De psychedelische rockband Temples ontstond in 2012 en heeft sindsdien veel in de aandacht gestaan door de aanstekelijke nummers die ze hebben uitgebracht. De muziek wordt in de jaren zestig stijl uitgevoerd en krijgt nu een vervolg met het debuutalbum Sun Structures.

Het album opent met de aanstekelijke klanken van de verschillende instrumenten. Er is al direct te horen dat de band sterk is beïnvloed door de jaren zestig sound waarbij de muziek van artiesten zoals The Kinks, The Beatles en The Byrds duidelijk naar voren komt. Met Shelter Song laat de band hun klasse horen waarbij de samenwerking erg goed naar voren komt. Het vervolg gaat verder in dezelfde stijl met het gelijknamige nummer aan het album. De vrolijke deuntjes van het keyboard en de gitaren vliegen om je heen. Tussendoor volgt nog een sterk muzikaal gedeelte waarbij de gitaren in elkaar overgaan en de klanken vervormen, het klinkt allemaal heel spiritueel. The Golden Throne is zowel muzikaal als tekstueel sterk opgebouwd en voert je opnieuw mee naar verre streken op een avontuurlijke tocht. De teksten gaan wat dieper en tonen emotie en kwetsbaarheid die samensmelten met de melodie.

“Everything that you say
To your closest one
Makes you feel like a pain
Toward everyone
When the words are unkind
You’ll regret the choice
For as long as you choose
There may be rejoice”

Keep in the Dark is wat lichter qua opzet en bevat een eenvoudige opbouw waarbij het jaren zestig gevoel weer sterk aanwezig is. Een drumritme waarop de melodie wordt opgebouwd en naar het einde toe de vrolijke klanken weer opkomen. Mesmerise kent een vergelijkbare opbouw en bevat veel herhaling waardoor de concentratie op den duur een beetje wegvalt. Move with the Season voert je ook daadwerkelijk mee door de seizoenen met veel afwisseling in de psychedelische klanken. Daarna volgt een rustige intro die met een versnelling naar Colours to Life wordt gebracht. De gevoelens die in het leven komen en gaan worden duidelijk verwoord en de muziek speelt daar prachtig op in en weet het album op een hoog niveau te houden.

“Dawn of creation blessed in devotion
Love, lust, spaces in time bringing colours to life
Spectrums defy us left to remind us
Love, lust, spaces and time bringing colours to life”

A Question Isn’t Answered zet duidelijke vragen tegen over elkaar en wordt op een herhalend ritme gebracht. De guitaren vormen de donkere klanken die tussendoor naar voren komen om je weer terug te voeren naar de zang. Opnieuw een nummer dat knap in elkaar zit. The Guesser lijkt regelrecht uit de sixties te komen en draaft voort in dezelfde stijl waarbij de afwisseling wat te wensen overlaat. Om de tijd te doorstaan lijkt bij Test of Time moeilijk te lukken omdat het vooral veel van hetzelfde is. Sand Dance zet daarentegen een ander ritme neer waarbij je deel lijkt uit te maken van een spirituele dans die wordt uitgevoerd. Om maar een beetje in de hippiesferen te blijven wordt het nummer lang doorgetrokken waarbij er genoeg te beleven valt op muzikaal gebied. De afsluiter Fragment’s Light brengt vooral rust met zich mee door de akoestische gitaar en de lichte zang. Een mooi einde van de debuutplaat van Temples.

Een debuut dat elke band zich wenst wordt neergezet met het album Sun Structures. Een sound die sterk beïnvloed is door bands uit de jaren zestig brengt je in psychedelische en spirituele sferen. Ondanks dat er af en toe iets te weinig afwisseling zit in de muziek van Temples blijft het album boeiend tot het einde. Muzikaal gezien weten ze een mooi geluid te creëren waarbij de zang naadloos aansluit. Een band om de komende jaren goed in het oog te houden want ze zouden zomaar uit kunnen groeien tot een grote retro band.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Schitterend album waar het beste van The Band en de artiesten solo op te vinden is. Vanaf het album "Music From Big Pink" tot aan "The Last Waltz" worden de verschillende jaren van deze band behandeld. De kwaliteit van de nummers is erg goed en de toevoeging van een dvd met de complete show van Leo Blokhuis erop is leuk om te zien. De solo nummers zijn van toegevoegde waarde omdat hier ook een aantal sterke tracks tussen zitten zoals "Somewhere Down the Crazy River" van Robbie Robertson. Al met al een waar feest voor liefhebbers van deze legendarische band.

4,5

The band was één van de invloedrijkste bands in de country en rock muziek. De vijf originele bandleden waren elk met hun unieke persoonlijkheid van grote waarde voor de sound van de band. Mede door hun tour in 1965 met Bob Dylan kwamen ze meer en meer in de aandacht te staan, wat resulteerde in het in 1968 verschenen debuutalbum Music from Big Pink. Dit betekende de start van een succesvol verhaal dat in 1978 met The Last Waltz tijdelijk ten einde kwam. Het tweede gelijknamige album aan de bandnaam, met zijn kenmerkende bruine albumhoes, staat vol klassiekers zoals The Night They Drove Old Dixie Down, Up on Cripple Creek en King Harvest (Has Surely Come).

De ritmische opener Across the Great Divide geeft de wonderschone zang van Richard Manuel prijs. Het nummer combineert de Amerikaanse geschiedenis met verschillende melodielijnen. De lichte orgelklanken worden versterkt met de blazers en een eenvoudig drumritme. Een waar klankspel met een sterke tekstuele inslag van Robertson. Het vervolg met Rag Mama Rag is swingend met zijn rollende pianolijnen en vioolklanken. De licht humoristische teksten bezongen door Leven Helm geven de folk muziek zijn toepasselijke inhoud. De Amerikaanse burgeroorlog komt ter sprake in het welbekende The Night They Drove Old Dixie Down. De zuidelijke staten hadden zich van de rest van de Verenigde Staten afgescheiden, waardoor de bevolking tijdens de burgeroorlog onder bizarre omstandigheden moest zien te overleven. De winter van 1865 is het startpunt van het emotioneel beladen nummer. De sterke opbouw naar het refrein toe en de teksten bezongen door Levon Helm geven de song zijn impact. Het doormarcherende ritme laten je toetreden tot de uitputtende omstandigheden van de winter. Terugkijkend op zijn leven vertel Virgil Caine het verhaal totdat de zuidelijke staten werden verslagen. Robertson’s kwaliteiten als tekstschrijver gecombineerd met de volkse muziek van het nummer bleken van grote invloed te zijn op vele artiesten.

Virgil Caine is my name and I drove on the Danville train
‘Til Stoneman’s cavalry came and tore up the tracks again.
In the winter of ’65, we were hungry, just barely alive.
By May the 10th, Richmond had fell.
It’s a time I remember, oh so well.

When You Awake is een sfeervol doch eenvoudig nummer. Muzikaal gezien loopt het nummer niet geheel vlekkeloos, maar de stem van Manuel doet wonderen. Het vijftal weet een diversiteit aan klanken naar voren te toveren die je gefocust houden tot het eind. Vervolgens horen we een andere klassieker van The Band, namelijk Up on Cripple Creek. Het nummer vertelt het verhaal van een vrachtwagenchauffeur die op weg is naar Lake Charles en onderweg de nodige avonturen beleeft. De kenmerkende zang van Levon Helm en de klanken van Garth Hudson’s clavinet die met een wah-wah pedaal wordt bespeelt geven het nummer zijn funky inslag. Het klankspel sluit aan op de samenzang in het refrein en doet het nummer zijn zonnige kant opwerpen. De jollende afsluiting en de indringende basgitaar maken het nummer zowel humoristisch als complex. De pianoklanken vormen de basis van het prachtige Whispering Pines. Manuel weet je opnieuw te raken met zijn indringende hoge zang. Het sterke samenspel zet de verloren liefde in de volle schijnwerpers. Helm zorgt voor de samenzang, waarbij de stemmen om elkaar heen lijken te draaien.

If you find me in a gloom or catch me in a dream
Inside my lonely room there is no in between
Whispering pines, rising of the tide
If only one star shines that’s just enough to get inside

Het bluesy Jemima Surrender is een ritmisch spektakel dat met blazers en al in een jazzy sound veranderd. Het doorlopende pianoriedeltje en de opzwepende gitaarklanken laten het samenspel opnieuw van zijn sterkste kant zien. Op Rockin’ Chair drijft de mondharmonica bespeelt door Manuel het ritme op. Terugkijkend op zijn leven keert de man terug naar de staat Virginia. Je voelt dat de laatste momenten komende zijn en ziet de dagen waarop je als schipper de wereldzeeën overwon. De accordeon laat je mee zoeven in de verhalen van de band. Look Out Cleveland opent met zijn rock ‘n roll sound waarop Danko de vocalen voor zijn rekening neemt. De klanken van het orgel zorgen met de elektrische gitaar voor een beladen geheel. Terwijl de verwoesting doorgaat zorgt het muzikale ritme voor de nodige beweging. De samenzang op Jawbone is nadrukkelijk aanwezig, maar het nummer weet niet op elk vlak te excelleren. De tempowisselingen zorgen voor een verscheidenheid aan instrumentatie. De piano en elektrische gitaar nemen het merendeel voor rekening, maar ook het strakke drumritme van Helm mag er zijn. The Unfaithful Servant is een wonderschoon nummer dat met de zang van Rick Danko een meeslepend geheel vormt. De saxofoon zorgt voor een tragische inslag in het verhaal van een ontrouwe dienaar en zijn minnares. Het album sluit af met King Harvest (Has Surely Come), dat het verhaal van een mislukte oogst van een boer verteld. Richard Manuel neemt je als verteller mee in de tijden van de Amerikaanse depressie. De band weet elk individu zijn plek te geven in het nummer, waarbij geen één instrument teveel de overhand neemt. Helm zorgt voor de samenzang die het nummer zijn diepere lading geeft.

Scarecrow and a yellow moon,
And pretty soon a carnival on the edge of town,
King Harvest has surely come.

Robbie Robertson zijn kwaliteiten als tekstschrijver vormen de basis voor een ongekend staaltje muzikaal samenspel. Manuel zijn indringende hoge zang, Helm’s bij vlagen krakende stem en Danko’s emotionele zang zorgen dat eenieder nummers voor zijn rekening neemt. Hudson zorgt voor de experimentele inslag met zijn voetpedaal en zijn vele muzikale invloeden. Daar komt dan ook nog de uitgebreide instrumentatie bij, waarbij de wisselwerking het uiterste uit elk bandlid haalt. Niet voor niets is het album uitgegroeid tot een meesterwerk dat met zijn focus op personen, plaatsen en tradities een ware inslag gaf in het muzikale landschap.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De Amerikaanse rockband The Beach Boys was in 1962 één van de eerste bands die de surfmuziek succesvol doorvoerde naast bekende artiesten zoals Dick Dale. Mede door dit succes ontwikkelde de groep zich steeds meer in hun muzikale stijl door perfectionist Brian Wilson. Zijn creatieve ambitie werd niet ingezien door de groepsleden en platenmaatschappij, wat er bijna voor zorgde dat het in 1966 verschenen album Pet Sounds niet zou verschijnen. Het album kenmerkt zich door complexe arrangementen en de prachtige songteksten die in zijn totaliteit zeer sterk zijn uitgewerkt.

Het album opent met de klassieker Wouldn’t It Be Nice die je door de unieke beginsound al gelijk het nummer in duwt. Het muzikale orkest geeft het nummer een extra laag en leidt je door het leven van een koppel die denkt aan het volwassen zijn. De krachtige samenzang vormt een meeslepend geheel die door de hoge zang vrolijke reacties oproept. De pracht en praal gaat verder in het sfeervolle You Still Believe in Me. Instrumentatie zoals de harpsichord zorgen voor de unieke geluiden waar toeters en bellen zich veelvuldig in vermengen. Een klein maar fijn liedje met een complexe instrumentatie.

That’s Not Me is wat lichter met zijn drums, orgel en bas. Het verhaal vormt een treuriger geheel waardoor de intro wegvalt en de klanken de emoties versterken. Een man die zichzelf niet meer is en zich eenzaam en verlaten voelt wordt versterkt door de achtergrondzang. De donkere klanken van het orgel vormen de basis voor Don’t Talk. Het is niet de tijd om te praten maar om stilletjes alleen aan dit moment te denken. Het strijkorkest komt langzaam aanzetten om de emoties aan te wakkeren en laat een soberheid over het geheel glijden. I’m Waiting for the Day opent groots en bombastisch waarna het overgaat in een eenvoudige melodielijn waaraan zich instrumenten vastklampen. Een vervlogen liefde moet worden terug gevonden, het verhaal wordt aangesterkt door de complexe achtengrondgeluiden.

I gave you love with a brand new start
That’s what you needed the most
To set your broken heart free

Met Let’s Go Away for Awhile volgt een instrumentaal gedeelte die krachtig in opbouw naar het hoogtepunt toewerkt. Strijkers voegen zich bij de zware saxofonen en worden weer stilletjes weggedreven om zelfs een colaflesje in de spotlight te zetten. De arrangementen vormen zich door het nummer heen en laten de ruim twee minuten als een schouwspel achter. Dan komen we aan bij de klassieker Sloop John B, een nummer dat in 1916 al voor het eerst werd ontwikkeld. Het muzikale gedeelte is zeer complex met een scala aan instrumenten. In alle geluiden wordt het verhaal over het schip verteld in een prachtige samenzang. De stemmen vullen elkaar op verschillende momenten aan. De muzikale structuur wordt in God Only Knows nog complexer met violen, accordeons, blazers en piano’s. De begintune is wereldwijd bekend en opent het verhaal van een persoon die de toekomst voor zich ziet en de liefde van zijn leven niet wilt verliezen. De instrumenten weven zich door elkaar heen en vormen een vrolijk en ontspannen ritme die de emoties op belangrijke punten versterken. Door de toevoeging van korte instrumentale stukken op de achtergrond ontdek je bij elke luisterbeurt meer en meer. Een hoogtepunt uit de muziekgeschiedenis in al zijn vormen.

I may not always love you
But long as there are stars above you
You never need to doubt it
I’ll make you so sure about it

I Know There’s an Answer opent met de heldere tonen van de tack piano, het ritme wordt daarbij versterkt door saxofoons en percussie. Al Jardine zingt de teksten ondersteund door de overige bandleden. De korte muzikale intermezzo vormt een vreemd schouwspel met blazers en al. Het egocentrische van de mens staat en hoe te vertellen dat iemand ook anders kan leven. De sombere teksten worden aangewakkerd met de emoties door de muziek. Op Here Today is de relatie voorbij en versomberd het geheel door de nieuwe vriend die ze krijgt. De ritmes van het nummer wisselen nogal eens en de donkere klanken worden afgewisseld met tonen van optimisme. Erna komt met I Just Wasn’t Made for These Times een vervolg met overpeinzingen in gedachten over het opgroeien en de romantiek. Brian bezingt de teksten met de ander leden die de zinnen door elkaar heen afiwsselen. De ritmes zijn complex maar wonderschoon met de saxofoons die lichtjes door het nummer heen blazen en de andere instrumenten hun werk laten doen.

De titeltrack Pet Sounds is puur instrumentaal en doet exotisch aan door de bongo’s, flesjes cola en verschillende blazers. De ritmes wisselen constant en aanwakkeringen vinden veelvuldig plaats. Het vormt de opmars naar het slotstuk Caroline, No. De vrouw die na een break-up totaal veranderd is en de emoties die hierdoor naar voren komen. De instrumentatie is rustig met de harpsichord en verschillende fluiten. Na ruim twee minuten lijkt het nummer voorbij maar komen de dierengeluiden nog even voorbij in de vorm van een blaffende hond.

Pet Sounds is groots, emotioneel, romantisch en vooral muzikaal zeer complex. Brian Wilson wist op het album een ongekende hoeveelheid instrumenten samen te brengen en in een perfecte harmonie met elkaar te laten communiceren. Het ritme gaat verschillende kanten op waardoor er veel te ontdekken valt. Emoties worden versterkt door strijkorkesten en blazers en bijzondere instrumenten zoals de Tannerin geïntroduceerd bij het grote publiek. Een pareltje in de muziekgeschiedenis die een opmars vormde voor meer geëxperimenteer in de muziek.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Een mooi debuut van The Beach Boys maar erg wisselend in sterkte. Er staan een aantal bekendere nummers op waaronder Surfin' Safari, Surfin' en de zoveelste cover van Summertime Blues. Later zullen ze echter hun platen naar een steeds hoger niveau tillen waarmee ze een geduchte concurrent van The Beatles waren. Allebei prachtige bands.

3.5

Toch weer een goed live album met veel bekend materiaal maar dan weer net even wat anders uitgevoerd. Wel leuk dat er met alle bandleden een interview is toegevoegd waarin ze eer het één en ander te vertellen hebben. De opname zelf zijn van wisselende kwaliteit en naast het gepraat tussendoor blijft er nog een leuk lijstje met nummers over.
Veel werk uit de begintijd van The Beatles van de eerste vier albums Please Please Me, With the Beatles, A Hard Day's Night en de Beatles For Sale. De covers van bekende rock en roll klassiekers maken dat het album er echt toe doet. Goed uitgewerkte covers die nog niet eerder verschenen zijn. Als Beatles fan toch weer een must om weer te kunnen genieten van een aantal nieuwe tracks.

4*

De invloed die The Beatles hebben gehad in de muziekgeschiedenis is moeilijk in woorden uit te drukken. Met albums en singles die elkaar telkens weer overtroffen en het niveau opstuwde was het onvermijdelijk dat er een eind zou komen aan het voortbestaan van deze band. De toepassing van verschillende muziekstijlen is merkbaar op het gelijknamige album, ook bekend als The White Album, waar ze onder andere de invloed van het bezoek aan Maharishi Mahesh Yogi uit India in hun muziek meenamen. Het album drukte de band uit elkaar waardoor vooral persoonlijke ontwikkelingen sterk naar voren kwamen.

Het album opent met de geluiden van een vliegtuig die over komt razen. Back in the U.S.S.R. doet zijn intrede op een swingende en Beach Boys achtige sound en samenzang. Even wennen zonder Ringo Starr op de drums, maar een sterke binnenkomer van het album met snijdende gitaren. Al bij het vervolg met Dear Prudence merken we dat het album vooral losstaande nummers bevat en als geheel wat minder op elkaar aansluit. Dit doet niks af aan de kwaliteit van de nummers. Een heerlijk ontspannen song gezongen door Lennon met lichte muzikale invloeden van de flügelhorn en het handgeklap op de achtergrond. Met een prachtige tekst over Prudence Farrow die met de band meereisde naar India komen de kwaliteiten van tekstschrijver Lennon goed naar voren. Met een verwijzing naar het legendarische nummer Strawberry Fields Forever opent Glass Onion. Met prachtige strijkers en violen is het nummer kort maar krachtig. Met een rustig ritme doet Ob-La-Di, Ob-La-Da zijn intrede waar naar Desmond Dekker wordt gerefereerd. Muzikaal is er genoeg te ontdekken in het nummer met verschillende riedeltjes, bongo geluiden en trompetten.

“Happy ever after in the market place
Desmond lets the children lend a hand (Arm! Leg!)
Molly stays at home and does her pretty face
And in the evening she still sings it with the band

Yes, ob-la-di ob-la-da life goes on bra
La-la how the life goes on (Ha ha ha)
Hey, ob-la-di ob-la-da life goes on bra
La-la how the life goes on”

Op het korte Wild Honey Pie horen we de duidelijke invloeden terug van het bezoek van The Fab Four aan India. Door het multitracken horen we rare vervormingen in de gitaargeluiden die oosters doen aanvoelen. The Continuing Story of Bungalow Bill is een vrolijke binnenkomer waar de verhalen over de ware achtergrond van het verhaal nogal doen verschillen. Het is een zonnig nummer door de sterke samenzang en ondanks de wat minder vrolijke tekst. De directe overgang gaat in naar de schitterende akoestische klanken van While My Guitar Gently Weeps. Met het nummer bewees George Harrison zijn kwaliteiten als songschrijver en de sterke muzikale indeling. Met een krachtige gitaarsolo van Eric Clapton werd het beste uit de groep gehaald. De hoge krijsende gitaarklanken en eveneens hoge zang maken het nummer tot een waar juweeltje in het enorme oeuvre van The Beatles. Happiness Is a Warm Gun is een wat minder bekende song van de band maar daarom niet minder sterk. Een goed opgebouwde tekst die wordt afgewisseld met muzikale veranderingen door het nummer heen en de schreeuwende stem van Lennon. Daarna horen we opnieuw mooie pianoklanken die goed aansluiten bij de zachte stem van Paul in Martha My Dear. Het nummer krijgt een jazzy sound door de blazers en strijkers die overal prachtig samenklinken. Dan is het weer de beurt aan Lennon die tijdens het bezoek aan India de slaap niet kon vatten en zijn gedachten deden afdwalen naar Yoko Ono. De klanken geven een donkere sfeer aan het nummer, passend bij de nacht en het niet kunnen slapen. Al bij het horen van de rustgevende klanken van de akoestische gitaar wordt de sfeer van het prachtige Blackbird neergezet. Het solonummer van McCartney is een kenmerk van een groot talent door met een simpele melodielijn en een zachte stem de juiste snaar weten te raken. Het nummer roept emoties op en voert je mee door de rust van de natuur, het toevoegen van vogelgeluiden legt een extra nadruk op dit gevoel.

“Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise.

Blackbird singing in the dead of night
Take these sunken eyes and learn to see
All your life
You were only waiting for this moment to be free.“

Harrison weet met een simpel en fijn melodietje een kunstig nummer te brengen met Piggies. De harpsichord (soort piano) geeft net dat deuntje wat past bij de eenvoud van het nummer. En dan is het tijd voor invloeden uit de country met Rocky Racoon. Beland in een western worden we meegevoerd in het verhaal van Rocky. Honky-tonk geluiden ondersteunen het verhaal en wekken de sfeer nog is op. En dan het moment van de enige echte Ringo Starr in zijn eerste solo compositie Don’t Pass Me By. Opnieuw een country nummer dat vooral door de invloed van de viool goed in het gehoor ligt. De muzikale afwisseling van het album krijgt een vervolg met het bluesnummer Why Don’t We Do It in the Road?. Een vertoning van hoe je met weinig tekst toch een aanstekelijke track kunt maken. Door de teksten op verschillende toonhoogtes en volumes te zingen en er een pianoritme onder te gooien. Met I Will keert de band terug naar de rust van het album, met opnieuw invloeden van het bezoek aan Rishikesh in India. Een simpel maar effectief liefdesliedje. Julia, gezongen voor de vroeg overleden moeder van John, geeft een vervolg met rustige akoestische klanken. De stem van John slaat de juiste tonen aan en heeft hierbij geen uithalen nodig om de impact van de tekst op je door te laten dringen.

Het is tijd voor een wat wilder feestje met Birthday dat een stevig gitaargeluid kent. De eerste kenmerken van de hardrock zijn hoorbaar in het nummer met krachtige uithalen op de elektrische gitaren. Daarna wordt een omschakeling gemaakt naar de blues met een heerlijk jammend geluid. Het ritme ligt zoals passend bij de blues erg laag. Zelfmoordneigingen vormen de basis van de tekst van het nummer geschreven in India. Mother Nature’s Son geeft pure rust waarbij natuur en gedachten één worden. Die rust wordt daarna weer ruw verstoord door het nummer met de lange titel Everybody’s Got Something to Hide Except Me and My Monkey. Knallende gitaarklanken die altijd het beste aansluiten bij de schreeuwende zang van John Lennon met een afsluiting waarbij alle instrumenten door elkaar heen gaan. En wat horen we dan, is het Karma Police van Radiohead. Nee, we horen de originele klanken van het hammond orgel bespeeld door John. Een schitterend melodieus lijntje die het begin vormt van Sexy Sadie. Het nummer kent een sterke opbouw door de tempowisselingen en de gitaarklanken die tussendoor te horen zijn.

“We gave her everything we owned just to sit at her table
Just a smile would lighten everything
Sexy Sadie she’s the latest and the greatest of them all”

En wat er dan gebeurd kan worden beschouwd als het begin van Heavy Metal. Knallende gitaren en drums die door het nummer heen dreunen. Lekker ruig en hard waarmee ze de hardste sound probeerde neer te zetten voor de periode waarin het album verscheen. Ringo Starr maakt het zelfs zo bond dat de blaren op zijn vingers verschijnen en Paul was gelijk van zijn softe imago af. Met Long, Long, Long keert de rust weder en horen we een combinatie tussen jazz, folk en psychedelica. Een nummer waarbij Harrison opnieuw zijn kwaliteiten laat zien. Dan is het tijd voor een revolutie met Revolution 1, een door de politiek beïnvloed nummer geschreven door Lennon. Een swingend en tekstueel sterk nummer die bij de ideeën van Lennon in die tijd aansluit. Het Britse entertainment van de Music hall wordt beschreven in Honey Pie dat over een beroemde actrice gaat. Een ontspannen nummer in de stijl van de jaren vijftig met klarinet en al. Savoy Truffle opent kort met een geluid dat sterk op The Doors lijkt maar vindt daarna zijn weg in muzikale afwisselingen met gitaren en saxofoons. De chocoladeverslaving van Harrison’s vriend Eric Clapton wordt aan de kaak gesteld. Het nummer gaat compleet over lekker zoetigheden en de invloed daarvan op je gezondheid.

“You might not feel it now
But when the pain cuts through
You’re going to know and how
The sweat is going to fill your head
When it becomes too much
You’re going to shout aloud”

Met Cry Baby Cry zingt Lennon een rustig en droevig nummer dat met ondersteuning van een vast drumritme en gitaren wordt aangevoerd. Op het eind wijzigt het nummer met een korte outro van Paul. Het vervolg van Revolution 1 komt met Revolution 9, een voor die tijd erg lang nummer. In ruim acht minuten worden we meegevoerd in een muzikaal experiment dat met geluidseffecten en loops een apart gevoel oproept. Het blijft een bijzondere vertoning op de plaat en de verwerking van vele nummers en muzikale arrangementen maken het er niet makkelijker op. De plaat sluit passend af met Good Night, een nummer in de stijl van de jaren vijftig compleet met orkest. Ringo mag opnieuw de zang voor zijn rekening nemen en weet hier op een mooie manier invulling aan te geven. Na anderhalf uur de meest uiteenlopen muzikale stijlen gehoord te hebben komt er een einde aan het indrukwekkende album van The Beatles.

Er zijn meesterwerken en albums die van ongelooflijke waarde zijn geweest voor het ontstaan van de muziek. The White Album kan in beide categorieën worden ingedeeld door de enorme muzikale invloeden en talenten van de leden van The Beatles. In een meer dan anderhalf uur durende plaat worden we meegevoerd door de blues, rock, folk, jazz en heavy metal. De nummers zijn elk van grote klasse en vormen zowel tekstueel en muzikaal een waar genot. Het enige wat als puntje van kritiek naar voren komt is dat de samenhang van het album minder aanwezig is mede door de persoonlijke ontwikkelingen en de gespannen sfeer bij het opnemen van het album. Daarbij komt wel het talent van elk bandlid sterk naar voren, waarbij we zien dat er grote sprongen werden gemaakt in het schrijven en samenstellen van de nummers. Niet voor niks mag het album worden beschouwd als één van de hoogtepunten uit de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat The Black Keys definitief doorbraken bij het grote publiek met hun album El Camino. Daarvoor verschenen echter ook al een aantal noemenswaardige albums zoals Brothers en Thickfreakness. Na een lange toer langs uitverkochte concerthallen wereldwijd begon er een moeilijke periode voor Dan Auerbach. De emoties en indrukken van de scheiding met zijn vrouw komen veelvuldig naar voren in de nummers op het nieuwe album Turn Blue.

Met de Weight of Love wordt gelijk de belading van de songs duidelijk die voornamelijk bestaan uit de emoties en gevoelens van Dan. Met ingetogen rust door de klanken van de akoestische gitaar opent het nummer in kalmte. Gelukkig horen we gelijk wat van de oude Black Keys in een scherpe gitaarsolo van Auerbach. Een sterke opener gevuld met emoties en knallende gitaarsolo’s die in kracht toenemen naar het einde toe.

I used to think darling you’d never do nothing
But you are always up to something
Always out and running
I got to think those days are coming

Tijdens In Time is de invloed van Brian Burton aanwezig die op het album meerdere nummers ondersteund op de keyboard en piano. Daarnaast is de combinatie van het duo Dan en Patrick sterker dan ooit te voren. De drums en gitaren staan nog steeds centraal en vinden ook in dit nummer weer aftrek. Het titelnummer straal pure rust uit en wordt door meerdere melodielijnen omvangen. De boodschap aan zijn vrouw is duidelijk en het uitten van de pijn in de muziek kent zijn sterke kanten.

De eerste single Fever kent een aangenaam melodietje die zich in je hoofd nestelt en een even pakkend refrein. Dat er wat meer invloeden vanuit de elektronische muziek doorsijpelen op het album maakt dit nummer onder andere wat toegankelijker voor een groot publiek. Toch worden de herkenbare onderdelen niet weggelaten en komt het geheel goed over.

Fever, cuz I’m breaking
Fever got me aching
Fever, why don’t you explain
Break it down again

Het vervolg met Year in Review bouwt zich licht voort op de voorgaande track. Een ontspannen nummer waar de klasse van Dan als tekstschrijver en gitarist opnieuw kenbaar worden gemaakt. Bullet in the Brain kent een sterke opbouw die uitmunt in een gevecht tussen de drums en gitaren. Vol energie zorgt het nummer voor een aantal verrassende wendingen waarbij de luisteraars aandacht wordt gevraagd. Op It’s Up to You Now worden we herinnerd aan El Camino, een pakkend deuntje met een stevig gitaar- en drumgeluid. Dan rockt er weer ouderwets op los op één van zijn vele gitaren. Dat hij de hoge noten niet ontwijkt is te horen op Waiting on Words. Zijn stem is bijna niet herkenbaar meer maar de emoties worden opnieuw tot uiting gebracht. De liefde is nog steeds aanwezig maar het afscheid is al geweest en het zal niet meer goed komen.Op 10 Lovers betrekt Dan zijn dochtertje in het verhaal en laat weten dat het belangrijkste is dat de relatie met haar ouders intact blijft maar dat het niet meer hetzelfde zal zijn.

Don’t leave us not in love again
The little girl can’t comprehend
She had another dream that her mama’s gone
She’s alright, but you’re all wrong

Achtergrondzang is net als op Weight of Love en Turn Blue aanwezig en wordt bezongen door Regina Ann en Alfreda McCrary. In Our Prime ontstaat in pure rust door de piano en hoge gitaarklanken maar kent een omslag waarbij vast ritme wordt aangehouden. De piano doet later weer zijn intrede wanneer het geheel in wat meer bombast uitmunt. Een sterk nummer die keer op keer een verassing teweeg brengt. Gotta Get Away is een afsluiter die ons erg doet denken aan bands zoals CCR. Een catchy gitaarriff waarbij het refrein pakkend is. Ondanks de door emoties doordrenkte teksten heeft het nummer een vrolijke klank en kan het zich zomaar eens ontwikkelen tot een hitsingle.
Dat The Black Keys nog genoeg te brengen hebben aan het publiek bewijzen ze op het album Turn Blue. De stevige tracks worden meer dan tevoren afgewisseld met lichtere popsongs waarbij de gitaren en drums nog steeds centraal staan. Om te blijven groeien na een plaat als El Camino is een grote inspanning maar The Black Keys tonen in ieder geval aan het niveau niet naar beneden te halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een kleine twintig jaar geleden verscheen het laatste voltallige album van de succesvolle Nieuw-Zeelandse band The Chills. De band kenmerkt zich om de verschillende muziekstijlen zoals pop, rock en psychedelica waar ze in de jaren hun muzikale pad mee doorlopen hebben. De constante factor in de verscheidenheid aan lineups die de band in de jaren tachtig en negentig verslond is zanger en gitarist Martin Phillipps. Depressies en verslavingen zorgden er echter voor dat Phillipps steeds meer wegdreef van zijn muzikale leven, maar hij trad nog steeds regelmatig op met The Chills en verschillende releases vonden hun weg naar de buitenwereld. Met de vaste lineup van de huidige band zijn ze nu terug met het vijfde album Silver Bullets.

Father Time voert de terugkomst van The Chills aan, wanneer de kerkklokken om ons heem klinken. De zonnige klanken doemen op in het winterlandschap, dat door Warm Waveform wordt gevormd. De gitaren en keyboards versmelten zich in de dromerige muzieksferen. Martin Phillipps komt met zijn zang angstig dichtbij, als de liefdesuitingen van The Chills hun weg naar de oppervlakte zoeken. De zachte gitaarklanken voelen aan als een vriend die je na jaren weer eens tegenkomt. Titeltrack Silver Bullets opent met een vast drumritme van Todd Knudson, waar Phillipps en Dickson hun melancholieke gitaarklanken overheen duwen. Waar de kogels hun richting zoek naar de opkomende vampieren duikt Phillipps de kant van R.E.M. op. De orgelklanken voeren de muzikale lijn aan, waarin de instrumentatie zijn eenheid vindt. De schoonheid van Underwater Wasteland staat recht tegenover de harde werkelijkheid waar de teksten doorheen voeren. Phillipps grijpt zich vast aan overbevissing en het vervuilen van onze wateren. Het klankenpalet versterkt zich met de onderliggende lagen van keyboards en drums. Het herhalende gitaarpatroon zorgt echter voor de tocht onderwater, waarin de verschrikking van het verslechterde milieu de mensen tegemoet komen.

America Says Hello laat geen spaan heel van de huidige grootmacht en hun wereldse vrienden. Onderdrukking en oorlog worden aangevoerd in de kracht van Dickson’s bas riff en de melodieuze klanken van het keyboardspel van Scally en Wilson. Het volle geluid dient als de wereldmacht, waarbinnen Phillipps in zijn warme zang de wereld probeert wakker te schudden. Het muzikale onderonsje wordt gevormd door de herhalende gitaarklanken van Liquid Situation, waar de drums de situatie pijlen. Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon is het langste nummer van het album en opent met een drone waar de drums het ritme op vormen. Nadat een vertraagde One of These Days van Pink Floyd zich even in het geheel lijkt te vermengen voeren de armen en rijken zich steeds verder van elkaar af. De hoop op een beter vooruitzicht lijkt te verdwijnen wanneer de hevigheid van percussie en gitaren toeneemt. De pianoklanken voeren het opfleurende tweede gedeelte van het nummer aan. De tocht naar een betere toekomst wordt voortgezet met de opgetogen zang van Phillipps en de ondersteunende vocalen van de andere bandleden. De dynamische structuur en verschillende muzikale lagen maken het nummer tot één van de hoogtepunten van de band.

Op Aurora Corona vraagt Phillipps de aarde om vergeving van wat de mensheid haar heeft aangedaan. De pianoklanken zorgen voor het steuntje in drug om mensen bewust te maken van hoe een omslag in de omgang met haar de wereld kan redden. De pijn die Martin anderen heeft aangedaan komt tot uiting in I Can’t Help You. Zijn schaamte grijpt zich vast in de keyboardklanken en het vooruitstrevende gitaarspel. Tomboy is de benaming van het meisje dat zich in het gelijknamige nummer gesteund voelt door het vioolspel van Scally en het harmonieuze kinderkoor. Het herhalende karakter voert Phillipps wat af van de daadwerkelijke schoonheid van het melodieuze nummer. Molten Gold zet zich als sluitstuk op eenzelfde wijze neer, met de herhalende gitaarklanken. De charme van het nummer is terug te vinden in de poëtische liefdesuitingen, die zich als een overwinning in het bestaan over de band ontfermen.

Silver Bullets is een opleving van een weggezonken schoonheid en strekt zich uit naar de problematiek van de huidige wereld. Hoop doet het album opleven in zijn melodieuze klanken van gitaren en keyboards en de warme stem van Martin Phillipps. Het is hem dan ook vergeven dat een nieuw album zolang de oppervlakte maar niet wist te bereiken. The Chills voelen meer dan tevoren aan als een eenheid en verbinden onderwerpen van het het heden en verleden met elkaar tot een glorieuze zegetocht.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Underwater Wasteland & Pyramid / When the Poor Can Reach the Moon.

De Amerikaanse supergroep The Dead Weather brengt met Dodge And Burn het derde album van de groep. De naam van Jack White prijkt hoog op het affiche, maar ook The Kills zangeres Alison Mosshart, Queens of the Stone Age gitarist Dean Fertita en Jack Lawrence van The Raconteurs vormen een essentieel onderdeel van de band. Het viertal heeft sinds hun oprichting in 2009 de bluesrock opgezocht en gevonden. Invloeden vanuit verschillende muziekstijlen zorgen er echter voor dat er altijd wel wat te ontdekken valt in die muziek van de band.

De gitaarriff van Dean Fertita op albumopener I Feel Love brengt de hoogtijdagen van Led Zeppelin dichtbij. Alison Mosshart scheurt de blues in met haar hoge vocalen, terwijl drummer Jack White het verfijnde ritme in toom houdt. De krachtige opener krijgt met Buzzkill(er) een vervolg dat doordringt in de punkrock. De bassriff en gitaren schallen als schuurpapier door de lucht. Alison is op de vlucht en laat zich niet tegenhouden tot wat de goden haar zeggen. Let Me Through blijft in het vuile klankenpatroon zitten, maar weet ook de soulvrouw in Alison naar boven te halen. Het ritme krijgt enkele drastische onderbrekingen en het nummer voegt zich muzikaal gezien makkelijk tussen het oeuvre van The White Stripes. Three Dollar Hat geeft de muzikale breedte van het album weer. Jack is in rappende zang de man zonder tekstuele diepte en wordt na de intro bijgestaan door het krachtige samenspel van de band. De flinke dosis gitaarklanken zorgen met de drums voor een veelvuldige wisseling in tempo en pistoolpatronen.

There’s a knife in my hand
And I’m going to stand and deliver
Why? Because I must erase your mind forever
There’s a slope and it slips

Lose The Right doet zich voortleven op de klanken van het hammond orgel. Alison weet als zangeres de kracht van haar stem aandachtig te verdelen in de bluesy klanken. De drums springen als een Meg White achtige manier op binnen het geheel. De druk van een belangrijke persoon in je omgeving doet de lucht wegnemen en laat het vergif binnendringen. Op Rough Detective wordt het gehoor met de gitaarklanken van Queens of the Stone Age gevuld. Dean Fertita zorgt voor de indringende klanken, waarop Mosshart en White elkaar afwisselen in zang. Ze bestrijden elkaar met de nodige verwensingen en zorgen ervoor dat de leugendetective op komt doemen. De eerste single van het album, Open Up, ontwikkeld zich tot een benauwd en duisters onderkomen. De schreeuw naar meer openheid binnen de afgedreven relatie weet Mosshart overtuigend te brengen. De krachtige ondergrond van muziek wordt doorspekt met de klanken van het orgel en de gitaren.

Have you noticed the rivers and the clocks, they’re not moving?
What about the birds you got stuck on your ceiling, chirping?
I breathe in but I choke, little things make a landslide go
If I knew just the pin to hold in I’d build walls and you know, you know I would

De roep naar de rust wordt met Be Still ruimschoots verstoort door de uithalen van Mosshart. Bij vlagen mist ze de kracht om de volledige aandacht op te eisen en is het geluk dat White zorgt voor de krachtwisseling tussen de twee stemmen. Het keyboard en de scherpe gitaarriff weten hierbij binnen te dringen in het duistere genootschap. Mile Markers drijft op eenzelfde wijze door, met weinig verandering in de muzikale weg van het album. Mosshart is met haar zang de enige persoon die een verandering teweeg brengt. Cop and Go opent wanneer de achtervolging begint. De benauwde gedachtegang zet zich open in de samenkomst van leugens en bedrog. De personages ontwijken elkaar en lijken ook op muzikaal gebied de draad langzaam te verliezen. Too Bad blijft met zijn bluesrock aan de oppervlakte en brengt meer van hetzelfde. De gitaarkunstenaars trekken tegen het einde hetzelfde pak aan en borduren vooral voort op een herhaling van zetten. Afsluiter Impossible Winner ontpopt zich met de pianoklanken nog als meest toegankelijke nummer van het album. Alison houdt haar zang in bedwang en zorgt er samen met het strijkersorkest voor dat de sensitiviteit toeneemt. Het nummer zou daarmee keurig kunnen neerstrijken in het rijtje met James Bond tunes.

I am a white noise song
A thorn upon a thorn
A wind that whips around
No part of any storm

Dodge And Burn weet zich met meer intensiteit en diepgang te ontwikkelen dan de twee voorgaande albums van de band. Alison Mosshart is de vrouw die de kracht van The Dead Weather grotendeels uitdrukt in het vocale werk. De ruige zang van haar kant wordt in enkele nummers prima begeleidt door de hese stem van Jack White. Het sterke samenspel van de bandleden lijkt tegen het einde toe echter een herhaling van zetten te woorden en doet daarom het album nog enigszins inzakken. De afsluitende track maakt die echter ruimschoots goed en zorgt ervoor dat de supergroep met het album een prima resultaat levert.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Vier jaar na het album The King Is Dead verschijnt het zevende album van de Amerikaanse folkrock band The Decemberists. De band boekte eerder al grote successen met de albums The Crane Wife en Picaresque en verrast na een periode van stilte met nieuw muziekmateriaal. Muzikaal wisselt de band verschillende muziekstijlen af, waardoor er een grote verscheidenheid aan nummers is ontstaan. Van zachte akoestische nummers, indrukwekkende folksongs tot stevige progrock.

The Singer Addresses His Audience is de grootse opener van het album. Beginnend op de akoestische gitaar bezingt Colin Meloy zijn teksten. Ondersteund door diverse instrumentatie, waaronder violen en de piano. Naarmate het nummer vordert wordt er een stevige versnelling ingezet, waarna het nummer uitmond in krachtig gitaargeweld. De gitaarsolo vermengt zich met de drums en piano en maakt een klapperend einde aan het geheel. Met Cavalry Captain krijgen we een vrolijk vervolg in de stijl van de band R.E.M. Een poppy nummer die door het inzetten van blazers niet te zoetsappig wordt. Philomena opent met de vrolijke klanken van het orgel, maar ontwikkeld zich al snel tot een vrij matig liefdesnummer. Te soft qua klank en niet erg vernieuwend. Het vervolg met Make You Better is gelukkig van een wat beter niveau. Teksten die iets dieper graven dan de standaard liefdesverklaringen. De pianoklanken houden het geheel bij elkaar en zorgen voor een swingend ritme. De Lake Song is daarnaast prachtig in al zijn eenvoud. Colin zingt op een zachte en pratende manier waarbij het nummer meer een verhaal krijgt. Heerlijk melodieus en toch vrij simpel qua opbouw.

All sibylline, reclining in your pew
You tattered me, you tethered me to you
The things you would and wouldn’t do
To tell the truth I never had a clue

Till The Water’s All Long Gone kent een bluesy opening, waarna het nummer zich meer richting de folk kant ontwikkeld. Een redelijk stabiele song die nergens echt aantrekkelijk wordt. Met The Wrong Year weet de band gelukkig toch een wat actievere houding te vinden. De accordeon geeft er zijn wereldse klanken aan en de strijkers schroeven het refrein qua ritme wat op. Het volkse karakter wordt met Carolina Low behoorlijk opgehoogd. Lopend door de groene heuvels leer je de mooie natuur door en door kennen. Een klein maar fijn luisterliedje. Het vervolg met Better Not Wake the Baby mag er zijn. Met uitgebreide instrumentatie waaronder opnieuw de accordeon en de sferische klanken van de bouzouki vliegt het nummer snel aan je voorbij. Hoe zonnig de song ook mag klinken Anti-Summersong draagt toch een andere visie uit. Geen standaard zomernummer, maar een heerlijke mix van de klanken van de mondharmonica en piano. En zo snel als het nummer stappen we naar binnen in Easy Come, Easy Go. Een kort verhaaltje met sixties invloeden dat voordat je het weet alweer ten einde is. De elektrische gitaren komen op Mistral weer tevoorschijn, een simpel maar effectief nummer. Goed afwisselend in de kunsten van de bandleden: de uitgebreide instrumentatie.

So we already wrecked through the reservoir
And I’ve already lost my way
But feel entoombed in this cursed bar
For a day, anyway

Op 12/17/12 is er een hoofdrol weggelegd voor de mondharmonica. De countryside neemt de overhand en zowel de verschrikkingen als de schoonheid van de wereld komen voorbij. Het begin is voor het eind met A Beginning Song. Een mooie afsluiter die met zijn wat grauwe geluid een goed gemiddelde van het album weergeeft.

Het wachten is beloond, want met What a Terrible World, What a Beautiful World hebben The Decemberists een album afgeleverd die prima mee kan in het gehele oeuvre van de band. Tussen een sterk begin en eind zitten enkele nummers die de boel een beetje doen inzakken, maar over het algemeen is het een prettig en melodieus album geworden. Het geheel straalt iets meer rust uit dan eerder materiaal door het minder op de voorgrond treden van de elektrische gitaar. Al met al een album dat meer dan een luisterbeurt waard is.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ondanks het korte bestaan van The Doors heeft de band een ongelooflijke impact gehad in de ontwikkeling van verschillende muziekstijlen. Het kenmerkende geluid en de poëtische teksten gaven een betekenis aan de nummers die uit zijn gegroeid tot klassiekers. Met het debuut dat in 1967 verscheen heeft de band zich gelijk op de kaart gezet door de vele miljoenen exemplaren die ervan over de toonbank gingen. In 1971 kwam er abrupt een einde aan het succes met de dood van de toen pas 27-jarige leadzanger Jim Morrison.

Al vanaf het opkomende begin van Break on Through horen we de bekende tonen van de Vox Continental, het elektrische orgel bespeeld door Ray Manzarek. Een opbouw die Jim precies juist weet te bezingen met zijn stemgeluid. Er wordt een weg gebaand naar de andere kant, de muur wordt kapot gemaakt en doorbroken. Een kort maar krachtig begin naar Soul Kitchen, de drums geven de ondersteuning in de coupletten en het orgel geeft de versnelling een extra impuls. De mix van verschillende muziekstijlen maakt het een krachtig nummer.

“Let me sleep all night in your soul kitchen
Warm my mind near your gentle stove
Turn me out and I’ll wander baby
Stumblin’ in the neon groves”

The Chrystal Ship is pure poëzie, rustig en kalm maar wonderschoon gezongen door Jim. De korte duur van het nummer doet niks aan de kwaliteit af want de teksten gaan zo naar binnen en laten je meesleuren in diepe stem van Morrison. In Twentienth Century Fox horen we opnieuw de bekende klanken van het Vox orgel met een geweldig drumritme. De opbouw is kenmerkend en eindigt met de bijna schreeuwende tonen van Jim. Daarna wordt de weg gevraagd naar de volgende Whiskey Bar in de Alabama Song, een nummer dat wordt gedragen door een kermisdeuntje. Een riedeltje dat zich telkens herhaald waarbij het aanvoelt of je halfdronken van kroeg naar kroeg loopt om je even helemaal vol te tanken. Prachtig bezongen door Jim die je in zijn toch langs de verschillende barretjes meevoert op een blues ritme. Dan horen we de wereldbekende opening van Light My Fire, het orgel doet zijn werk en Jim brengt de sterke teksten naar voren, want wie zingt er nou over de liefde die een brandstapel vormt. Het muzikale gedeelte vormt een waar hoogtepunt van het album, de drums en het orgel die perfect op elkaar inspelen en de gitaar die zich er later bijvoegt. Sfeervol met versnellingen en dan weer de rustige tonen van het Vox orgel. De drums blijven het ritme aangeven en er wordt op los gejamd. Manzarek voelt alles perfect aan en ondanks dat het nummer vaak ten gehore wordt gebracht kan het mij geen moment vervelen. Na bijna 6 minuten vangt het bekende riedeltje weer aan en kan Jim doorgaan met zijn optreden.

“The time to hesitate is through
No time to wallow in the mire
Try now we can only lose
And our love become a funeral pyre
Come on baby, light my fire
Come on baby, light my fire
Try to set the night on fire, yeah”

Back Door Man begint met een vast ritme waar de orgelklanken omgevormd worden en de teksten van Jim precies goed aansluiten. De elektrische gitaar komt hier iets meer in naar voren en Robby Krieger geeft er een prachtige draai aan. I Looked at You komt even kort tussen doorzetten niet echt opvallend maar wel passend op het album. End of the Night zet een hele andere sfeer neer, in de duisternis voel je de donkere kant van het leven. Struinend door de donkere steegjes waarbij je de maan langzaam tevoorschijn ziet komen. Take It as It Comes voelt een stuk vrolijker en zonniger aan en gaat voort op een baslijntje van het keyboard. En dan komt het einde als een klap binnen met overweldigende The End, een nummer dat is geschreven met een ongelooflijk sterke tekst. De duisternis wordt weer ingezet door de opkomende klanken waarbij de percussie het ritme aangeeft. In tijde van oorlog dendert het nummer over je heen en weet je niet meer waar je alles moet plaatsen. De tempoversnellingen, de drums die erin knallen en het steeds weer herhalende einde die Jim brengt op een verhalende wijze.

“Driver, where you taken’ us
The killer awoke before dawn, he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived, and…then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door…and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother…I want to…WAAAAAA”

The Doors hebben een debuut neergezet waar iedere band alleen maar van durft te dromen. De sterk uitgedachte teksten bezongen door Jim Morrison, de muzikale afwisselingen die de sfeer precies juist neerzetten. Het album staat vol met muziekstijlen die zowel het orgel als de drums voortstuwen in drie kwartier pure genialiteit. Na elke luisterbeurt zul je de nummers meer gaan waarderen en de complexiteit ervan in gaan zien. Een album dat zijn sporen heeft nagelaten in de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier

The Great dictators is een Deense rockband die in 2014 hun eerste album Liars uitbracht. Het trio timmert flink aan de weg in Denemarken, maar mag ook in de omringende landen op aandacht rekenen. Zanger Dragut Lugalzagosi is verantwoordelijk voor de muzikale koers en schuwt daarbij geen discussies die in de huidige tijd het gesprek van de dag zijn.

Holy Creatures opent met een duistere klankenregen. Terwijl de vernietiging van de aarde en vervreemde wezens dichterbij komen. Vanuit het drumritme wordt er opgebouwd naar het punt waarop de gitaren om zich heen schreeuwen en het einde nabij is. Na deze kort opener trekt het ontspannen ritme van Strange Ways aan ons voorbij. Het diepe vermogen van Dragut zijn stem is krachtig en bij vlagen emotioneel. Het ritme van de gitaar draagt dit seksueel en politiek getinte nummer. Alles wat er in de wereld wordt toegelaten brengt maar enkele mensen opgang die verandering willen doorvoeren. Heathens drijft met zijn zoete klankenspel de liefde naar hogere regionen. De aandacht wordt volledig op de zang van Dragut gezet als de instrumentatie bijna volledig wegvalt. We Don’t Have Sound opent in stijl met de autoharp en zingende zaag. Terwijl de trompetten om ons heen schallen lijkt de stem van de mensheid langzaam weg te ebben. Meningen worden niet meer getolereerd en onderdrukking is aan de orde van de dag. De band gooit zijn frustraties eruit in dit eigenzinnige en wonderschone nummer.

We don’t have much to say
This planet is a brain
And it’s dreaming
Of outer space

Op het ontspannen ritme van Baby Skull Ring is liefde alles wat we nodig hebben. Een boodschap die al vaker is uitgedragen in de muziek, naar aanleiding van oorlogen en de vervreemding tussen mensen. Het ontspoorde einde laat de macht zien van dictators, die iedereen die zich niet op hun pad bevinden uit de weg ruimen. In the Name of the Father opent met de klanken van de piano en de warme stem van Dragut. De trompetten zwellen aan als het de liefde het overneemt van de duisternis. Een samenkomst van de banjo en de drums tillen het nummer terug de diepte in. Shame is op de eerste indruk een eenvoudig klinkend nummer, maar het bevat een diepere onderlaag aan instrumenten. De autoharp en mandoline vormen een wat grootser geluid en worden door de klanken van de trompet versterkt. Discussies die nergens toe leiden en de boosheid die overgaat tot schaamte vormen stof tot nadenken in elke relatie. The Great dictators weten de vrolijke toon erin te houden. Op Vote for Me pakt de band het wat minder goed aan met de grauwe openingsklanken. Gelukkig zorgen de toegevoegde piano en gitaar voor wat afwisseling. De politieke spelers gooien alles in de strijd om die ene stem binnen te halen. Geïndoctrineerd door de leiders wordt je in het nauw gedreven en is de enige uitweg stemmen op de persoon die je eigenlijk niet mag.

I live in your dreams
in a palace of tranquility
I’m sleep within your sleep
I’m the one and only

We Will Survive is een wat tragisch nummer over het overleven in de huidige maatschappij. De klanken van het keyboard walsen er als er iets te zoete broodjes over heen. De daadwerkelijke kracht gaat daardoor iets verloren en vormt een inzinking in het geheel. Ook het klokkenspel van Rockets voegt weinig toe aan het sterke vervolg. De zorgen vallen weg als de meeslepende klanken van de autoharp zich aandoen. Terwijl de intensiteit toeneemt neemt ook de kracht van het nummer toe. Het pianospel op Killers neemt langzaam in volume toe en bevat uitgebreide instrumentatie om het nummer wat breder op te zetten. Zo is de trompet nadrukkelijk aanwezig, maar wordt het als het nummer vordert allemaal wat rommelig.

The Great Dictators doet zijn naam iets te veel eer aan, maar ze zetten wel een duidelijke stap omhoog neer. Het album bevat een aantal nummers die zowel qua boodschap als intensiteit het talent van de groep weergeven. Dragut weet met zijn warme stem de politieke situatie te verpakken in liefdevolle klanken. Bij vlagen zijn het invloeden van The National die voorbij komen, maar ook de stem van Bono is niet ver weg. Toch weet de band met toevoeging van de autoharp en trompet een eigen sound te ontwikkelen. Het is hier en daar nog rommelig in de samenhang van de instrumentatie, maar we zullen ongetwijfeld nog meer van deze mannen gaan horen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De in Iowa te Verenigde Staten opgerichte band The Pines heeft zich sinds het debuutalbum uit 2004 weten te ontwikkelen tot een verfijnd en klankvol muzikaal gezelschap, in hun muziek variërend tussen de folk, indie en roots. Het duo Benson Ramsey en David Huckfelt is verantwoordelijk voor de wonderschone en poëtisch geladen muziek van de band en vond versterking in het keyboardspel van Benson’s broer Alex. Het trio wist met de steun van vele musici een plek te veroveren in het hart van de fans van deze zachtaardige muziek en bouwde in de loop der jaren ook een trouwe aanhang op buiten hun thuisland. De atmosferische en rijke zang en klanken vertalen zich op het vijfde album Above the Prairie naar de uitgestrekte vlakten, het verstrijken van de tijd en de eenzaamheid van het bestaan op de aarde. Zoals op de prachtig belichte nachtelijke foto van de albumhoes te zien zoekt de band de verbintenis tussen het leven op de aarde en de invloeden van buitenaf op ons denkvermogen.

De openingsklanken van Aerial Ocean voeren je diep het wereldse bestaan in, waar de dauw in de vroege ochtend neerdaalt. De slide gitaar en banjo zoeken de weg naar de kracht van de menselijke emoties, doordrenkt met liefdevolle uitingen. Alex Ramsey weet met zijn aangrijpende zang de warmte van de mensen om je heen te vinden, om ons niet al te nietig op deze kleine planeet te laten voelen. Wanneer de gitaren en drums aanwakkeren volgen de keyboards het breed opgezette klankenspel. Zingend tot in de wonderschone omgeving van de natuur dringt Alex diep je emoties binnen. Met There in Spirit voert het muzikale geheel je opnieuw door de verschillende spectrums van de folk en roots muziek. Wanneer de klanken van Michael Rossetto’s banjospel samenkomen met de lagen aan gitaarspel zoekt David Huckfelt in zijn zang meer dan alleen naar de menselijke vragen die ons bestaan beïnvloeden. Alex Ramsey bereikt met zijn rijke klanken van de piano een melodielijn die zich doorzet in het warme en meeslepende geluid van het nummer. De eenzaamheid en het verlies dalen op ons neer in de geesten die ons omringen en in onmacht achterlaten. Het instrumentale en door keyboards en synths geladen Lost Nation weet zich perfect in te passen in de wonderschone structuur van het album. Atmosferische klanken en emotionele diepgang worden ingevuld door de akoestische gitaren. Het nummer weet zich zonder woorden te vertalen naar een ontroerend en diepzinnig klankenspel, waarbinnen het verhaal zich in elke noot een stukje ontwikkeld. Het verloren volk van een klein dorpje in de staat Iowa weet zich prima te vertalen naar het melodieuze nummer.

Hanging from the Earth behoord met het drumritme en pianospel tot de uptempo nummers van het album. De liefdevolle uitingen vermengen zich met adembenemende klanklandschappen en worden vervolgens neergeslagen door de droom waarin je, je begeeft. De droom van een aards bestaan, waarbinnen iedereen in harmonie met elkaar leeft. De Melkweg van gebroken harten nemen de melancholieke gevoelens mee in de eenzaamheid. De harmonieën in zang slepen het trio mee in de klanken van gitaren, piano en drums. Here voert zich rechtstreeks het luchtruim in om je te laten omringen door verre planetenstelsels. Wanneer de samenzang zich aandoet blijken de harmonieën je terug te werpen naar de huidige tijd. Starend naar de lucht en de pracht aan sterren die je omringen, maar waar geen leven te bespeuren is. De gastmuzikanten voegen zich samen in het koor en slepen zich met de fiddle en piano naar het huidige bestaan. De warmte van de mensen om je heen doen je beseffen dat alles wat er buiten het aardse bestaan afspeelt teveel is om door de mensheid verwerkt te worden. De simpelheid van de teksten in combinatie met de harmonieën en melodieën tonen de kracht van het nummer. Het terugkerende thema van het zoeken naar een plek waar je, je thuis voelt keert terug op Where Something Wild Still Grows. David Huckfelt brengt in zijn aangrijpende zang een ondertoon aan emotie, om zijn zoektocht voort te zetten. De akoestische gitaar pakt de muzikale draad op, om in de losse drumslagen een weg te banen naar de klanken van de piano. De terugkerende muziekpatronen zorgen ervoor dat het pad naar een nieuw bestaan steeds maar weer wordt verlengt en een nieuw thuis niet lijkt te worden gevonden.

Sleepy Hollow voert op dezelfde muzikale lijn voort als de voorgangers. Aangevoerd door de slide gitaar en ondersteunt door de piano brengt Benson Ramsey de manier waarop de mensen elkaar behandelen onder de aandacht. Onrecht en oorlog overwoekeren de vreugdevolle klanken, wanneer Ramsey de nachtelijke buitenlucht in staart. Villisca is het tweede instrumentale werkje, dit keer inhoudelijk vooral krachtig in de klanken van de Ierse doedelzak, bespeeld door Tim Britton. Alex Ramsey mag opnieuw de piano het ritme laten bepalen. De toevoeging van percussie en gitaren zorgen voor een ongekende drang naar de uiting van de menselijke emoties, resulterend in het enigszins beangstigende slotstuk van het nummer. Op Come What Is draagt Ryan Young met zijn fiddle een steentje bij. Wat minder opvallend qua toon, maar met David Huckfelt zoekend naar de tevredenheid in het leven. Het huidige moment geeft recht tot een vreugdevol klankstuk, waarbinnen de indrukwekkende omgeving de basis van de opleving vormt. Daarmee sluipt het nummer wat meer de ontspanning binnen, om de liefde en natuur zijn gang te laten gaan. Slotstuk Time Dreams bevat een gedicht geschreven en voorgedragen door de Amerikaanse activist en dichter John Trudell. Trudell, die afgelopen december stierf, draagt hiermee niet alleen bij aan de sfeervolle setting die wordt vormgegeven door The Pines, maar zorgt ook voor de emotionele diepgang met zijn fraaie teksten. De menselijke trekken en gedachtestroom komt in het spirituele nummer tot rust, ondersteunt door de natuurlijke klanken van oude volksstammen en instrumenten. Een einde dat ons doet beseffen hoe wij als mensen elkaar met warmte kunnen laten omringen en het bestaan op deze kleine planeet in het waanzinnige universum met liefde voor de medemens kunnen laten invullen.

Above the Prairie doet recht aan de sfeervolle en atmosferische foto van de hoes, warm in de klankvolle melodielijnen en met het besef hoe wij als mensen op deze nietige planeet het leven moeten aangaan. Het muzikale samenspel sleurt je mee in de oplevende en melodieuze klanken van gitaren, de tokkelende banjo, aangrijpende pianolijnen en het emotionele keyboardspel. David Huckfelt en Benson Ramsey wisselen de tekstuele invullingen perfect af, met de één (Ramsey) in zijn hoge emotionele uitingen en de ander (Huckfelt) in zijn meeslepende zang. Het trio weet zich gesteund door de verschillende gastmuzikanten een weg te banen door de folk en roots muziek, met een vleugje Americana. De dromerige sfeerbeelden en de met poëzie doordrenkte teksten maken van het vijfde album een door emoties en wijsheid ingevulde muzikale reis. Daarmee zorgen ze na Dark So Gold uit 2012 niet alleen voor het tweede muzikale pareltje op rij, maar slagen ze er ook in de menselijke gevoelens op een wonderschone manier te vertalen naar hun muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het debuut White Water van de Engelse band The Slow Show was vorig jaar de grote verrassing in mijn jaarlijstje (plek 6). Hun aangrijpende nummers kenmerken zich door de bariton zang van Rob Goodwin en de evenwichtige muzikale ondersteuning met blazers, strijkers en piano. Het tweede album Dream Darling wijkt niet veel af van dit concept en kan daarom worden beschouwd als een logisch vervolg op White Water.

Vanaf de eerste klank op Strangers Now zijn het de emoties die weer rijkelijk vloeien. Een verbroken relatie doet de pijn in Goodwin’s stem vergroten, waar twee mensen van elkaar vervreemden in de klanken van de piano en blazers. De levens van het vijftal van The Slow Show ondergingen grote veranderingen en dat is op bijna elk nummer van het album te horen. Ordinary Lives biedt een positieve blik op deze veranderingen, hoe moeilijk ze ook mogen zijn het leven gaat verder. Breaks Today is een ander breekbaar pareltje op het album. Door de toevoeging van het koor wordt het verlies verwerkt en de ontroerende muziek brengt de emoties los. Op effectieve wijze weet de band de sferische en aangrijpende verhalen tot leven te wekken, rustpunten waar nodig en de instrumentatie die de emoties in zang aanwakkert.

Verbroken relaties, eenzaamheid, verlies, verandering, het zijn onderwerpen die de The Slow Show opnieuw in hun meest aangrijpende toestand brengt. Dream Darling bouwt hiermee voort op de eigen sound van de band en doet de emoties tot in het diepste van de mens opkomen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Engelse band The Slow Show stond de afgelopen jaren al op diverse podia zonder ook maar een voltallig album te hebben uitgebracht. Na als supportband voor Elbow te hebben gespeeld kreeg de groep meer speeltijd op de Britse radio. Het debuutalbum White Water kenmerkt zich door de emotionele songs, voortkomend uit persoonlijke verhalen van de bandleden.

Dresden opent met zang van een kerkkoor, voordat de keyboardklanken afkomstig van Frederik’s hand langzaam doorsijpelen. De sprekende stem van Rob doet een warm maar bekend geluid over ons neerdalen. De donkere verhalen maken het tot een grauw maar sfeervol sprookje. Dat de band pas enkele jaren bij elkaar is, is in de openingstrack nauwelijks hoorbaar. Het ontspannende drumritme en het orkestrale geluid wat van geluidsniveau wisselt maken er een waar luisterspektakel van. Long Way Home bouwt de spanning langzaam op, terwijl Rob’s lage vocalen het concentratieniveau op peil houdt. De zoete klanken van het keyboard en de blazers die opkomen zetten zorgen voor het emotionele einde. Het vervolg met Bloodline is sprankelend en indrukwekkend. Je voelt je onderdeel van een familie, maar je weet dat het niet je echte ouders zijn. Op zoek naar de waarheid volg je de levenslijnen die steeds meer inzicht geven. De sound wisselt van ruw naar een steeds hoopvoller klankenspel.

Het vioolspel opent het treurig aanvoelende Testing. De samenzang vormt de doorgang naar een diepere emotie terwijl de bombast het geheel opdrijft. Een soft maar opnieuw feilloos vertolkt nummer. Brother weet met zijn piano- en vioolspel je adem doen stokken. Geïnspireerd op de jonge dood van de broer van de opa van zanger Rob. Emotioneel en recht uit het hart gezongen. Ook Bad Day weet geen einde te maken aan het treurige klankenspel. De dag verloopt zelfs zo slecht dat je er over nadenkt er een einde aan te maken. Terwijl het orkest de spanning opdrijft kom je tot de conclusie dat je gewoon je dag niet hebt. Bij Augustine kan er niet voorkomen worden dat de naam The National valt. Naast dat de band zijn naam ontleent aan een nummer van The National vallen de muzikale overeenkomsten zo hier en daar wel op. Het afscheid is gekomen in het nummer en dat lijkt harder aan te komen dan verwacht. Opnieuw een muzikaal sterk nummer met een net zo sterk vocaal bereik van Rob.

Op Paint You Like a Rose is het Frederik die de toetsen opnieuw zijn werk laat doen. De zonnige klanken van de gitaar zorgen voor het zoete geheel. Een nummer over liefde in zijn puurste vorm. Op Flowers to Burn lijken de boeketten nog niet verdwenen te zijn. Het onheilspellende begin zorgt voor een pijnlijk afscheid. De herhalende instrumentatie begint nergens echt te vervelen aangezien er genoeg afwisseling zit in de opbouw en de snelheid van het geheel. Lucky Me, Lucky You toont dit aan door het gitaarwerk zijn vrije loop te laten. Het geluk is weer tot ons gekomen, terwijl de scherpe gitaarklanken de zintuigen op scherp zetten. Afsluiter God Only Knows, geen cover, geeft het gevoel alsof de mannen stiekem naar Auto, vliegtuig hebben zitten luisteren, al is het dan wel in de slow versie. Al snel gaat het orkestrale geluid over in een ontspannen doch ritmisch geheel. Opgroeiend met de dierbaren om je heen drukt het nummer zijn stempel opnieuw op de emotie.

Na twee ep’s met een debuut als White Water op de planken komen toont aan dat het met talent in de The Slow Show wel goed zit. Muzikaal gezien is het album niet overal even breed, maar de hulp van een orkest zorgt voor meer diepgang en een emotionele laag. Overeenkomsten met bands zoals The National zijn hier en daar hoorbaar maar vormen nergens het snijpunt van irritatie. The Slow Show kan zich nu meer gaan focussen op het creëren van een eigen sound, maar heeft met White Water al een indrukwekkende stap in de goede richting gezet.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De Zweedse muzikant Kristian Matsson kennen we beter onder zijn artiestennaam The Tallest Man on Earth. De lengte van de naam mag hij dan niet waarmaken (1.65 meter), zijn muziek doet dit echter wel. De folkmuziek van zijn voorgaande albums werden gekenmerkt door zijn indringende stem en de eenvoudige muzikale ondersteuning met zijn gitaar en banjo. De songteksten doen de muzikant echter tot de groten behoren die de folkmuziek de laatste jaren voortbracht. Net als op voorgaand album There’s No Leaving Now kiest hij op Dark Bird Is Home voor een grootser geluid met de ondersteuning van andere musici.

Het album opent met de gitaarklanken van Fields of Our Home. De mond van Kristian lijkt vast te kleven aan de microfoon, wat een uitgesproken zanggeluid oplevert. Zijn emotionele kracht is nog steeds aanwezig en wordt versterkt door blazers en een achtergrondkoor. Invloeden vanuit de indie muziek blijken te zijn doorgedrongen in de nummers van Kristian. Het vervolg met Darkness of the Dream opent met de vrolijke noten van de akoestische gitaar. De donkere kant van de droom komt naar voren in het einde van een liefdesrelatie. Het pianospel geeft het nummer emotionele diepgang en vaagt de vrolijke tonen wat weg. Het synthesizer geluid wat Matsson creëerde door opnames op bandrecorders en echo’s is op het nummer beïnvloed Running Up That Hill van Kate Bush. Singers heeft een aangenaam begin dat kan worden vergeleken met het oudere werk van The Tallest Man. De hoorn schalt rustig door de lucht, terwijl het afscheid zijn intrede doet.

Guess we’re always in beginnings of a wildness to return
Or rise into it and we feel a little lighter
Guess we’re always in the question of the things we never learn
But we’re only gone like singers’ are till springtime
Let them out if they shall let them out

Slow Dance pakt het wat breder aan, met fluit en al. De blazers nemen het geheel onder handen en geven het geluid van de banjo wat meer diepte. De gelukkige tijden komen in gedachten terug tijdens deze langzame dans. De dans die maar lijkt voort te duren en de zonnestralen tevoorschijn doen toveren. De obstakels in de liefde lijken te verdwijnen, maar de donkere tijden komen terug. Het wat treurige pianospel in Little Nowhere Towns toont het einde van de relatie aan. De leegte die het achterlaat kun je niet opvullen en het bestaan lijkt een troosteloze lijdensweg. Een intiem liedje die de schoonheid en de kracht van de zang van Matsson zijn volle glorie geeft. Sagres heeft een wat grootser en vrolijker geluid, al doen de teksten anders vermoeden. Nog steeds in treurnis van de moeilijke periodes die Kristian heeft moeten doorlopen zakt hij dieper in ellende. De emoties worden eruit gegooid in het geluid van de hoorns.

And this sadness I suppose
Gonna hold me to the ground
Where I’m forced to find the still
In a place you won’t be ’round

Het getokkel van de gitaar en de klanken van de klarinet op Timothy brengen de vernieuwing teweeg die Kristian in zijn muzikale carrière doormaakt. Het nummer borduurt voort op de treurnis en de emoties die het grootste deel van het album vullen. De muziek blijft zich echter te lang voortbewegen zonder voldoende aanpassing. Het getokkel in Beginners heeft wat weg van het aanstekelijke Romeo and Juliet van Dire Straits. De opfleurende klanken doen het leven wat kleur geven, terwijl verkeerde gedachten je nog steeds op een dwaalspoor zetten. Op zoek naar de volgende stap in een relatie worden plannen opzij gezet en de trein in gereedheid gebracht. Met Seventeen komen we terecht in een vrije val van 1600 mijl. De gedachten aan het verleden razen als een sneltrein aan ons voorbij. Terwijl we steeds sneller vallen vliegen de tranen uit onze ogen en komen we langzaam tot stilstand. Het album eindigt met de titelsong Dark Bird Is Home. De terugkomst uit het heuvelachtige landschap naar de rustgevende zee doet wonderen. Het intieme liedje doet geloven in een goede afloop. Nog één keer komen die fijne gedachten voorbij, voordat het tijd is om definitief verder te gaan.

Een wat vernieuwend geluid is wat we horen op het emotionele Dark Bird Is Home. Er is ruimte voor een breder scala aan instrumentatie, maar de kenmerkende elementen uit Matsson zijn muziek trekken ook aan ons voorbij. De moeilijke periode die The Tallest Man heeft moeten doorgaan is veelvuldig terug te horen in zijn treurige nummers. Het album kent weinig echte uitblinkers of inzakkingen en weet hierdoor een constante kwaliteit te behouden. Kristian breidt hiermee zijn muzikale ontwikkeling verder uit en blijft trouw aan zijn indringende stemgeluid.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

In 2008 debuteerde de Amerikaanse indie rockband The War on Drugs met Wagonwheel Blues. Op dat moment zat de succesvolle soloartiest Kurt Vile ook nog in de band maar hij verliet deze kort na het uitbrengen van het debuutalbum. Het rondreizen langs festivals en grote rockpodiums leverde frontman Adam Granduciel genoeg materiaal op voor een nieuw album. De nieuwe plaat Lost in the Dream bevat wat meer sombere teksten dan voorheen maar klinkt erg vrolijk en opgewekt en past zo in het straatje van ontspannen rockalbums.

Het album opent met het tikken van de klok op Under the Pressure waarbij de ontspannen klanken van het keyboard worden toegevoegd. De stem van Granduciel brengt veel emotie over en wekt een rustige sfeer op. De prachtige combinatie van drums, piano, gitaren verwerkt met de synthesizers zetten een stevig geluid neer. Met een lengte van bijna negen minuten wordt de aandacht er continue bijgehouden door de afwisselingen in de muzikale segmenten. Het verzachten van het volume naar het einde toe laat een mooie afbouw zien totdat de klanken van Red Eyes opdoemen. De eerste single die van het album verscheen kenmerkt zich door sterke muzikale gedeeltes en het warme stemgeluid van Granduciel. Berkery weet een vast ritme aan te houden op de drums waarbij Bennett en Hartley op guitaren en keyboard de stemming erin houden. Het voelt aan als een wilde rit op de weg die met met een classic rock sound wordt ondersteund. Scherpe gitaarklanken afgewisseld met de ontspanning in de hitte van de zon. Suffering is zoals de naam al zegt een lijdensweg die heel subtiel wordt bezongen. Met een ontspannen drumritme en de geluiden van de piano die door het nummer heen veranderen. De instrumentale gedeeltes zijn van grote schoonheid met elektrisch gitaren die gevoelens aanscherpen en de zomer dichterbij halen. An Ocean in Between the Waves begint opnieuw met een vaste stijl in de ritmesectie waar een basriff de ontspanning erin houdt. Het volume bouwt zich langzaam op door het nummer waarbij de stem van Adam steeds meer kracht krijgt. Je waant je een weg door het donker over onverharde wegen niet wetend waar je naartoe gaat. De impact van de geluiden wordt weer verstevigd en brengt krachtige gitaarsolo’s teweeg. Een herbeleving van rock zoals die voorkwam in de jaren zeventig en tachtig. Het is één van de vele hoogtepunten van het album.

“I’m the dark and you’re the sun
And there’s a haze right between the trees
And I can barely see you
You’re an ocean in between the waves”

Op Disappearing horen we nog meer instrumenten zoals de mondharmonica bespeeld door Granduciel. Het thema beweegt zich opnieuw over de zonnige wegen ondanks de teksten die Adam met wat meer somberheid en emotie heeft neergezet. Gitaarsolo’s staan centraal met op de achtergrond weer een sterke ritmesectie met geluiden van het keyboard. Synthesizers worden veelvuldig gebruikt zoals bij veel indierock bands, hierdoor worden de klanken ook wat beter hoorbaar en geeft het net dat extra’s van een zwoele zomeravond. Eyes to the Wind klinkt wel heel bekend in de oren, misschien dat dit wel komt door de vele bandjes die de afgelopen jaren vergelijkbare muziek hebben gemaakt. Het nummer klinkt erg popachtig in de oren en kan makkelijk als single worden uitgebracht om het ontspannen ritme waarop het wordt gebracht. Het is weer een prachtig staaltje muzikaal genot met alle instrumenten die zich door elkaar heen weven. Het kortste nummer van de plaat duurt maar net drie minuten en weet een grimmige sfeer op te bouwen door haperende gitaren en opkomende klanken uit het keyboard.

The Haunting Idle is een korte instrumentale track die even voorbij komt te razen, je zoeft hierbij voorbij aan de ondergaande zon. Het nummer loopt over in Burning, een track die al even onheilspellend begint. Je voelt je vrij en dan zet het drumritme aan en komt de akoestische gitaar samen met de sfeeropbouw van het keyboard. Een knap uitgewerkte song met een sterke opbouw door het nummer heen. Het titelnummer Lost in the Dream brengt het rustgevende gevoel weer opgang en voelt aan als een hele mooie droom. Met het langdurige In Reverse wordt de plaat op passende wijze afgesloten. Met de klanken van de zee die zich langzaam voortkrabbelt drijf je op rustig vaarwater. De opbouw is alweer het sterke punt waarbij dit nummer zich nog krachtiger ontwikkeld. De teksten en melodieën vullen elkaar perfect aan en de hoge stem van Granduciel is hier nog sterker aanwezig. Niets van de acht minuten voelt ook maar als een seconde te veel door de combinatie van akoestische gitaren, het deinzen van de zee en de afbouw naar het einde toe.

The War on Drugs weet met hun derde album de muzikaliteit krachtig samen te smelten met de zang van Granduciel. De somberheid en diepzinnigheid van de teksten gaan gepaard met instrumentale explosies waarbij het zonnige karakter naar voren komt. De band weet met ieder nummer een bepaald gevoel op te roepen en het album kent daardoor ook geen zwakke plekken. Het opbouwen van de nummers is de kracht van The War on Drugs daar ze op de juiste momenten het volume omhoog gooien en gitaarsolo’s voorbij laten komen. Samen met de sterke ritmesectie gaan de muzikale experimenten soepel samen en kan de band de ingeslagen weg naar boven voort zetten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Na de in 1969 verschenen rockopera Tommy begon Pete Townshend met het ontwikkelen van een nieuw project genaamd Lifehouse. Toen dit project voor een groot deel sneuvelde ontstond er wel een nieuw album waar een deel van de geschreven nummers op terug te vinden waren. Dit succesvolle album Who’s Next verscheen in 1971 en maakte gebruik van vernieuwende geluidstechnieken zoals de synthesizer. The Who’s populariteit bleef stijgen en hun opmerkelijke live performance waarbij gitaren en drumstellen sneuvelden droeg hier zeker aan bij.

Het album opent met de lange intro van het prachtige Baba O’Riley (vaak foutief “Teenage Wasteland” genoemd). Het geluid ontwikkeld met een synthesiser klinkt als de geluiden die op een kermis te horen zijn, de toevoeging van de piano en drums maakt de opbouw compleet. Roger Daltrey en Pete Townshend klinken goed samen in de verschillende delen van het nummer. Niet voor niks uitgegroeid tot een klassieker van The Who door het expirimentele geluid. Het vervolg met Bargain klopt helemaal, een liefdesnummer opgedragen aan God. De muzikale technieken brengen het hele nummer samen en munten uit in de versnelling op het einde van het nummer.

“I’d gladly lose me to find you
I’d gladly give up all I had
To find you I’d suffer anything and be glad

I’d pay any price just to get you
I’d work all my life and I will
To win you I’d stand naked, stoned and stabbed

I’d call that a bargain
The best I ever had
The best I ever had”

De song Love Ain’t for Keeping was in eerste instantie voor het Lifehouse project van Townshend ontwikkeld als een hardrock song. De uiteindelijke versie op Who’s Next is een stuk rustiger en bevat als één van de weinige nummers op het album geen geluiden ontwikkeld met de synthesizer. Een ontspannen nummer zo tussendoor op het album wat de snelheid er gelukkig niet uithaalt. Het vervolg met My Wife wordt gezongen door basgitarist John Entwistle (het enige bandlid dat zijn instrumenten niet sloopt). Het nummer gaat over een dronken man die bang is dat zijn vrouw denkt dat hij vreemd is gegaan omdat hij voor een bepaalde tijd weg is. Op een mooie wijze gezongen door John waarbij hij het merendeel van de bespeelde instrumenten tot zijn rekening neemt.

Het nummer Song is over begint vrij rustig met ondersteuning van de piano. Townshend en Daltrey nemen de zang voor hun rekening waarbij zowel de synthesizer als het drumwerk van Keith Moon een goede vorm geven aan het nummer. Een lange song die met prachtig drumwerk wordt afgesloten. Getting in Tune kent verschillende tempowisselingen wat een swing geeft aan het nummer door het drum- en gitaarwerk. Afwisselend en sterk geproduceerd.

“I’ve got it all here in my head
There’s nothing more needs to be said
I’m just bangin’ on my old piano
I’m getting in tune with the straight and narrow”

Going Mobile is opgenomen zonder leadzanger Roger Daltrey en wordt gezongen door Pete Townshend. Ondanks dat het nummer nooit live is vertolkt past het goed op het album waarbij het thema van een mobiel huis centraal staat. Het vervolg met Behind Blue Eyes mag er wezen, een nummer dat met het geluid van een akoestische gitaar opent waarbij het explodeert naar het einde toe. Een tekstueel sterk nummer waarbij de gitaar riff op het einde de overgang naar het slotnummer Won’t Get Fooled Again in gang zet. Eén van de sterkste nummers van de plaat opent met synthesizer geluiden waarbij de vele afwisselende geluiden goed naar voren komen. Het nummer zit sterk in elkaar en brengt een duidelijk bericht naar buiten. Afsluitend met opnieuw de vele geluidseffecten maakt het nummer een einde aan het album.

” I’ll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I’ll get on my knees and pray
We don’t get fooled again“

Niet voor niks is dit album van The Who uitgegroeid tot een klassieker. Het Lifehouse project mag dan niet voltooid zijn door Pete, de selectie van de nummers met toevoeging van een aantal nieuwe nummers doet het album toch aanvoelen als één geheel. De experimentele geluiden en goed geschreven songs vormen een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en de opmars van de synthesizer.

5*

Het wordt inmiddels een gewoonte om albums op een ongebruikelijke manier uit te brengen. De onverwachtse release van het nieuwe album van Thom Yorke vond plaats via Bittorent. Het is het tweede album van de succesvolle frontman van Radiohead, na het solodebuut The Eraser uit 2006. Thom heeft een druk leven want zo verscheen vorig jaar het debuut van Atoms for Peace en kunnen we in 2015 de nieuwe Radiohead verwachten.

Thom heeft langzaam de move gemaakt naar de elektronische muziek en dat horen we gelijk terug in A Brain in A Bottle. De ritmische muziek wordt door een lichte beat ondersteund. De experimentele gevoelens vliegen overal om je heen. De zang van Thom is nog hoger dan we van hem gewend zijn. Je hersens moeten alles eerst maar eens zien te verwerken. De openingstonen van Guess Again geven een moment van herkenning. Op Radioheads album The King of Limbs vonden we namelijk een track genaamd Codex die veel weg heeft van de klanken op het tweede nummer. Tijdens de zang zwepen de melodieën op en lijken ze hun eigen weg te varen rond de klanken die we kennen van Codex. De piano speelt rustig op en weet zich met de beats te verweven om op het einde weer uit te doven.

Wild dogs are howling,
behind the curtain.
I hold it to my children,
the creature’s staring back.

Op Interfence wordt de wereld wat donkerder om ons heen en horen we pure schoonheid zowel in de muziek als de zang. De pianoklanken dragen je mee waarbij niemand gestoord mag geworden en je jezelf in de verre toekomst ziet. Een wereld die veranderd is en waar je alles naar je hand kunt zetten. Een klein juweeltje dat precies past bij Thom. We vervolgen onze weg met een klapperende beat door The Mother Lode. Experimenteel is het zeker, misschien wel iets te veel af en toe. De tonen klinken wat opgewekter en concentreren zich vanaf het midden op een uitgestrekt ritme dat blijft voortduren. Radiohead fans zullen het misschien wat zwaar krijgen hier, maar Thom is nou eenmaal een man die zich graag naar het ongewone verzet. De alarmen zwellen op tijdens het begin van Truth Ray en gaan op in een rustig ritme waar het nummer op voortborduurt. Zijn samenwerking met Nigel Godrich komt hier duidelijk naar voren in de opbloeiende tonen. Uiteraard kwabbelt de somberheid voort maar weet je nergens echt te vangen.

You know my sins,
know my sins.
What is it now that awakens me?
And all of this is in my head.

There Is No Ice (For My Drink) mag dan wel een beroerde titel hebben, het nummer is met zijn zeven minuten één van de langste uit het oeuvre van Thom. Vanaf een licht opzwepend ritme komen de ondersteunende beats opzetten. De druilige sferen blijven aanhouden tot er met de klapperende beat enkele klokjes rammelen. Dit is de opmaat tot een steeds feller wordend geluid die de laatste minuten weer langzaam weg zweept. Je aandacht erbij houden kan af en toe een moeilijkheid vormen. Op naar de Pink Section waar we de huilende wolven proberen achter te laten. De piano maakt een omslag en zorgt voor een brug naar de afsluiter Nose Grows Some. De opbouw van dit nummer is uiterst secuur en zal de Radiohead fans uit hun slaap laten ontwaken. We worden achtervolgd door voetstappen en laten ons meevoeren in de meeslepende zang van Thom. Het laatste bewaard Thom voor het laatst en geeft een impressie van wat we van de nieuwe Radiohead kunnen verwachten.

De muziek van Thom is altijd moeilijk te doorgronden. Zijn emoties probeert hij op Tomorrow’s Modern Boxes door te voeren in de beats, pianoklanken en de zachte zang. Afwisselend is de muziek meeslepend en emotioneel, maar soms is de aandacht er moeilijk bij te houden. Thom vervalt af en toe in oude patronen die we van zijn laatste albums kennen en weet hier en daar dan ook een belletje te doen rinkelen. Een nieuwe meesterwerk blijft uit, maar er ligt nog genoeg materiaal op ons te wachten van Thom.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De Engelse muzikant Tim Bowness werkte in het verleden al samen met artiesten als Robert Fripp en Phil Manzanera, maar pas echt memorabel werd hij als helft van het duo Steven Wilson/Tim Bowness van de band No-Man. De samenwerking resulteerde in aangrijpende werken als het in 2001 verschenen Returning Jesus. De twee muzikante vulde de gestructureerde muziek van elkaar aan in harmonieus samenspel en aangrijpende instrumentale partijen. Zijn muziekvriend Steven Wilson produceerde al eerder solomateriaal van Bowness en nam ook het proces van zijn nieuwe plaat Lost in the Ghost Light voor zijn rekening. Het is een plaat waar naast Bowness een complete band aan topmuzikanten bij elkaar gebracht is, bestaande uit Stephen Bennett (Henry Fool), Colin Edwin (Porcupine Tree), Bruce Soord (The Pineapple Thief), Hux Nettermalm (Paatos) and Andrew Booker (Sanguine Hum). Daarnaast dragen ook nog enkele gastmuzikanten als Ian Anderson (Jethro Tull) en Kit Watkins (Happy The Man / Camel) een steentje bij aan de muziek van het album. Het conceptalbum volgt een rockster die in zijn nadagen terugkijkt op zijn leven. De kritische blik en de harde woorden tegen zichzelf brengen angsten, spijt en woede aan de oppervlakte.

De muzikale stijl van het album wordt met opener Worlds of Yesterday direct duidelijk. De melodieuze klanken worden van subtiliteit en diepzinnigheid voorzien, waardoor de emoties steeds weer aan de oppervlakte komen. Zowel de harmonieuze samenzang als de solo zangstukken kennen een laag aan droefenis, waarin een terugblik op een succesvolle muziekcarrière ook de keerzijde van beroemdheid aan de oppervlakte brengt. Muzikaal gezien voert het album je al snel mee naar de symfonieën van de jaren 70, waar Ian Anderson zijn fluitspel in vermengt. Opvolger Moonshot Manchild is wat dat betreft van een nog hoger niveau, altijd rustgevend, maar met de klanken van de novatron en 12-string gitaar een intensief en complex nummer. Verhaaltechnisch is het allemaal niet vernieuwend, maar muzikaal gezien vermengt hij verschillende stijlen uit de prog tijdperken met elkaar. Van de Moody Blues, Pink Floyd, Genesis, Camel naar Steven Wilson en The Pineapple Thief. De telkens terugkerende emoties van de hoofdpersoon worden voorzien van een diepe impact van muzikale lagen, gevormd door toetspartijen, synths, gitaren, strijkers en percussie. De band mag dan bestaan uit verscheidene muzikanten, het samenspel is uitmuntend en wordt in een nummer als You’ll Be The Silence voorzien van een sterke onderliggende schoonheid. Aangeslagen kijkt de hoofdpersoon terug op het snel passerende leven, waarin familie aan aandacht tekort kwam, maar zijn liefde voor de muziek telkens weer terugkeerde. Wanneer de toon wat zwaarder wordt, zoals in de titeltrack, neemt de onderhuidse spanning wat toe. You Wanted to Be Seen bouwt gestaag op naar dit zwaardere werk, het drumspel houdt het geheel aan de oppervlakte, maar de gitaren roepen om hulp in het leven van de hoofdpersoon. Op productioneel vlak voelt elke artiest zich gelijkwaardig, de klanken van de instrumenten vormen namelijk met elkaar de bijzonder diepe gelaagdheid van het geheel, ontwikkeld tot een krachtig en meeslepend geluid.

Lost in the Ghost Light is een welkome en wonderschone verrassing in het tijdperk van de wederopstanding van het conceptalbum. Geen verhalen van buitenaardse invasies en de ondergang van de mensheid, maar juist de eenvoud van het leven van een muzikant maken het verhaal tot een zeer geslaagd werk. Als luisteraar kun je, je identificeren met de hoofdpersoon en het gemis voelen in de keerzijde van het artiestenbestaan. Het is geen vernieuwend verhaal, maar de muzikale ondersteuning maakt dat de emoties op de juiste momenten naar de oppervlakte komen. De lijst aan veelgeprezen muzikanten kan nog weleens tot een onderlinge strijd leiden, maar juist de eenheid maakt de melodieën en harmonieën van het geheel aangrijpend en meeslepend. Hoe elke klank op zijn plek valt in de rustige en droevige stukken en de gitaren en toetspartijen de spanning van de donkere dagen laten herleven, Tim Bowness maakt met zijn Lost in the Ghost Light een onuitwisbare indruk binnen het proglandschap.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Prachtig en sfeervol album met een aantal uitstekende nummers. Pareltjes als Never Too Far en How Can We Hang on to a Dream maken het werk tot een bijzonder halfuurtje. De nummers zijn wat kort maar deze insteek past echter precies bij het werk van Tim. Het warme en zoete stemgeluid zorgt voor de loskomende emoties die de songs naar een hoger niveau stuwen. Ook muzikaal gezien zit het album sterk in elkaar, de lichte instrumentatie (orkest, keyboard) zorgt voor het sfeervolle geheel. Jammer genoeg veelte vroeg gestorven, met een aantal sterke albums achterlatend.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Tindersticks. Ik dacht even dat ik naar Nick Cave aan het luisteren was, al verschilt Stuart qua zang natuurlijk wel. Maar ik merk al gauw vele gelijkenissen op in de muzikale stijl en de donkere kanten die naar voren komen uit de teksten. De muziek zelf is bloedmooi met de strijkers en blazers tussendoor die dat rauwe kantje eraan geven. Veelal ontroerende nummers die met elkaar een prachtig album vormen.

Inmiddels heb ik dit album enkele malen beluisterd en het vormt een ongelooflijk sterk geheel. De herkenbare stem van Tom Petty maar in een muzikale omgeving die rustgevender is dan ik van hem gewend ben. Dit doet niks af aan de nummers die goed in elkaar zitten en wisselen in muziekstijlen zoals rock & blues.

Toto staat al sinds eind jaren 70 bekend om hun toegankelijke muziek. Met hits als Africa, Hold the Line en Rosanna hebben ze een trouwe schare fans weten op te bouwen. Het album Falling in Between dateert alweer uit 2006 en wegens contractuele verplichtingen werd het tijd voor nieuw werk van de band. Dat oud-bassist Mike Porcaro een week voor het verschijnen van het album XIV aan de gevolgen van de spierziekte ALS overleed zorgt voor een rauw randje rondom deze release.

Running Out of Time kent een krachtige start met vocalen van Joseph Williams. Het welbekende geluid van de band weet al snel de toon te zetten in een krachtig geheel. De band rondom frontman Steve heeft vooral met de samenzang in het refrein een sterke troef in handen. De hebzucht van de mens grijpt in de openingstrack om zich heen. Een nieuw begin lijkt de enige optie om nog iets van het leven te maken, terwijl de tijd voorbij vliegt. De keyboardklanken zetten zich vast in het begin van Burn, een rustige opbouw die in het refrein uiteenspat. Williams weet zijn stemkracht binnen de beperkingen te houden zodat deze niet teveel overslaat. De uitspattingen van de liefde vullen het nummer over de gehele linie, met krachtig drumwerk en de basisklanken van het keyboard. Holy War kenmerkt zich door het welbekend eighties geluid van de band. Niet het meest verrassende nummer van het album met een wat ongelijk instrumentaal gedeelte. De geluiden van de gitaren, drums en keyboards worden door elkaar verweven zonder een strakke structuur te vinden. De zang van Williams en Lukather lijkt te lijden onder teveel bewerking in de eindproductie. De titel 21st Century Blues maakt direct duidelijk waar het omdraait. De muziek doet het woord blues flink tekort, daar het met zijn saxofoon nog enkele zieltjes probeert te winnen. Steve weet met zijn gitaarsolo’s het voor de rest wat treurig getoonzette nummer hier en daar wat op te fleuren. Orphan kan met zijn zonnige gitaarklanken en volle keyboardgeluid een mooie opening zetten voor het nummer. Opgegroeid op de straat en in een leven vol tegenslagen probeer je als wees je weg te vinden. Ondanks de eenzaamheid ben je niet alleen en worden de ogen geopend van de mensen om je heen. Je wordt liefdevol ontvangen en opgenomen als iemand die deel uitmaakt van een familie die om je geeft.

Someone said we’re one family
How can that be with all this poverty?
Time to reach out and make a start
Hold each others hands and lift each others hearts

Unknown Soldier opent met het warme geluid van de akoestische gitaar. De song is een ode aan de soldaten die elk jaar sterven in de vreselijke oorlogen wereldwijd. Ze zetten zich in om de wereld een stukje beter te maken, maar worden vaak meegetrokken in een eindeloos gevecht. In het refrein voegen de drums en gitaren zich tot een krachtig geheel die de boodschap van een extra lading voorzien. The Little Things kenmerkt zich door het gebruik van veel stem en weinig overspoelende geluiden. Porcaro neemt de zang voor zijn rekening waarmee hij het toch al zoete nummer van een extra klontje suiker voorziet. Hierdoor lijkt het nummer eerder afkomstig van een boyband en weet het aan overtuigingskracht in te leveren. Deze inzinking wordt met Chinatown nog niet volledig recht getrokken. Al weet de zang van Paich, Williams en Lukather wel voor een fijne afwisseling te zorgen door het nummer heen. De combinatie van het funky geluid met krachtige gitaargeluiden geeft het geheel wat meer inhoud. Toto kent zijn klassiekers en weet ook in Chinatown op zorgvuldige wijze bekende geluidselementen te verwerken in de sound. All the Tears That Shine is een rustgevend en prachtig vertolkt liefdesnummer. Tranen van verdriet stromen door de klanken van het keyboard en het vocale werk van Paich.

It’s time to let you go
And still my heart keeps holding on
And will I ever know
That the thought of loving you was right or wrong

Fortune is een typisch rockend Toto nummer, niet te hevig qua inhoud met hier en daar wat gitaarklanken. Het bluesy ritme weet zich op lichte wijze te ontwikkelen door het nummer. Afsluiter Great Expectations gaat na een rustige opening via de melodieuze klanken van de tokkelende gitaar over in een steviger geluid. Het bandgeluid verenigt zich nog één keer om in samenzang de grote verwachtingen waar te maken. Het nummer ontwikkeld zich continue door de veranderingen in instrumentatie en de snelheid. Van schelle gitaarklanken naar het klapperen van de drums en van korte bassloopjes naar de geluiden van het tokkelen op gitaren.

Toto weet na bijna 40 jaar nog steeds voor de dag te komen met de welbekende sound die ze al decennialang machtig zijn. Je mag daarom ook niet verwachten dat ze met een geheel nieuwe speelstijl voor de dag komen. Toch weet de band hier en daar wat te experimenteren met wisselingen in tempo en instrumentatie. Dit pakt op nummers als Orphan en Running Out of Time goed uit, terwijl 21st Century Blues en The Little Things het gemiddelde toch weer naar beneden weten te halen. Met een herhaling van zetten is het een degelijk album geworden, dat makkelijk kan worden geplaatst tussen het jaren tachtig materiaal van de band.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Postrock, het is een term waar de mannen van Toundra weinig mee kunnen. De Spaanse band schaart zich liever onder de experimentele rock. Na het eerste album uit 2007 ging het snel met de band, met uitverkochte podia in binnen- en buitenland. Het vierde instrumentale album vertelt het verhaal van twee vossen die moeten ontsnappen uit een bos, nadat er een grote brand is ontstaan.

Strelka opent in alle rust met akoestische gitaarklanken. We bevinden ons in een bos, waar de vogeltjes aan hun ochtendritueel beginnen. De vossen jagen om zich heen en blaffen wild. Dan plots ontstaat er paniek, terwijl het drumritme steviger wordt. Het gitaargeluid zwelt aan en de vlucht begint. Bomen lijken aan het einde van hun leven te komen en gaan langzaam in de vlammen op. De onstuimige wereld krijgt zijn vervolg met Qarqom, een nummer dat al snel volledig explodeert. Het is vooral het strakke drumritme dat de boel bij elkaar houdt en gitaarlagen die daarop de spanning versterken. De ondergang van de maatschappij is in volle gang als de mensheid niet van ophouden weet. De vernietiging van complete natuurgebieden maken de vossen witheet. De angst in hun ogen wordt vertaalt naar de totale chaos die in de muziek ontstaat. De samenhang is er nog, echter vluchten de dieren alle kanten op. Een kleine 10 minuten worden rustgevende momenten afgewisseld met totale desoriëntatie. In Lluvia zien we in slowmotion de chaos die de brand heeft achtergelaten. Terwijl de eerste regendruppels neerdalen kijken we vanuit de lucht neer op de verwoesting van de aarde. De schelle klanken van de gitaren en de strijkstok die over de viool heen jaagt benadrukken deze beelden.

Op Belenos gaat het opnieuw mis en breidt de brand zich weer uit. In de onheilspellende klanken is de angst van de dieren te horen. We horen ze naar adem happen wanneer er opnieuw chaos ontstaat. Rennend door de bossen proberen de vossen een uitweg te zoeken, maar het einde van het gebied komt niet in zicht. De toon van de muziek gaat van grauw naar angstaanjagend om af en toe weer in te zakken naar het moment waarop we op adem kunnen komen. De klanken van de gitaar begeven zich in hogere regionen op het doffe tromgeroffel dat hoorbaar is. Op het einde komt de vuurzee steeds dichterbij om in Viesca het verlies te verwerken. Het verlies van het bewustzijn van waar de mensheid mee bezig is, de vernietiging van het wonderlijke landschap om ons heen. Het orkest van blazers en strijkers versterken de triestheid, maar tonen ook een toon van opleving en verbetering. Kitsune (het Japanse woord voor vos) toont het beeld van de twee vossen en de vlucht die nog lang niet voorbij is. De brand mag dan geblust worden, de vossenjacht opent pas net. De zorgvuldig opgebouwde muziekstukken bestaan ook hier uit meerdere delen. Postrock blijkt toch wel de term die aan dit nummer gelinkt kan worden. Invloeden van Motorpsycho, Mogwai en aanverwanten worden hierbij al snel duidelijk. MRWING vormt een korte schakel naar het slotnummer Oro Rojo. De wilde en krijsende gitaarklanken gaan over in het progressieve slotstuk. Een blackout volgt, waarna de vossen levend en wel op zoek gaan naar een volgend leefgebied. Een nieuw begin die vroeg of laat weer verstoort zal worden door een nieuwe brand. Hoop doet leven.

Toundra vertaalt het verhaal van de vossen op een spannende en intense manier naar de muziek toe. De wat grauwe en chaotische muziekstukken gaan daarbij dieper in op vraagstukken over het milieu. Een mengeling van diverse muziekstijlen wordt samengeperst tot een krachtig geheel. De Madrilenen tonen aan niet weg te deinzen voor een concept en weten het geheel op een overtuigende manier te brengen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het Belgische rocktrio Triggerfinger is inmiddels alweer toe aan hun vierde album genaamd By Absence of the Sun. Het album kent veel afwisseling in rockstijlen waarbij zanger Ruben Block de groei aantoont die de band nog steeds doormaakt. Met uitverkochte zalen in de grootste poppodia en optredens op Europese festivals weten ze hun fanbase gestaag uit te bouwen.

De krijsende gitaren vormen een sterke opening van Game waarbij invloeden van King Crimson te horen zijn in het gitaarwerk. Toch leggen we de vergelijking in het stemgeluid meer richting Queens of the Stone Age die al vaker zijn aangehaald als invloed op Triggerfinger. Het nummer is een openingsklapper vanjewelste, de harde klanken vormen een sterk geheel met de zang. Perfect Match is de eerste single van het album en kent een wat rustigere opbouw. Een ontspannend ritme met meerdere melodielijnen die in elkaar overlopen. De baslijn en drums vloeien moeiteloos samen rond de zang van Ruben die in zijn songteksten een sterke groei heeft doorgemaakt.

Oh Baby, I have to admit
I wrap my head around the flavor of it
You’re giving me an itch I can scratch
It’s the perfect match

Met Big Hole vindt er opnieuw een gedaantewisseling plaats, het geheel klinkt als een goed geoliede machine. De herhalende scherpte van de gitaren ligt goed in het gehoor en in de stijl van The Black Keys wordt er door het nummer heen gewerkt. Off the Rack biedt even de rust tussendoor op een ontspannen ritme. Het geeft de afwisseling in muziekstijlen op het album weer. De band weet zich meer en meer een eigen sound aan te meten waarbij de focus niet op één genre ligt. De paniek slaat op Black Panic al snel toe, wilde klanken zoeven langs je oren terwijl je het ritme probeert te volgen. Donkere teksten maken het er niet eenvoudiger op om de krijsende gitaren onder controle te houden.

I ain’t easy Eddie
I can keep my right hand steady
My aim is true
I’ve got my eyes on you
I’ve got my eyes on you

There Isn’t Time is een stevige track waar de knallende gitaren opnieuw het voornaamste werk doen. Een kort nummer dat het vooral moet hebben van de krachtsexplosie. And There She Was, Lying in Wait borduurt voort op de voorgaande track met een strakke baslijn en snel drumwerk. Dan komen we aan bij Splendor in the Grass wat een eenvoudig drumritme kent waarop de gitaren in herhalende klanken terugkeren. Free as a bird wordt er gezongen en die vrijheid voelen we ook door het gehele nummer heen. De vrijheid van het uitten van je mening en je gevoelens en het gitaarwerk wat alle kanten op gaat. Halfway There kent een opbouw die vanuit pure rust opstart vanuit een donkere wereld. De rust blijft bewaard maar de teksten graven dieper en dieper in het onzekere. Met Trail of Love keren we terug naar de toegankelijke rock a la Queens of the Stone Age. De hoge klanken van het nummer passen goed bij de stem van Ruben. Het nummer wordt nergens echt hard waardoor de tekst zijn waarde blijft behouden in al zijn pracht.

You’ve got me back upon this trail of love
My heart feels bigger than the sky above
Don’t be afraid ‘cause I’ve got room enough
For you

Afsluiter Master of All Fears roept donkere krachten op die zich door de hele track heen sleurt. De gitaarklanken schuren door elkaar waarbij de duisternis steeds dichterbij komt. Een waardige afsluiting van het album.
De ervaring van alle optredens en de jaren van samenspelen tonen de ontwikkeling op muzikaal gebied aan die Triggerfinger nog steeds doormaakt. De invloeden van diverse rockbands zijn terug te horen op het album al weet de band er steeds meer een eigen sound van te maken. Rust en ontspanning worden afgewisseld met wildheid en duisternis. Strakke baslijnen mengen zich met krijsende gitaren die worden gegrepen door het bonzen van de drums. Triggerfinger is nog lang niet uitgespeeld en dat laten ze veelvuldig horen op By Absence of the Sun.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Sinds 2002 maken de jeugdvrienden Adam en Tyson muziek onder de naam Two Gallants. De band kende als rock duo al enige succes met het album What the Toll Tell. Inmiddels zijn ze alweer toe aan hun vijfde plaat, waarbij de mensheid in in al zijn ontwikkelingen centraal staat.

Opener We Are Undone klinkt vuig met een flinke vlaag aan schurende gitaren. De sterke combinatie van gitaar en drums komt hierbij al snel naar voren. Iets bereiken is één, maar het gevoel hebben ook van enige betekenis te zijn lijkt zijn doorslag te geven in het nummer. Een stevige binnenkomer die met Incidental een kort maar vurig gevolg kent. Uitspattingen van een voortvluchtige maatschappij. Fools Like Us opent met een slepend deuntje dat zich diep in je geheugen nestelt. De vocale uithalen lijken enige gelijkenissen met Rod Stewart niet uit de weg gaan. Niet wetend welke weg in te slaan en wat je op aarde nog te zoeken hebt.

De Invitation to the Funeral doet met zijn pianoklanken vanaf het begin al tragisch aan. Het oplopende ritme is meeslepend en geeft de emoties zijn vrije loop. Grauw bij vlagen met een mistige wereld op de achtergrond. Some Trouble knalt flink binnen met zijn bluesy ritme en ontpopt zich tot een stevige rock track. Adam scherpt niet alleen zijn stem hier en daar flink aan, ook zijn gitaarkunstjes laat hij graag meermaals horen. Op My Man Go weet de band een kleine opleving in de stemming te brengen. Het rustige ritme maakt de lome sfeer tot een aangenaam genoegen. Afscheid van een leven die nooit werkelijkheid heeft mogen worden. De vonk ontspringt, maar weet het vuur niet te laten branden. De ruige gitaarklanken slokken je gevoelens op totdat je machteloos achter wordt gelaten.

Het tokkelende gitaargeluid vormt de basis voor Katy Kruelly. Bij een knisperend houtvuur denk je terug aan die lang vervlogen liefde en cirkelen de herinneringen om je heen. Een onverwachts vervolg doet zich voor met de klanken van glazen flesjes, waarbij de galmende gitaarklanken zijn toevoeging vinden. Heartbreakdown is een eigenzinnige en emotionele song met een kwetsbaar randje. Het randje dat door de zachte stem van Adam van inhoud wordt voorzien. De dubbelslag Murder the Season / the Age Nocturne opent grauw en klinkt even geheimzinnig als de early metal. Het nummer ontpopt zich tot een krachtexplosie vanjewelste. Even lijkt de metal dichterbij dan ooit en is het duo niets teveel. Afsluitend in het rustgevende There’s So Much I Don’t Know dat met zijn pianospel de zintuigen op scherp zet. Gevoelens nemen de overhand en de druk van de wereld lijkt je teveel te worden. Steden die zich ontpoppen tot mensenmassa’s die zich als robots voortbewegen in een bestaan waarvan het met de dag treuriger wordt.

Two Gallants laat op We Are Undone de ontwikkeling zien die ze door de jaren hebben gemaakt. Muzikaal gezien kent het duo geen grenzen en weten ze net zo machtig de krachtige gitaarklanken om te buigen naar de meest intieme liedjes. Deze wisselingen zijn nergens storend en zorgen voor een goede balans tussen de flinke adrenaline die door je heen giert en het tonen van de gevoelens. Het enige minpuntje zijn de gitaarriffs, die af en toe wat teveel van het goede zijn. Drie jaar naar het matige The Bloom and the Blight tonen ze wederom aan waarom ze als duo sterk in hun schoenen staan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Productievere muzikanten dan de 28-jarige Californische multi-instrumentalist Ty Segall zijn er tegenwoordig maar weinig te vinden. Anderhalf jaar geleden verscheen zijn meeslepende psychedelische schouwspel Manipulator, om daarna met zijn andere project Fuzz de wereld van de hard- en bluesrock te verkennen. Zijn doorbraak genoot hij in 2010 met Melted en daarna werd hij in een baan gelanceerd waarmee hij zowel de hardrock en early metal uit de jaren 60 en 70 in hevige en uitgebalanceerde gitaarriffs bracht als de fuzzy en melodieuze klanken uit de space en psychedelische rock. Zijn negende soloalbum in acht jaar brengt hem terug naar de garage en noise rock van zijn beginjaren. Hij slaat toe in vervormde gitaarklanken en teksten die de emotionele verbinding leggen met de problemen van de ego’s in de digitale maatschappij. De invloeden vanaf de geboorte van ons als mensen voeren zich daarbij door de verschillende personages en onderwerpen die op het album de aandacht krijgen.

Squealer maakt direct duidelijk met welke Ty we deze keer te maken hebben, de persoon die de meest verontruste klanken in het voortdenderende geheel tevoorschijn tovert. De dagelijkse gang van zaken brengt Segall op de rit in ontwrichte gitaarklanken vol fuzz en het ondersteunende keyboardspel van Cory Hanson. De verklikker doet zich aan in onstuimige gitaarsolo’s en zwaar beladen drums, om tevens de melodielijnen in te kleuren met de nodige effecten. Californian Hills voert zich met de tempowisselingen en vervreemde klanken terug zijn project fuzz, vooral hevig in de gitaarlagen en aangeslagen zang. De westerse maatschappij die haar geschiedenis uitspuugt als een schizofrene maniak. Hoe het ritme bijna tot stilstand komt, om vervolgens in bluesy versnellingen zich te laten opjagen. Zijn snoep metafoor herhaalt zich in Emotional Mugger/ Leopard Priestess naar een noisy en melodieuze gitaarriff. Het vermaak van zijn personage zoekt een weg in het psychedelische klankenpalet en zijn robotachtige bewegingen. Een los drumritme dreigt de boel te ontregelen en voert de afwisseling van de falsetto stem van Ty Segall en het pratende personage van Brit Manor aan. Zijn normaal gesproken scherpe teksten zwakken wat af in de hyperactieve muzikale omgeving van het nummer. De overvloedige digitale communicatie vertaalt zich op Breakfast Eggs naar een misplaatst seksueel verlangen. De gitaarbasis kent de vorm van Black Sabbath, om er daarna overheen te walsen met vervormde gitaarriffs en inslaande drums. De melodieën vormen echter een terugkerend element in dit korte nummer.

Op Diversion doet Segall een poging zich zo ver mogelijk af te voeren van zijn toegankelijke geluiden. Met de zwaar beladen drumklanken van Dale Crover en het basspel van Mikal Cronin voert het nummer zich door de grunge, hardrock en punk heen. Een gitaarsolo draagt de smerigheid van de schade van de mensheid, verpakt in een aanstootgevend schouwspel. The Muggers dragen als band de zwaardere klanken, terwijl zijn inspiratiebronnen Cronin en Moothart een kleinere rol innemen op het album. De synths op Baby Big Man slaan samen met het gitaar- en drumspel een gat naar zijn afstandelijkheid en muzikale aspiraties. Als onverstaanbare man laat Ty het verlangen van de mens aanvoelen als complete ranzigheid, waarbinnen afgunst en disconnectie de toon zetten. Op Mandy Cream is het drumspel duidelijk onderliggend aan de gitaarriff, kenmerkend in het achtervolgende karakter van het ritme. De toevoeging van King Tuff’s vocalen raken de vreemde personages uit het nummer, namelijk Milky Joe, Candy Sam en Mandy Cream. Een funky groove doet zich aan in de bass en elektrische gitaar, terwijl de personages hun ego strelen door veelvuldig over zichzelf te praten. Candy Sam is een direct vervolg op Mandy Cream, al eist de zwaar beladen gitaarsolo van Segall hier de hoofdrol op. Een nummer dat opnieuw het menselijke verlangen onder de aandacht brengt, ondersteunt door de bass van Cronin en keyboardklanken van Hanson. De versnellingen en onverstoorbare fuzzy gitaarklanken laten zich eindigen in de akoestische klanken, fluiten en een kinderkoor.

Squealer Two brengt als tweede deel ongemakkelijke situaties onder de aandacht. De catchy en funky melodielijnen weten zich gesteund door de kenmerkende hoge zang van Segall. Effecten en doorslaande baslijnen geven het nummer zijn bubbelende klanken, om vervolgens in het trage en verontruste ritme stil te slaan. Experimentele klanken uit zijn studiowerk voeren het album met W.U.O.T.W.S. naar een ongemakkelijke tussenstop. Een onderbreking waarop het stadse leven voorbij komt zoeven en de verklikkers geen gevoel meer tonen, om het gitaarwerk volledig de grond in te boren. The Magazine weet als slotstuk wat beter in te spelen op het overkoepelende thema. De herhalende riff doet zich het best lenen voor de opbouw van een space rock epos, om in het strakke en dreigende ritme vervolgens de verteller door een magazine te laten bladeren. Handgeklap doet weinig verandering teweeg brengen in het door Hawkwind beïnvloede nummer. Op het einde zijn het echter de fuzzy gitaarklanken die opnieuw de toon zetten voor het psychedelische karakter. De menselijke emoties zijn van diepgang voorzien, maar de oren suizen nog lang na.

Emotional Mugger laat Ty Segall zien in zijn meest ontwrichte gestalte, vormgegeven door hevige gitaarriffs, fuzzy en funky klanken en vervormingen van melodielijnen. De extremen van het album voeren Ty verder af van de schone en veilige melodielijnen die zijn vorige werk Manipulator kleur gaven. Het gebrek aan diepe emotionele gevoelens van de door internet aangetaste maatschappij krijgt harde klappen te verwerken, waarbij kinderen vanaf geboorte af aan worden beïnvloed door de massamedia en de snelle ontwikkelingen op het gebied van technologie. Zijn filosofie vertaalt Segall in de wrijving en onstuimigheid van zijn muziek, waar de Muggers als band een belangrijke bijdrage aan leveren. Provoceren, choqueren en experimenteren, bij vlagen draait Segall er te ver in door, maar Emotional Mugger is vooral een experimenteel verlangen naar meer aandacht binnen de rockmuziek.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hij is pas 29 jaar, maar Ty Segall heeft er al een hele carrière als muzikant opzitten. In 2014 verscheen zijn psychedelische plaat Manipulator, een plaat met vele gezichten en vooral de altijd aanwezige gitaarklanken. Daarnaast was hij de afgelopen jaren actief met zijn hard- en bluesrock band Fuzz en bracht hij begin vorig jaar nog zijn soloalbum Emotional Mugger uit. Vaak zijn de albums vormgegeven door ontwrichte en fuzzy gitaarklanken afgewisseld met de wat vlakker geproduceerde en melodierijke nummers. Zijn laatste werk was zeker niet zijn indrukwekkendste, maar de dagen van het meesterwerk Manipulator liggen nog maart kort achter ons. Voor zijn nieuwe album werkte hij opnieuw samen met leden van zijn live band The Muggers.

Het grootste verschil met zijn voorgaande albums is dat hij op het album de ruimte laat aan de overige bandleden. De klanken wisselen nog steeds tussen de fuzzy garage rock, hard rock en psychedelica, maar deze keer is er ook ruimte voor het akoestische werk. Het gevoel van zijn live shows wordt evenwichtig overgebracht naar het album, van ruige passages naar melodieuze en meeslepende delen. Hij geeft op het album een inkijkje in de muziek die hij ons de afgelopen jaren bracht. Opener Break a Guitar kent nog het zwaar beladen spectrum van zijn muzikale universum, maar Orange Color Queen is een heerlijk 60s juweeltje, balancerend tussen de muziek van The Beatles en The Kinks. Ruimte voor zijn meeslepende gitaarwerk is er op het ruim 10 minuten durende Warm Hands (Freedom Returned), van fuzz rock, punk, glam naar psychedelica.

Ontwrichte muzikale passages vormen nog steeds het merendeel van de muziek van Ty Segall, maar de afwisseling met meer rustgevende nummers geven de breedte van zijn muziek meer dan tevoren weer. De invloeden uit de 60s en 70s zijn nog steeds aanwezig, al vormen deze nergens een belemmering voor de kwaliteit van zijn muziek. Na een decennium in het vak is zijn muziek gegroeid in klank en instrumentatie en brengen de kleine subtiele veranderingen steeds meer prijs van het genie wat hier aan het werk is.

4*

Afkomstig van Platendraaier.