De Amerikaanse indie, folk en rock band The Decemberists brak in 2006 definitief door in de muziekwereld met het prachtige The Crane Wife. De Engelse folk zangeres en multi-instrumentalist Olivia Chaney wist in 2015 met haar debuut The Longest River het talent dat ze beschikt te tonen. Decemberists frontman Colin Meloy zocht als groot liefhebber van haar debuutalbum contact met Olivia. De samenwerking (onder de naam Offa Rex) die hierop volgde resulteerde in het prachtige The Queen of Hearts. Het is een album waarop de muzikale inspiraties van de band en zangeres moeiteloos samengaan en de harmonieën in zang het beste in Colin en Olivia naar boven halen. Het album leunt zwaar op de traditionals uit de Engelse en Ierse muziek. Deze zijn opgepoetst en voorzien van indrukwekkende instrumentale partijen.

Wanneer je naar het titelnummer, tevens albumopener, luistert dan wordt direct de schoonheid van hun muziek blootgelegd. De harpsichord gaat moeiteloos samen met de elektrische gitaar, maar het nummer komt pas echt tot bloei wanneer Olivia gaat zingen. Haar stemgeluid doet denken aan folkzangeressen van weleer, denk aan Sandy Denny (Fairport Convention) en Jacqui McShee (Pentangle). De magie van het gehele album zit verpakt in de zeer gedetailleerde melodielijnen, waarbij mandoline, harmonium, orgels, violen en gitaren continu met elkaar communiceren. Zo is de traditional Willie o’ Winsbury een diep ontroerend stuk waarbij de basspartijen ondersteuning bieden aan Olivia’s zang. Ook het zwaardere werk wordt niet vermeden, de bulderende gitaarriff op Sheepcrook and Black Dog zet het geluid van de vroege Led Zeppelin in werking. Offa Rex is de ultieme samenwerking tussen band en zangeres en hopelijk krijgt dit prachtige debuut dan ook een verdiend vervolg.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Amerikaanse bluesmuzikant Otis Taylor groeide op in het Amerika van de jaren 50 en 60, waar hij achtereenvolgende de banjo, gitaar en harmonica leerde te bespelen. Zijn familie omarmde hoofdzakelijk de jazz, maar hij kreeg al op vroege leeftijd een waardering voor de blues en folk muziek uit vroegere tijden. Hij toerde in de jaren 70 zowel door Europa als de Verenigde Staten als lid van verschillende bluesbands, maar maakte pas echt naam als muzikant toen hij in 1995 terugkeerde met eigen werk. Het zijn vaak de harde onderwerpen als racisme, moord en armoede die in zijn trance blues muziek de boventoon voeren. Zijn muzikale stijl kenmerkt zich door de pulserende klanken van de banjo, viool en gitaar, waarmee de diepgang van zijn teksten een extra dimensie krijgen. Op zijn vijftiende album Fantasizing About Being Black voert hij de luisteraar naar het verleden, waar Afrikanen als slaven werden verhandeld naar Amerika. Een levensverhaal dat je meesleept naar de slavenschepen, het geharde leven in de Mississipi Delta en de moeizame weg naar vrijheid en gelijkheid.

De albumopener Twelve String Miles voert je in de donkere klanken van de gitaarriff mee naar de jaren 30, waar de zwarte bevolking niet gezien en gehoord werd. Een man zoekt een weg uit het zware bestaan, maar weet dat zijn kansen om in leven te blijven bijzonder klein zijn. De pakkende combinatie van cornet, dobro en basgitaar zorgt ervoor dat de woorden die Taylor zingt ook in klank een onderdeel van het verhaal vormen. Ook de akoestische gitaar bewijst zijn waarde in het prachtige en meeslepende Walk on Water, over een relatie tussen een man en vrouw van twee verschillende rassen. De afwisseling tussen de inhoudelijke verhalen en de instrumentatie laat hij ook horen op het vervolg met Banjo Bam Bam. Het West-Afrikaanse instrument de banjo ondersteund de geschiedenis van de slavenhandel, waar het later in de Amerikaanse folkcultuur weer opdook. De herhalende klankstructuur sluipt in elk nummer door in zijn zang, waar de trance blues je volledig in zijn macht houdt. De effectieve combinatie van de elektrische bluesrock met de harde realiteit als slavenvrouw doet een nummer als Hand on Your Stomach van een donker omrande laag voorzien. De traditionele blues wisselt zich voortdurend af met de drone geluiden van de banjo en gitaar. Zo kent Jump Jelly Belly een rustgevend ritme en sluit D to E Blues met de klanken van violen meer aan bij de vroegere folkmuziek. Op elk moment weet Taylor zowel in zijn zang als de daaromheen gecreëerde melodielijnen het gevoel te leggen van de zware strijd naar vrijheid en gelijkheid. Een protestsong als Jump Out of Line doet daarbij in de pulserende gitaarklanken een oproep om van je te laten spreken als Afro-Amerikaan. De macht van zijn gitaarspel en het steeds verder ontwikkelende verhaal blijven tot het einde aan toe sterk aanwezig en doen geen moment verslappen.

Fantasizing About Being Black is een uiterst vakkundig en aangrijpend album, waar de trance blues je meesleept naar het verleden van de Afro-Amerikaanse bevolking. Otis Taylor weet in het huidige klimaat onderwerpen als racisme en ongelijkheid opnieuw onder de aandacht te brengen van de luisteraar. De oprechtheid die hij uitstraalt slaat niet alleen door in zijn zang, maar zeker ook in de afwisseling tussen de meer traditionele klanken van de blues en folk muziek en de moderne roots en bluesrock. De steeds terugkerende thematiek maakt van het zwaarmoedige album een constant gevecht tussen de harde werkelijkheid en de zoektocht naar verandering in de toekomst. Hoelang dit gevecht nog zal aanhouden is onbekend, maar Otis Taylor weet deze verhalen op een treffende manier te verpakken in meeslepende en diepzinnige nummers.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Dit is echt schrikken geblazen, bekende nummers worden hier volledig kapot gemaakt. Van klassiekers als For What It's Worth, 21st Century Schizoid Man en Sunshine of Your Love blijft niks meer overeind. Het enige waarvoor dit album goed is, is om even flink te kunnen lachen want dat ga je zeker doen.

1,5*