven wekken en verbindt twee karakters uit verhaal met elkaar via het communiceren met overledenen uit de familie. De folk muziek laat bij vlagen wat los van het traditionele karakter, maar leeft vooral op in de klanken van de viool en de akoestische gitaar. Rivers in the Dust gaat wat dieper in op de toon die is gezet met het openingsnummer. De pianoklanken verweven op aangrijpende wijze het verhaal van de familie met zijn persoonlijke wereld. Het duistere karakter maakt plaats voor een opfleurende klank, waar de drums als scherpe messen doorheen snijden. De synths brengen een stroom aan melodielagen in het gehoor. De woorden die de familieleden verder uit elkaar trekken slaan een gat met het verleden en doen de muziek haar angstige karakter behouden. Op Everything Costs legt zowel de muzikale weg als de zang van Cooper de relatie met Sufjan Stevens. Het verlies van de weg van het bestaan wordt door de harmonieën van Cooper en Rutenberg glansrijk ingevuld. De ontroering slaat toe wanneer de pijnlijke verhoudingen tot in het diepste van de personages tot leven komen, met een prachtige bijdrage op de fagot van van Josh Lee. Het abrupte einde laat je achter in de schaduw waarin het nummer tot stand is gekomen.

Wanneer de klanken van krekels door de lucht worden geworpen drukt Cooper je de nachtelijke klanken van Midnight in. Zijn stem ontdoet zich van het scherpe randje en laat de pure emotie van de eenvoud zien. Het pianospel zweept in combinatie met de drums het tempo op. De geestenwereld opent zich in de ontmoeting tussen twee personen, waar een geheim plaats maakt voor het verdriet dat de personen elkaar nooit meer zien. Het intrigerende gitaarspel van The Ship in Port ontdoet zich van alle omringende klanken en brengt een verbroken relatie aan het licht. De mensen die zijn heengegaan worden herdacht in het vioolspel van Josh Lee. De poëtische teksten vinden in het nummer meer diepgang en zorgen in combinatie met het oplopende volume voor een stroom aan herinneringen. De melodieuze klanken van de fagot en het stevige drumwerk doen de droomwereld met de werkelijkheid samensmelten. De filmische kant van het album krijgt een vervolg in Photograph. De gitaarklanken brengen de beelden van de familiegeschiedenis in kaart, waar de verdrietige momenten worden afgewisseld met de vrolijkheid van het bestaan. Het zijn beelden die ons langs de drie albums brengen en het heden en het verleden van de familie met elkaar verbinden. Alleen al de opkomende vocalen doen de emoties hoog oplopen. Het nummer opent de weg voor het derde en laatste familieportret (Third Family Portrait). De karakters van de voorgaande twee albums komen hiermee terug in het verhaal, al heeft het vaderfiguur in deel 1 al een einde aan zijn leven gemaakt. Verteld vanuit de dochter verlaat de familie het huis waar zoveel gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. De zomerse klanken dringen op in de autorit, wanneer de wereld langzaam aan tot verandering komt. De zee die zich aandoet voor je ogen en nieuw leven in je blaast, de strijkers en gitaarklanken ontwikkelen daarbij de weg naar het veranderende bestaan.

The Road to Nowhere gooit de muzikale toon drastisch om en zet met de vioolklanken de elektronische klanken van drumcomputers en gitaren in werking. Het donkere sfeertje legt de verbinding met the gilded hand en doet de geestenwereld opnieuw openen. Het ritme wordt verder uitgediept met pianoklanken en de laag aan strijkers. De muzikale afwisseling doet het nummer goed en zorgt ervoor dat het verhaal zich wat verder opent voor de luisteraar. De zoektocht naar antwoorden op de vragen die de personages bezighouden blijkt een eindeloze rit en doet ze in een diepe slaap verzinken. Old Gemini pakt weer terug naar de karakters uit het familieportret. De percussie zorgt samen met de piano voor het opbouwen van een nieuw bestaan. In het huis dat ze hebben opgebouwd ontdekt één van de tweelingbroers een dagboek. Een boek dat de verbinding legt met de verhalen van een verward jongetje, prachtig vormgegeven in de muziek. De tekst uit het boek brengt de verhoudingen tussen het complexe en simplistische in beeld, al raakt het jongetje verstrikt in de gedachten wie hij werkelijk is. De eenvoud van de akoestische gitaar is de perfecte afsluiter van het album en de trilogie. Alhoewel Bad Blood niet zozeer een slotstuk is in de gehele verhaallijn doet het wel gebeurtenissen uit Cooper’s persoonlijke leven van zich afschrijven. De pijn van een verbroken liefde komt terug in het ontroerende karakter, gevormd door de viool en gitaar. De opbouw is krachtig en brengt het volle instrumentale geluid van zijn drie albums in beweging. Een hoofdstuk uit zijn leven wordt afgesloten, zowel in de relationele zin als in het einde van zijn imposante Family Tree trilogie.

Ben Cooper slaagt er in het slotdeel van zijn Family Tree trilogie in zijn persoonlijk leven op geslaagde wijze te integreren binnen de verhaallijn van de Northcotes. De akoestische gitaar, fagot en strijkers spelen een prominente rol in de nummers van het album en houden daarmee het overkoepelende thema bijeen. Vooral in het tweede deel van het album komen de verhalen tot leven in de fijnzinnige melodieën, die zowel in de akoestische als in de experimentele stukken de karakters en beelden tot leven wekken. Alhoewel het verhaal in zijn compleetheid nog wat delen openlaat weet Radical Face zijn conclusies te trekken en kan hij met een positief gevoel het boek genaamd The Family Tree sluiten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Vrij onverwacht verscheen dan toch eindelijk het vervolg op het toch wat tegenvallende The King of Limbs uit 2011. De week voor de release van A Moon Shaped Pool bracht de band Radiohead al twee singles uit, waarna het negende album van de uiterst succesvolle Britse band volgde. Het album bestaat niet alleen uit nieuw materiaal, zo werd True Love Waits al geschreven in 1995 en is opener Burn the Witch al ontstaan in het jaar 2000. Bands uit de jaren 90 hebben het in deze tijd niet makkelijk, veel invloedrijke groepen zijn dan ook ten ondergegaan aan hun successen of zijn in de vergetelheid geraakt. Radiohead heeft hier echter maar weinig last van ondervonden, al werden met elke release de verwachtingen hoger en de kritieken groter. Thom Yorke weet echter op effectieve wijze de critici de mond te snoeren, want A Moon Shaped Pool is een samensmelting van alle muzikale stromingen waar ze gedurende de jaren 90 en 00 doorheen zijn gevoerd.

Opener Burn the Witch deelt rake klappen uit met de strijkerssectie van Jonny Greenwood, waarna de percussie het geluid wat meer diepgang geeft. De volumewisselingen voeren de zang van Tom Yorke door de frustraties en vermoeidheid van het bestaan heen, de constante veranderingen die we ondergaan. Hulpeloosheid straalt ook het aangrijpende Daydreaming uit, van de pianoklanken tot aan de angstige strijkerssegmenten. De uitgestrekte vocalen van Yorke putten je uit, de schade die niet meer herstelt kan worden en de pijn die tot in het diepste van je gewrichten is doorgedrongen. Identikit gaat in op het einde van zijn 23 jarige relatie en de vragen die dit gegeven oproepen. Het ritmische geheel van Philip Selway en de felle gitaarklanken voeren het nummer door de pijnlijke naweeën en doet zich meer ontwikkelen als een klassieke rock song. Aan nu bepalende onderwerpen geen gebrek, zo bewijst ook het aan klimaatveranderingen onderhevige The Numbers. De instrumentatie wordt geleidelijk toegevoegd aan het geheel, van stilistische pianoklanken, het akoestische gitaarspel tot aan het meeslepende orkestrale.

A Moon Shaped Pool is perfect geproduceerd door hun gebruikelijke producer Nigel Godrich. Het album is rijk aan klanken en geeft haar schoonheid beetje bij beetje prijs, van de synths en door strijkers gedreven melodielijnen tot de door gitaar en drums gedreven rock songs. Het is de ultieme samenkomst van de verschillende stijlen die hun muziek door de jaren heen kleur hebben gegeven.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Na het wisselend ontvangen debuutalbum Pablo Honey uit 1993 volgde in 1995 het album The Bends. De spanningen in de band waren na het succes van de single Creep hoog opgelopen doordat de band alleen maar dezelfde nummers kon blijven spelen gedurende het tweede jaar van hun tour. Het schrijven van nieuwe nummers wilde in eerste instantie niet lukken maar door een omslag in de thema’s van de songteksten geschreven door Thom Yorke werd de kenmerkende stijl van Radiohead neergezet. Het album groeide mede door het gebruik van complexere songteksten en een mix van instrumenten uit tot een albumklassieker.

Het album opent rustig met de intro van Planet Telex, de opbouw van het nummer is sterk door de toevoeging van verschillende instrumenten. Het nummer begint met keyboardgeluiden ondersteund door de drums en is een verwijzing naar de daarna verschenen albums OK Computer en Kid A. Het vervolg is het gelijknamige nummer aan het album dat wordt gekenmerkt door een stevig gitaargeluid en een goed gezongen tekst door Thom. Het einde knalt er goed doorheen met een gitaarsolo. High and Dry is een rustig nummer waar de melodieën vooral ondersteuning geven aan het dromerige gevoel van het nummer. Dit prachtige nummer werkt voort naar een ander pareltje van het album, Fake Plastic Trees. Een sterk geschreven nummer met een zweverige tekst, de opbouw met de akoestische gitaar naar het elektrische gedeelte is meer dan g0oed neergezet.

“Her green plastic watering can
For her fake Chinese rubber plant
In the fake plastic earth
That she bought from a rubber man
In a town full of rubber plans
To get rid of itself

It wears her out, it wears her out
It wears her out, it wears her out”

In Bones is vooral het geluid van de basgitaar van Colin Greenwood goed hoorbaar wat een mooie opbouw naar het refrein vormt. Thom zijn zangprestaties zijn van grote klasse en vormen een perfecte afwisseling in de coupletten en het refrein. Of (Nice Dream) echt een leuke droom is, is nog maar de vraag. Het hoge geluid van snijdende gitaren geeft de tekst een omslag waar de afsluiting weer een rustmoment is. De kracht van het album ligt in de afwisseling en de opbouw tussen verschillende melodieën en de opbouw naar ieder refrein. Vooral in Just is dit goed hoorbaar waar een geweldige sound wordt neergezet met de diepgaande teksten. De intro van My Iron Lung klinkt als een stuk metaal, ongepolijst maar perfect bij het nummer passend. Het nummer is het antwoord op de grote hit Creep van het voorgaande album Pablo Honey. Knallende gitaren stuwen het nummer van hoogtepunt naar hoogtepunt.

“This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon”

Met Bullet Proof..I Wish I Was kan er even op adem worden gekomen, de rust van het nummer houdt de diepere betekenis van de tekst verborgen. De pijn lijkt ondraaglijk maar kan worden geweerd. Black Star is opnieuw een indrukwekkend nummer van Thom, mooi gezongen en op de juiste wijze ondersteund door de gitaren en drums. Sulk bouwt zich voort op een eenvoudige melodie die wordt opgebouwd naar een mooie gitaarsolo. Het album wordt afgesloten met de klassieker Street Spirit (Fade Out) wat een waardige afsluiter van het album is. De melodie die zich blijft herhalen vormt de basis van het nummer waarbij de toevoeging van instrumenten de tekst extra kracht bijgeeft. De stem van Thom klinkt hier zeer zacht zoals we in meer nummers horen, de melodie vormt ook weer het einde van het nummer.

“Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we’ll one day swallow whole
And fade out again and fade out again

Immerse your soul in love
Immerse your soul in love”

The Bends kent een sterke samenhang als geheel waarbij de afwisseling en de opbouw in de nummers van grote klasse zijn. Rustige coupletten spatten uiteen in ieder refrein. Thom Yorke heeft meer van zijn eigen gevoelens in de songs verwerkt wat leidt tot complexere teksten en meer diepte dan de voorganger Pablo Honey. Het album is dan ook meer dan terecht uitgegroeid tot een klassieker en was van grote invloed op Britse pop bands en de vervolgalbums van Radiohead.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier

Aan talent en inspiratie heeft Ralph de Jongh geen gebrek, zo blijkt wel uit de hoeveelheid materiaal dat hij dit jaar uitbracht. De Nederlandse bluesmuzikant bracht maar liefst drie studioalbums plus een live album uit in 2017. Door de jaren heen ontwikkelde hij zich als de opvolger van de bluesheld Harry Muskee. Voor zijn werk haalt hij niet alleen inspiratie uit de gehele bluesgeschiedenis, maar ook de soul, rock ‘n’ roll en gospel vormen een belangrijke invloed. Voor de opnames van Breath of Live werkte hij samen met de Poolse violiste Ewa Pepper. Het is een samenwerking die zeer goed uit pakt. Pepper weet namelijk de juiste muzikale richting mee te geven aan de door emoties aangewakkerde nummers. De Jongh klinkt rauw en breekbaar, daar waar de onderwerpen van de nummers ook alle reden voor geven.

Het album ken de emotionele kracht van de aloude Mississippi blues en de schoonheid van de Engelse folkmuziek. Met bijna 2 uur aan songmateriaal is het een constante ontdekkingstocht, want ook de harp en Ralph zijn kenmerkende akoestische gitaarspel zijn veelvuldig aanwezig. Een aantal eerder uitgebrachte nummers zijn van een nieuw en passend jasje voorzien, waarbij langgerekte passages eerder regel dan uitzondering zijn. Luister naar Feel Me, A Better Man Not a Bitter Man en Harry en je merkt al snel genoeg dat de emoties moeilijk onder controle kunnen worden gehouden. Het is de combinatie van het prachtige vioolspel, de ontroerende gitaarklanken en de schitterende zang waardoor Breath of Live tot het beste werk uit 2017 behoort.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse bluesmuzikant Ralph de Jongh. Het was het jaar 1996 toen de uit Roosendaal afkomstige Ralph zijn muzikale drang niet meer kon stoppen en ruim negentig minuten aan muziek opnam. Het bleek de opmars naar een nu al imposante carrière, die hem in 2004 bracht bij de grootste bluesmuzikant die ons land tot dan toe had voortgebracht, Harry Muskee van Cuby & The Blizzards. Hij mocht optreden in het voorprogramma van de band tijdens hun tour van 2006 t/m 2008. Zijn muzikale inspiraties voeren echter al terug naar begin jaren 80, toen hij als 5-jarig jongetje in aanraking kwam met de blues van The Rolling Stones, gevolgd door grote namen als Muddy Waters, John Lee Hooker en Chuck Berry. Maar niet alleen de blues blijkt een bron van inspiratie te vormen voor zijn werk als muzikant, zijn eerste bandje bracht een fijne mengeling van de gospel, rock ‘n’ roll, blues en soul. Vanaf zijn eerste aanraking met de gitaar was hij gefascineerd door het instrument en al snel leerde hij deze dan ook op zijn treffende manier te bespelen. Hoewel hij opgroeide in het grensgebied van Nederland en België brengt hij de blues zoals die in de jaren 50 en 60 in Amerika en Engeland aan grote populariteit won, klankrijk, swingend, maar ook rauw en verhalend. Zijn ongekende drang tot het schrijven van nieuw materiaal kwam in 2016 tot uiting in twee dubbelaars, het schitterende live album Live @ the Noot en het hoogwaardige studioalbum Lonesome Man / Ocean of Love. Het nieuwe album Dancing on a Volcano bestaat echter uit drie albums, een trilogie waarvoor hij met een groep aan zeer getalenteerde muzikanten samenwerkte. Noem een Roel Spanjers, Maarten Ouweneel en Arend Bouwmeester en we weten dan al bijna dat dit album geen kansen onbenut gaat laten. Zijn “20 Years of Burst Out Explosions” bevat 42 nummers, verdeeld over de albums Highway Man, Bemuse Me en Misty Train, en klokt ruim tweeënhalf uur.

Highway Man laat direct de grote klasse van Ralph horen. De titeltrack opent het album op ongekende wijze, waar klanken van de blues rock zich terugvoeren naar de hoogtijdagen van dit genre. Het nummer weet met het tokkelende pianospel van Spanjers de blues te verweven in de rock ‘n’ roll en soul, terwijl Ralph de snelheid van zijn carrière als een wederopstanding van de Mick Jagger uit de jaren 60 en 70 brengt. Het samenspel geeft prijs dat we hier met het gevoel van een live opname te maken hebben, een gegeven waar Ralph altijd zijn muziek in brengt. Het zijn deze uitmuntende klanken die van elk nummer op het album een prijsnummer maken, zo brengt Fine Man de meeslependheid van de honky-tonk blues en Breakfast Served het trage en groovy ritme van saxofoon en slide gitaar. Het album kent een grote hoeveelheid aan muzikale kleuren en invloeden, van de muzikanten uit de Mississippi delta tot aan de latere Britse blues rock. Burden of Man Funk kent door het hammond orgelspel van Roel Spanjers een funky inslag die zijn weerga niet kent, ondersteund door achtergrondvocalen van diverse zangeressen. In tekstuele zin brengt het album de ontdekkingstocht van een grote bluesmuzikant en iedereen die hij op deze reis ontmoet. De swamp blues leeft bijvoorbeeld op in Everywhere, met een losgeslagen Ralph op zijn bluesharp, maar ook met harmonieën die de gospel liefhebbers niet onberoerd zullen laten. De akoestische en rustgevende omslag van Rain Is Darkening voert je door de emotionele lagen van zijn muziek heen, met een zwaar ontroerende gitaarlijn van Ralph. Het afscheid brengt hij op het toepasselijke Last Salute, waar vooral de dynamiek en veelzijdigheid van een bluesrocker wordt neergezet.

Het tweede album genaamd Bemuse Me laat een totaal andere kant van Ralph zijn kunnen horen. De pure blues wordt vervangen door een wat rustigere combinatie van rock, blues en gospel en geeft in opener Weird de melodieën van waaruit Bouwmeester zijn verschillende saxofoonsolo’s presenteert. De muzikale achtergrondzang kent ook mannelijke zangpartijen, zo bewijst het enerverende Palm of Your Legs. Het is de constante intensiteit van zowel de toetspartijen, het gitaarwerk, de percussie en breed opgezette zanglijnen die van elk nummer een schouwspel maken. De soul wederkeert in de titeltrack, waar de twijfels overgaan in het begrijpen van de man die Ralph is. Ook met de emotionele diepgang van een ballad als Still a Fool weet hij precies de juiste snaar te raken. De pijn is voelbaar in elke klank van dit persoonlijke nummer, breekbaarheid en onwetendheid voeren je door zijn gedachtegang. De saxofoon vermengt zich op bedroevend mooie wijze door het nummer heen. Het hoge niveau kent een vervolg met de klanken van de slide gitaar op You Got To Try en het aangrijpende Father, Mother. Het lijkt zo nu en dan onmogelijk te bedenken dat Ralph van Nederlandse komaf is, niet alleen zijn gepassioneerde vocale werk, maar ook zijn gevoel voor ritme en muzikale diepgang sluiten moeiteloos aan bij de grootste namen uit het verleden. De minimale instrumentatie van Hurrying By brengen zijn levensweg nog wat dichterbij, hoe ontroering en perfectie hand in hand gaan. De liefde voor de Oosterse cultuur brengt hij in China, waar zelfs een naam als Jeff Buckley nog even opdoemt in zijn manier van zingen. Het nummer is vooral een ode aan het land waar hij verliefd op werd, in al zijn pracht gebracht in de gitaren en onderliggende laag aan drums. De muzikale veelzijdigheid van het album wordt nog maar even onderstreept met afsluiter Gimme Some More, waarop Ewa Pepper met haar vioolspel een extra emotionele laag aanbrengt.

Het derde album Misty Train laat zich nog moeilijker in een hoekje drukken, zowel vanwege de hoeveelheid aan nummers (19) als de diversiteit aan materiaal dat op dit werk terug te vinden is. Het album opent met drie live tracks, waaronder het titelnummer. Ralph begeleidt zichzelf op de gitaar en brengt de trein in beweging, zijn scherpe uithalen doen ook live de ontroering in zijn muziek brengen. Na Waist Deep, waar het gepraat van mensen op de achtergrond helaas wat irritatie aanwakkert, keert hij opnieuw terug naar de Highway Man. Deze versie kent muzikale ondersteuning van gitarist Bas Paardekooper en weet door de lang uitgesponnen gitaarsolo’s de negen minuten bijna aan te tikken. Ralph geeft zijn zang dat rauwe randje mee waardoor je de blues opnieuw herleeft. Met Goodnight Girl volgt het lange akoestische gedeelte van de trilogie en slaan we de weg in van de blues uit de jaren 20 en 30 vorige eeuw, waar grootmeesters als Blind Lemon Jefferson, Lead Belly en Robert Johnson de blues tot leven wekten in de Mississipi delta. Het ontroerende slaapliedje voert zich naar de pure kracht van het ontstaan van de blues in Lay My Burden Down, met de invloeden vanuit de folk muziek. Het zijn de nummers die ook live tot volle uiting komen als Ralph een solo optreden geeft. Net als je denkt dat Ralph zich nu even op eenzelfde pad gaat begeven merk je direct weer de diversiteit met het vervolg Dear Mama. Ook de folk muziek van weleer leeft op, zo bewijst het verfijnde akoestische gitaarspel en de klanken van de viool op dit nummer. Naast de getoonde liefde aan zijn moeder drijft het album verder in de emoties met So Alive. Wanneer de tranen rijkelijk vloeien merk je dat het leven je meer geeft dan je had verwacht. De opleving komt en Ralph weet in elke uithoek van zijn vocale vermogen de verhalen tot leven te wekken. Whip It Up is een prachtige afspiegeling van de country en Americana muziek, terwijl Let the Tears Surface de emoties op ongenaakbare wijze aanwakkert. De gitaarlijnen voeren continue de juiste tonen aan om de gevoelens op de luisteraar over te brengen. Hij stapt daarna nog eenmaal terug op de basis van de blues in 10 Or More Women. Het verhalende Life Is Like a River With No Name zet het leven van Ralph nog eens in de schijnwerpers, met voor de laatste maal de bluesharp in de schijnwerpers. Voordat het album op zijn einde loopt brengt hij nog vier verloren tracks, waarbij de gevoelens zich steeds dieper in je nestelen. Van het ontroerende Ride and Sing tot aan de muzikale pracht van No Bridges Too Far. Tussendoor schittert hij samen met violist Ewa nog op Songdust, voordat hij met afsluiter As I Passed een passend einde maakt aan het album. De klanken voeren je naar verloren muzikale helden en familie, maar ook het besef dat elk dag er één is om ten volle te benutten.

Ruim tweeënhalf uur op een constant muzikaal hoog niveau presteren, het is maar weinig muzikanten gegeven. Ralph de Jongh krijgt het echter voor elkaar met zijn ondoordringbare liefde voor de muziek, zijn historie en de mensen om hen heen. Het muzikale gezelschap weet van elk nummer een pareltje te maken, varend door een diversiteit aan stijlen en emoties. Of het nou de blues in zijn pure vorm is, de harmonieën van de gospel, de gitaarlagen uit de rock of de gevoeligheid van de folk, elk nummer weet Ralph van een passende kleur te voorzien, met altijd zijn herkenbare en zeer gedreven zang. Daarnaast krijgt hij ook nog eens de ondersteuning van een aantal van de meest veelzijdige muzikanten die actief zijn in het Nederlandse muziekcircuit. Een blueslegende in wording, zonder meer. Behorend tot het beste werk van Nederlandse komaf, geen twijfel over mogelijk. Ralph de Jongh verdient meer lof voor zijn talent en kundigheid, want een veelzijdiger, klankrijker en emotioneler album dan Dancing On A Volcano ga je hedendaags nauwelijks aantreffen.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Aan wereldse klanken geen gebrek in de muzikale jaren 50, zo bewijst ook de Indiase meester van de Hindoestaanse klassieke muziek Ravi Shankar. Hij beheerste de sitar als geen ander en kwam al op jonge leeftijd in aanraking met dit instrument. In de jaren 30 en 40 toerde hij al door Europa met de dansgroep van zijn broer, maar zijn populariteit kreeg pas echt een boost eind jaren 50 en toen hij in de jaren 60 in aanraking kwam met popmuzikanten zoals The Beatles.

Zijn Three Ragas vormen een perfecte introductie tot de de Indiase muziek, rijk aan melodieën en ritmes. De subtiele verandering die in de klanken plaatsvinden vormen de sferische toonzetting, waar ook de tabla een belangrijke bijdrage aan levert. Nog lang voordat zijn bekendheid ten koste ging van zijn muziek maken we hier een reis door het afwisselende landschap van India, met haar miljoenensteden, natuurparken, berglandschappen en prachtige kustlijnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ray Charles, oftewel Brother Ray, was een Amerikaanse muzikant die een bepalende rol speelde in de ontwikkeling van de soul muziek. Hij leerde al op jonge leeftijd piano spelen in het café van Wylie Pitman. Op vierjarige leeftijd nam zijn zicht af en op zijn zevende was hij compleet blind, zijn broertje overleed al op zijn vierde en op zijn veertiende verloor Charles zijn moeder. De tegenslagen weerhielden hem er niet van de klassieke muziek te omarmen op school en via braille zijn spel onder de knie te krijgen. Zijn interesse voor de blues, jazz en country muziek volgde snel en deze combineerde hij met zijn eigen speelstijl. Na zijn opwaartse mars gedurende de tweede helft van de jaren 40 ondertekende hij in 1952 een contract bij Atlantic en pakte hij zijn eerste nummer één hit met het swingende I’ve Got a Woman.

Zijn debuutalbum uit 1956 bevat voor het grootste deel eigen composities, met daarnaast een aantal verfijnde interpretaties van oudere nummers. Zijn glimlach verwelkomt de soulvolle muziek, waarin soms de vrolijkheid overheerst en op andere momenten weer het verdriet. Van het snelle ritme op Mess Around, waar Charles zijn piano flink tekeer laat gaan, tot aan het orkestrale Hallelujah I Love Her So, waar de jazzy klanken zijn stem van meer schoonheid voorzien. Een perfect debuut van deze legendarische soulmuzikant, waar hij zijn verdriet uit de jeugd verwerkt in de liefde voor de muziek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het leven in de spotlights bleek de succesvolle Amerikaanse muzikant Ray LaMontagne meer moeite te kosten dan het schrijven en opnemen van sfeervolle folk & rock albums. Vanaf zijn debuut Trouble uit 2004 wierp zijn talent om ontroerende passages te versterken met fijnzinnige teksten en aangrijpende zang hem op tot een grote naam binnen de muziekindustrie. Ondanks dat zijn vorige album Supernova een stijlbreuk betekende met de muzikale weg van zijn voorgaande werk, bleken zijn successen des te groter te worden. Voor zijn zesde album Ouroboros werkte hij samen met zijn goede vriend Jim James van My Morning Jacket, waarbij een zoektocht door Ray’s albumfavorieten uit de jaren zestig en zeventig de basis vormde voor de opnames. Artiesten als Willie Nelson, Pink Floyd en Led Zeppelin kwamen veelvuldig voorbij en zijn terug te horen in de psychedelische en spacey klanken op het album. De Griekse naam Ouroboros verwijst hierbij naar het symbool voor de eeuwige kringloop, terug te horen in de doorlopende klanken van de acht nummers op het album. Naast Ray leveren verschillende muzikanten een bijdrage aan het klankrijke geheel.

De ruim 8 minuten durende openingstrack Homecoming start in alle kalmte met pianoklanken en echoes en opent tevens het eerste van de twee delen waaruit het album bestaat. De moog synthesizer zorgt voor de muzikale beleving uit de jaren zeventig, om vervolgens met de akoestische gitaarklanken de dromerige sfeerbeelden naar voren te halen. Ray weet met zijn zachte vocalen de zonnige klanken en bewoordingen te versterken. De harmonieën in zang worden met Alexis Marsh vormgegeven en maken de uiterst kwetsbare klanken des te aangrijpender. Wanneer Dave Givans zijn kalme drumspel als rustige voetstappen laat neerkomen ontvouwd de liefde zich. Vriendschappen bloeien op en worden met gitaren en orgels versterkt. Het ontspannende tempo verbindt voornamelijk de opkomst van de elektronische muziek met de folk. Hey, No Pressure breekt direct met de muzikale richting van het eerste nummer, de bluesrock doet zijn intrede met een pakkende gitaarriff. De fuzzy en intense klanken van de muziek staan wat verder van het stemgeluid van Ray vandaan. De druk wordt verlicht met korte gitaarsolo’s en laat je bewust worden van de stappen die je in je leven maakt. Naast Ray zijn Jim James en Seth Kaufman verantwoordelijk voor de verschillende lagen aan gitaarklanken. Meeslepend in de blues en licht psychedelisch in de geluiden van de bass en elektrische orgels. Waar Ray je vrij laat om je leven in te vullen zoals je dat wenst, zorgen de psychedelische klanken voor afwijkende gedachten.

Op The Changing Man wordt opnieuw gekozen voor de groovende blues van zijn voorgaande album Supernova. Dan Auerbach’s The Black Keys blijkt ook hier terug te keren in de muzikale richting van Ray. Het nummer is vooral opgebouwd rond pakkende gitaarsolo’s en psychedelische klanken van synths en orgels. Niet alleen de moog doet de jaren zeventig herbeleven, maar ook de klanken van elektrische orgels zoals de mellotron. De veranderingen vinden niet alleen plaats in de tekstuele uitingen, maar zeker ook in het toenemende volume van gitaren en synths. De oplopende psychedelica doet zich aan in de fuzzy gitaarklanken en onderhuidse spanningen. De muziek gaat zonder onderbreking over in het spacey While It Still Beats. Pink Floyd keert terug op aarde in de verwoestende klanken die het heeft achtergelaten. Meeslepend en euforisch met muzikale verwijzingen naar grootheden als The Beatles en uiteraard Floyd. Het ruimtewezen groeit in de overwoekerende synths, meeslepende pianoklanken en kwetsbare harmonieën. Het einde van het eerste deel openbaart zich als de ontdekking van een ander planetenstelsel, waar het moment van euforie zich voegt bij het onderliggende gevaar.

De aangrijpende muzieklandschappen krijgen een vervolg wanneer het tweede deel van start gaat met In My Own Way. De zes minuten van het nummer worden gevuld met ontspannende en zonnige melodielijnen. De invloeden van Pink Floyd zijn opnieuw herkenbaar, neem Us and Them of Breathe van het meesterwerk The Dark Side of the Moon. Ook hier zijn het die dromerige sfeerbeelden die veelvuldig voorbij razen. In zijn zang en teksten blijft Ray dichter bij de aarde, waar de plannen voor het doorbrengen van de dagen worden gemaakt, al dan niet in volledige isolatie. De fouten die je maakt worden goedgemaakt met de emotionele klanken van de slide gitaar. De harmonieën die worden gevormd door LaMontagne, James en Marsh blijven in evenwicht en ondersteunen de rustgevende muziek. Ray’s akoestische gitaar doet hierbij in klank nog het meest denken aan Neil Young ten tijde van Harvest Moon. Net zo wonderschoon is de combinatie van akoestische gitaar, piano en Ray’s zang in Another Day. De weg door de seizoenen wordt mede vormgegeven door de ambient muziek, traag in het ontstaan van de melodieën, maar emotioneel in het samenkomen van de klanken en Ray’s aangrijpende en zachte zang. Wanneer de donkere krachten zich over de wereld buigen lijkt de pracht even verloren, maar voordat je het weet begint er een nieuwe dag.

Een instrumentale intermezzo doet zich aan met A Murmuration of Starlings. Gitaargolven houden zich vast aan The Floyd, om met de zware synths en zonnige piano een moment van rust in te bouwen in het geheel. Zelfs de klanken van de vibrafoon, bespeeld door Dan Dorff, doen het geheel nog wat verder de schoonheid van het leven induwen. Wouldn’t It Make a Lovely Photograph zoekt als afsluiter de melancholie op, te vinden in Ray’s ontroerende zang en de warme omgevingsklanken. De zoektocht is ten einde en de liefde is gevonden, planeten zweven weer ergens ver in het universum. De akoestische gitaar draagt de aangeslagen Ray, wanneer hij toegeeft dat het nummer de radio nooit zal halen. De foto’s van deze rijkgevulde muzieklandschappen zijn echter meer dan voldoende om de gedachten aan vast te houden.

Ouroboros is een rijk gevuld album, waar de ontroerende melodieën moeiteloos aansluiten bij de warme zang en aangrijpende teksten van Ray LaMontagne. Het album mag dan boordevol verwijzingen staan naar de grootmeesters van Pink Floyd, nergens komt de talentvolle LaMontagne echt in de problemen om er zijn eigen draai aan te geven. Als artiest hoeft hij zich niet meer voor het grote publiek te bewijzen en het lijkt hem dan ook geen moeite te kosten om naar vernieuwing en verandering in zijn muzikale weg te zoeken. Waar de psychedelische klanken de boventoon voeren blijft zijn inspiratie uit de bluesrock toch ook aanwezig, resulterend in de afwisseling tussen gitaren, synths, orgels en harmonieën. De composities stralen mede door de vele instrumentatie van de muzikanten een ondoordringbare kracht uit, waar elk element nauw verbinding houdt met het andere. Op productioneel gebied is Ouroboros er één van de bovenste plank en mag Ray LaMontagne als Changing Man zijn muzikale foto’s inkleuren met tal van aangrijpende sfeerbeelden. LaMontagne voegt hiermee de invloeden van verscheidene musici bij zijn eigen ervaringen en ontwikkeld een muziekstuk dat als geheel de eeuwige kringloop ondersteund.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De mannen van de Amerikaanse indie rockband Real Estate zijn inmiddels toe aan hun derde album. Na de oprichting in 2008 kreeg de band met hun gelijknamige debuutalbum in 2009 veel positieve kritieken. Gestaag bouwden ze hun reputatie uit met fleurige melodieën en ontspannen sferen. Op het derde album zetten ze deze lijn voort waarbij ze nog beter op elkaar ingespeeld zijn.

Matt Mondanile weet als gitarist een rustgevende melodie neer te zetten op zijn akoestische gitaar. Zonnige klanken die perfect in het voorjaar passen en je doen verlangen naar de warmte van de zomer. Met Had to Hear wordt dit concept goed uitgewerkt en weet ook zanger Martin Courtney zich goed aan te sluiten. De eenzaamheid die in de teksten verwerkt is, is voelbaar maar bij het horen van die ene stem fleur je toch weer op. Ook al is het maar voor om weer terug te denken aan die prachtige tijd. Past Lives vormt hier een een goede voortzetting op. Opnieuw vormt het rustige drumritme van Jackson Pollis met de gitaarklanken van Mondanile een sound die weet te overtuigen. De zang van Courtney is warm en zacht en brengt je terug naar die plekken uit het verleden. Plaatsen die veranderd zijn maar waar je nog steeds mooie herinneringen aan hebt. Talking Backwards weet de kracht vast te houden met simpele teksten en een warme melodie. Op April’s Song klinkt het geheel nog zonniger door een rustgevende sound van het keyboard. Matt Kallman weet de juiste snaar te raken en de opbouw door het muzikale nummer is van een hoog niveau. Na dit muzikale tussendoortje krijgen we met The Bend een Caribische sfeer door een simpel drumlijntje en hoge melodieën van de gitaar. Het centrale thema eenzaamheid keert weer terug en weeft zich door het hele album heen.

“Stepping off the stone
Do I want to, no I don’t
It was clear in what the path I left behind
And now I feel alone
No matter what I do”

Op Crime blijft het kenmerkende zoete geluid centraal staan en overwint de eenzaamheid nog steeds niet ondanks dat er om hulp wordt gevraagd. Met Primitive komt het eindelijk goed en kan je de toekomst al weer tegemoet zien waarbij het mooie leven voorbij komt. Courtney weet met zijn zachte stem de gevoelens goed toe te lichten waarbij de melodieën juist aansluiten en de sterke ontwikkeling van de band voelbaar is. How Might I Live is een klein pareltje. Het nummer raakt de juiste snaar en Courtney zet een iets zwaardere stem neer waarbij de vragen voorbijkomen hoe je aan iemand verteld dat de liefde voorbij is. Horizon weet zich mooi te ontwikkelen door het nummer heen met opkomende drums en het akoestische gitaarwerk dat met de keyboard wordt samengevoegd. Het einde van het album is met Navigator wonderschoon waarbij de tijd voorbij vliegt zonder dat je weet wat er allemaal is gebeurd.

Het derde album van Real Estate is een indrukwekkend geheel met zonnige klanken die zich rond het thema van eenzaamheid vormen. Dit thema wordt hier en daar onderbroken door de betere tijden die je tijdens je leven kent, maar toch gaan de teksten telkens weer terug naar de gevoelens waarin je het zelf maar voor elkaar moet zien te krijgen. De band weet nog beter dan voorheen een compleet geluid neer te zetten waarin elk instrument een aanvulling is. Gecombineerd met de warme zang van Courtney kent het album geen zwaktes en maakt de band zijn goede reputatie opnieuw waar.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

The Peppers vonden hun muzikale richting begin jaren negentig met het album Blood Sugar Sex Magik. Na het enigszins teleurstellende One Hot Minute bereikte de band eind jaren negentig opnieuw een hoogtepunt met Californication. Met de terugkeer van Frusciante zoekt het viertal op het album zijn weg in de dood, drugs, reizen en de staat Californië. Parallel Universe is het ruigste nummer van het album en vindt zijn afwisseling in het muzikale Scar Tissue. Otherside gaat over het overlijden van bandlid Hillel Slovak en het leven na de dood. De titeltrack is sterk in de donkere kracht die in Hollywood schuilt. De toegankelijkheid van het album vermengt zich met de pure schoonheid en de diepere gedachten achter deze indrukwekkende plaat.

Het was even slikken toen de alt country band Richmond Fontaine bekend maakte er na het album You Can’t Go Back If There’s Nothing to Go Back To mee te stoppen. Na twee decennia van pieken en dalen vond frontman Willy Vlautin het mooi geweest en nu kan hij zich meer gaan focussen op zijn kunsten als schrijver en als onderdeel van de band The Delines. Geen einde voor de band als ze niet nog een keer al hun krachten bundelen voor een fraai slotstuk. Een terugtocht naar de geboorteplaats van de karakters van het album, waar eenzaamheid en het verval van het leven in centraal staan. De karakters die in het verleden een rol hebben gespeeld in de muziek van de band lijken het leven te zijn ontglipt en in een crisis beland te zijn.

Muzikaal gezien worden de krachten gebundeld, resulterend in de zwoele klanken van pedal steel gitarist Paul Brainard, de verfijnde percussiestukken van Sean Odham, de doorlopende gitaarpartijen van Dan Eccles en de ondersteunende baspartijen van Freddy Trujillo. Willy Vlautin speelt met zijn teksten en zang opnieuw de hoofdrol in het geheel, van een pijnlijke thuiskomst op I Got Off The Bus of het verval van een relatie op Wake Up Ray. Het donkere A Night in the City is een kunststukje op zich, de donkere en angstige tijden van een mid-life crisis worden verpakt in een muzikaal meeslepend schouwspel.

Het overgebleven viertal van Richmond Fontaine haalt samen met enkele gastmuzikanten (Jenny Conlee-Drizos, Paul Brainard) alles uit de kast, om een beladen afscheid van de personages uit de verhalen te combineren met hun intrigerende muzikale vakmanschap.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Poolse progressive rock band Riverside heeft vanaf het eerste album Out of Myself uit 2003 de luisteraars in de greep gehouden van hun fraaie muzikale composities. Het zesde album Love, Fear and the Time Machine gaat over veranderingen die je doormaakt als je een belangrijke beslissing in je leven neemt. Frontman Mariusz Duda is de man achter de ideeën en neemt het concept mee in de muzikale richting van het album.

Het album opent met de klanken van het hammondorgel in Lost (Why Should I Be Frightened by a Hat?). De warme zang van Mariusz sleept je mee in een terugblik op je leven tot op heden. Je mist de vrijheid die je ooit had en de levensvragen komen binnenrollen. De rivier aan gedachten kronkelt in een uiterst fraaie melodielijn. Je verliest het bewustzijn in het gitaarspel van Piotr. Bij vlagen grimmig, maar vooral schitterend in het creëren van oogverblindende muzieklandschappen. Under the Pillow opent met een gitaarriff die je angst inboezemt. Je gezicht verwaterd langzaam, terwijl je in de spiegel kijkt. De pijn die je voelt lijkt je voor altijd te achtervolgen. Een stem roept om op te staan en een andere weg in te slaan. De gitaren drijven het volume op als de stemmen van je verleden binnendringen. Het drumritme van Kozieradzki vindt zijn weg naar de achtergrond als Michał tekeer gaat op zijn hammond orgel. #Addicted drijft met de klanken van de keyboards verder de brei aan gedachten binnen. De verslaving aan de sociale wereld van het internet begint zijn tol te eisen. Het nummer gaat met zijn gitaarritme de kant van The Cure op. Deze band was een belangrijke inspiratie voor Mariusz zijn ideeën.

There’s a mask upon my face
I can’t live without
So you won’t recognize me
When I am in the crowd
I lost my calmness in the world
Where everything is searchable

Caterpillar and the Barbed Wire bouwt zich op met een herhalend loopje op de basgitaar. De druk van het tegenhouden van je gevoelens neemt toe wanneer de klankenregen van de keyboards op je neerdaalt. Mariusz vindt met zijn emotievolle zang de weg naar het heden en het verleden. Terwijl de muzikale impact toeneemt flitsen de gedachten terug naar de persoon die je ooit liefhad. Het geheel van gitaren, synths en percussie bouwt zich op in een sferische en kleurrijke wereld. Saturate Me drijft naar de kracht van het album Rapid Eye Movement. De indringende klanken van het hammondorgel worden in combinatie met de sferische keyboardtonen door Michał tot een fijn geheel gesmeden. Het gitaarritme van Piotr is meeslepend en gaat in op de onzichtbaarheid van je bestaan. Je zelfvertrouwen zakt en je verstopt je voor de buitenwereld. De online wereld heeft je opgeslokt en blind gemaakt voor de belangrijke personen om je heen. De emoties vinden hun weg wanneer je weet dat een belangrijke verandering je leven voorgoed zal veranderen. De schoonheid van de muziek toont het jarenlange samenspel van de bandleden. De klanken van de akoestische gitaar vormt het perfecte einde van het nummer. Afloat begint op een uiterst melancholische manier met de klanken van de gitaar. De emoties nemen de vrije loop wanneer Mariusz met zingen begint. De band bevindt zich ergens tussen de krachten van Anathema en Steven Wilson in. Terwijl de akoestische gitaar samen met de sfeervolle onderlaag van het hammondorgel het nummer diepzinniger maakt, probeer je de pijnlijke gedachten te verdrijven en een nieuwe wereld in te stappen.

Dream on, my pain
My scar my thorn
You’ve been a part of me
Let me stay afloat

Discard Your Fear opent met een gestage opbouw op de drums van Kozieradzki. Wanneer het basritme tevoorschijn komt begeven Joy Division en The Cure zich onder ons. Het toegankelijke nummer slaagt erin het verleden zijn plek te geven. De angst voor de toekomst begint langzaam om te slaan in positivisme. Je voelt de levenskracht terugkomen wanneer je rust vindt in de constante gedachtestroom. Op Towards the Blue Horizon is de rust teruggevonden en de verloren persoon een plekje gegeven in je bestaan. In het zonlicht komen nog eenmaal de gedachten terug aan het kleurrijke verleden dat jullie samen hadden. De onzekerheid keert echter terug wanneer de gitaren opdoemen en de inslag van de drums heviger wordt. Bij vlagen klinkt het geheel wat vlakker in het nummer dan wat we van de mannen gewend zijn. In Time Travellers wordt je overtuigd dat er hoop is en dat het einde nog lang niet is gekomen. De weg die je gebracht heeft waar je bent wordt door de akoestische klanken van de gitaar van alle emotie voorzien. Het keyboard en het opgaande volume van de gitaren duwen je terug naar de tijd waarin je voelt dat de wereld een plek was om van te genieten en in verder te kunnen leven. Afsluiter Found (The Unexpected Flaw of Searching) opent je ogen en sluit de droomwereld van de gedachten af. Het vertrouwen komt terug en je ziet het leven weer zitten. De warmte van de opkomende zon laat je weer openbloeien en brengt je terug in de huidige maatschappij. Nog één keer bundelt de kracht van de instrumentatie zich als een samenspel van het gehele album. De schoonheid en innerlijke kracht heeft de weg naar de oppervlakte gevonden en heeft de toekomst voor je opengesteld.

Cut off from the dream
Where the sky meets water
Beneath forgotten stars
I feel like a child
Found in waking life

Love, Fear and the Time Machine is met zijn tragische atmosfeer en het melancholische geheel het meest toegankelijke album van Riverside. De kracht van de band blijft behouden en Mariusz weet de muzikale koers positief te vertalen op het album. Het kleurrijke geheel mag dan een vlakker geluid kennen in enkele gitaarsolo’s, nergens doet dit af voor het indrukwekkende geheel. Riverside vindt de weg naar nieuwe hoogtes in de warme klanken, poëtische teksten en aangrijpende gedachten. De band weet zich hierdoor te positioneren in de bovenlaag van dit muzikale jaar.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Countryheld Rodney Crowell is al sinds de jaren 70 actief binnen de muziekwereld, maar lijkt op zijn nieuwe album Close Ties pas echt zijn draai te hebben gevonden. Muzikaal gezien bevindt Crowell zich al jaren tussen de country en blues, altijd aangevoerd door zijn rauwe stemgeluid en aanwezige gitaarspel. Je dient altijd voorzichtig te zijn met het terugkijken op je eigen leven en het kijken naar de dingen die je anders had kunnen doen. Op Close Ties is Crowell klaar met vooruitkijken en voert hij de luisteraar naar zijn persoonlijke geschiedenis toe.

De herinneringen die hij ophaalt brengen hem in vervoering, zo horen we wanneer hij over zijn jeugd zingt in opener East Houston Blues. Het zijn de nummers die hem terugbrengen naar verloren personen (Life Without Susanna, Forgive Me Annabelle) en zijn eerste dagen in de muziek business (Nashville 1972). Op het album horen we naast Crowell ook de vertrouwde stemmen van Rosanne Cash en Sheryl Crow. De humor laat hij niet links liggen, zo is te horen op het aanstekelijke It Ain’t Over Yet. Tweede kansen en worstelingen met zijn eigen gedachten gaan prachtig samen met de mondharmonica en het akoestische gitaarspel. Een ander pareltje vinden we in de vorm van I Don’t Care Anymore. In het nummer beschrijft hij hoe hij zich niet langer bezighoudt met het commerciële succes en trekt hij lering uit zijn eigen fouten. Het zijn de vragen waar hij geen antwoord op geeft, maar met het verhalende laat hij weten aan wie of wat het heeft gelegen. Met Close Ties maakt Rodney Crowell duidelijk dat hij ouder en wijzer is geworden, maar zijn liefde voor de muziek nooit verdwenen is. Crowell’s openhartigheid en de muzikale diversiteit van het album maken het misschien wel tot het beste werk uit zijn lange carrière.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Terug van weggeweest is Roger Waters niet, zo stond hij de eerste jaren van dit decennium veelvuldig op het podium met zijn The Wall Live tour. Na het in 1992 verschenen Amused to Death is Is This the Life We Really Want? echter wel zijn eerste studio album in 25 jaar. De jaren van zijn deelname aan Pink Floyd liggen al tijden achter ons, toch zijn het de muzikale klanken en scherpzinnige teksten van Waters die ons altijd zijn bijgebleven. Van de mix tussen de psychedelica en progressieve rock van Meddle tot zijn woede-uitbarstingen over oorlogsgeweld op The Final Cut, als laatste onderdeel van het hoofdstuk Floyd. Dat hij als muzikant terugkeert met solowerk mogen we dan vooral te danken hebben aan de angstige tijden en de wankelende houding van politici in een wereld van nep nieuws, oorlogen en terreur. Voor de opnames van zijn nieuwe album werkte de nu 73-jarige muzikant samen met producer Nigel Godrich, bekend van zijn langdurige samenwerking met Radiohead. Met Godrich’s invloed worden de traditionele klanken uit het Floyd universum gewaarborgd en weet Waters tevens zijn boosheid over wereldse problematieken opnieuw tot uiting te brengen. Naast de toegevoegde waarde van Godrich dragen ook de Amerikaanse gitarist Jonathan Wilson en de componist David Campbell een steentje bij aan het klankenpalet van het album.

In When We Were Young doemt de tikkende tijdbom op, de verbintenis van het verleden wordt met Time van Dark Side of the Moon aan de huidige politieke spanningen gekoppeld. De angsten van Roger Waters zijn niet verdwenen, de rust niet herstelt, “Who gives a fuck, it’s never really over”. In een lichtflits beleeft hij zijn Déjà Vu, waar zijn akoestische gitaarspel de weg creëert voor de emotionele waarde van Pigs on the Wing. Als god zijnde zou hij de wereld een stukje beter maken, of het nou voor de verslaving van een alcoholist of voor de moordlust van de vroegere Romeinen is. De combinatie van het pianospel en de muzieklagen van synths en strijkers zorgen voor de diepgang van zijn tekstuele uitingen. Hij beleeft het verleden keer op keer opnieuw, maar weet zijn woede nu te richten op de onvoorspelbaarheid van een moordende drone, het verzieken van wat moeder natuur ons gegeven heeft en het zieltjes winnen door een politicus als Trump. The Last Refugee opent met enkele nieuwsberichten in de oplopende kracht van de synths. De vluchteling is neergestreken op een nieuwe plek, waar de herinneringen aan het verleden de onzekerheid voor wat de toekomst brengen moge versterkt. De elektronica krijgt een diepere klankstructuur wanneer de keyboards en synths zich met elkaar vermengen. Een treurig afscheid van een moeder aan haar kind. Terwijl ze denkt dat het jongetje nog vrolijk spelend over het strand slentert spoelt deze levenloos aan op het zand, voordat mensen met hun mobieltje het schrikbeeld vastleggen. Zijn verwijzing naar het Syrische jongetje Alan Kurdi doet de pijn uit het verleden wederkeren. De donkere klanken van de elektrische gitaar en keyboard weten beslag te leggen op het visuele beeld dat je hierbij vormt, tragisch en zwaar. De woorden spreken voor zich om de beelden erbij te vormen, zo bewijst ook de vierde track Picture That. De muzikale terugkeer naar de soundscapes van Pink Floyd, van de baslijn, de ontwikkelende synths en de vervormde keyboardklanken. Afbeeldingen van kindsoldaten, hongersnood en oorlogen vliegen als drones aan je voorbij. Trump krijgt er hardhandig van langs, terwijl de muzikale klanken zich steeds breder verspreiden. Een emotionele doodslag vermengt in de komst van social media verslavingen en het moment voordat een auto-ongeluk aan onschuldige mensen een einde maakt. Verwijzingen naar klassiekers als Wish You Were Her en Two Suns in the Sunset zijn door het nummer heen te vinden, waar de gitaarpartijen van Jonathan Wilson de psychedelica van hun begindagen vermengt in de klankstructuur van hun latere werken.

De akoestische insteek van Broken Bones werkt intensief samen met de ontroering van de strijkerssegmenten. Het verleden laat Waters niet los, in zijn aangeslagen bariton zang gaat hij in op het einde van de Tweede Wereldoorlog en de American Dream waarvoor gekozen werd. Geboren als onschuldige baby’s worden mensen gedurende hun leven blootgesteld aan de verwoesting om hun heen en beïnvloed door wat hun wordt gezegd. Terwijl de slide gitaar de warmte van de zon als vernietiging over het landschap laat opgaan, maakt Roger zich boos over indoctrinatie. De violen en cello slepen de muziek dieper de emoties in, waar de gekte zich ontvouwd in het oplopende volume. De tijd is niet terug te draaien, maar we kunnen wel stoppen met luisteren naar wat het regime ons te melden heeft. De titeltrack opent met een geluidsfragment van Trump, gevolgd door de spanningsopbouw van de gitaarklanken. Donker en zwaar, met referenties naar King Crimson, maar vooral ondersteunend aan de afkeer tegen de macht van de Amerikaanse president. De angstvallige toonzetting wordt verstevigd door de manier waarop we als mensen in een hoekje worden gedrukt, overtuigd van de ware reden van terreur en misdaden. Het nationalisme doemt op in de blindheid van de mensen, terwijl de klanken van strijkers en keyboards de spanningen doen vergroten. Tijd om iedereen wakker te schudden en weer met beide voeten op de grond neer te zetten. De wekker van Bird in a Gale zorgt voor deze hardhandige aanpak in combinatie met afweergeschut. Het blijkt opnieuw dat klassieker Time zowel in de muziekstructuur als in de boodschap een belangrijke rol vervult. Verschillende radiofragmenten zetten de toon voor de drone oorlog. Roger verpakt sarcasme in de bijtende houding van de kogelregen. Een vrolijk nieuwjaar zal het niet gauw worden voor Waters, want hij lijkt weg te zinken in zijn afgunst tegenover de wereldse praktijken. De aanwezigheid van produceren en muzikant Nigel Godrich is duidelijk merkbaar in de openingsklanken van The Most Beautiful Girl. Het pianospel vult de kwetsbaarheid van Water’s zangstem aan. Breekbaar en aangeslagen zingt hij over de manier waarop vrijheid overvloeit in het te ver voortduwen van je ideeën en mensen te proberen hiervan te overtuigen. De blazers zwellen aan terwijl de nieuwsberichten om ons heen vliegen. De bom slaat in wanneer het al te laat is, het verleden zwijgend achtergelaten.

De stilte voor de storm vangt aan met Smell the Roses. Have a Cigar en ontspan nog even al genietend van de geur van de rozen. De swing in de gitaarpartijen en de funk in het drumritme. Een gesprek tussen een man en vrouw, al biedt de invloed van geld een warm Welcome To The Machine. De klanken van het metaalwerk wanneer de bommen worden gesmeden en de tijdbom weg tikt. De verantwoording voor de daden die je als mens ondergaat, de spanning stijgt. De gitaarsolo ondersteund de aanvallen en de oorlog die gaande is. De vrouw komt weer bij haar bewustzijn, maar de machine speelt in op haar gevoelens. Een nieuwe dag is aangebroken en het verleden wordt achter je gelaten, de machine bedankt de vrouw voor haar hulp: Girl you know you couldn’t get much higher. Van The Doors naar een gedicht van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, Wait for Her. De klanken van het wegebbende keyboard gaan over in de akoestische gitaar, waar het bedroevende schouwspel een ingetogen vervolg krijgt. De liefde verpakt in de gevoelens voor een ander, Breathe out, Breathe in. Kom je beloftes na en laat je niet tegenhouden is wat de boodschap luidt. Terwijl de meeuwen boven de zee verschijnen opent Oceans Apart. Een kort ogenblik van rust, de liefde voordat een Part of Me Died. Het slotstuk waar hij nog eenmaal zijn ongenoegen uit en de teleurstellingen uit zijn leven benoemd. De liefde overwint echter en een stukje van de vreselijke gebeurtenissen om hem heen lijkt weg te vallen. Terwijl hij zijn laatste sigaret opsteekt weet Waters dat zijn einde nabij is, de spijt over wat hij niet heeft kunnen betekenen voor deze wereld is niet voorbij, maar hier in haar armen kan hij veilig sterven.

Is This the Life We Really Want? Het is de vraag die centraal staat op het gelijknamige album van Roger Waters. Een vraag die hij beantwoordt in zijn boosheid over het huidige politieke spel, de niet te stoppen oorlogen en de vele slachtoffers in de vluchtelingenstromen. Het album staat bol van de muzikale verwijzingen naar klassiekers uit de tijd van Pink Floyd, maar krijgt door de invloed van producer Nigel Godrich de nodige kleine muzikale vernieuwingen. Vooral door het gebruik van elektronische snufjes en orkestrale klanken wordt de diepgang van het geheel verstevigd. Hoewel de emotionele toonzetting het merendeel van het album beslaat, is er tegen het einde aan toch nog een sprankje van hoop aan de horizon te bespeuren. De muzikale verpakking sluit daarbij moeiteloos aan bij de aangrijpende zanglijnen en de vele beelden die op het netvlies worden geprojecteerd. Ook al weet Roger Waters dat dit niet het leven is dat hij omarmt, in de liefde vindt hij een veilige plek om in alle rust zijn naderende einde af te wachten.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Energieke plaat met, zoal al eerder genoemd, diverse invloeden vanuit de folk muziek. De combinatie van folk en blues staat op deze plaat goed opgesteld, zelfs wat jazz kun je op openingstrack I'm Not Awake Yet terugvinden. Tekstueel staat het geheel ook sterk in zijn schoenen, met Crest of a Wave en In Your Town als hoogtepunten. Een afwisselend album in geluid en sferen en inmiddels niet onterecht uitgegroeid tot één van de beste albums van Rory.

Royal Blood werd pas in 2013 opgericht maar toch stonden ze afgelopen jaar al volop in de schijnwerpers. Het duo Mike en Ben bracht in november 2013 hun eerste single uit waarna ze onder andere in het voorprogramma van de Arctic Monkeys stonden. Die band zorgde er ook voor dat Royal Blood wat bekender werd waardoor ze zelfs voor het uitbrengen van hun eerste album al op festivals als T in the Park en Reading stonden. Het duo verwerkt de stevige rock door de combinatie van drums en een basgitaar, simpel maar effectief.

De openingsklanken van Out of the Black brengen ons gelijk herinneringen naar boven aan bands als Queens of the Stone Age en The Black Keys. De zang van Mike meet zich dan weer met die van Matthew Bellamy (Muse) en Jack White. De combinatie van de drums en de basgitaar vormen een effectief en stevig geheel dat goed in het gehoor ligt. Mike zijn vocalen knallen door de ritmes heen, een goede binnenkomer. Come on Over gaat vrolijk op dezelfde wijze verder met de nodige emoties in Mike’s stem. Er is niks aan te merken op de geweldige riffs die eruit worden gegooid waardoor het tempo hoog wordt gehouden. Op Figure it Out denken we even dat Jack White samenwerkt maar niets is minder waar want we horen gewoon leadzanger Mike. De invloeden van noemenswaardige bands zijn overduidelijk merkbaar. We horen de band flink losgaan en een foutje is er nauwelijks te ontdekken.

Getting hard to sleep
But it is in my dreams
But it’s killing me
To try and figure it out

Op You Can Be So Cruel worden te teksten er allerminst vrolijker op en bevinden we zich in zorgelijke omstandigheden. De wereld lijkt weg te glippen uit Mike zijn vingers en het herstel is beperkt. Vooral de bas gaat weer behoorlijk tekeer. Uiteraard zien we de gelijkenissen tussen een ander duo, namelijk The Black Keys. Het spel van Royal Blood is wel steviger maar we vinden wat ontspanning in Blood Hands. Het nummer bevat wat meer diepgang maar raakt de donkere gevoelens en emoties nog niet kwijt.

Every time I drink and try to stop my thinking
About the things I’ve said and done
Stop the world from turning faster
Then I’m learning not to choose how to run
You won’t understand with your head in the sand
No, you won’t

Dan is het weer tijd voor rammende drums en een scherp gitaargeluid op Little Monster. De overgang naar het refrein verloopt vlekkeloos en er wordt tussendoor zelfs nog tijd gevonden voor de nodige gitaar- en drumsolo’s. Mike heeft het schrijversvak goed onder de knie en weet je mee te slepen in donkere stelsels waarin de uitgangen zelden te vinden zijn. Met Loose Change gaan we verder op de ingeslagen weg en horen we zelfs een sound dat wel erg veel weg heeft van Tom Sawyer van Rush. Niet de meest overtuigende track van het album, maar prima zo even tussendoor. Careless opent met een heerlijke gitaarriff gevolgd door de emoties van een stukgeslagen relatie en het verlangen.

I’ve tried to right myself
But our love came crashing down
Like a tidal wave, a tidal wave
I’m fighting with my hands
And I hope you know we’re digging our own graves
For your mistakes

Met Ten Tonne Skeleton rammen we door opnieuw diepgaande grotten waar het licht maar moeilijk naar binnen kan sijpelen. Met afsluiter Better Strangers zien we geen hoop meer maar komen we in neergaande spiraal terecht. De gitaren krijsen het uit en laten ons verdooft achter.

Nee het album zal de originaliteitsprijs niet winnen, maar het samenspel tussen het duo is zeer effectief. De sterke gitaarriffs vormen een essentieel onderdeel van het album aangevuld door de met emoties overladen teksten. Een debuut wat zeker niet klinkt als een eerste album maar als een duo met ervaring dat goed op elkaar is ingespeeld. We kunnen wel een lijst opstellen met alle invloeden van andere artiesten die te horen zijn op het album maar beter is gewoon om dit sterke album over je heen te laten komen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De Amerikaanse singer-songwriter Ryan Bingham brak in 2007 door met zijn album Mescalito. Sindsdien was hij onder andere verantwoordelijk voor de met prijzen overladen soundtrack van de in 2009 verschenen film Crazy Heart. Zijn kenmerkende krakende stem zorgt ervoor dat hij ouder doet klinken dan hij in werkelijkheid is. Fear and Saturday Night is alweer het vijfde album in de pas korte loopbaan van Ryan, geschreven in de heuvels van Californië en afgezonderd van de bewoonde wereld.

De rustgevende openingsklanken van Nobody Knows My Trouble geven je gelijk het countrygevoel. Zijn krakende stem geeft een extra kracht aan het emotionele nummer. Zijn persoonlijke verhaal komt voorbij, van zijn onstabiele jeugd tot aan het goede leven in de stad. De zuivere klanken gaan over in het swingende Broken Heart Tattoos. De mondharmonica zorgt voor een melodieus begin dat overgaat in de leugens uit een vervreemd leven. Eindigend in scherpe gitaarklanken met een flinke dosis americana. Top Shelf Drug opent met een stevig bluesy sound dat overgaat in een rockend geheel. De gitaren en pianoklanken zorgen voor een stevig geheel dat de drugs wel erg dichtbij doen komen. Gehard door het leven neemt de alcoholverslaving van zijn moeder de overhand. Island in the Sky opent opnieuw met een stevige sound die met een groots opgezette geluid de toekomst tegemoet gaat. Pianodeuntjes die zijn steun zoeken in de scherpe klanken van de mondharmonica. Het gevaar ontwijkend bewandel je het levenspad waar zich steeds meer verhalen aan toevoegen. Ryan houdt het nummer goed onder controle en haalt hier en daar flink uit.

I’ve got my worry in my pocket
I’ve got my heart out on my sleeve
You got the silver heart-shaped locket
Ain’t nothing else that we could need

Met Adventures of You and Me krijgen we te maken met een ritmisch nummer dat een met schurende gitaren flink heen en weer schudt. De mondharmonica neemt het voortouw in de prachtige reis die gemaakt wordt. Reizend door de countryside beleef je vele avonturen, een zonnige trip waarvan je hoopt dat het einde nooit in zicht komt. Het titelnummer Fear And Saturday Night is ontspannend met een grauwe ondertoon. De zaterdagnacht komt dichterbij en het is tijd om er weer het beste van te maken. Ryan weet je goed de sfeer van het nummer mee te geven. De donkere tonen van de gitaren en zijn sombere stem slepen je mee in emoties. My Diamond Is Too Rough zou qua sound zomaar eens geïnspireerd kunnen zijn op Simon & Garfunkel. Een eenvoudig en sferisch nummer dat de roots van Ryan naar boven brengt, eindigend in een mix van gitaren. Radio kent een duidelijk ritme met een swingende melodie. De radiozenders schieten om je heen terwijl je jezelf nauwelijks onder controle kunt houden. Verslavingen maken deel uit van het leven om Ryan heen, treurige herinneringen die hij nooit meer kwijt zal raken. De prachtige openingsklanken van Snow Falls In June zijn melodieus en ontspannend. Het refrein ontspringt in een emotioneel geheel met opspringende gitaarklanken. Tijdens de moeilijke tijden die mensen meemaken ben je er altijd voor elkaar.

If you ever call my name, I’ll come running
When your sorrow sings in pain, I’ll be there
If you ever feel a change in your weather
Take shelter with me here
My dear
If the snow is falling in June

Met Darlin blijft het muzikaal gezien vrij rustig en wordt je meegevoerd op het eenvoudige ritme. Hands Of Time vervolgt met een ritmisch nummer dat in het refrein naar buiten klapt. Ryans stem komt goed tot zijn recht in de stevige nummers, met zijn flinke uithalen. Het ritme zweept op om je uitgeput achter te laten. De afwisseling tussen de snelle en rustige songs tonen veel invloeden op het album. De kracht van de mondharmonica en akoestische gitaar maken Gun Fightin Man tot een passend slotnummer. Het gevecht dwingt ons tot het uiterste, spanning en sensatie terwijl de dood ons lijkt te omarmen.

Ryan weet op Fear and Saturday Night de roots door te laten schemeren tot in het diepste van zijn teksten. Melodieus, grauw maar toch zeker ook een sfeervol geheel. Zijn levensverhalen vormen genoeg stof om een aantal prachtige songs neer te zetten. Zijn krakende stem zorgt voor die extra lading die zowel de country als rock heel dichtbij doen komen. Een sterk album dat zowel met de stevige tracks als de ballads overtuigt.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Vorig jaar maakte de 27-jarige muzikant Ryley Walker indruk met het prachtige Primrose Green (op plek 47 in mijn jaarlijst), waar de jazz folk uit de jaren 60 een grote rol op speelde. Zijn warme zang en vingervlugge gitaarspel brachten ontspannen muzieklandschappen voort. Voor zijn derde album liet hij zich inspireren door zijn thuisstad Chicago en gaat hij ook muzikaal dichter naar zijn roots. De zwoele muzikale stijl blijft deels behouden, maar zijn teksten kennen een diepgaandere blik op het bestaan.

The Halfwit in Me voert je door onbekende straten heen, op zoek naar een plek om je gedachten kwijt te kunnen. Het ritmische aspect ondersteund zijn gitaarspel en tilt de muzikale pracht naar een hoger niveau. De ontwikkeling van verschillende nummers is zeer indrukwekkend, neem het ruim 6 minuten durende Sullen Mind. Bij vlagen zwaar in klank en met sombere gedachten die op je neerdalen, de percussie, gitaren en bas voeren het tempo op en bouwen op naar verschillende climaxen. Een ander hoogtepunt is het schitterende The Roundabout, een nummer waarin verhalen worden uitgewisseld en mensen elkaar ontmoeten, op zoek naar gelijkgestemden en de liefde. Zijn poëtische teksten voeren je in de gestage ontwikkeling van zijn gitaarspel naar verschillende hoogtepunten toe.

Het album staat boordevol muzikale invloeden (Tim Buckley, John Fahey), maar worden door zijn gedreven teksten en bijzonder fraaie muzikale composities tot een eigen geheel gesmeden. Ryley Walker maakt grote stappen als muzikant en weet zijn indrukwekkende live shows te vertalen naar deze gouden plaat.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.