De lange muzikale reis van de in de Verenigde Staten geboren Nad Sylvan startte in 1968, toen hij als 8-jarig jongetje onderdeel uitmaakte van zijn eerste band The Hooks. Het zou echter nog vele decennia duren voordat hij op het podium zou staan met één van de grootmeesters uit de progressive rock, Steve Hackett. In 2012 was het zover, na tientallen jaren als muzikant in verscheidene bandjes te hebben gespeeld stond hij op het podium met een muzikant van één van zijn favoriete bands, het Britse Genesis. De in Zweden opgegroeide Nad wist vanaf kinds af aan al dat zijn leven door muziek omringd zou worden en gaandeweg de jaren leerde hij veel instrumenten te bespelen. Zijn belangrijkste wapen bleek echter zijn stem, gekenmerkt door de gelijkenissen met die van Peter Gabriel. In 2015 verscheen dan eindelijk zijn solodebuut Courting the Widow. Het 17e-eeuwse vampierssprookje bracht hem naar voren als groots vertolker van de theatrale 70’s prog. De imponerende melodielijnen van het album werden ingespeeld door onder andere Nick D’Virgilio, Roine Stolt, Garry O’Toole en hoe kan het ook anders Steve Hackett. Twee jaar later krijgt zijn vampierverhaal een vervolg, The Bride Said No is het tweede deel van de uiteindelijke trilogie. Gebaseerd op het door hem geschreven nummer uit 1989 worden klassieke klanken uit de prog muziek vermengt met de moderne invloeden binnen deze muziekstijl. De samenwerking met gastmuzikanten Tony Levin, Nick D’Virgilio, Guthrie Govan en Anders Wollbeck onderstrepen deze samensmelting.

Het sprookje opent met Bridesmaids, waar de keyboardklanken een beangstigende setting tevoorschijn toveren. De invulling van de vrouwelijke achtergrondvocalen door Jade Ell en Sheona Urguhart versterken de spanningsopbouw van de intro. Wanneer de muziek overgaat in The Quartermaster dringt een scherpe basriff het gehoor binnen, voordat de hypnotiserende werking van de keyboardklanken binnendringt. Sylvan brengt het musical spektakel met zijn kenmerkende zanglijnen. Een fraaie afwisseling tussen zijn falsetto zangstem en de wat lagere tonen. Op muzikaal gebied brengt het nummer veel afwisseling in zowel tempo als instrumentatie. Naast de toetspartijen zorgt de percussie van Nick D’Virgilio voor een diepere toonzetting. Het swingende van de akoestische gitaar brengt de rust voordat het herhalende muziekpatroon weer opduikt. Op zijn oplopende leeftijd staat hij stil bij alle muzikanten die hem door de jaren heen ontvallen zijn. Het intrigerende When the Music Dies vormt hierbij de perfecte klankstructuur, van de elektronische inslag van de drums van Doane Perry tot aan de muzikale inrichting van componist Anders Wollbeck. De vocale harmonieën brengen het afscheid van de muziekgiganten en de kleine pareltjes. Tony Levin levert zijn bijdrage met zijn fameuze Chapman stick, huiveringwekkend opgenomen in het verhaal.

Wanneer de vampier zijn verstand volledig te buiten gaat bevinden we ons in The White Crown. De invloeden vanuit de folk muziek doen niet alleen de middeleeuwen herbeleven, maar zorgen ook voor een fraai samensmelting met de hevige gitaarklanken. Broadway is dichtbij in de theatrale melodielijnen, waar zijn metgezel Jonas Reingold zijn gitaarkunsten laat horen. Sylvan’s meeslepende vocale werk doet het podium voor je herrijzen, waar de musical in al haar schoonheid aan je wordt gebracht. De melodieuze en heldere klanken worden keer op keer afgewisseld met de donkere en grauwe tonen van de strijkers en het gitaar- en drumspel. Het absolute hoogtepunt van het album volgt met het schitterende What Have You Done. Het pianospel brengt de nodige emoties in het nummer, waar Nad zich in zijn zang ook volledig aan vastbijt. Het is echter de grote klasse van twee meestersgitaristen waardoor deze track het pareltje van het album mag worden genoemd. De oude klasbak Steve Hackett en het supertalent Guthrie Govan wisselen elkaar af in enkele melodieuze, emotionele en meeslepende gitaarsolo’s. Een genot om naar te luisteren, waar elk akkoord het volgende in werking zet. De gitaristen kleuren de muzieklandschappen in met de meest complexe structuren en weten je elke seconde dieper naar binnen te zuigen in het genot van de vampier. Tel daar de expertise van Tony Levin bij op en je weet in welke klankspectrum je terecht komt. Het nummer eindigt in de rust waarmee het is begonnen. De invloed van componist Anders Wollbeck is merkbaar op het vervolg met Crime of Passion. Klassieke zanglijnen vormen de opening van het door de strijkers voortgedreven geheel. De symfonische invulling voert je dieper het verhaal in over de moordlustige vampier. Sylvan weet met zijn zangstukken het verhaal tot leven te wekken. Het nummer staat bol van de tempowisselingen en voert je van de orkestrale klanken naar de gitaarriffs en toetspartijen.

A French Kiss in an Italian Cafe brengt wat meer rust in het geheel, al blijft de beangstigende toonzetting aanwezig. Doane Perry voert met zijn drumspel het langzame tempo aan, terwijl Nad met zijn zang een vreemdeling in een Italiaans café laat verschijnen. De Australische zangeres Sheona Urquhart brengt het vrouwelijke personage in beeld. De synths verweven zich moeiteloos in de langgerekte gitaarklanken van Steve Hackett en Nad Sylvan. Met het zware basspel van Tony Levin blijft de spanning van het album behouden, wat meer swing komt erin met de saxofoonsolo van Sheona. Het is de opmars voor het slotstuk en tevens de titeltrack, The Bride Said No. Ruim 12 minuten klokt het nummer, waarbinnen het verhaal zijn ontknoping vindt. Het trage doch melodieuze schouwspel wordt in werking gezet door de drums en gitaarlijnen, maar kent tevens een mooie bijdrage van Tania Doko in de harmonieën. Het funky ritme komt tot stand door het basspel en de violen. De pop wordt vermengt in de akoestische partijen, waarna de overgang naar een wat ruwer geluid aanvangt. De keyboardsolo’s brengen de hypnotiserende werking van het begin terug. De weg naar vrijheid is ingezet, versterkt door het effect van de slotsolo, maar vooral door het strijkerssegment. Een slot waarbinnen vooral de balans wordt gezocht tussen de verschillende elementen van het album, eindigend in het laatste nee-woord van Sylvan.

The Bride Said No is een meer dan logische voortzetting van het vampierssprookje van Nad Sylvan’s voorganger Courting the Widow. Op muziekgebied wordt er een ruimere invulling gegeven aan het genre rock en weten verscheidende gastmuzikanten het geheel naar een hoger niveau te tillen. Van de sublieme en melodieuze gitaarsolo’s van Steve Hackett en Guthrie Govan tot aan het zowel ondersteunende als toonzettende drumspel van Nick D’Virgilio en Doane Perry. De harmonieën tussen de uitmuntende zangpartijen van Nad Sylvan en de verscheidene vrouwelijke stukken brengen het verhaal tot leven. Het is echter de verfijnde combinatie tussen de klassieke progmelodieën en de door elektronica beïnvloede moderne klanken waardoor de ontwikkeling van Nad als muzikant en schrijver pas echt tot uiting komt. The Bride Said No kan daarmee bestempeld worden als een aangename verassing binnen de hedendaagse muziek.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Eind 2015 debuteerde de Nieuw-Zeelandse Nadia Reid met het aangrijpende en veelgeprezen Listen To Formation, Look For The Signs. Het album stond boordevol enerverende spijtbetuigingen, diepgaand verdriet en onzekerheden, verpakt in muzikaal pakkende folksongs. In haar stemgeluid verwerkte ze haar emoties en dat bracht de bijzondere wijzigingen in de muziek teweeg. Voor de opvolger van het debuut zocht ze vooral naar het hervinden van haar levenslust en het waarderen van wie je als persoon bent. Inhoudelijk komt dit op Preservation vooral in haar zoektocht naar voren, maar verlies en pijn spelen nog steeds een dominante rol in haar muziek.

De titeltrack geeft direct de schoonheid van zowel haar zang als de muzikale ondersteuning prijs. De elektrische gitaar kent in combinatie met de synths een veelbelovende ontwikkeling, waarvan vooral haar aangrijpende stemgeluid profiteert. Een relatie die te lang voortduurt doet Nadia uiteindelijk besluiten om de vriendschap te verbreken. Het is haar zachte stemgeluid waarmee ze het evenwicht weet te bewaren tussen de emotionele tonen en de opkomende frustraties. Nergens doet ze de werkelijkheid mooier zijn dan wat haar in de realiteit tegemoet komt. De gegeven frustraties dringen door in een nummer als The Arrow and the Aim, in de wat zwaardere aanhalen op de gitaar en de toenemende diepgang van de drumklanken en baspartijen. Hoewel het folkse karakter over het gehele album behouden blijft, zijn het ook de klankstructuren uit de rock en indie muziek die bij tijd en wijle de muzikale inhoud verbreden. Richard kent daarbij een gelaagdheid aan gitaarklanken waarmee zelfs een Kurt Vile beroemd werd. Zowel haar zang als de muzikale stijl roept genoeg vergelijkingsmateriaal op, maar het knappe is dat juist de effectieve combinatie tussen de manier waarop ze de thema’s bezingt en het meeslepende karakter van de instrumentatie voor een eigen muzikale stijl zorgt. Hanson St, Pt. 2 mag dan wat ingetogener klinken, met Right on Time laat ze horen een toegankelijk geluid niet uit de weg te gaan. Hoewel haar relaties niet altijd verlopen zoals ze zou hopen, straalt ze met haar zelfvertrouwen een onuitputtelijke kracht uit.

Preservation is een waardige opvolger van haar aangrijpende debuutalbum van 16 maanden eerder. In de tussentijd is haar wereld compleet veranderd in het leven als muzikant, maar binnen haar muziek zijn het de kleine subtiele veranderingen die de verstreken tijd weergeven. Juist de details in zowel de ondersteuning van de gitaren en synths als haar zangtechnische diepgang geven de muzikale groei van Nadia weer. De vele relaties die in haar nummers zijn verwerkt doen de kracht van Nadia als persoon en muzikant vergroten. Op Preservation staat de muziek volledig in het teken van haar teksten en bijbehorende zangpartijen. Het is een album waarmee ze met nieuwe impulsen haar muzikale reis kan hervatten, zoekende naar een weg door de vele relaties waar ze zonder twijfel weer de nodige inspiratie uit zal halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Na Neil’s uitbundige Everybody Knows This Is Nowhere was hij op dreef geraakt als persoon. Hij gaf zijn eigenzinnige manier als muzikant zijnde weer in een aantal lang uitgerekte nummers, waarbinnen zowel zijn kwaliteiten als tekstschrijver en gitarist kenbaar werden gemaakt. Voor het vervolg op het album dook hij eind 1969 alweer de studio in, ditmaal niet alleen met zijn bandgenoten van Crazy Horse, maar ook met zijn muziekvrienden Nils Lofgren en Stephen Stills. Het album wat voortkwam uit deze opnamesessies brengt de emotionele kant van Neil’s muziek onder de aandacht van de luisteraar.

De voornamelijke country folk muziek wordt direct hoorbaar gemaakt op het prachtige Tell Me Why, waarin de akoestische gitaren van Young en Lofgren de ontroering in de harmonieën ondersteunen. Melancholie en muzikale tastbaarheid doen zich ook aan in de bedroevend mooie titeltrack. Het is Neil’s uiting van hoe de wereld omgaat met klimaatproblemen, technologische ontwikkelingen en oorlogsdrang. In zijn zang klinkt hij meer aangeslagen dan ooit tevoren, tranen vloeien rijkelijk in zijn pianospel. Wanneer de flugelhorn zich in het geheel mengt worden de hartverscheurende klankpatronen van extra diepgang voorzien. Only Love Can Break Your Heart vervolgt deze weg van emoties, een nummer aan Graham Nash, die net zijn relatie met Joni Mitchell tot een einde had zien komen. Hoe de pianoklanken en akoestische gitaar een diepe ontroering in de mens naar voren weet te brengen, de harmonieuze zangpartijen dragen hier ook een steentje aan bij.

Zijn felle gitaaruitingen worden in Southern Man gesmeden tot een roep tegen het racisme in het diepe zuiden, waar later het welbekende Sweet Home Alabama van Lynyrd Skynyrd een antwoord op zou zijn. De kracht van het nummer ligt in het repeterende pianospel en de manier waarop Young zijn gitaarspel over deze muzikale ondergrond heen jaagt. Het album vormt een constante lijn aan hoogtepunten, zelfs het rustgevende en zeer korte Till the Morning Comes ontroerd. Toch zijn het vooral nummers als Don’t Let It Bring You Down die de zintuigen op scherp zetten. Aangrijpend en inhoudelijk zwaar, maar Neil is realistisch en uit zijn ongenoegen over de wereldse praktijken en de mensheid. De akoestische klanken zetten het geheel in beweging, om je vast te houden in de greep van verdriet en pijn. Met zijn roots keert hij terug op het rockende When You Dance I Can Really Love, ruig in toonzetting, maar met een swingend en dansbaar geheel.

Het maakt van After the Gold Rush een boeiend en aangrijpend schouwspel, tussen de menselijke emoties en de manier waarop we met onze planeet omgaan. Muzikaal gezien toont het de veelzijdigheid van Neil Young, van meeslepende en zwaar bewogen gitaar- en pianopartijen, naar de aantrekkingskracht van zijn akoestische en ingetogen nummers. Een klassieker waarin de klasse van de muzikant wordt getoond en een onuitputtelijke bron van inspiratie zou vormen voor vele muzikanten.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

De jaren voorafgaand aan het verschijnen van Harvest stonden voor Neil Young in het teken van de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young en het herstelproces van een langdurige rugblessure. Tijdens dit herstel ontstond een lange periode van werken aan een nieuw album, waarvoor hij samenwerkte met een stel sessiemuzikanten uit Nashville onder de naam The Stray Gators. Het gezelschap zou in korte tijd een reeks aan songklassiekers opnemen, waaronder Heart of Gold en Old Man. De band bestond naast Neil uit Jack Nitzsche (piano), Ben Keith (steel guitar), Tim Drummond (bas) en Kenny Buttrey (drums). Het album zou zijn grote internationale doorbraak betekenen en een commercieel succes worden, maar na Harvest zou hij zelf een stap terug doen van de hoeveelheid aandacht die op hem werd gevestigd.

Het album is een kunststukje op zich, te horen vanaf de prachtige openingsklanken van Out on the Weekend. De mondharmonica bespeelt hij alsof alle emoties in één instrument moeten samenkomen, maar ook de kracht van de steel gitaar brengt de menselijke emoties in beweging. Het langzame ritmische geheel doet de folk en country muziek samensmelten, waar de titeltrack zich moeiteloos bij aansluit. Harvest stuurt je direct het Amerikaanse landschap in de kwetsbaarheid en oprechtheid die Young en de band in zang en instrumentatie naar voren brengen. Het pianospel van John Harris ondersteund de emotionele toonzetting en laat Neil’s zang in alle hoogte opleven. Het aangrijpende A Man Needs a Maid zorgde voor wat ophef ten tijde van het verschijnen van Harvest, hoofdzakelijk door de manier waarop vrouwen in het nummer worden weggezet. Alhoewel de betekenis ook in de tekortkomingen van Neil Young zelf ligt, voeren de teksten je vooral mee in de zoektocht naar de liefde en een levenspartner. De schoonheid van het klankenspectrum wordt gevormd door het London Symphony Orchestra, onder leiding van Jack Nitzsche. De wonderschone klanken van de piano vermengen zich met de bombast van blazers en strijkers. Het van Harvest afkomstige Heart of Gold betekende Neil’s grote doorbraak en is tevens zijn best verkochte single. De aantrekkingskracht van het nummer ligt in de uitingen van liefde en de aangrijpende klanken van de mondharmonica en pedal steel gitaar. Na alle jaren blijft de status van het nummer behouden, mede door de samenzang met Linda Ronstadt en James Taylor.

Het meest diepgaande en filosofische nummer van het album verscheen in de vorm van Old Man, waarin een jonge en oude man met elkaar vergeleken worden, maar vooral de overeenkomsten naar voren komen. Zijn akoestische gitaar vermengt zich op bijzonder fraaie wijze met James Taylor’s banjospel. Daarnaast voert Ben Keith de country invloeden aan in zijn werk op de pedal steel gitaar. Net als met veel van zijn werken ontbreekt ook het grauwe gitaarwerk niet, ditmaal in de vorm van het kritische Alabama, als vervolg op zijn Southern Man. Inhoudelijk minder sterk dan zijn voorganger, maar muzikaal gezien weer een kunstwerkje van de grootmeester. Toch kenmerkt Harvest zich vooral door de ontroerende en muzikaal rustgevende pareltjes als The Needle and the Damage Done. In de aantrekkingskracht van zijn tokkelende gitaarspel gaat hij in op ondergang van artiesten door heroïneverslavingen. Het is hartverscheurend om zijn pijn te voelen en het verlies van een vriend te moeten verwerken, terwijl hij kort daarna zowel roadie Bruce Berry als Crazy Horse gitarist Danny Witten zou verliezen door het toedoen van drugs. Het toch vaak als matig afgedane Words vormt zonder twijfel een perfecte afsluiter van het hoogstaande album, juist de wisselwerking tussen de gitaren en piano zorgen voor de interactie binnen het nummer. Zijn zang komt wat minder scherp naar voren maar wordt in de harmonieën prachtig samengebracht in de muziek. Licht psychedelisch en wonderschoon in de soloklanken van Neil’s gitaarspel en de piano van Jack Nitzsche, live uitvoeringen geven echter nog meer van de schoonheid van dit nummer prijs.

Harvest vormt samen met After the Gold Rush en Everybody Knows This Is Nowhere een drie-eenheid van grote klasse. Niet alleen verschenen de albums na elkaar, ook inhoudelijk behoren de werken tot het absolute hoogtepunt uit Neil’s carrière. Harvest’s kracht licht voornamelijk in de meeslependheid van de melodielijnen, waarmee de country, folk en rock aan elkaar verbonden worden. De harmonieën en onderlinge interactie tussen de bandleden vormen de diepgang van zowel de teksten als de composities. Neil’s eigenzinnigheid zou hem niet altijd de status geven die hij verdiende, maar ook in de opvolgende decennia zou hij nog heel wat controversiële, aangrijpende en zwaar beladen muziekstukken afleveren.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Tussen de twee epische en bombastische bolwerken Ragged Glory en Sleeps With Angels in verscheen één van de meest tastbare en aandoenlijke albums uit Neil’s oeuvre. Met Harvest Moon liet Neil Young zich terugvoeren naar de tijd van zijn meesterwerk Harvest en de toonzetting van Comes a Time en Old Ways. Wat betreft de vergelijking met de laatste twee straalt Harvest Moon een muzikale en tekstuele kracht uit die deze albums direct doen verbleken. Na zijn tour uit 1991 was hij herstellende van tinnitus en richtte hij zich weer op zijn akoestische werk, resulterende in een bijzonder aangrijpend en melodieus album.

De stijl wordt direct onderstreept in de openingsklanken van Unknown Legend, waarbinnen het vrouwelijke schoon zich op avontuurlijke paden begeeft. Niet alleen de sublieme harmonieën, maar ook de tedere aanrakingen op de akoestische en pedal steel gitaar brengen het geheel in beweging. De ultieme rust gecombineerd met Neil’s meest aangrijpende zangstem. De mondharmonica doet op eenzelfde wijze de emoties loskomen in From Hank to Hendrix. De liefdevolle uitingen brengen meer dan alleen de klasse van Neil onder de aandacht, maar zetten ook direct één van de twee uiterste persoonlijkheden die in hem schuilen in de schijnwerpers. Hoewel het nummer live nog meer tot leven komt, zijn ook hier de harmonieën van grote schoonheid. De titeltrack mag tekstueel dan zeer eenvoudig zijn, in de instrumentatie als de vibrafoon en dobro schuilt meer complexiteit. Romantiek in een vorm die Young nog niet eerder prijsgaf. Maar ook de wat grauwere toonzetting van War of Man past uitstekend binnen de muzikale stijl van het album. De eenvoudige kracht van Such a Woman straalt een ongekende dynamiek uit, verpakt in zowel de klanken van de strijkers als Neil’s zang. Slotstuk Natural Beauty is live opgenomen en geeft de folk muziek in al zijn kracht weer, enerverend en diep gedrenkt in emoties. Geen uitbundige gitaarsolo’s, maar juist de impact van de harmonieën en rustgevende instrumentatie blijven hier 10 minuten lang boeien.

Harvest Moon toont Neil in zijn meest kwetsbare gestalte en voert zich van de ene aangrijpende parel naar het volgende juweeltje. Met het album behoort Neil ook in de jaren 90 thuis tussen de absolute top op muziekgebied.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Als Neil Young kenner is dit alweer het zoveelste live album dat van hem verschijnt. Neil zal mij niet snel teleurstellen en ook deze keer levert hij een mooi album af.

Het live album is net weer even anders dan de eerder verschenen opnames van de nummers. Een aantal malen zit Neil er wel behoorlijk naast op de piano zoals op After The Gold Rush. De nummers brengen wat minder de emotie en het rijke geluid als latere opnames zoals op Massey Hall. Toch is het maar goed dat we versies krijgen voorgeschoteld die wat anders zijn dan eerder verschenen opnames. Neil levert opnieuw een goede live registratie af.

4*

Ik kan als Neil Young fan toch wel genieten van dit debuut album van de oude rocker. Muzikaal gezien toch wel een sterke plaat maar dat ligt geheel aan de versie die je voor handen hebt.
Qua tijdslengte een kort debuut waarin hij vooral voortborduurt op de muziek van Buffalo Springfield.

De plaat begint rustig met het gehele muzikale ‘The Emperor of Wyoming’, daarna volgt één van de sterkere nummers van het album. ‘The Loner’ heeft een heerlijke mix van verschillende instrumenten en is tekstueel ook sterk. ‘If I Could Have Her Tonight’ is een rustig nummer tussendoor die er niet echt uitspringt maar wordt dan toch gevolgd door het sterke ‘I've Been Waiting for You’. De drums komen lekker op tijdens het refrein met de elektrische gitaar erbij, wat het toch weer een heerlijk nummer maakt. ‘The Old Laughing Lady’ is inmiddels een echt klassieker met een mooie opbouw. ‘String Quartet from Whiskey Boot Hill’ is een instrumentaal gedeelte wat een leuk verloop heeft naar het volgende nummer. ‘Here We Are in the Years’ is ook zeker een nummer dat er mag zijn, mooi akoestisch een aan het begin een beetje lijkend op ‘Our House” van CSNY. ‘What Did You Do to My Life’ is een wat zwakker nummer maar schiet snel voorbij door de korte tijdsduur. ‘I've Loved Her So Long’ heeft dan weer wat meer in zich, maar je voelt duidelijk aan dat Neil Young zijn plaats nog een beetje zoekt op het muzikale gebied. ‘The Last Trip to Tulsa’ heb ik altijd al een sterk nummer gevonden, wat mij betreft goed qua lengte en opbouw. In dit nummer komt toch wel de bekende zang van Neil Young naar voren in een soort vertellende vorm.

Het is duidelijk dat Neil Young nog zoekende is naar de kant die hij op wil door de muzikale stijlen die hij toepast op dit album. Later zal hij blijven experimenteren met verschillende stijlen wat in de jaren tachtig toch wel een aantal zwakker albums voortbrengt. Het is hier al duidelijk dat hij zich aangetrokken voelt toch verschillende muzikale gebieden. De jaren na dit album zal hij zich sterk ontwikkelen met enkele top albums waar zowel de rustige country nummers als de stevige rock platen zijn breedte in de muziek aantonen.

On the Beach verscheen in een periode waarin Neil zoekende was naar zowel zijn eigen identiteit als dat van de wereld. In het middelste werk uit zijn Ditch trilogie moest hij de dood van Crazy Horse lid Danny Whitten nog verwerken en liet de muzikale stijl zich vooral beïnvloeden door de rijke aanwezigheid van drugs. Dit psychedelische sfeertje dient zich vooral aan in het gebruik van de Wurlitzer piano, orgel en gitaren. Neil’s cynische uitlatingen dringt hij op On the Beach direct aan de luisteraar op in een stemmige vorming van folk rock.

Alhoewel de vrolijkheid in Walk On nog het merendeel van het catchy ritme waarborgt slaagt hij erin met See the Sky About to Rain de toon te veranderen in de onzekerheid van het bestaan. De klanken van de Wurlitzer piano voeren het tempo aan, waarbinnen de schoonheid zich beetje bij beetje ontwikkeld in de klanken van de steel gitaar en bas. Revolution Blues toont een geheel andere wereld, waarin zowel begrip wordt gevraagd voor de aanjagers als de slachtoffers van de revoluties. Muzikaal gezien speelt het nummer meer in op herhaling, maar ook hier geven de gelaagde gitaarpartijen weer veel van de schoonheid van de productie prijs. De titeltrack zelf is een ander volwaardig hoogtepunt, waarbinnen zelfmedelijden de mens Neil Young in een ander daglicht zet. De drukte van de stedelijke gebieden en mensenmassa’s worden hem teveel en lusteloos laat hij zich terugzakken in zijn eigen nest. De instrumentale kant van het verhaal beslaat de rustgevende gitaarpartijen en het tergend trage drumritme, waarnaast de keerzijde van beroemdheid hem steeds dieper in de depressies brengt. Ook afsluiter en tevens langste werk van echt album Ambulance Blues laat zich niet makkelijk lezen. Een doorgedraaide maatschappij waar geen uitleg aan wordt gevraagd (waaronder journalisten) steekt zich tussen de klanken van de viool, harmonica en akoestische gitaar. Oude tijden worden herleeft in de nostalgie van zijn begindagen, vooral ook prachtig onder woorden gebracht door het vioolspel.

On the Beach begeeft zich tussen het verlangen naar het verleden en de onzekerheid over de toekomst en voert zich muzikaal gezien door één van de meest aangrijpende klankpatronen uit Neil’s carrière heen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Gemiddele live regisratie waarbij er een aantal nummers in positieve zin uitspringen en een aantal nummers in negatieve zin. Zo zijn "Cowgirl in the Sand" en "Words" van goede kwaliteit op dit album en klinkt het ook lekker in het gehoor. Andere nummers zoals "Motorcycle Mama" en "All Along the Watchtower" zijn veel minder dan de uitvoeringen op andere albums. Alleen het gitaargeweld is op "All Along the Watchtower" goed om aan te horen. Peggi en Chrissie voegen wat mij betreft niet veel toe aan het album.

3,5

Het vijfentwintigste album van Neil Young is een rustig en akoestisch album dat met de nummers een mooi geheel vormt.

De stijl op het album is wat anders dan op het vele andere werk van Neil. De teksten zijn niet zo diepgaand als op de meeste albums van Neil. Toch zijn nummers zoals The Great Divide, Distand Camera en Razor Love prettig om naar te luisteren. Silver & Gold mag dan niet zo hoogstaand als Harvest Moon zijn toch vind ik het leuk om af en toe naar dit album te luisteren.

Neil Young blijft aan de lopende band muziek produceren en komt na A Letter Home uit april alweer met een tweede soloalbum dit jaar. Helemaal solo doet hij het ook weer niet want hij werkte voor Storytone samen met een 92 koppig orkest. Daarnaast nam hij alle nummers ook nog eens als soloversie op, waardoor er van elk nummer twee versies zijn ontstaan.

Met de opening op Plastic Flowers horen we gelijk een groots geluid, dat afkomstig is van het orkest. Door de strijkers en de klanken van de piano worden diepgaande emoties opgerakeld. Een nieuwe liefde komt tevoorschijn in het leven van Neil en een nieuwe start wordt gemaakt. De schoonheid zit hem in de klanken van het orkest die perfect aansluiten op de hoge stem van Neil. Zijn stem slaat af en toe wel over, iets wat op zijn leeftijd niet geheel vreemd is. Op Who’s Gonna Stand Up horen we het orkest in zijn volle breedte de toon zetten voor het onderwerp van het nummer. De aarde moet beschermd worden tegen het vervuilen van de natuur door de grote bedrijven. Neil laat zoals wel vaker zijn stem horen om het milieu te beschermen tegen organisaties die hier geen rekening mee houden. Het volle geluid is af en toe wat te groots en te gemaakt waardoor er een filmische sfeer ontstaat. Het orkest houdt zijn brede geluid om aan het eind aan te zwellen tot een natuurexplosie.

Op I Want to Drive My Car horen we voor het eerst weer gitaartonen voorbij vliegen, al zijn ze deze keer niet afkomstig van Neil himself. Op het album verzorgt hij alleen de zang en wordt daarbij in dit nummer ondersteund door een Big band. De uitgebreide instrumentatie levert een bluesy ritme op met veel bombast. Het nummer blijft aan de oppervlakte en valt door de simpele teksten ook niet echt op. Glimmer brengt ons terug naar het verre verleden, met een breed muzikaal geluid. De teksten worden bijgestaan door zachte klanken van de piano. Een glim uit het verleden zorgt ervoor dat Neil van zijn oude liefde naar de nieuwe overgaat. De glim laat de mooie momenten zien die Neil heeft gehad en de nieuwe liefde laat alles opnieuw opbloeien. Het orkest speelt hier prachtig op in, met strijkers en blazers die langzaam opkomen en daarna weer wegebben, de terugblik verdwijnt weer langzaam.

We storten ons vol in de jazz sound, met een diepe bas en veel blazers en toeters. Een volkomen omslag vanuit de voorgaande nummers. Chicago verwelkomt ons met zijn kenmerkende muziek uit vergaande glories. Geen vernieuwend geluid, maar vooral onverwacht als nummer. Op Tumbleweed stappen we een droomwereld binnen met sparklingen en een grauw kantje. Het orkest weet de juiste snaar te raken en voert je mee op de grootse klanken. Een klein maar fijn liedje.

Op storytone geen hevig geweld maar een rustige omgeving die wordt belicht door een groot orkest. Op Like You Used to Do komen we in de country sferen terecht met de opening op mondharmonica. Het ontspannen bluesritme blijft zich voortzetten en wordt door korte zangstukken bijgezet. Vervelen gaat dit wel na enkele luisterbeurten door de weinig afwisselende klanken. De blazers voeren het volume op en eindigen in alle rust. We gaan op I’m Glad I Found You weer terug naar de nieuwe liefde van Neil. De deuntjes doen ons herinneren aan het oudere akoestische werk van Neil. Ingetogen en emotioneel vol met rustige melodieën die de gevoelens versterken. De stemkracht mag dan niet meer als voorheen zijn, toch weet Neil nog de gevoelige snaar te raken.

Op When I Watch You Sleeping horen we vele muzikale kenmerken uit het grote oeuvre van Neil. De mondharmonica vol van geluid, de akoestische gitaar met zijn zwoele klanken en de strijkers die je meevoeren in de liefdesweg. Het album wordt afgesloten met het ontspannen All Those Dreams, mooi in al zijn eenvoud. Met weinig instrumentatie wordt de zang van Young volledig in het gehoor gebracht en horen we een stem die nog steeds vol en ontroerend klinkt. Hiermee wordt het album in alle rust afgesloten.

Neil heeft het nog steeds in zich om met zijn stem je aandacht te trekken. Dat hij deze keer wordt bijgestaan door een groots orkest doet de kwaliteit per nummer nogal verschillen. Soms is het melodieus en meeslepend, maar bij vlagen ook te filmisch en gemaakt. Zijn pure kracht komt nog steeds voort in de songs waar alleen de akoestische gitaarklanken zich vermengen met zijn stem. De twee versies per nummer verschillen daarnaast nogal, waardoor het moeilijk wordt om dit als een geheel te beoordelen. Wat duidelijk wordt met het album is dat Neil je nog steeds kan ontroeren en daar geen grootse melodieën voor nodig heeft. De soloversies hadden het beter als hoofdnummers gedaan en laten we daarom hopen dat dit de volgende keer wel het geval is.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Alhoewel Neil Young gedurende zijn carrière heel wat donkere en grauwe albums afleverde spant het in 1975 verschenen Tonight’s the Night op dit gebied toch wel de kroon. Het album ontstond ten tijde van het overlijden van Crazy Horse gitarist Danny Whitten en roadie Bruce Berry. Het bepalende gitaarspel van Whitten bleek een diepe impact achter te laten op de eigenzinnige Neil. De Time Fade Away tour was net ten einde en hij belande in een depressie. Juist deze ervaringen brachten hem terug naar de muziek, waar hij aan de uiteindelijke opvolger van het veelgeprezen On the Beach werkte. Het album voelt aan als een tergend trage doodsteek, waarbinnen de pijn voelbaar is in elke klank.

Alleen al de titeltrack brengt een onderhuidse spanning teweeg, wanneer Neil over zijn vriend Bruce Berry zingt. Muzikaal gezien is het een enerverende trip door de klanken van gitaren, piano en drums. Op het album horen we dan ook zijn kompanen Ben Keith en Nils Lofgren, met daarnaast zijn maten uit Crazy Horse. Naast de donkere toonzetting zit de schoonheid ook in elke klank verstopt, zoals de aangrijpende ballad Albuquerque, waarop de pedal steel gitaar de Amerikaanse landschappen aan ons voorbij laat trekken in een zoektocht naar anonimiteit en rust. Op Borrowed Tune laat hij de emoties weer rijkelijk vloeien, al dan niet extra benadrukt door zijn harmonicaspel. Hij transformeert het materiaal in zijn eigen rauwe expressie van het bestaan. Wanneer de drugs de werelden van personen om Neil heen om zeep helpen slaagt hij met World on a String erin deze dampen van zich af te spoelen in de uiting van frustratie en woede.

De verborgen schoonheid in de klankpatronen en breekbare stem van Neil maken van Tonight’s the Night een breekbaar pareltje. Op muzikaal gebied geeft het zijn breedheid weer, van het akoestische werk naar de ruige ontwrichtingen op de gitaren. Bovenal is Tonight’s the Night een zwaar bewogen levensverhaal, van het verlies van vrienden en de frustraties over de wereldse vooruitgang. Neil wankelt, kreunt en zucht, maar laat zich niet gek maken, want zijn verwerkingsproces is alle frustraties en pijn in de muziek stoppen, om daarna zonder morren zijn muzikale pad te vervolgen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Na zijn eerste album met Crazy Horse genaamd Everybody Knows This Is Nowhere waren het zijn succesvolle solojaren die de muzikant naar de wereldtop stuwden. Een uitstapje met Crosby, Stills en Nash toonde de macht aan van zijn schrijfkwaliteiten en zijn niet te stoppen opnamedrift.

Op Zuma gaan de mannen dieper in op de kracht van de gitaren. De uitgesponnen gitaarsolo’s zetten Neil in de schijnwerpers als één van de beste gitaristen van zijn tijd. Don’t Cry No Tears houdt alles nog even in bedwang voordat in Danger Bird de registers volledig opengaan. Het meesterwerk dient zich echter aan in de vorm van Cortez the Killer. Het einde van het rijk van de Azteken en de weg die de Spaanse veroveraar Hernán Cortés aflegt worden vastgelegd in de grauwe gitaarklanken van het nummer.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het einde van de jaren zeventig sloot Neil Young af met het machtige gitaarwerk op Rust Never Sleeps. Het album laat de groei zien die Neil heeft doorgemaakt in het schrijven van zijn songteksten. Hey Hey, My My is in zijn twee versies het toonbeeld van de muzikale kracht van Neil. Pocahontas is een reis door de tijd, van de bloedbaden bij de Indianen naar de rechtenactivist Marlon Brando. De elektrische kant van het album opent met de geweerschoten van een aankomende oorlog op Powderfinger. De zware gitaarklanken voelen als klappen in het gezicht als Hey Hey, My My aanvangt. Het einde van het leven wordt geschetst tijdens het aanhoudende gitaargeweld. De donkere wolken komen dichterbij en het licht laat zich niet meer zien. Het beladen nummer was voor de één de reden om het leven mee te beëindigen (Kurt Cobain) en een ander om een weerwoord te brengen (John Lennon).

Afkomstig van Platendraaier.

De jaren 90 vormen de heropstanding van de eens zo machtige muzikant Neil Young. Waar het decennium ervoor vooral bol stond van de experimenteerdrift van Shakey en zijn constante ruzie met het label Geffen herpakte hij zich al een jaar eerder met het enerverende Freedom. Toen de mannen van Crazy Horse zich weer aansloten bij Neil ontstond opnieuw de muzikale klik die in de jaren 70 al voor een reeks aan hoogstaande albums had gezorgd. Het broeierige gitaargeweld staat centraal op het meeslepende Ragged Glory, aan de vooravond van de opkomst van de grunge gaf Young nog maar eens zijn visitekaartje af.

Met Country Home horen we de terugkeer in ruige en melodieuze gitaarklanken, waar de harmonieën de zang naar een hoger niveau stuwen. Zelfs het voor Crazy Horse zeer korte nummer White Line laat een persoon zien die aan een nieuw hoofdstuk van zijn leven begint. De lange klanktonen van gitaren brengen je niet alleen in vervoering, maar zorgen ook voor een breed opgezet muziekpatroon. Zelfs het tot live kunstwerk uitgegroeide Fuckin’ Up breekt compleet met zijn historie, in het nummer ontdoet hij zich van de zware lasten, waar de ruwe en zeer aanwezige elektrische gitaren zich een weg banen in je gehoor. Een heropleving van de jaren 60 psychedelica knalt door de Mansion on the Hill. Neil zoekt een weg door zijn verdriet, om een plaats te zoeken waar de vrede en liefde overwinnen. Hoogtepunt van het album vormt het zwaar beladen Love and Only Love, waarbinnen het gitaarspel van Young en Sampedro uitbundig om elkaar heen kolken. Waar drummer Molina vooral het vaste ritme het nummer indringt brengt Talbot zijn geslepen basspel aan. Het nummer is een bloedstollende trip waarin de liefde geleidelijk de haat verdrijft, net als de muziek zich steeds meer in je macht krijgt.

Ragged Glory opent een nieuw decennium in het muzikale boekwerk van Neil, ruw, aangrijpend en muzikaal diepgaand.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Neil Young schroeft naarmate hij ouder wordt de snelheid op waarmee hij met nieuw werk komt. Zo verschenen vorig jaar nog het wat doffe A Letter Home en het orkestrale Storytone. Op The Monsanto Years werkt hij samen met de zonen van Willie Nelson (Lukas en Micah) en zijn het de grote Amerikaanse bedrijven die ervan langs krijgen. Neil’s afkeer tegen genetisch gemodificeerd voedsel bleek genoeg om een totaal concept uit te schrijven. Het is niet de eerste keer dat Neil zijn frustraties uit, want in 2006 kreeg George W. Bush nog stevige kritiek te verwerken op Living with War.

A New Day for Love begint nog hoopgevend wanneer de nieuwe dag aanbreekt. De bedrijven die de boeren leegplunderen worden op het matje geroepen en de mensheid tot inzet gedreven. Het machtige gitaargeluid steekt al snel op, maar Neil zijn stem toont de ouderdom aan. Op Wolf Moon doen de mannen een stapje terug en is het de mondharmonica die de aandacht opeist. De kwetsbare Neil laat de emoties over de wegrottende aarde de vrije loop. De natuur die is aangetast, maar nog steeds is haar kracht niet verloren. People Want to Hear About Love is een duidelijke boodschap aan wat de mensen eigenlijk willen horen. Gesloten voor wat er gaande is in de huidige westerse maatschappij. Miljoenen die naar de politici gaan en vissoorten die in de helderblauwe zee om zeep worden geholpen. De drums klinken hier en daar wat dof en weten het strakke geluid wat te verzwakken. De gitaren zijn het die veelvuldig door de stem van het volk heen klinken. De solo’s mogen er nog steeds wezen, maar de productie laat te wensen over. Big Box leunt qua geluid tegen het zwaardere werk van Crazy Horse aan. De grote bedrijven slagen er ondanks hun misstappen in te overleven. Geld vloeit in overvloed bij de rijken, terwijl de armen dagelijks voor hun leven moeten vechten. De woede en agressie in Neil zijn stem gaat vrij snel over in lichtere emoties. Het nummer ontpopt zich daarna snel tot een langdurige gitaarsolo, waarin de bedrijven op hun grondvesten staan te trillen.

Corporations have feelings, corporations have soul
That’s why they’re like people just harder to control
They don’t want to fall, so when they fall, they fall on you
Too big to fail, too rich for jail

Op A Rock Star Bucks a Coffee Shop zijn Starbucks en Monsanto aan de beurt om de klappen van de zweep te voelen. De boeren verliezen langzaam de greep en moeten doen wat hun wordt opgedragen. Opstanden van de bevolking tegen de weinige informatie die op producten te vinden is worden neergeslagen door de grote bedrijven. Het wat moedeloze gebrabbel en het ontbreken van een strak ritme doen het nummer wat afzwakken. Op Workin’ Man gaat Neil vrolijk door met waar hij mee bezig was. Monsanto is het met hun genetisch gemodificeerde zaden een groot probleem voor de boeren. De hardwerkende man verliest alles, maar weet in opstand te komen tegen het onrecht wat hem is aangedaan. Met Rules of Change stapt Neil terug naar de grauwere klanken. De gebeurtenissen in de wereld eisen hun tol en de mensen zitten vast in een groot genetisch web. Op de Monsanto Years jaagt Neil vrolijk verder in al zijn frustraties. Het begint een terugkerende zaak te worden wat betreft de tekstuele inhoud. Op muzikaal gebied slaat Neil gelukkig regelmatig de snaren van zijn gitaar aan. De muzikale diepte vertelt het verhaal wat beter in de ondersteuning van de boeren en de afkeer tegen Monsanto. Het in verhouding tot het album kortdurende If I Don’t Know sluit het album af met weinig woorden. De aarde lijkt zijn wonden niet meer te kunnen dichten en ook Neil heeft flinke schade opgelopen.

And if I don’t know what I’m sayin’
And all the world’s dreams come true
Like finding oil and shooting poison in the ground
Veins, Earth’s blood

Monsanto krijgt als biotechnologisch bedrijf de meeste klappen te verwerken op het wat ééntonige album. Muzikaal gezien is er wat meer afwisseling met Neil zijn kenmerkende gitaarsolo’s en de klanken van de mondharmonica. Vooral het eerste gedeelte van het album zit vrij stevig en sterk in elkaar. Zodra echter het woord Monsanto valt lijkt het album het refrein in te vallen en weet daar niet meer uit terug te keren. De invloed van Promise of the Real is daarnaast gering, want de welbekende klanken van Neil’s eerdere werk zijn voortdurend aanwezig. Het is te hopen dat Young zijn woede van zich af weet te zetten en op een volgend album wat meer afwisseling weet te brengen.

Afkomstig van Platendraaier.

Neil Young had zich herpakt gedurende de jaren 90, na een toch wat laagdrempelige serie albums in het voorafgaande decennium. Zijn muzikale impulsen en bronnen van inspiratie bleken ook na het grauwe en diepzinnige Ragged Glory en het breekbare en ingetogen Harvest Moon nog niet te zijn uitgeput. Hij probeerde het atmosferische geheel uit begin jaren 70 nieuw leven in te blazen, maar de uitkomst doet zich in alle duisternis neerdalen tot de sfeer van Tonight’s the Night. De signatuur is overduidelijk dat van Crazy Horse, maar de subtiele veranderingen maken van Sleeps with Angels ook weer een hoogstaand muziekstuk.

De openingsklanken van de elektrische piano ondersteunen deze vooruitgang, waarnaast de drums als inslagen fungeren binnen het geheel. Neil klinkt breekbaar, aangeslagen en verpakt zijn teksten in de schoonheid van het muzikale geheel. De emoties vloeien rijkelijk wanneer machinegeweren een einde maken aan mensenlevens, waarnaast de pracht van het akoestische gitaarspel en de piano het verlies des te treuriger maken. In het stroeve en loodzware grungy titelnummer brengt hij een ode aan de net overleden muzikant Kurt Cobain en diens vriendin Courtney Love. Slopend hoe Neil zich door de ontspoorde klankenregen heen worstelt. De subtiele veranderingen tonen echter de schoonheid van het album aan, zo bewijst ook het tweeluik Western Hero/ Train of Love. Muzikaal op eenzelfde wijze, tekstueel totaal verschillend. Het absolute hoogtepunt vormt echter het meeslepende en langgerekte Change Your Mind. Met een klein kwartier niet alleen één van de langste werken uit zijn carrière, maar ook één van de meest enerverende tracks uit zijn oeuvre. Change Your Mind doemt op als een idee dat zich in je gedachten nestelt en niet meer loslaat. De pulserende werking van de herhalende gitaarklanken slepen je mee in veelzijdige solo’s en onverschrokken teksten des levens. In de rustgevende klanken van Trans Am brengt Neil zijn verhaal op vertellende wijze, hoe dieper de melodieën, hoe meer je geraakt wordt door de schoonheid ervan. Afsluiter A Dream That Can Last is met zijn bombast en pracht en praal de perfecte afsluiter van het album.

Sleeps with Angels laat zich omschrijven als een aardedonker en tekstueel zwaar werk, maar kent toch ook zijn subtiele en emotionele kanten in de prachtig ontwikkelende melodielijnen en het aangeslagen stemgeluid van Neil. Wat mij betreft dan ook het meest ondergewaardeerde album uit Neil’s omvangrijke carrière.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Begin 1969 was de Canadese muzikant Neil Young nog geen grote naam binnen het muziekcircuit. Ja, hij was één van de namen uit het gezelschap Buffalo Springfield, goed voor drie albums en een grote hit: For What It’s Worth. Zijn solodebuut in januari van het album flopte en werd nauwelijks opgepakt door de media, al zijn de kwaliteiten als muzikant al direct duidelijk in nummers als The Loner en The Old Laughing Lady. Hij vormde voor zijn tweede album een band die gedurende zijn hele carrière een bepalende rol zou blijven spelen. Crazy Horse was de naam en bestond naast Neil Young uit gitarist Danny Whitten, basgitarist Billy Talbot en drummer Ralph Molina. Het album betekende een eerste succesje, maar de impact van het geheel zou pas later doordringen tot de muziekwereld.

De pakkende gitaarriff van Cinnamon Girl zet direct de toon voor het album, stevig in klank, maar meeslepend in elke aanhaal op de snaren van de gitaar. Hij schreef het nummer samen met enkele andere klassiekers van het album toen hij herstellende was van de griep, resulterend in een passende liefdeverklaring en harmonieuze samenzang. Het zou de start zijn van een reeks Crazy Horse klassiekers, waarbij het einde van het nummer al een voorproefje geeft van de later lang uitgesponnen gitaarsolo’s. De titeltrack zelf is een country-rock kraker, ontspannen in het gehoor en uitbundig in de uitvoering. De akoestische setting van Round & Round brengt de harmonieën samen met Robin Lane, aangrijpend en wonderschoon. Het nummer vormt de opmars voor een signatuursong uit Neil’s carrière, het zeer fraaie Down by the River. Niet alleen muzikaal is het een waar kunstwerkje, ook tekstueel biedt het wat meer diepgang. Ontrouw en liefdesuitingen verbinden elkaar in de donkere klanken van de bas en de uitvoerig getoonde gitaarsolo’s. De kracht van herhaling wordt ondersteunt door het ritmische gitaarwerk van Danny Whitten. De improvisaties voeren Neil Young naar de bekendmaking van de klasse die hij als gitarist nog jaren lang zou uitstralen. Het vioolspel van Bobby Notkoff op Running Dry brengt wat meer emoties in het geheel, muzikaal zeer aanstekelijk, maar toch ook met een psychedelisch trekje. Het nummer vormt de laatste snik, voordat Neil opnieuw zijn gitaarkracht ten gehore zal brengen. Cowgirl in the Sand is net als Down by the River een lang uitgesponnen muzikaal spektakelstuk, meesterlijk in beweging gebracht door de stilistische introductie. De bombast van gitaren en drums brengen het geheel in beweging, voordat Young ook maar een woord heeft gezongen. Hoewel de tekstuele referenties nogal uit elkaar lopen, brengt zijn liefde voor het vrouwelijk geslacht het nummer wel in beweging. Hoewel zijn tijd met Buffalo Springfield erop zat refereert hij hier binnen zijn teksten nog wel naar. De akkoordenprogressie zorgt voor de chaotische sferen waarin het nummer dieper lijkt weg te zinken. De kracht van de klanken blijft binnen het gehele nummer merkbaar, van de uitbundige en beweegbare gitaarsolo’s tot aan de ronkende baspartijen.

Met het album Everybody Knows This Is Nowhere geeft Neil Young zijn eerste visitekaartje af, in de overdonderende gitaarsolo’s en lang uitgesponnen muziekstukken. Hij doet het op zijn eigen manier, een gegeven waarmee hij later zowel zijn meest gewaardeerde werken uit zijn carrière zou afleveren als de frustraties van bandleden en platenmaatschappijen zou aanwakkeren.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

10 jaar op MusicMeter - 10.000e stem

Exact 10 jaar gelden begon mijn muzikale avontuur op MusicMeter door een stem uit te brengen op het album 'After the Gold Rush' van Neil Young, welke nog steeds tot mijn favoriete albums ooit gemaakt behoort. Niet wetende dat de 10 jaar die zouden volgen een ware ontdekkingstocht ging zijn op muzikaal gebied, mede door alle ontdekkingen die ik via deze site heb gedaan. De liefde voor muziek ging zelfs zo ver dat ik mijn eigen website over vinyl begon, Platendraaier.nl. Binnen korte tijd groeide deze uit tot een gigantische database met een overzicht van platenbeurzen, concertregistraties, albumrecensies, toplijsten en albumcover besprekingen. Nieuwe muziekstijlen deden door MusicMeter een intrede in mijn leven en inmiddels laat bijna geen genre mij meer onberoerd. Het waren gigantisch mooie jaren met als hoogtepunt 3 werkzame jaren als brand manager bij het muzieklabel Music On Vinyl. Inmiddels in een hele andere levensfase en de muziekindustrie alweer wat jaartjes verlaten brengt muziek mij nog steeds alles waarmee het hier 10 jaar geleden begon. Dit brengt mij echter telkens weer terug bij die ene artiest: Neil Young!

Daar stond ik dan als 5-jarig jongetje op de woensdagmiddag in 1995 aan de speakers gekluisterd. Terwijl mijn vader de ene na de andere deegschijf (lees pannenkoek) uit de pan tevoorschijn toverde klonken uit de speakers de tonen van een uiterst kwetsbare of hard rockende Neil Young. Het waren de jaren van Harvest Moon en Sleeps With Angels, twee totaal verschillende albums, die direct de verscheidenheid van de artiest Neil Young tentoonspreidde. Het ene album breekbare en ingetogen (Harvest Moon) en het andere aardedonkere en tekstueel zwaar (Sleeps With Angels). Het was voor mij de kennismaking met een artiest die mij de komende 27 jaar keer op keer zou verbazen en nooit uit mijn muzikale hart zou verdwijnen. In al die jaren dat ik Neil volg zou hij telkens weer terugkeren bij zijn oude vertrouwde begeleidingsband Crazy Horse.

Ook al is Toast niet direct een album met geheel nieuwe nummers, toch geeft deze plaat direct voor mij weer waarvoor Neil mij nog constant weet te verbazen. Daterend uit de tijd van het niet al te hoog gewaardeerde Are You Passionate? (2002) blijkt dit verloren gewaande album een gouden greep te zijn om nu uit te brengen. Het was de tijd waarin hij in een moeizame fase zat met zijn toenmalige echtgenote Pegi. Al de treurnis en verderf deed Neil besluiten het album niet uit te brengen. Terug naar het heden, het album Toast bevat verschillende nummers die Neil al eerder uitbracht: "Quit", "How Ya Doin'?" (als "Mr. Disappointment") en "Boom Boom Boom" (als "She's a Healer"), maar ook "nieuw" materiaal zoals Timberline en Gateway Of Love.

Opener "Quit" gooit net als in de oorspronkelijke versie een heerlijke gruizige en soulvolle sound op tafel. Doordrongen van de emoties waarin de relatieperikelen hoogtij voeren en de toekomst onzeker lijkt. Deze versie verschilt inhoudelijk niet heel veel van de oorspronkelijke, maar heeft hier op muzikaal gebied een kleine stap voorwaarts gemaakt. De ingetogenheid van "Quit" wordt direct van de vloer geveegd met het stevige fuzzy “Standing in the Light”. Dit is hoe wij Neil ook kennen, pulserend op de herhalende klanken van de gitaren en drums marcheert hij voort, zoekende naar dat kleine beetje liefde. "Goin’ Home" knalt op eenzelfde wijze door de speakers. Het kleine broertje van "Cortez the Killer" weet tekstueel en muzikaal de ontroeren, dit is zoals wij Crazy Horse het liefst zien. Hoe de drums telkens weer het voortgaande ritme opstuwen en de gitaarklanken zich samen weten te smelten met het verhaal. De scherpte knalt er nog iets meer vanaf vergeleken met het origineel.

“Timberline" is zo'n voortslepende kraker, waar het gekke paard naar alle kanten beweegt. Inhoudelijk pakt Neil de religieuze denkbeelden van een boomkapper aan. Tekstueel zeker niet het sterkste nummer, maar op muzikaal gebied is het weer genieten geblazen. Met het ruim 10 minuten durende "Gateway of Love" haalt de band alles uit de kast. Een vleugje Bossa Nova (afkomende van de tour die hij toen ter tijd door Zuid-Amerika maakte) wordt hier gemengt met een aantal uitbundige gitaarsolo's van de virtuoos zelf. Pijn en verdriet zitten ook diepgeworteld in dit nummer, zo blijkt wel uit teksten als:



Dit ultieme nummer van het album weet je 10 minuten te lang te doen verwonderen. "How Ya Doin'?" gaat hier een stuk langzamer dan op "Are You Passionate?", maar is daarom niet minder geslaagd. Tesktueel past het prima binnen de context van dit album, al vormt dit muzikaal in de gruizige sound juist een rustpunt. De pianopartijen en de aangrijpende gitaarklanken zorgen voor een wat aandoenlijker zingende Neil. Het langste nummer van de plaat "Boom Boom Boom" opent met een Deep Purple-achtige bassriff. De songstructuur doet erg denken aan die in het origineel genaamd “She’s a Healer.” Een heerlijke improvisatiesessie volgt waarin zowel jazzy als rocky tonen de boventoon voeren, met een Neil die niet in zijn vrolijkste levensfase blijkt te zitten. Het is een voorstuwende afsluiter van dit album.

Toast laat overduidelijk zien dat tijden van hopeloosheid en verlies soms tot de meest aangrijpende muzikale pareltjes zorgen. Neil Young & Crazy Horse zijn op dit album ouderwets goed op dreef en laten zo nu en dan zien wat de enerverende jamsessies als resultaat kunnen opleveren. Het album valt prima in het straatje met albums waarmee Neil in de jaren 90 nieuwe hoogtes wist te bereiken. Toast is daarmee een waardig vervolg op albums als Ragged Glory, Sleeps With Angels en Broken Arrow. Het is een album doordrongen van fragile schoonheid, maar tevens ook luidruchtige stormen die overrazen. Ik ben Neil dan ook niet minder dan dankbaar dat hij dit album alsnog heeft uitgebracht.

Laten we een Toast uitbrengen op de volgende 10 jaar MusicMeter en het eeuwige leven voor Ome Neil!

Het eerste album van Nick Cave & The Bad Seeds is er één die erg rauw en kaal in het gehoor klinkt maar wel de kenmerkende teksten van Nick Cave naar voren brengt.

In een periode die voor Nick nog werd gekenmerkt door verslavingen (drank, drugs) en een wilde levensstijl zette hij zijn eerste album neer met The Bad Seeds. Lange nummers die muzikaal redelijk kaal zijn maar op de juiste momenten de teksten van Nick naar voren brengt. Een eerste luisterbeurt kan je misschien nog niet ontroeren maar dit is een groeiplaat, niet de sterkste maar ook zeker niet de minste van Nick. From Her to Eternity en A Box for Black Paul zijn de uitschieters op deze plaat.

3.5*

Prachtig live album van Nick Cave waarbij de nummers net weer even iets anders klinken. Er is een mooie selectie gemaakt van nummers die als geheel goed samenklinken. De interactie met het publiek is goed waarbij ook hun mening kunnen aangeven in de nummers die hij brengt.
Vooral de versies van The Mercy Seat en Mermaids zijn van een groots niveau. De instrumenten bieden precies de goede ondersteuning bij de stem van Nick.
Ben benieuwd hoe lang Nick dit hoge niveau kan volhouden, kijk met smart uit naar elk nieuw album die hij uitbrengt.

De band die in 1983 rond de Australische muzikant, schrijver en componist Nick Cave ontstond was een voortvloeisel uit de invloedrijke post-punk band The Birthday Party. Met zijn Bad Seeds bracht hij een ongekende reeks aan diepgaande en fascinerende albums uit, waarin zijn poëtisch geladen teksten altijd centraal zijn blijven staan. Drie jaar geleden wist het bloedstollend mooie en aangrijpende Push the Sky Away het tot mijn album van het jaar te schoppen en dat is met het vervolg Skeleton Tree geen ander verhaal. Waar het verhaal wel een andere loop krijgt is de onverwachtse wending die zowel zijn leven als het album beïnvloede. Op zijn meeslepende documentaire 20,000 Days on Earth uit 2014 zagen we hem nog op de bank zitten met zijn tweeling Earl en Arthur. In de zomer van 2015 sloeg echter het noodlot toe toen zijn zoon Arthur van een klif viel en op 14 juli aan zijn verwondingen stierf. De nasleep van het overlijden voert zich tot in het diepste door van het album Skeleton Tree. De dood speelde altijd al een belangrijke rol in de muziek en teksten van Nick, maar nu hij zelf wordt geconfronteerd met verlies klinkt hij kwetsbaarder dan ooit tevoren. Veel van de muziek werd al geschreven voordat de dood om de hoek kwam kijken, maar de bewerkingen die er daarna plaatsvonden zetten alles in het teken van het verlies. Zijn langdurige samenwerking met Warren Ellis voert zich nog dieper voort, met een minder gepolijst geheel als vervolg, waarin elementen uit de alternatieve rock, elektronica en ambient music met elkaar fuseren.

De gitzwarte en duistere klanken van Jesus Alone grijpen je vast in de treurnis die hem is overvallen. Nick klinkt aangeslagen en uit zijn stemgeluid komen rauwe emoties voort, pijn en verlies sluipen door in elke klank van het nummer. De synths, piano orkestratie sluipen diep je zintuigen binnen, waarna zijn teksten je niet onberoerd laten (You fell from the sky, Crash landed in a field, Near the river Adur, Flowers spring from the ground, Lambs burst from the wombs of their mothers, In a hole beneath the bridge). Maar ook de wonderschone pianoklanken van Girl in Amber geven veel emoties weg. Nog nooit klonk Cave zo kwetsbaar, in elk woord lijkt hij te breken. De elektronische onderlaag klinkt beangstigend, waarna het achtergrondkoor de gelaagdheid van de pijn blootlegt (I used to think that when you died you kind of wandered the world, In a slumber till you crumbled, were absorbed into the earth, Well, I don’t think that any more). De synth-pop vindt een weg in het enerverende I Need You. Nick barst bijna in huilen uit, maar lijkt steun te zoeken bij zijn vrouw en familie. Zijn teksten vormen een lijn van emoties, waar de onderlaag aan percussie, loops, en synths elk woord van extra kracht voorziet. De laatste twee nummers breken de laatste mensen die nog overeind staan. Distant Sky is een prachtig duet met Else Torp, een ontsnapping aan de realiteit naar een bewustwording van wat hem is overkomen. Ontroerend in de minimalistische instrumentatie van bellen en orgel. Het slotstuk en tevens de titeltrack bouwt zich voort op de klanken van de piano en gitaar en doet Cave ontwaken in de realiteit. Het tragedie is nog niet verwerkt maar het leven gaat verder hoe zwaar het ook is.

Nog geen 40 minuten beslaat de ontroerende plaat, maar het is genoeg om je compleet te laten meeslepen in het verlies, de nasleep, de verwerking en de wederopstanding. Zijn gebroken stemgeluid, de kwetsbaarheid en verdriet laten hem de teksten voordragen zoals hij dat nog nooit deed. Een aangrijpend meesterwerk waarin ook de band als geheel het verlies verwerkt, de muzikale ondersteuning staat volledig in het teken van de klap. Alleen Nick Cave kan op deze wijze zijn verdriet verwerken, door het maken van een bedroevend mooie plaat, waarin alleen zijn laatste woorden (It’s all right now) hem nog een sprankje hoop geven.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Moeilijk om een best of te maken van al het werk dat van Nick Cave & The Bad Seeds is verschenen. Uiteraard ontbreekt er veel boeiend werk maar toch staan er ook een aantal prachtige nummers op.

Er is een verscheidenheid aan nummers van zijn voorgaande albums op te vinden waaronder het sterke Into My Arms, The Mercy Seat en From Her to Eternity. Voor degene die een goed introductie willen tot Nick Cave is dit een echte aanrader. Afwisselend in stijl waardoor je gelijk weet tot welke albums je, je meer aangetrokken voelt en of het bij je persoonlijke stijl past.

Nick Cave heeft sinds de jaren tachtig een indrukwekkend muzikaal oeuvre neergezet. Op No More Shall We Part zet Nick de lijn voort van zijn voorganger The Boatman’s Call. Zijn warme zang en poëtische teksten doen de koude wintermaanden aan je voorbij trekken en met het pianospel en de strijkers opent het sfeervolle geheel zich. Nick toont zich als koning van de emotionele zang. De dagen worden korter en terwijl het buiten donker wordt steekt de muziek op als een sneeuwbui die neerdaalt. As I Sat Sadly by Her Side, Fifteen Feet of Pure White Snow en And No More Shall We Part vormen de hoogtepunten van het album.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Eunice Kathleen Waymon, beter bekend als Nina Simone, begon op driejarige leeftijd al met het spelen op de piano. Haar concertdebuut vond plaats toen ze 12 was en de aanraking met racisme (haar ouders moesten op de voorste rij plaats maken voor witte mensen) speelde een belangrijke rol in haar latere strijd voor gelijke rechten. Ze werd later ook geweigerd op een muziekinstituut, maar nam zelf privélessen om haar pianovaardigheden verder te verbeteren. Ze speelde lange tijd in een bar om haar lessen te bekostigen, maar wist in 1958 wel te debuteren met het prachtige Little Girl Blue.

Invloeden vanuit de gospel en jazz creëren de sfeervolle muziek, waarin haar pianopartijen altijd op de voorgrond treden. Het uptempo nummer My Baby Just Cares for Me werd haar grootse hit en toont haar schitterende stemgeluid en swingende pianospel. Ook de klassieker Love Me Or Leave Me krijgt een totaal nieuwe invulling. Een ander juweeltje is het van oa Duke Ellington afkomstige Mood Indigo, waar ze met de korte muzikale solo’s en haar gospel zang een eigen nummer van maakt. De rechten op de nummers van het album verkocht ze voor $3000, waardoor ze uiteindelijk meer dan 1 miljoen dollar zou mislopen. Het maakt de schoonheid van het album er niet minder op, want Nina’s talent was al op vroege leeftijd duidelijk.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Nu het tegen het einde van het jaar het wat rustiger wordt rondom nieuwe releases heb ik de kans om albums die ik hoog heb gewaardeerd, maar nog niet van een recensie voorzien, te recenseren.

De 26-jarige Amerikaan Noah Gundersen bracht met zijn voormalige band The Courage al twee albums uit, voordat hij vorig jaar debuteerde met zijn eerste volledige soloalbum genaamd Ledges. Waar op zijn voorgaande album de akoestische gitaar de intimiteit van de totaalproductie behield kiest hij op Carry the Ghost voor een voltallige band (met onder meer zijn broer en zus) en een ruiger geluid. Toch bouwde hij zijn nummers op met zijn akoestische gitaar en piano, om daarna met zijn band het geheel een wat voller geluid te geven. Voor het album haalde hij onder andere inspiratie uit Neil Young’s Tonight’s the Night en kijkt hij terug op de afgelopen jaren, waarbinnen geloof, liefde en een zoektocht naar een muzikantenbestaan de boventoon voeren.

Opener Slow Dancer is een break-up song in zijn puurste vorm. Gundersen’s voert met zijn pianospel de luisteraar mee in de uitingen van boosheid na een stuk gelopen relatie. De gitaarklanken zorgen voor de hatelijke reacties, terwijl het drumspel alles in toom probeert te houden. Het vervolg met Halo kent een gitaarspel dat blij vlagen doet denken aan Neil Young. De melodielijnen voeren zich door de emoties van Noah heen, waarbij zijn zus Abby voor de zachte vocale ondersteuning zorgt. Het nummer bouwt zich op naar het moment waar een krachtsexplosie aan geluid op ons neerdaalt. De ruige gitaarklanken vermengen zich hierbinnen met het drumritme en de vocale uithalen. Selfish Art bouwt zich op rondom de roots van zijn bestaan. De akoestische gitaar brengt hem terug naar de dagen waarop het artiestenbestaan onzeker was. Om zijn persoonlijke gevoelens om te zetten in muziek waarnaar mensen luisteren geeft hem een onzeker gevoel. Een gevoel dat hem doet kijken naar het egoïsme en de oneerlijkheid dat de wereld vult. Show Me the Light lijkt in zijn ritme een link te leggen naar Cowgirl in the Sand. Op muzikaal gebied begeeft het nummer zich in de rust van zijn bandgeluid. De pianomelodie en het drumritme voeren zich met de viool naar het licht toe, waarbinnen zijn christelijke opvoeding hem verder van het geloof verwijderd.

I watched you watching Jesus like you’re watching a star
Started praying you’d find room for both of us in your heart
But the more I tried the more I’d find I could not pretend
To give a damn for your religion or for all your shitty friends

Het prachtige klankenpalet van The Difference is opgebouwd rondom de kernideeën van het album. Waar zelfs de synths zich naar het ritme van Radiohead slepen weet Noah in zijn zang de emoties bloot te leggen. De grauwe dagen van het bestaan vormen de levensvragen in het nummer. Een ander break-up song vinden we terug in Silver Bracelet. De akoestische gitaar weet zijn weg te vinden naar een verloren relatie. Zijn zus Abby zorgt voor de diepte met de strijkers, waar Noah de kunst van stem ten volle benut. Emotievol in de simpelheid en met een knipoog naar Up on Cripple Creek van The Band. I Need a Woman volgt eenzelfde patroon, al is het hier zijn pianospel en opvolgende gitaarspel die het diepste uit zijn herinneringen naar boven haalt. Bij momenten klinkt het allemaal erg zoet, maar juist de harmonieën geven het nummer extra kracht. Jealous Love is misschien wel het meest toegankelijke nummer van het album. In zijn zoektocht naar een nieuwe relatie neemt hij zijn fouten uit zijn mislukte relaties mee. Noah zoekt op het nummer voor de veilige weg, waardoor de diepte van de rest van het album ontbreekt. Op Empty from the Start wordt de afstand die hij van het geloof heeft genomen pijnlijk duidelijk. De betekenis van het leven krijgt vorm in de manier waarop eenieder een invulling geeft. Het heden en het verleden verbinden zich in de liefde en vriendschappen die zich tijdens het leven vormen. Niemand buigt zich over je lot en de start van het leven begint voor Noah bij iedereen op dezelfde manier.

I think I heard a good man say
God is love and love has made us
But have you seen the news today
I have and I think God is gone away
If he was ever there anyway

Blossom grijpt zich vanaf de start vast aan de emoties van het gitaarspel en de zang. Opbouwend krachtig in de eenvoud van de melodielijnen. De opbloeiende klanken weten zich te ontwikkelen met de strijkers en het herhalende drumritme van Jonathan Gundersen. Wanneer Noah zijn gitaar aan het werk zet wordt de wereld geopend voor de liefde. Topless Dancer voert zich naar de schaamte van het seksueel verlangen van de mens. In het karakter van een topless danseres weet Noah onderwerpen onder de aandacht te brengen, waar de schaamte door veel geloven wordt opgelegd. Op het eerste oog doen de klanken en zang wat vlak aan, maar de schoonheid zit verborgen in de diepere gedachten. Heartbreaker was al te horen op de deluxe versie van zijn album Ledges en zijn EP Twenty-Something, maar krijgt een extra dimensie in de zeven minuten lange versie van het album. De openingsklanken linken zich aan Cortez the Killer van Neil Young. De live sound doet zich de instrumentatie samen voegen tot één lang klankenpalet. De eenzaamheid van het muzikantenleven doet verlangen naar de warmte van de liefde om je heen. Op productioneel vlak klinkt het door de live opname bij momenten wat dof, maar wanneer het volume toeneemt komt deze manier van opnemen goed tot zijn recht. Het seksueel verlangen grijpt zich vast in het scherpe gitaarspel en indringende klanken. Zelfs de post-rock doet zich nog even aan in de voornamelijke folk en roots muziek. Nadat de hartverscheurende klanken weer zijn neergedaald eindigt het album in het piano gedreven Planted Seeds. De zaden die geplant worden groeien uit tot prachtige bloemen, alhoewel de tijd die we wachten en de verzorging bepalend zijn voor de afloop.

And talk to me
In languages we like to speak
In the alphabet of planted seeds
With a hope for what they’ll grow

De keuze van Noah Gundersen om op zijn tweede soloalbum voor het geluid van een voltallige band te kiezen pakt goed uit. Zijn vocale bereik weet hij uit te breiden in de nummers waar de gitaren en drums het volume opschroeven. Het zijn echter zijn persoonlijke geesten die het album de verdieping geven om meer uit de woorden en klanken te halen. De levensvragen en zijn persoonlijke ontwikkeling vormen de prachtig uitgewerkte melodielijnen en de hevige ontwrichtingen hierbinnen. Zijn jonge leeftijd geeft hem daarbij de kans te experimenteren binnen de muziek, net als zijn inspiratiebron Neil Young. Met zijn persoonlijke herinneringen nog in het geheugen weet hij in zijn muziek afscheid te nemen van de geesten uit het verleden, om met een frisse blik zijn muzikale weg te vervolgen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Slow Dancer, Halo en Heartbreaker.

Noel Gallagher kennen we natuurlijk vooral van zijn werk van de band Oasis, maar sinds 2011 maakt hij muziek met zijn High Flying Birds. Drie en halfjaar na het succesvolle debuut keert de vijfkoppige band terug met het tweede album Chasing Yesterday, waarvoor Noel uit zijn grote hoeveelheid geschreven nummers putte. Naast de vaste band werkte voormalig Smiths gitarist Johnny Marr mee op de track Ballad of the Mighty I.

Opener Riverman zorgt met de gitaarmelodie al direct naar verwijzingen met het welbekende werk van Oasis. Qua opbouw klinkt het nummer uiterst secuur met zijn uitvoerige gitaarsolo. De toegevoegde blazers zorgen voor dat beetje extra pit door het nummer heen. De liefdevolle uitingen worden versterkt met de hoge klanken van de gitaren. Een raak begin dat met In the Heat of the Moment op een strak drumritme wordt vervolgt. De zware tonen van het nummer worden overspoelt door het meezinggehalte van het refrein. Nergens echt verrassend, maar wel een strak georganiseerd geheel. The Girl with X-Ray Eyes kent een ontspannend geluid met zijn hoge klanktonen van het keyboard. Het nummer werkt zich op naar het refrein dat een stevige inslag kent door de brommende gitaren. De vonken van de liefde blijven zich verdeeld door het nummer heen ontspringen.

So she took me by the hand
We followed clues left in the sand
As she swallowed space and time
We gathered, pulled, and swam

Na de schelle tonen van gitaren galmen de zware klanken door de lucht. Het strakke ritme wordt op Lock All the Doors aangevuld met kort uitgevoerde gitaarsolo’s. Zonder opvallende zanglijnen voelt het nummer aan als een doorsnee rocktrack. Het ontspannende begin van The Dying of the Light geeft zijn pure schoonheid aan. De zoete pianoklanken en de zachte stem van Noel geven de zwoele sferen aan waarin het nummer zich bevindt. De verloren helden uit ons leven herdenken we terwijl de kou op ons neerdaalt. Tranen die langs je wangen lopen terwijl de mooie herinneringen voor altijd voortleven.

I keep on running but I can’t get to the mountain
Behind me lie the years that I mis-spent
And I’ve been sitting like a flower in the fountain
When all the love I’m gonna need is heaven sent

Het begin van The Right Stuff is stijlvol met zijn korte geluidselementen die worden toegevoegd. Het toeteren van auto’s om ons heen terwijl de engelen neerdalen. De jazzy sound die herhalend terugkeert maakt het nummer passend op een regenachtige dag. De rustige samenzang sleept je door het nummer heen, terwijl de slagen van de gitaren krijsende tonen tevoorschijn toveren. De melodielijn kent zijn vervolg in de droevige beginklanken van While the Song Remains the Same. Al rijdend door de net ontsprongen regenwolken terwijl de zon probeert door te breken. De zware gitaarklanken geven het nummer het duisters tintje dat het nodig heeft. Een omslag volgt met het ploppen van bierflesjes om je heen op The Mexican. De naderende revolutie volgt in een bluesy sound die op herhalende wijze zichzelf ontvouwd.

Thought I talking about a new religion
Raining on the outside, lost in the fog
I was only dreaming of a revolution
Waiting for the right time, watching the clock

You Know We Can’t Go Back opent op U2-achtige wijze om er daarna een strak ritme tegenaan te gooien. Op niet geheel verrassende wijze wordt het hitgevoelige nummer ten gehore gebracht. Met de keyboardklanken op Ballad of the Mighty I ontwikkelen de melodieën zich door het nummer heen. Het herhalende bassloopje wordt hier en daar verscherpt door gitaarwerk van Johnny Marr. Een prima afsluiter op een meer dan degelijk album.

Het tweede album van Noel Gallagher’s High Flying Birds kenmerkt zich door stevig gitaarwerk afgewisseld met ontspannende keyboardklanken. Niet elke nummer weet de kwaliteit van de voorganger te benaderen, maar gelukkig is het album afwisselend genoeg om ook nog wat hoogtepunten te bevatten. De mix van nostalgische tonen van eerder verschenen materiaal en de vernieuwende klanken tussendoor maken het album meer dan een luisterbeurt waard.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De punk behoorde nog niet tot het verleden, zo bewees het vorig jaar (2016) gestopte muziekgezelschap NoMeansNo. In 1979 opgericht bij de gebroeders Wright, waar de eerste jaren vooral de invloeden vanuit de jazz en prog-rock hoorbaar waren. Later veranderde dit in een bevlogen mix van punk, noise en metal, met donkere en veelzeggende teksten. Hun vele optredens gaven de band na de moeilijke beginjaren alsnog een grote populariteit.

Zware gitaarriffs en gitzwarte teksten maken van The Tower een krachtig geheel, waar The End of All Things juist weer een meeslepend en melancholisch gevoel geeft door de bass en aangrijpende zang. Funky en rockend met meerdere zanglagen, zo laat Rags and Bones zich omschrijvingen, terwijl Oh No! Bruno! weer teruggrijpt naar de punkrock van eind jaren 70. De wisselwerking tussen de verschillende muziekstijlen geeft de kracht van de band aan, bevlogen, hard en vooral erg veelzijdig.

4*

Afkomstig van Platendraaier.