Schitterende soundtrack bij de indrukwekkende film Into the Wild. De emotie die Eddie in de nummers legt passen precies bij de beelden uit de film van Chris en zijn reis naar Alaska. De ontsnapping aan de westerse maatschappij met zijn prestatie- en bewijsdrang wordt mooi verwoord door Chris en krijgt met de muziek een extra betekenis.

Het album staat vol juweeltjes zoals Society en Guarenteed die Chris zijn kijk op bepaalde zaken muzikaal weergeeft. De rustgevende muziek past verrassend genoeg goed bij de de diepe stem van Eddie Vedder. Hiermee behoort het tot één van de beste film scores die ik ooit heb beluisterd.

4*

Voor het vijfde album In Dream trok het vijftal van Editors zich terug uit het stadse leven om in de Schotse Hooglanden nieuwe nummers te schrijven. De rustige setting bleek uiteindelijk zo inspirerend dat ze de nummers er ook opnamen. Op het album zoeken de mannen, onder leiding van Tom Smith, meer naar de experimentele elektronische kant van het bandgeluid en het album kan dan ook worden gezien als de opvolger van In This Light and on This Evening.

De droom begint met het sferische muzieklandschap dat zich op No Harm ontvouwd. De drummachine draaft je op het rustige ritme in slaap. Tom zoekt zijn weg in zijn afwisselende vocale bereik. De synths worden halverwege bijgestaan door de jaren tachtig klanken van de gitaren. In de opkomende keyboardgeluiden wordt het kwaad weggedreven en de leugens uit een andere wereld versterkt. Met Ocean of Night vindt het pianospel zijn weg terug in de donkere klanken. Slowdive’s zangeres Rachel Goswell zorgt voor de vocale ondersteuning in het refrein. De nachtelijke sferen worden versterkt door het percussiegebruik van Ed en de synths en keyboards van Elliott en Russell. De exotische aandrang zorgt voor de warmte die de zon bij opkomst uitdraagt. Op Forgiveness zet de elektronische klankenregen zich voort op de gitaarklanken van Joy Division. De synthpop vindt zijn weg naar de hoogtijdagen, maar kent een krachtiger geluid van de drums en gitaren.

Wake up walk on, you are alone
The world you´re in is too heavy
But soak your skin in love and sin
Before the light comes fading

Salvation opent met de orkestrale klanken die een weg zoeken naar de verlossing. De rust in de stem van Tom blijft behouden, totdat hij het leed niet meer kan verdragen. De bombast van drums, piano en beats komen samen wanneer de vrijheid in de muziek van de strijkers wordt gevonden. Met Life Is a Fear gaat de band terug naar het tijdperk van de synths. Papillon is nooit ver weg in de droomwereld die steeds meer van het gewone leven afdrijft. De angst om te falen in het leven brengt de rust van de droom teweeg. Je belandt zachtjes op de grond wanneer de vlucht van gedachten wegebt. Op The Law zorgen de drumcomputer en de synths voor de opkomst van het elektronische tijdperk. Rachel Goswell zorgt met haar zang voor de terugkeer van de shoegaze. De wet van je bestaan wordt door jezelf gevormd en krijgt de kans om zichzelf zijn kleur te geven. De keyboards en gitaren houden het ritme in bedwang en zorgen voor de positiviteit in je leven.

I’m wide and I’m ten feet tall
Tell me my failings, take my call
Sinking my teeth into someone new
Be my angel, just look at you

Met Our Love worden sterke herinneringen aan Bronski Beat’s Smalltown Boy opgeroepen. Het nummer maakt zich gedurende het refrein los van de jaren tachtig en voert zich in diepere extase. De hoge zang van Tom zoekt de weg in de falsetto. Het krachtige gitaarwerk is totaal verdwenen en het elektronische tijdperk heeft de macht in handen genomen. De pakkende beat van All the Kings laat het nummer diep je gedachtestroom in dalen. In de donkere kant van de droom bevindt zich de eenzaamheid van een verbroken liefde. De samenkomst van klanken vormt zich op de hartslag en laat je in alle ontroering achter. Ian Curtis doemt op wanneer Smith zich vastbijt in At All Costs. De synths vormen een ondergrond van stilte die zich over het nummer heen drukt. Zijn roep naar de verlossing uit de droomwereld doet de sfeerlandschappen opnieuw tentoonspreiden. Het slotnummer en tevens langste nummer van het album Marching Orders laat je uit de droom ontwaken. De song voert je vanuit het donker naar het licht, waarin de mens zoekt naar een weg om altijd maar meer te krijgen dan de wereld aankan. De band ontwaakt ook uit de elektronische wereld en laat het piano- en drumspel toe in de rockende muziek. De beats snellen zich nog één keer vastberaden door de klanken heen om je samen met de synths weer de droomwereld in te voeren.

I used to write down my dreams
Now they’re gone when my eyes open on you
Well even though you’ve fucked up
There’s still the makings of a dreamer in you

Editors zoekt op In Dream een weg door de synthpop van de jaren tachtig en voegen daar de invloeden vanuit de elektronische muziek aan toe. De dromerige sfeerbeelden die de band wilt scheppen worden hierbij niet in elk nummer met evenveel overtuiging gebracht. Waar de muzikaliteit soms effectief toewerkt naar de momenten van ontlading, blijven andere nummers teveel aan de oppervlakte van de muziek uit het verleden. Toch weet de band in zijn meer verfijnde klanken en met de toevoeging van Rachel Goswell zich staande te houden binnen hun muzikale ontwikkeling.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ruim een jaar geleden verscheen het tiende album Wonderful Glorious en nu komt de band rondom Mark Oliver Everett alweer met het volgende album.In de korte nummers die het album rijk is wordt er teruggesprongen naar de rustgevende luisterliedjes die we zo goed van Eels kennen. De stijl wijkt hierbij af van het wat hardere werk van het voorgaande album maar is beter vergelijkbaar met eerdere albums zoals Beautiful Freak.

Het begin van het album geeft met Where I’m At gelijk al aan waar het album naar toe gaat. Een prachtige instrumentale opener op de piano ondersteunt door blazers en een fluit. Met Parallels keert het kenmerkende stemgeluid van Mark terug op een ontspannen melodie op de gitaar. Een luisterliedje waarbij de klanken warm aanvoelen en de teksten snel binnenkomen. Lockdown Hurricane is alweer een klein pareltje die door simpele melodieën gedreven wordt. Dat Mark veel ervaring heeft in het schrijven van songteksten blijkt wel uit de teksten die je pakken. Geen ingewikkeld geheel maar het luistert allemaal prettig weg. De rustige gitaarklanken vormen de basis voor het eveneens sterke Agatha Chang. Een liefdesliedje dat in alle eenvoud goed wordt neergezet door Eels.

Agatha, she wasn’t mean
She didn’t cheat, she never lied
Even if she disagreed with you
It wasn’t a fight
Made you feel like you’re both right
But then I lost sight

De echoënde zang in A Swallow in the Sun wordt in heel het nummer doorgevoerd met vooral veel muzikale gedeeltes. Het herhalende gitaarrifje vormt de basis van het trage ritme waarop de teksten worden bezongen. Met Where I’m From wordt het tempo dan weer opgevoerd op een ontspannen drumritme die met gitaarklanken en een strijkorkest wordt gecombineerd. Het centrale thema van de liefde en de eenzaamheid komt hierin weer terug naar voren. De deuntjes van het klokkenspel vormen een eenvoudig ritme op Serie of Misunderstandings waarbij de strijkers de kracht van het nummer extra benadrukken.

If I could do just one thing
Set the clock back many years ago
I’d teach that motherfucker that raised you
How to treat you right

Kindred Spirit doet ons qua melodielijn een beetje aan The Beatles denken maar trekt ons in de teksten opnieuw terug in het onderwerp van de vrouwen. Een prachtig luisterliedje waarin wordt aangetoond dat een korte melodie zoveel aan kracht in zich kan hebben. De piano voert ons dan mee in Gentleman’s Choice wat eveneens weinig instrumentatie bevat. Het vervolg met Dead Reckoning is veel donkerder qua opzet en neemt ons mee in een schuwe wereld. Mark zijn stem klinkt zwaarder en emotioneler en de spanning wordt opgevoerd door de korte dreunen in het nummer. In Answers vinden we dan de terugkeer van het klokkenspel waarbij antwoorden op vragen worden verkregen. Met Mistakes of My Youth komen weer vele melodielijnen samen van de gitaar, drums en strijkers. Het geheel klinkt zuiver en toont ons de momenten dat we terugkijken op ons leven en de fouten die we hebben gemaakt. Het is de opmaat naar Where I’m Going dat de plaat passend afsluit kijkend naar de toekomst en wat die moge brengen.

Prayed for rain, it might not come
Can’t save the day, save someone
I can’t say if the flowers will keep on growing
But I’ve got a good feeling about where I’m going

De lange carrière van de band Eels en in het bijzonder die van Mark laten geen spoortje van achteruitgang zien. Het elfde album is in al zijn eenvoud kleurrijk en laat je elk nummer intens beleven. Mark heeft de kracht om met een basis aan instrumentatie gevoelige liedjes juist te brengen. Het hoge niveau blijft hierdoor ook op The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett behouden.

4*

Afkomstig van Platendraaier..

Didi Bloome is één van de twee hoofdpersonen van het album, de andere is Michael. De twee karakters zijn gebaseerd op D. Boon en Mike Watt van de Amerikaanse band Minutemen. Minutemen vormde een belangrijke inspiratiebron voor de achterliggende verhalen op het album.

De Engelse rockband Elbow wist de laatste jaren hun fanbase uit te te bouwen door de uiterst succesvolle albums The Seldom Seen Kit uit 2008 en het in 2011 verschenen Build a Rocket Boys!. Sinds de jaren negentig timmeren ze al aan de weg in de vaste samenstelling met Guy Garvey als zanger. De rustige en meeslepende muziek keert ook weer terug op het zesde album The Take Off and Landing of Everything.

De opening van het album met This Blue World is de kenmerkende rust met weinig instrumentatie en de zang van Garvey die centraal staat. De teksten zijn prachtig en onder andere beïnvloed door het einde van de relatie met de vriendin van Garvey. Het nummer krabbelt langzaam voort en de ruim zeven minuten zijn dan net iets teveel van het goede. Halverwege vind er wel een interessante omslag plaats naar wat meer instrumentatie met lichte pianoklanken. Het vervolg Charge is wat grauwer met een wat sombere melodielijn en strijkers die in het nummer worden toegevoegd. De instrumentatie is opnieuw zeer beperkt en laat vooral de teksten wat beter op je inwerken. Op het album zijn vooral nummers te vinden die qua tijdsduur langer zijn dan we zijn gewend van de band. Fly Boy Blue/Lunette klinkt als een soort opsomming waarbij in het refrein de strijkers en blazers wat extra nadruk leggen op de sfeer van het nummer. Diepgaande teksten die je moet laten bezinken voordat je achter de ware betekenis komt. Mooi uitgewerkt maar toch af en toe wat flauwtjes bij gebrek een melodieën die de gevoelens kunnen ondersteunen.

“Presidential delays
Suppose I’m just lucky
I’m having a shindig
Me, Red Bob and the ivory host
And someone’s shouting on the box
A chinless prefect gone Godzilla
My newest friends have forgotten my name
But so have I, so far so good and home
You and me trampoline and oceans of crash site love”

New York Morning begint opnieuw rustgevend maar weet op de juiste manier instrumentatie toe te voegen door het nummer heen. Drums en piano die zich achtereenvolgens aansluiten en goed bij de zang van Garvey passen. Een hoogtepunt op het album met sterke opbouw en prachtig gezongen teksten. Met Real Life (Angel) wordt het sterke middenstuk van het album doorgezet met opnieuw goed uitgewerkte songteksten en instrumentatie die langzaam in volume opbouwt. Lichte guitaren, strijkers en pianoklanken die zich om de zang heen vormen. Op Honey Sun horen we wat invloeden uit de elektronica, het nummer past wat minder in de stijl van Elbow. Het refrein is wat overtuigender maar over het geheel klinkt de track wat saai en afwijkend. Gelukkig wordt dit met My Sad Captains recht gezet door de indrukwekkende zang die in het refrein sterk naar voren komt. De blazers vullen deze ontspannen sfeer aan en maken het een nummer dat goed in het gehoor ligt.

“Oh long before you and I were born
Others beat these benches with their empty cups
To the night and its stars to the here and now and who we are
Another sunrise with my sad captains
With who I choose to lose my mind
And if its so we only pass this way but once
What a perfect waste of time“

Colour Fields opent met een herhalend drumritme waar wat lichte melodieën door heen zitten. Het nummer is zonniger maar is wel een wat mindere track op het album en lijkt een snel tussendoortje te zijn. Dan komen we bij het lange titelnummer The Take Off and Landing of Everything dat hoofdzakelijk bestaat uit uitgebreide instrumentele gedeeltes. Drums, guitaren en baslijntjes houden het ritme erin maar bevatten toch te weinig afwisseling om je aandacht er ruim zeven minuten bij te houden. Het afsluitende The Blanket of Night is een wat experimenteel einde met wat hoge vervormende klanken in het refrein in een duistere setting. Niet erg opvallend vormt dit het einde van het album van een klein uur.

Elbow bouwt op het album The Take Off and Landing of Everything voort op voorgaande werken met veel herkenbare geluiden en goed uitwerkte teksten. De instrumentatie is af en toe zeer minimaal waardoor de teksten te weinig nadruk krijgen en de lange nummers niet altijd even goed weten te boeien. Toch staan er ook weer een aantal mooie nummers op het album waar vooral in het middenstuk met New York Morning en Real Life (Angel) kwalitatief erg sterk is. Het album stelt als geheel zeker niet teleur maar zal het nog zwaar hebben om het succes van de voorgaande albums te evenaren.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De wonderschone zangkusten van Ella Fitzgerald werden vanaf de jaren 30 de wereld in gebracht. Ze groeide op in Westchester County, New York en er ontstond een liefde voor dansen en muziek, met Louis Armstrong en The Boswell Sisters als favorieten. Ze kreeg op jonge leeftijd al de traumatische gebeurtenis van het overlijden van haar moeder te verwerken, maar de jazz trok haar uiteindelijk uit het verdriet. Na jarenlang de straten van Harlem te hebben opgefleurd met haar zang kwam ze in aanraking met het optreden in theaters, waar ze ook bandleider Chicken Webb ontmoette. Het bracht haar muziekcarrière in een stroomversnelling, eerst als onderdeel van Webb’s band en later als leider van hetzelfde orkest. Honderden nummer kwamen in die tijd van haar hand, altijd voorzien van haar zuivere en foutloze zangpartijen. In 1942 koos ze voor haar solocarrière, waarna ze samenwerkte met The Ink Spots en Norman Granz. De jazz veranderde in die tijd van de big bands naar bebop toe, waar ze haar zangpartijen ook op afstelde. Halverwege de jaren 50 werkte ze nog steeds samen met Granz, waarmee ze eindelijk de juiste strategische keus trof. De oprichting van Verve Records bracht haar tot het opnemen van haar interpretaties van de Great American Songbook, een overzicht van invloedrijke Amerikaanse muziek en jazzstandards van begin 20ste eeuw.

Het eerste werk uit deze reeks is geïnspireerd op het werk van de songwriter Cole Porter, voornamelijk bekend van zijn werk uit de musicalwereld. Fitzgerald’s interpretatie van zijn werk is van ongekende schoonheid, haar heldere stemgeluid en perfecte uitspraak creëren met haar warme zang een reeks aan fascinerende muziekstukken. Let’s Do It (Let’s Fall in Love) van de musical Paris brengt ze in de diepgeliefde klanken van het orkest van Buddy Bregman. Zijn arrangementen drukken een duidelijk stempel op de ontspannende en melodieuze toonzetting van het album. De muziek en teksten van Porter werken uitstekend in combinatie met Fitzgerald’s heldere zang. Neem I Get a Kick Out of You, perfect balancerend tussen de jazzy klanken en het fijnzinnige van haar stem. Met een kleine twee uur een uniek document voor die tijd en met recht mag Ella Fitzgerald de Queen of Jazz worden genoemd.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Ella Fitzgerald heeft zonder twijfel één van de mooiste vrouwenstemmen uit de muziekgeschiedenis. Krachtig en wonderschoon tegelijk, zo zuiver van toon dat elk nummer een parel op zich wordt. De First Lady of Song of Queen of Jazz luisterde graag naar de jazz tijdens haar schooltijd, het vroege overlijden van haar moeder bracht haar echter verder van de studie vandaan. Jarenlang zong ze in de straten van Harlem te New York voordat ze via het theater kennis maakte met bandleider Chicken Webb. Bij deze band nam ze eerst deel in het geheel, maar toen Webb in 1939 overleed werd zij de bandleider. Ze nam er honderden nummers mee op, voordat ze in 1942 voor haar solocarrière koos.

Naast samenwerkingen met Duke Ellington en The Ink Spots werd ze vooral beroemd om haar interpretaties van de Great American Songbook, een overzicht van invloedrijke Amerikaanse muziek en jazzstandards van begin 20ste eeuw. Het eerste werk uit deze reeks was de The Cole Porter Songbook gevolgd door The Rodgers and Hart Songbook. Dit tweede werk bevat maar liefst 34 nummers geschreven door Richard Rodgers and Lorenz Hart. Met de arrangementen van Buddy Bregman voor het orkest en big band brengt ze een reeks aan klassiekers als Lady Is a Tramp, Blue Moon en My Funny Valentine. De schoonheid van haar zang laat samen met de orkestrale klanken de nummers tot leven komen, loepzuiver en aangrijpend. Aan pareltjes geen gebrek, zoals To Keep My Love Alive en It Never Entered My Mind.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Positief verrast door dit album, ook Elton lukt het op zijn oude dag nog één van zijn beste albums neer te zetten. Vooral de piano melodieën zijn van grote klasse, vol emotie en krachtig in toon. Zijn stem is uiteraard kenmerkend maar geeft de nummers zeker extra kracht..

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes was begin jaren zeventig verantwoordelijk voor één van de meest verfijnde popalbums uit het decennium. De jaren voordat dit debuutalbum, toepasselijk genaamd Emitt Rhodes, verscheen bracht de multi-instrumentalist zijn tijd achtereenvolgens door als ritmische drummer van The Emerals en The Palace Guard en als gitaarspeler en zanger van de door The Beatles beïnvloede band The Merry-Go-Round. Als “one-man Beatles” kreeg hij met zijn debuut niet de aandacht die hij verdiende, ondanks zijn vakmanschap en gestructureerde popsongs.

Zijn zachtaardige zang brengt opener With My Face on the Floor tot leven, waarna het prachtige en muzikaal goed gevulde Somebody Made for Me er nog een stapje bovenop doet. Emitt arrangeerde, schreef en produceerde alle muziek zelf in zijn thuisstudio, ongekend en kenmerkend voor de grote klasse van dit unieke talent. Hij behaalde onterecht nooit de successen van zijn generatiegenoten, echter maakte hij vorig jaar (2016) nog wel een geslaagde comeback met het album Rainbow Ends.

4*

Onderdeel van de "10 albums die je gehoord moet hebben" rubriek.

De Amerikaanse muzikant Emitt Rhodes was begin jaren zeventig verantwoordelijk voor één van de meest verfijnde popalbums uit het decennium. De jaren voordat dit debuutalbum, genaamd Emitt Rhodes, verscheen bracht de multi-instrumentalist zijn tijd achtereenvolgens door als ritmische drummer van The Emerals en The Palace Guard en als gitaarspeler en zanger van de door The Beatles beïnvloede band The Merry-Go-Round. Echter leverde zijn tijd als onderdeel van een band hem weinig succes op en koos hij voor een solocarrière, waarbij zijn vakmanschap pas echt tot leven kwam. Zijn zachtaardige zang, gestructureerde popsongs en werklust gaven hem zijn naam “one-man Beatles”, refererend naar het feit dat hij alle muziek zelf schreef, arrangeerde, opnam en produceerde. Naast het verschijnen van enkele compilatie albums en songs bleef het na het verschijnen van zijn vierde album Farewell to Paradise uit 1973 decennialang stil rondom nieuwe studioreleases. De geluidstechnicus nam diverse malen een nieuw album op, maar het leek erop dat al dit materiaal nooit in de platenzaken zou verschijnen. 2016 brengt daar 43 jaar na zijn laatste album verandering in. Enkele jaren geleden startte hij een succesvolle samenwerking met producer en muzikant Chris Price en het resultaat is genaamd Rainbow Ends. Met gastbijdrages van tal van gerenommeerde muzikanten levert de 66-jarige muzikant deze keer vooral zijn klasse als schrijver en zanger af. Het album voert de luisteraar door de pijn en het verdriet van mislukte relaties heen en zoekt een weg naar de manier waarop we met het ouder worden om moeten gaan.

Op Dog on a Chain is direct hoorbaar dat Emitt’s zang door de jaren heen een verandering heeft ondergaan. Zijn warme klanktoon is gebleven, maar zijn ervaringen uit het leven sluipen door in zijn aangrijpende zang. De akoestische gitaar pakt de draad na alle jaren op en voert de luisteraar direct in de verwarde situatie van een verbroken relatie. Het nummer, dat stamt uit eind jaren zeventig, bouwt zich na de intro gestaag uit tot een klankrijk geheel. Roger Manning weet de melodieuze geluiden uit de mellotron toe te voegen aan het gitaarspel van Jon Brian en Jason Falkner. De harmonieën brengen Aimee Mann en producer Chris Price dichter bij de ontroerende zang van Rhodes. Het koude weer voert zich bij de pijnlijke tijden die de hoofdpersoon tegemoet gaat. De melodieuze klanken zijn gebleven en leggen opnieuw Rhodes’ kwaliteiten als tekstschrijver en ontwikkelaar van popsongs bloot. De diepgaande baslijn van Fernando Perdomo vormt samen met het jazzy drumspel van Joseph Seiders de basis van het swingende If I Knew Then. Roger Manning ondersteund de jazz met zijn pianospel en Jason Falkner is verantwoordelijk voor het bluesy gitaarspel. Het samenspel van deze muzikanten vormt een gestructureerd klankenspektakel, waar Rhodes zich in de teksten kwetsbaar bij opstelt. De pijn die hij voelt vertaald hij naar zijn gitzwarte teksten, terwijl het ritme wordt opgezweept door het basspel en de swingende pianoklanken. Met subtiele strijkers, afkomstig van Kaitlin Wolfberg, kijkt Rhodes terug op het verleden en de momenten die zijn verstreken. De geest van het verleden komt meermalen voorbij zetten in zijn gedachten en brengt hem terug naar zijn door Paul McCartney beïnvloede songstructuren. De warme klanken worden nergens teniet gedaan en brengen zowel het gitaarspel als de ondersteunende percussieklanken onder de aandacht van de luisteraar. Een verbroken relatie vormt de basis van This Wall Between Us. De harmonieën duwen de muur tussen twee personen op en geven de ruimte aan het verfijnde gitaarspel en de melodieuze klanken van de mellotron. De productie is krachtig en geeft de ruimte aan de bijdrages van de vele muzikanten.

Someone Else voert zich met het akoestische gitaarspel nog wat verder de diepte van een relatie in. Het liefdevolle begin gaat al snel over in de twijfels die er gedurende een huwelijk ontstaan. Susanna Hoffs van The Bangles weet in haar zang de vrouwelijke bijdrage te leveren aan de kant van de relatie. Rhodes zoekt in de achterdochtigheid naar een reden achter het mislukte huwelijk, drums en gitaren drijven de stroom aan gedachten op. De zoete klanken van de keyboards en percussie laten je in ontroering achter. Op I Can’t Tell My Heart fuseren de pop en rock zich tot een aangrijpend schouwspel. Waar het pianospel Rhodes de emoties in voert, grijpt het drum- en gitaarspel naar zwaardere middelen. De pijn die het teveel liefhebben aanricht wordt in Nels Cline’s (Wilco) gitaarspel tot waanzin gedreven. Roger Manning bereikt als toetsenist een hoogtepunt in het samenkomen van piano- en orgelklanken. De gedachten gaan terug naar de zang van Warren Zevon, maar ook naar het nummer Love Will Stone You, afkomstig van Rhodes’ album Mirror’s. De akkoordwijzigingen en pakkende melodieën sluiten perfect aan op Rhodes’ warme en aangrijpende stemgeluid en de momenten na een verbroken relatie. Wat meer oplevende tonen doen zich aan in het funky Put Some Rhythm to It, met een zwaar beladen basgeluid. Het swingende pianospel en de ritmische gitaar en drums laten je losgaan op de dansvloer, zoekend naar het gevoel van vrijheid. Op It’s All Behind Us Now laat Rhodes het verleden achter zich en doen de ontspannende klanken zich tegoed aan een nieuwe start. Zijn eenzaamheid en levenskennis laten de groove van het nummer omringen met opfleurende gedachten. De vuile gitaarklanken voeren de negatieve gedachten van zich af, waarna Roger Manning zich tegoed doet aan de elektrisch geladen klanken van de Fender Rhodes piano.

What’s a Man to Do komt in het zoete klankenpalet tot leven als een dromerige liefdesballad, maar kent vooral pijn en afgunst van het gehele liefdesspel. De synths en subtiele drumklanken ondersteunen de fijnzinnigheid van Rhodes teksten en zang. De treurnis sluipt door zijn ontroerende zang heen en toont de twijfels van een man. Friday’s Love brengt misschien nog wel de meest positieve toon, in het door pijn en verdriet gedrenkte album. Vanuit de koude winter zoekt Rhodes de liefde in de dromerige klanken van gitaren, keyboards en blazers. Een combinatie van new wave, rock en pop voert het klankenspectrum aan, je voerend vanaf de jaren zeventig naar het heden. Probyn Gregory van Brian Wilson’s band draagt zijn steentje bij in de klanken van de hoorn, maar het zijn vooral de catchy klanken van toetsenist Roger Manning die de sfeer van het nummer neerzetten. Het album wordt afgesloten met titeltrack Rainbow Ends, een kleurrijk licht aan deze donkere tunnel. De folk en indie muziek voeren de zwoele klanken van gitaren, mellotron en en piano aan. De tamboerijn van Nelson Bragg ondersteunt de strijkers en percussie van Kaitlin Wolfberg en Joseph Seiders. Het liefdesspel weet nu in alle schoonheid te groeien in de verfijnde klanken van het nummer. Rhodes wilt het liefst bij degene zijn die hij liefheeft en de moeilijke tijden neemt hij voor lief. Het instrumentale einde brengt nog eenmaal de klasse van de muzikanten en producer Chris Price onder de aandacht en brengt Rhodes terug de jaren zeventig in.

Emitt Rhodes heeft ons 43 jaar laten wachten, maar het is hem vergeven, want met Rainbow Ends toont hij opnieuw zijn klasse als muzikant en tekstschrijver. Zijn warme en ontroerende stemgeluid is gebleven en kent meer diepgang door zijn levenservaring en werk als geluidstechnicus. Hij weet de pijn uit zijn verleden te vertalen naar ontroerende en diepgaande songs, ondersteunt door het vakmanschap van vele muzikanten. Dat hij er deze keer niet alleen voor staat doet niets af aan de klasse van het album, want juist door de toevoeging van deze muzikanten is zijn focus op tekst en structuur alleen maar scherper geworden. De humoristische kant die vaak in zijn nummers verborgen ligt zorgt ervoor dat er altijd iets luchtigs in zijn beladen en ontroerende teksten blijft hangen. Zijn levensdroom is nog steeds intact en draagt met de meeslepende melodieën en klankvolle passages niet langer meer de stempel one-man band, maar hij blijft op Rainbow Ends volledig Emitt Rhodes.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Mooi album met prachtige teksten en muzikaal gezien zit het ook goed in elkaar. Neil levert zelfs nog een bijdrage aan het album al heeft hij deze keer maar een bijrol. Ik prefereer bij het nummer Wrecking Ball de versie van Neil, al moet ik zeggen dat ze beide op indrukwekkende wijze vertolkt zijn. De zang van Emmylou is intens en hartverscheurend en de veelal covers worden op eigen wijze gebracht. Daarnaast natuurlijk nog een tal van noemenswaardige muzikanten zoals Steve Earle en Lucinda Williams die ook een steentje hebben bijgedragen aan het album.

Een mooi eerbetoon aan de vorig jaar overleden J.J. Cale. Hij was een belangrijke invloed in de succesvolle solocarrière van Eric. Uiteraard kunnen samenwerkingen met grootheden als Willie Nelson en Tom Petty niet ontbreken. Niet elke cover komt even goed uit de verf, maar over het algemeen is er weinig op aan te werken. Call Me the Breeze & Train to Nowhere zijn toch wel de hoogtepunten van dit album.