De Deense mannen van Saybia zijn na een periode van acht jaar terug met hun nieuwe plaat No Sound from the Outside. In de tussentijd bouwden de mannen een eigen carrière op en verwerkte frontman Søren Huss het verlies van zijn vriendin op zijn twee soloalbums. Kasper Rasmussen heeft als vriend van de band gitarist Sebastian Sandstrøm vervangen en speelt zijn partijen op het album. De Nederlandse successen uit het verleden zorgen ervoor dat de band nog steeds ongekend populair is in ons kleine landje. Huss en bassist Knudsen vonden nieuwe inspiratie en hebben hun ideeën vertaald met de blik op de toekomst gericht.

Airplanes and Submarines kijkt terug naar het verleden en de gebeurtenissen die het leven hebben vormgegeven. De akoestische gitaar zoekt zijn weg in het warme stemgeluid van Søren. Het voortdrijvende ritme van de drums en keyboards laten de beelden van lang geleden achter en snellen zich naar een nieuwe start. Titelsong No Sound from the Outside opent met het dromerige klankenpatroon van de gitaren en keyboards. The Killers vliegen voorbij in de emotionele tocht in de liefde. De liefde die losgelaten is en alleen de herinneringen nog heeft achter gelaten. Ondanks de vrij emotionele teksten zetten de melodielijnen een vrolijker geluid neer. Black Hole voert zich door het zwarte gat van de ziel, die de mens in al zijn gedachten laat rondtollen. De gitaren schitteren in de zwaarte van de teksten en voegen de kleuren aan de donkere gang toe.

You’re not like gold under pressure you fold
I need something else to mend your soul
I wisper softly in your ear
Befriend your thoughts of time

Hollow Is Your Promise zoekt de weg door het muzikale verleden en de veranderingen in het heden van de band. Huss weet zijn zang bij vlagen wat meer zijn hoge vocale sound in te duwen. De muzikale wegen weten echter niet altijd evenveel verdieping te vinden als het werk van vroeger. One Minute Man voert een totaal andere richting op met zijn pianoklanken en zoekt de weg in het vaste levenspatroon van de hoofdrolspeler. Het doorbreken van het standvastige dagelijkse leven wordt bemoeilijkt door de gedachtepatronen. De herhalende baslijn zorgt voor de vaste draad in een variatie van de opzwepende pianoklanken. In Ominous Mystery wordt je in de richting geduwd van de persoon die je liefhebt. De beslissingen die je maakt zijn van invloed op het verdere verloop, maar vormen ook de kracht van het samenzijn. De aandoenlijke muziek werkt zich door de rustgevende gitaarklanken heen om de toekomst in beeld te brengen. It’s About Time stuwt zich op door de basriff en de ruwe klanken van de gitaren op de achtergrond. Het nummer kent echter een te oppervlakkige houding in de elektronische ondersteuning.

Some days I work hard,
Some days I don’t, liar ok
Some days I work hard,
Most days I don’t and I don’t really want to

Down voert zich nog dieper door de gronden van het elektrische circuit. Wanneer de akoestische klanken hun aanvang nemen komt de schoonheid van het geheel weer binnenzetten. Jensen voert zich in zijn toetswerk door de wondere wegen van het leven heen. De jaren vorderen en de keuzes die je hebt gemaakt zorgen voor de terugkerende levensvragen. Op It’s Been Way Too Long breken de heren zich door de keyboardklanken van het werk van MGMT. De humoristische inslag laat de emotionele gedachtegang van Huss los en snelt het vrolijke riedeltje in. Paralyzed lijkt zijn invloed te halen uit het laatste werk van Beck (Morning Phase). De verlamming van de liefde doet zich voort in de positiviteit van de personen, totdat het noodlot toeslaat en alles van voren af aan begint. De pianoklanken vormen de opening van het meest aangrijpende nummer van het album, I’m Still Waiting. Het lange wachten is begonnen op de terugkeer van je grote liefde. De persoon die allang verdwenen is en nooit meer de weg terug zal vinden. De zanglijnen van het refrein voeren zich naar de stem van de verloren persoon. Bij vlagen doemt de zang van Chris Martin op in de stem van Huss. De wachttijd is verstreken en de piano laat je bedroeft achter in het zonlicht.

Should have known better
Should have known you
Should have known comfort
Should have known peace
I’m Still Waiting, waiting for you
You to come back, out of the blue

Het lange wachten is de moeite waard geweest, want Saybia weet de pijnlijke schoonheid vast te leggen in aangrijpende teksten en het kleurrijke klankenpalet van No Sound from the Outside. Bij vlagen voert de band zich terug naar het muzikale verleden, om zich daarna weer voort te zetten in de rust van de gitaren en het keyboard. De nummers waarin de muziek zich meer het elektrische circuit in beweegt komen daarbij wat minder krachtig van hun plek dan de gitaar gedreven songs. Huss heeft zijn hoge vocalen ingeruild voor een wat voller en warmer geluid en weet hiermee zijn stem in volle glorie neer te zetten. Saybia slaat een nieuwe toekomst in, waarbinnen hun volwassen blik een sterk tekstueel en productioneel geheel neerzet.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Albumfavorieten: I'm Still Waiting, Down & No Sound from the Outside

Na een zware periode waarbij kanker werd geconstateerd bij zangeres Sharon Jones verschijnt het vijfde studioalbum Give the People What They Want in samenwerking met haar begeleidingsband The Dap Kings. Sinds het debuut in 2002 heeft Sharon de stijgende lijn omhoog weten vast te houden met diverse soul platen die klinken alsof ze uit de jaren zestig komen. Het geluid wordt gecombineerd met een funky sound waardoor de albums muzikaal gezien voor genoeg variatie zorgen.

Retreat! opent met tromgeroffel en laat gelijk horen dat Sharon nog steeds een geweldige stem in huis heeft. Het nummer is gelijk al één van de hoogtepunten van het album. De kanker die Sharon overwonnen heeft geeft het nummer een totaal andere betekenis. Een sterk soulnummer vol overgave gezongen. Stranger to My Happiness bevat een rustige funky beat die je door het hele nummer voert. Met de ondersteuning van de blazers en de achtergrondzang van de Dap Kings wordt een goede song neergezet. We Get Along voelt aan als een echt soulplaat uit de jaren zestig met een rustig tempo en achtergrondzang die aansluit bij de zang van Sharon. You’ll Be Lonely zit vol met het geluid van de blazers en brengt een funky refrein naar voren. Now I See wordt gekenmerkt door een versnelling in het refrein, een funky nummer. Daarnaast horen we ook invloeden van diverse soulartiesten uit de jaren zestig terug in onder andere Making Up and Breaking Up, waarbij het ritme en de geluiden toch wel heel bekend in de oren klinken. Een nummer als Get Up and Get Out klinkt dan weer erg standaard en laat zien dat er ook wel wat minder opvallende tracks op dit album te vinden zijn. Zelf wat rustige gitaargeluid wordt niet geschuwd op het album en horen we in Long Time, Wrong Time terug, een nummer dat sterk bezongen wordt en waarbij de Dap Kings het geheel goed aanvullen. People Don’t Get What They Deserve heeft een erg funky sound vol met blazers een drumritme wat het nummer goed in de maat houdt. De afwisseling op het album blijkt ook weer uit het afsluitende Slow Down, Love dat rond een langzaam ritme is opgebouwd.

Met Give the People What They Want laat Sharon Jones zien dat ze nog steeds tot de betere soulartiesten van de laatste tien jaar behoort. Met de steun van de achtergrondzang van de Dap Kings, de vele blazers en een goed ritme staat het album als een huis. Het hoogtepunt is echter de stem van Sharon die de nummers draagt. Dat soulmuziek nog steeds relevant is in de huidige tijd bewijst deze plaat en met energieke optredens zal de band dit weer extra weten te benadrukken.

3,5*

Sinds Noorwegen de alternatieve rockband Madrugada in 1993 introduceerde voor het publiek zijn er heel wat successen en tegenslagen gepasseerd in de opeenvolgende jaren. In 1999 wist de band met hun sfeervolle en melancholieke debuut Industrial Silence niet alleen Noorwegen te veroveren, maar kon het ook op internationaal lovende kritieken rekenen. Wat volgde is een opeenvolging van successen, zoals het donkere en beklemmende The Nightly Disease (2001) en het door treurnis en angst gedreven slotwerk Madrugada (2008). Het overlijden van gitarist Robert Burås gedurende de opnames van dit laatstgenoemde album betekende uiteindelijk ook het einde van de band, met als laatste optreden een concert in de Oslo Spektrum te 15 november 2008. Echter was het zanger Sivert Høyem die een geslaagd vervolg gaf aan zijn muzikale carrière. Lioness is als opvolger van Endless Love uit 2014 en alweer het zesde soloalbum van de Noorse muzikant. Het album is donker qua toon en voert zich door een nachtelijke omgeving, vol met droomwerelden en schaduwen, maar ook met een warm licht. De bariton en falsetto stem van Høyem is de basis van de emotionele uitputtingsslag die ook nu weer wordt geleverd.

De nachtelijke sferen doen zich direct aan op openingstrack Sleepwalking Man, een door slapeloze momenten gedreven nummer. In de door strijkers en pianoklanken gedrenkte muziek weet Høyem zich te focussen op de emoties. Melancholische gevoelens omsluiten het door het ritme van Fjordheim ontwikkelde tempo. De strijd tegen pijn en verdriet doet je verlangen naar de slaapwandelende man, die in alle onschuld en charme een warme gloed op je neer laat komen. Fool to Your Crown pakt in zijn klankrijke gitaarspel de stijl van Eddie Vedder op, om vervolgens een betoverende weg van bedrog en verdriet in te slaan. Blij vlagen wonderschoon in het klankenpalet en op andere momenten donker in de gestalte van het nummer. De bombastische drums zwellen aan in het refrein, om vervolgens de hoge stem van Høyem in de volle aandacht neer te zetten. Christer Knutsen brengt met zijn gitaarpartijen wat meer power in het melodierijke geheel. De eenzame zielen krijgen steun in het treffende Lioness. De titeltrack zoekt door de vrijheid van het bestaan in de klanken van opzwepende strijkers gearrangeerd door Jan Martin Smørdal en trage dumritmes van Fjordheim. Høyem’s baritone stem brengt de opstandelijkheid van het liefdesspel onder de aandacht. De nachtelijke ontwikkelingen slaan om in een droomwereld, waarbinnen liefde en bedrog dichter tot elkaar komen. De celesta pianoklanken voeren de nachtelijke zweetpartijen aan, waarbij de gedachtes steeds meer de overhand krijgen.

De fluweelachtige zwarte ballad It Belongs to Me wordt aangevoerd door Høyem’s akoestische gitaarspel. Zijn poëtische gelaagdheid brengt veranderingen in de levensloop onder de aandacht. De korte aanhalen op de piano geven het duisters sfeertje een onderliggende laag aan emotie mee. De eenzaamheid brengt twee personen dichter bij elkaar, om vervolgens door te slaan in de roep naar zelfzuchtigheid. De Noorse zangeres Marie Munroe ondersteunt het nachtelijke complot van My Thieving Heart. De percussie drijft de melodie op wanneer je in het volle daglicht ontwaakt. De behoefde naar de duisternis trekt het liefdeskoppel uit elkaar. Marie Munroe vertolkt het vrouwelijke personage en gaat het duet aan met Sivert Høyem. Verlangen doet opnieuw van haar horen in de hartstochtelijke gevoelens. Franzvåg sleept met zijn basspel de meeslepende gitaarklanken van Knutsen aan, om vervolgens in de klanken van bellen te eindigen. De inslaande drums van V – O – I – D voeren je de leegte van de droomwereld in. Høyem toont zijn aangeslagen karakter in het herhalende drumritme, om vervolgens in het refrein de energie tot een uitspatting te laten komen. De duisternis die binnenin de mens leeft laat zich niet gemakkelijk bevrijden. Vervreemde gitaarklanken voeren de innerlijke stemmen aan, die roepen om aandacht. Een vlaag aan humor maakt zich eigen op The Boss Bossa Nova. De Braziliaanse muziekstijl doet zijn intrede met de invloeden vanuit de samba en jazz. De percussie voert het nummer aan, maar drukt zich al snel de donkere wereld in. Met een knipoog naar Bruce Springsteen breekt het rustige leven van de mens aan. De onderhuidse spanning doet echter het ritme en strijkersarrangement opzwepen. De opbouw wordt tot in het perfectionisme uitgevoerd en laat ruimte voor de gevoelens die losgemaakt worden door Høyem.

Oh, Spider! weet in de gitaarklanken een verbinding te legen met Mick Moss’ Antimatter. Invloeden voeren zich rijkelijk door het oeuvre van Høyem heen, maar vormen nergens een bedreiging voor de muzikale kwaliteiten. De spin kruipt als een sluipmoordenaar door de donkere aanslagen op de gitaar heen. Mysterieus en bevrijdend tegelijk, resulterend in de bombast van drums en gitaren in het refrein. The Riviera of Hades refereert naar Winston Churchill’s omschrijving van de bloedige slagvelden aan de zwarte zee tijdens de tweede wereldoorlog. Het vakantieresort komt in beeld aan de horizon, in een helder en fel licht. De strijkers slepen je mee in een reis naar de vrijheid van de mens, wandelend door het nachtelijke duinlandschap en ontwakend in een sneeuwrijke omgeving. De wonderschone reis ontwikkeld zich verder in de pianoklanken en het gebruik van percussie. Perfect passend binnen het aangrijpende verhaal. De akoestische gitaarklanken die de boel in evenwicht houden en je door de mooie, maar ook moeilijke tijden heen voeren. Høyem’s liefdesverklaring komt misschien nog wel het meest tot uiting in slotnummer Silences, met in zowel muzikaal als zangtechnisch opzicht een link naar Richard Hawley. De nachtelijke momenten worden vertaald naar de woorden en muziek van de liefde. De warme gevoelens omringen je in het mechanisme tussen instrumentatie en zang. Een liefdevol en aangrijpend slot van het album, met de opkomende zonnestralen van een nieuwe dag in aantocht.

Lioness toont zowel in muzikaal als zangtechnisch opzicht aan dat Sivert Høyem tot de grote muzikanten van zijn tijd behoord. Gedreven in de pure kracht van zijn emoties en verschillende zangstemmen weet hij de donkere klanken en liefdevolle uitingen precies te laten passen in het geheel. Niet alleen hij draagt het album, maar zeker ook de bandleden, uitblinkend in meeslepende gitaarpartijen, aangrijpend percussiewerk en gevoelige strijkersarrangementen. De schaduwen en duisternis voeren het album telkens weer naar de liefdesprikkelringen, waar Høyem perfect zijn poëtische teksten in kwijt kan. De invloeden van menig muzikant hebben een weg gevonden naar het album, maar blijken nergens te botsen met het talent dat Høyem bezit. Het talent om de luisteraar te laten wegzakken in melancholie, om je hier vervolgens langzaam aan uit te doen ontwaken. Høyem streeft niet naar wereldsucces en dat is maar goed ook, want muzikale pareltjes van dit niveau houd je toch het liefs voor jezelf.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ik moet zeggen dat het album mij positief heeft verbaasd. Tijdens Record Store Day 2014 zag ik ze live in Delft en dat was een verrassend optreden waar vooral het enthousiasme en de samenwerking opviel.

Op het album zelf vinden we invloeden uit verschillende genre's terug zoals rock en pop. The Rolling Stones hebben een duidelijk indruk gemaakt op zanger Matthijs van Duijvenbode die live doet denken aan Mick Jagger. Vooral de wat stevigere tracks kennen een sterke opbouw en samenzijn van de band. De band werd al aangeduid als supergroep in verschillende media door de leden die al veel ervaring hebben opgedaan tijdens andere samenwerkingen. Een band om de komende jaren in de gaten te houden in het Nederlandse circuit.

De Amerikaanse roots van Slaid Cleaves zijn hoorbaar in de meeslepende Americana en folk muziek die hij al ruim drie decennia maakt. Met zijn liefde voor de Amerikaanse muzikanten uit het verleden (Woody Guthrie, Tom Petty, CCR en Chuck Berry) legt hij de basis voor zijn muzikale uitingen. Deze uitingen voeren je op zijn album Ghost on the Car Radio naar de frustraties, teleurstellingen en worstelingen van verschillende personen. De nummers wisselen muzikaal gezien tussen de folk, country en rock. Hoewel zijn muziek per album weinig vernieuwingen kent weet hij ook nu weer muzikale kunstwerkjes af te leveren. De harmonieën in zang doen nummers als If I had a Heart en Take Home Pay stralen in de bezongen teksten. Ouderdom, de impact van grote bedrijven en armoede zijn een aantal onderwerpen die hij behandeld in zijn aanstekelijke nummers. Met zijn muziekvrienden draagt hij de teksten over naar de akoestische en elektrische gitaar. De warmte en menselijkheid die hij in de karakters van de nummers legt maken Ghost on the Car Radio tot een zeer geslaagd album.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De traditionele shoegaze muziek mag dan al jaren uit het zichtveld zijn verdwenen, het eind jaren 80 ontstane muziekgenre wordt nog altijd levend gehouden in de combinatie met metal als blackgaze of met pop muziek als dream pop. Eén van de belangrijkste spelers binnen de muzikale ontwikkeling van het genre in de jaren 90 is de Engelse band Slowdive. Lof voor hun muziek kregen ze in die jaren nauwelijks, de pers kraakte ze voornamelijk af en na drie albums hield het label waarbij ze aangesloten waren het in 1995 voor gezien. Samen met bands als My Bloody Valentine, Ride en The Jesus and Mary Chain werd de shoegaze muziek vooral populair in Groot-Brittanië. Toch bleek de invloed die ze hadden gehad binnen het genre pas in de jaren daarna duidelijk te worden, zo kon de band op steeds meer waardering rekenen uit binnen- en buitenland. Intussen hadden ze zelf een doorstart gemaakt onder de naam Mojave 3, met een geluid wat meer richting de indie rock en folk ging. Verrassend was het dan ook toen ze in 2014 een reünie aankondigde voor het Primavera Festival te Barcelona, waarna ze in de zomer in Nederland te zien waren op het Best Kept Secret festival in Hilvarenbeek. Terwijl ze vroeger andere bands beïnvloede binnen het genre was hun comeback vooral te danken aan het succes van de dream pop van Beach House en de blackgaze van Alcest. Het succes smaakte uiteindelijk naar meer en zo verschijnt ruim 22 naar dato het vierde album, toepasselijk genaamd Slowdive, waarmee de band een nieuwe start maakt en terugkeert naar de door hun zo geliefde muziek.

De hallucinerende werking van Slomo maakt direct duidelijk dat we hier met een echt Slowdive plaat te maken hebben. Het voeten staren is weer begonnen, terwijl de feedback van de gitaren de melodielijnen doet aanwakkeren. De zonnige klanken vermengen zich in de post-punk van weleer, terwijl de folk muziek herleeft in de zang van Neil Halstead. De drums van Simon Scott ondersteunen de langzaam ontwikkelende melodieën. De schoonheid van het aangrijpende geheel neemt toe wanneer in de zang van Rachel Goswell de heropleving van de band wordt neergezet. Zowel de harmonieën als de continue veranderende gitaarlagen voeren je mee door de wonderbaarlijke wereld van de shoegaze muziek. Star Roving weet als eerste single van het album het gevoel te geven wat we zo hebben gemist, het neigt de kant op van hun albumklassieker Souvlaki. De dromerige sfeer wordt verspreid in een ruim opgezet klankentapijt, waar de drums zich moeiteloos verweven in de alsmaar ontwikkelende gitaarpartijen. Goswell’s wonderschone stem mag dan iets hebben ingeboet aan kracht, haar falsetto zangstem doet nog steeds het wonderlijke in hun muziek naar boven halen. Het verhalende draagt het muzikale verleden van de band, de liefde die er was, maar niet door de mensen om hen heen werd gedeeld. Don’t Know Why leunt in het begin vooral op Scott’s pulserende drumwerk, maar weet naarmate het nummer vordert zowel de hoge klanken van gitaren als betoverende zang binnen het geheel te integreren. Halstead blijkt in zijn vocale werk te zijn gegroeid door zijn soloalbums binnen de pop en folk muziek. Daarbij sluiten de harmonieën tussen zijn zang en dat van Goswell mooi op elkaar aan. De pakkende klankstructuren weten ook in het meer poppy aandoende Sugar for the Pill tot een verfijnde ontwikkeling te komen. De donkere dagen herpakken zich wanneer de mensen zich door jaloezie laten leiden, Neil lijkt uit zijn persoonlijke ervaringen te spreken. De werkelijkheid wordt een droom en de droomwereld wordt realiteit, de verschillende werelden zijn niet meer uit elkaar te houden. De baspartijen van Nick Chaplin delen net zo makkelijk dat emotionele tikje uit als de persoonlijke teksten en klankrijke gitaar melodieën. Nergens voelt het gelukkig aan als een herhaling van zetten.

Het is de perfecte afstelling tussen de verhalen en meeslepende muziekpassages waar het ook het aan Amerika gerichte Everyone Knows in opbloeit. Het folkse karakter sluit genadeloos aan bij de terugkerende klanken afkomstig van de Fender Telecaster en Rickenbacker gitaar. De vervreemde structuren kennen een toon die in de lijn ligt met Star Roving, feller en in de live versie waarschijnlijk een kosmisch genot waarvan je oren beginnen te suizen. Het album weet net als bij hun eerdere werken Just for a Day en Souvlaki als geheel de verbinding aan te gaan, pauzes zijn er, maar hoofdzakelijk om de tekstuele uitingen van elkaar te scheiden en niet zozeer omdat de muziekstructuren heel veel afwijken. No Longer Making Time toont dit aan door de leugens en bedrog die een rol spelen in de zangstukken, maar de melodieën nog steeds een hoofdrol spelen. Hoop is wat de harmonieën in zang tot leven wekken, hoop op een fijnere toekomst samen, een toekomst waarin de liefde weer overwint. De gitaarmelodie herhaalt zich op een rustgevende manier, de pure shoegaze is in het nummer ingeruild voor een wat toegankelijker geluid. De grauwe en angstaanjagende klanken van Go Get It voeren de nodige afwisseling door in het geheel. De synth en gitaarpartijen leunen op het buitenaardse van Pink Floyd en het intrigerende van Talk Talk. Het is een aangename mengelmoes van stijlen waarin het nummer zich begeeft. De baslijn stuwt het geheel voort, terwijl de drums het tempo in bedwang houden. Het album wordt afgesloten met de minimalistische klanken van de piano op Falling Ashes, al lijken deze direct van Radiohead te zijn overgenomen. Het is een ontroerend eindschot wanneer het gitaarspel zich vermengt in het geheel, de shoegaze lijkt te zijn ingewisseld voor de post-rock. De opbouw staat centraal en wordt mede door de samenzang van Goswell en Halstead van een wonderschone tekstuele inhoud voorzien. Hoe het leven van een jongeman aan je voorbij trekt en de ouderdom steeds meer de overhand krijgt, maar ook de liefde die steeds maar weer wederkeert. De pianolijn voert de ontroerende diepgang van de gitaarlagen aan en laat je gebroken achter, wetende dat Slowdive na al die jaren je nog steeds kan raken.

Slowdive is naast de terugkeer naar de vertrouwde shoegaze muziek van de band ook een album waarop de ontwikkeling centraal staat, te horen in de diversiteit aan klanken en zangstukken. Juist de vernieuwingen die ze doorvoeren in hun muziek maakt het album in het tijdperk waarin we ons nu bevinden relevant. De shoegaze vormt nog steeds de basis van de prachtige harmonieën tussen Goswell en Halstead en de diverse gitaarlagen, maar wordt tevens aangevuld met muziekstructuren uit de post-rock, folk en dream pop. Ruim drie kwartier is dan ook genoeg om tot de conclusie te komen dat de band na 20 jaar niet aan kracht heeft ingeboet en de hedendaagse veranderingen binnen de muziek moeiteloos weet te integreren binnen hun eigen werk. De comeback waarop je alleen maar kan hopen, Slowdive laat het werkelijkheid worden.

4*

Asfkomstig van mijn site Platendraaier.

Sonny Rollins is één van de weinige nog levende jazzlegendes. Hij groeide op in het New York van de jaren 30 en 40 en kwam al snel in aanraking met de jazz muziek. Zijn eerste interesse ontstond voor de piano, maar nog op jonge leeftijd maakte hij de overstap naar de alto saxofoon en later tenor. In korte tijd groeide hij uit tot een vakbekwaam muzikant en begin jaren 50 speelde hij al samen met Miles Davis, Charlie Parker en Thelonious Monk. Halverwege de jaren 50 kwam hij via therapie af van zijn heroïneverslaving en een jaar later verscheen zijn klassieker Saxophone Colossus. Hij nam het album op met de grote jazzproducers Bob Weinstock en Rudy van Gelder.

Met een drietal muzikanten onder de hoede van Rollins geeft het album de macht aan van zijn saxofoonwerk, met drie eigen composities en en twee herbewerkingen van eerder verschenen materiaal. De schoonheid van de opnames ligt in de duidelijke melodielijnen en heldere klanken, afgewisseld met de humor in de improvisaties. De tropische opening van het album met zijn signatuur song St. Thomas, gevolgd door de klassieker uit het Great American songbook genaamd You Don’t Know What Love Is. Soms is de muziek zacht en groots en op andere momenten krachtig en meeslepend. Een ander enerverend werk is het slotstuk Blue 7, waarin de jazz de blues verwelkomt met drie enerverende saxofoonsolo’s. Het is niet alleen Rollins die zich hier van zijn beste kant laat zien, ook pianospeler Flanagan brengt de melodiestructuur in beweging, waarnaast Watkins met zijn pakkende basspel het geheel in evenwicht houdt, altijd ondersteund door het voortreffelijke ritmische gevoel van Max Roach.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het producersduo Soulsavers is de laatste maanden weer flink op dreef, zo verscheen in oktober nog het tweede album Angels & Ghosts binnen het samenwerkingsverband met Dave Gahan en is Kubrick de opvolger van het laatste soloalbum Broken uit 2009. Het duo, bestaande uit Rich Machin en Ian Glover, heeft voor het album inspiratie opgedaan uit het werk van de legendarische filmmaker Stanley Kubrick. Rich Machin raakte onder de indruk van het indrukwekkende filmwerk, de krachtige personages en het oog voor detail van Kubrick. Deze keer is het niet het vocale werk van Mark Lanegan of Dave Gahan waar het creatieve brein mee aan het werk gaat, maar een volledig instrumentaal muzielstuk, waarbinnen de personages uit de films van Kubrick tot leven komen. Met de focus op de details gelegd, kenmerkend voor de stijl van Stanley, pakt het duo de gemoedstoestanden van de verschillende personen beet in uiteenlopende muzikale lagen.

Het album opent met de klanken van strijkers en de onderhuidse spanningen van DeLarge (Alex) van A Clockwork Orange. De antiheld, die in zijn gewelddadigheid de randen van de maatschappij opzoekt, lijkt hier in alle rust aan de oppervlakte te blijven. De systemen die hem proberen te rehabiliteren roepen opzwepende klanken van drums en piano op. Alex lijkt hier meer tot leven te komen in zijn interesse binnen de klassieke muziek van “Ludwig Van”. De rust wordt behouden wanneer Johnny Clay uit The Killing zijn criminele brein laat werken. Waar de strijkers en pianoklanken zich vermengen met de blazers ontstaan de benarde situaties waarin Clay zich bevindt en wordt er naar de spannende filmfinale toegewerkt. Torrance richt zich op een ander ingenieus filmpersonage van Kubrick, namelijk Jack Torrance uit de horrorklassieker The Shining. De door drank en drugs gedreven persoon weet zich in de klanken van de strijkers en piano te bevinden in het Overlook Hotel. De koude winter die neerdaalt doet niet alleen zijn zintuigen openen, maar maakt hem ook tot de ontwrichte persoon die totaal van de wereld lijkt in de fameuze Here’s Johnny scene. Zo ver als de film reikt komt het echter niet in de muzikaliteit van Soulsavers. Het is vooral de opbouwende spanning van de onderliggende bas die enig besef geeft met welk personage we hier te maken hebben.

Dax weet zowel in de muzikale sferen als in de ontwikkelingen van de gemoedstoestand van het personage een omslag teweeg te brengen. De akoestische klanken van de gitaar en de ondersteunende bas en orgel brengen de kolonel in de overpeinzingen van zijn Paths of Glory. De man die de regie had over een groep soldaten tijdens de eerste wereldoorlog wordt in de hevige strijd van het slagveld neergezet. De marcherende drums voeren zich naar de slachtoffers en de pijn en bloedvergieten worden op treurige wijze door de emotionele klanken van de strijkers en piano neergezet. Het personage James T. “Joker” Davis uit Full Metal Jacket komt tot leven in het groeinde klankenpalet van het nummer. De gitaren, strijkers en bellen voeren het ritme op zoals de post-rock grootmeesters van Godspeed You! Black Emperor. De elektrische gitaar voert de ontwikkelingen van Joker vanaf zijn intrede in het leger aan tot in zijn missie als oorlogscorrespondent. De ruimtevaart doet zijn intrede in Discovery’s computersysteem Hal. In de klanken van de violen en cello’s ontwikkeld Hal zich van dienend systeem tot een geheel opzichzelfstaand personage. De donkere kracht van het buitenaardse systeem en Hal’s gedachteontwikkeling weet zich prachtig vast te leggen in het trage ritme van de drums en fluweelzachte pianoklanken. Het epische meesterwerk 2001: A Space Odyssey met zijn magische special effecten kent zijn macht in de het klankrijke nummer.

Lionel Mandrake weet de politieke satire van Dr. Strangelove nieuw leven in te blazen. Het pianospel weet zich boven de onderlaag van het gitaarspel op te bouwen in de oplopende spanningen tussen de USSR en de VS. De blazerssectie voert de acteur Peter Sellers de hoogte in, al blijft de doorgedraaide kolonel Ripper ver weg. Het slotnummer Ziegler sluit zich aan bij de laatste film van Kubrick, Eyes Wide Shut uit 1999. De erotische spanningen uit het verhaal blijven uit in het korte nummer, maar de treurige ontwikkeling komt tot leven in de klanken van de strijkers. Tweeënhalve minuut is echter te kort om het personage in het verhaal tot leven te laten komen.

Soulsavers weet op Kubrick, door het ontbreken van de vocalen, de diepgang van hun muzikale lagen bloot te leggen. De aangrijpende klanken die gevormd worden door de weelderige strijkers, onstuimige blazers, bedroevende pianoklanken en ontwrichte gitaren tonen niet alleen de wonderlijke composities van het duo, maar sluiten zich ook ten dele aan bij de personages die centraal staan op het album. Oog voor detail, zoals bij Stanley Kubrick zelf, is er zeker, al worden de ontwikkelingen van de personen uit de films niet in elk nummer volledig neergezet. De wonderlijke filmwereld van Stanley Kubrick mag dan verleden tijd zijn, Soulsavers weet de gemoedstoestanden van de personages nog één keer nieuw leven in te blazen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Joker, Hal en Mandrake.

De Noorse band Soup heeft zich sinds 2005 gestaag ontwikkeld tot een naam van formaat binnen het alternatieve rock circuit. Op elk album combineren de mannen hun dynamische en melancholische klanken weer met andere invloeden. Zo klonken op hun voorlaatste release The Beauty Of Our Youth (2013) de invloeden van de klassieke muziek en elektronica door in het geheel. Voor Soup hebben ze zich laten inspireren door de prog uit de jaren 70 en de post-rock en indie muziek van de jaren 90/00. Dit alles komt op wonderlijke wijze samen in de vijf nummers van het album. Alleen al kijkend naar het fantastische artwork (verkozen tot de mooiste platenhoes uit 2017) wordt de impact en ontroering van wat zich onder de oppervlakte bevind duidelijk.

De intensieve jamsessies waarmee een groot deel van de muziek van het album tot stand kwam komen vooral in de vier lange tracks volledig tot leven. Inhoudelijk doet de band de sombere hoeken van de menselijke psyche aan. Vanuit de zang wordt dit vertaald naar langgerekte gitaarpartijen, waarbij de drums het ritme bepalen. Invloeden van tal van bands worden geïntegreerd binnen hun meeslepende en wisselende muziekstukken. Na het aanstekelijke en vrij ingetogen Going Somewhere volgt het hoogtepunt van het album, The Boy and the Snow. Het melancholische begin gaat over in de intensiteit van de gelaagde gitaarpartijen, waarna met de zang het verhaal in alle schoonheid tot leven komt. De track wordt afgesloten met een epische finale, waarin de kracht van de post-rock zich aandoet. Sleeper telt de langste speelduur (ruim 13 minuten) en leunt wat meer op de psychedelica en progressive rock. Van de rust met fluit en al wordt er overgestapt naar swingende basspartijen. Daarna wordt het nummer langzaam aan doorontwikkeld tot de vervreemding van de psychedelica en tenslotte laat de band je in verwarring achter. Eenzaamheid, angsten en nostalgie brengen de ontroering in beweging. De manier waarop deze ontroering wordt gecombineerd met de muzikale invulling maakt Remedies tot een zeer geslaagd album.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Na het vertrek van Neal Morse en Nick D’Virgilio is Spock’s Beard nieuwe wegen blijven inslaan binnen de progressive rock. Met Ted Leonard hebben ze een zanger in huis gehaald die op voorgaand album Brief Nocturnes and Dreamless Sleep zijn kwaliteiten al bewezen heeft. De kenmerkende sound van de band is echter altijd als een draad door het oeuvre blijven lopen en is ook op het nieuwe album The Oblivion Particle weer aanwezig. Ze hadden nog wel de hulp nodig van een crowdfunding campagne om de kosten van het album rond te krijgen en de release veilig te stellen.

Tides of Time hakt er gelijk flink in en is kenmerkend voor de muzikale stijl van Spock’s Beard. De hoge klanken van de gitaren vinden hun weg naar de zang van Ted. De klanken van de mellotron vullen de lucht op de zang die enigszins associaties met Peter Gabriel oproept. Het akoestische middenstuk met een wisselend drumritme loopt over in een stevig gitaargeluid die naar het einde toe aanwezig blijft. Minion laat met zijn samenzang een hele andere kant van de band zien. Het spacey geluid houdt het ritme laag en brengt de verwarring van het nummer teweeg. Halverwege stapt het nummer over naar de klassieke pianomuziek. Het leven dat je hebt opgebouwd lijkt in te storten, terwijl je tevergeefs probeert te redden wat er te redden valt. De krijsende gitaren zorgen voor een inslag van je bestaan en drijven je verder van de huidige wereld. Hell’s Not Enough opent zich op rustgevende wijze met de klanken van de akoestische gitaar. De muziek zwelt aan als de levensvragen binnen een relatie zich aandoen. Het refrein houdt zich binnen de lijntjes en weet zich nergens te ontwrichten van de muzikale lijn. Het slotgedeelte brengt wat meer afwisseling binnen het muzikale universum teweeg.

To hide my fur, I wear the wool
Sometimes you have to be kind to be cruel
To help you understand I wax obscure
To help you see I’ll paint it all a blur

Op Bennett Built a Time Machine horen we een wijziging op het vocale gebied. Jimmy Keegan neemt de zang voor zich in de scherpe noten van de gitaren, drums en keyboards. Terwijl de tijdmachine wordt opgebouwd blijft de muzikale richting op de oppervlakte. Zijn terugkeer naar 1983 zorgt voor een wat weidser geluid, waarbij de toekomst voor altijd wordt veranderd. De terugkerende melodielijnen worden omhult door uitschieters op de gitaren en keyboards. Get Out While You Can is het kortste nummer van het album en opent met het dromerige geluid van de synths en ontpopt zich op mysterieuze wijze. Terwijl de coupletten het nummer een duisters muzikaal tintje meegeven drijft het refrein teveel naar de muzikale oppervlakte. Ted kent zijn zwakke momenten in het nummer. Op A Better Way to Fly wordt het nodige rechtgezet. De wat duistere klanken van de piano laten de grondvesten op de hardere stukken trillen. Vernieuwend is de muziek geheel niet, maar bij vlagen gaat de spanningsboog van het nummer omhoog. Het tweede gedeelte omvat wat meer diepte met de intensievere klanken van de drums en de solo’s op het keyboard.

Guided by the myth of saints
A passageway will be revealed
Faith and hope and love remain
The last act of a grand ordeal

The Center Line opent als een klassiek stuk om daarna wat meer de breedte in te gaan met de baslijn en de gitaren. Het zanggedeelte vindt echter te weinig steun en leunt erg op de rockgronden uit de jaren zeventig/tachtig. Halverwege neemt het nummer een wending die al veel eerder genomen had moeten worden. Na de inzinking weet To Be Free Again het niveau weer omhoog te schroeven. Na de stevige muzikale opening en al zijn bombast zijn de akoestische gitaar en keyboard de rustgevende factor tijdens de zang. Leonard is in zijn zang veel beter aanwezig en muzikaal gezien krijgt hij meer ondersteuning. De tocht naar een veranderde toekomst wordt aangenaam gemaakt door de verschillende kanten waar het nummer heen drijft. De ouderdom slaat toe en het leven lijkt op zijn einde te lopen. We komen weer bij zinnen en zien onze toekomst zonnig tegemoet. Na de opleving weet Disappear met zijn vioolklanken en ondersteuning van de piano ons in de miljoenenwereld te brengen. Manieren om te ontsnappen aan de benauwde wereld liggen voor het oprapen. Het nummer duikt met zijn samenzang de muzikale geschiedenis in, maar weet nergens echt de aandacht vast te houden.

Lost among the millions
We are pawns to many kings
Never dare to dream the unexpected
To leave by night just slip away
See what tomorrow brings

Spock’s Beard twaalfde album kleurt netjes binnen de lijntjes van de progressieve muziek. Het album zakt echter op een aantal punten volledig in elkaar door te weinig diepgang en wisselende kwaliteit in het vocale geluid. Enkele uitschieters zoals To Be Free Again weten echter wat meer de breedte in te gaan en slaan daarmee andere muzikale paden in. Op tekstueel gebied zijn de verhalen goed opgebouwd, maar worden de onderwerpen te globaal behandeld. Spock’s Beard is een naam die altijd positief aanwezig zal blijven en kan in de toekomst die status ook weer waarmaken .

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Progrock grootmeester Steven Wilson bracht een klein jaar geleden het hoogwaardig kwaliteitsalbum Hand. Cannot. Erase. uit, zowel verhalend als muzikaal een uitermate krachtige productie. Passages uit het leven van de hoofdpersoon wist hij op dit album in de emoties van zijn muziek te verpakken. Het album met een speelduur van ruim 65 minuten was echter niet het enige materiaal dat uit de sessies voor Hand. Cannot. Erase. voortkwam. Een viertal nummers, waarvan één al geschreven werd in 2003, aangevuld met een nummer uit de sessies voor The Raven that Refused to Sing en een heropname van zijn Porcupine Tree klassieker Don’t Hate Me vormen de muziek van zijn album 4 ½. Een werkje waar inhoudelijk in zowel de thematiek als de muzikale keuzes een duidelijke verbinding bestaat. De vrouwelijke hoofdpersoon uit Hand. Cannot. Erase. keert hierbij terug in haar vervreemding van de maatschappij en angstvallige momenten. De samenstelling van de band bestaat voor het eerst uit zijn huidige tour line-up, met Dave Kilminster op gitaar, Craig Blundell op drums, Nick Beggs op bas en Adam Holzman op de toetsen.

Het album opent met het kleine 10 minuten durende My Book of Regrets. Het nummer afkomstig van de Hand. Cannot. Erase. sessies bouwt zich op als combinatie tussen studio- en liveopnames. De staccato gitaarriff waarmee Kilminster het album opent brengt de elektronische klanken van de achtergrond naar voren. De vrouw die vanuit haar taxi de buitenwereld aanschouwt en zich laat neerhalen door haar observaties komt tot stand in een verfijnde muzikale sfeer, waarbinnen de verschillende bandleden de ruimte krijgen om hun muzikale talenten te laten zien. Dit levert afwisselende melodielijnen op, die de verbintenis leggen met de muzikale richting van HCE. De moog synthesizer draagt het geheel en laat Kilminster vrij om zijn gitaarkunsten hoorbaar te maken. Adam Holzman toont aan zijn plek op de keyboards te hebben gevonden, resulterend in een muzikaal hoogstaand middenstuk op het nummer. De regen die neerdaalt en de vrouw in haar depressies laat wegzinken, maar een stem die haar vanuit haar binnenste de huidige wereld intrekt. De klanken van de mellotron zoeven op het einde over de vrouw als een hand die uit wordt gestoken om haar te helpen. Ze is aangekomen bij haar bestemming en het geluid van de taxi ebt langzaam weg. Zonder problemen voert het nummer zich met Year of the Plague Steven’s muzikale wereld ten tijde van The Raven that Refused to Sing in. Origineel bedoeld voor een soundtrack van een film, maar binnen dit album perfect op zijn plek valt. De beklemmende klanken van het instrumentale nummer worden mede gevormd door Adam Holzman’s pianospel. De viool die zich bij de melodielijn voegt is een sample, maar drukt hier duidelijk de muzikale toon. Het progressieve aspect weet zich net als Steven’s Transience en The Watchmaker te ontwikkelen gedurende het nummer. Vooral met Transience zijn er op muzikaal vlak veel gelijkenissen te vinden, zowel in het akoestische gitaarspel als in de onderliggende klanken van de toetsinstrumenten. Wonderschoon in zijn aangezicht voert deze instrumentale intermezzo de emoties op.

Terug naar 2003, toen Steven voor de niet verschenen Deadwing film veel muziek schreef. De nummers verschenen de jaren daarna op andere albums en als bonusmateriaal. Het laatste overgebleven nummer uit die sessies is Happiness III, uiteindelijk opgenomen gedurende de HCE sessies. Het terugkerende thema van geluk wordt deze keer opgepakt wanneer de vrouw de taxi verlaat en zich tegoed doet aan sigaretten en pornografie. De inslaande drums van Blundell krijgen op het nummer de steun van Steven’s gitaarspel. Een vrij toegankelijk geluid, maar prachtig in zijn eenvoud. Het scherpe basgeluid weet de vrouw te doen opleven in korte momenten van geluk, ondersteunt door de effectiviteit van de mellotron. Van de pijnlijke momenten voeren we ons voort naar het appartement van de hoofdpersoon op Sunday Rain Sets In. Een nummer waarop drummer Chad Wackerman zijn invulling geeft aan de ritmesectie. Voortgekomen uit de Hand. Cannot. Erase opnames doen de gitaren en piano de onderhuidse spanning vergroten. De bedroevend mooie klanken van de tremolo gitaar en piano zetten de regen in werking. Kijkend vanuit het appartement sluipen de jazzy klanken zich tot in het diepste van het personage. Filmische sferen komen tot stand in de korte klanken die zelfs een spion niet onberoerd laten.

Een ander nummer uit de HCE sessie kwam eind 2013 tot stand en is in juni 2015 neergestreken als Vermillioncore. Deze grote hoeveelheid wordt zonder moeite in de buitenaardse klankenregen neergezet. Elektronische en akoestische drums van Blundell vermengen zich in de groove van Holman’s orgelspel. Opvallend is de grandioze solo op de Chapman Stick van Nick Beggs, perfect passend in de hevige ontwrichtingen van gitaren. Afwijkende gedachten dringen het brein binnen in dit fuzzy en psychedelische instrumentale nummer. Terug naar het einde van de vorige eeuw, toen Porcupine Tree met Stupid Dream een meer verfijnd geluid bracht. Het veelgeprezen Don’t Hate Me krijgt in de 2015 versie steun van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb, die ook op Hand. Cannot. Erase. een belangrijke bijdrage leverde. De versie op 4 ½ heeft een wat trager ritme, waardoor de instrumentale secties een andere invulling geven aan het geheel. De spanning wordt opnieuw opgedreven met de gitaar en ondersteunt door Holzman’s Fender Rhodes keyboard. Qua thema sluit het nummer perfect aan bij de muziek van het album. Met Tayeb weet de vrouwelijke hoofdpersoon op te leven in emoties en gedachtes. Londen is opnieuw de plaats van handeling en weet als hoofdstad met het keyboardspel van Folzman en Theo Travis zijn saxofoonsolo haar schoonheid te verbinden aan de nachtelijke jazz muziek. De eenzaamheid voert zich tot diep in het binnenste van de hoofdpersoon en een uitweg lijkt zoek. Het trage ritme brengt een ontspannender gevoel teweeg, mede door de akoestische sectie van het nummer. Wilson was de man van de ideeën in Porcupine Tree en zijn nieuwe versie voltooid hij dan ook met verve.

Steven Wilson slaagt erin met een zestal nummers een volwaardig en strak geregisseerd muziekstuk af te leveren. De verbintenis in de thema’s van eenzaamheid en depressies voeren zowel de teksten als de muzikale structuur perfect op. Alhoewel vier nummers tot stand kwamen tijdens de opnames voor Hand. Cannot. Erase. blijken ook Year of the Plague en Don’t Hate Me een perfecte invulling te geven aan de passages uit het leven van de vrouwelijke hoofdpersoon. De leden van zijn tour band, aangevuld met oudgedienden, dragen de melodieën en weten de vrijheid in te vullen met hoogstaande solo’s. Vakmanschap blijkt opnieuw van toepassing op Steven Wilson, want de gedetailleerde songconstructies zijn nog steeds aanwezig. Een intermezzo van de buitencategorie, want een ½ doet dit volwaardige album tekort.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

In verband met mijn binnenkort te verschijnen eindejaarslijst mijn recensie van dit album van 26 februari herschreven.

De succesvolle Engelse multi-instrumentalist, producer en tekstschrijver Steven Wilson weet met elk album dat hij voortbrengt weer te verrassen in zijn aangrijpende muzikale verhalen, die zowel onderwerpen uit het verleden als uit het heden belichten. Van zijn bijzonder fraaie maar veelal korte composities met No-Man wist hij een zijproject als Porcupine Tree tot een éénheid te smeden die op het hoogste niveau binnen de progrock opereerde. Na zijn sfeervolle derde soloalbum The Raven That Refused to Sing laat hij zich op Hand. Cannot. Erase. onderdompelen in het gevoel van isolatie en de invloeden van de moderne wereld op de mens. Voor de vrouwelijke hoofdpersoon die centraal staat op het album liet hij zich inspireren door de documentairefilm Dreams of a Life, waar het verhaal van de succesvolle jonge vrouw Joyce Carol Vincent op centraal staat. Joyce was een vrouw met een grote vriendenkring en familie, maar werd ruim twee jaar na haar tragische dood ontdekt in haar appartement. Dit verhaal vertaalt zich naar de afzondering in de grote stad Londen van de hoofdpersoon op het album, zei het dat ook onderwerpen als de invloed van social media, vervreemding en jeugdtrauma’s voorbij komen. De samenstelling van de band is onveranderd in vergelijking met zijn voorgaande album, de muzikale weg wordt dan ook mede vormgegeven door gitarist Guthrie Govan en toetsenist Adam Holzman.

Het album opent met het instrumentale First Regret, waar we via kinderstemmen en regengekletter de begintijd van het leven worden ingeblazen. Het pianospel van Adam Holzman brengt de jonge dagen uit het leven naar voren, waarbij de lichte beat de foto’s van de ontwikkeling van een persoon weergeven. Op 3 Years Older begeeft de inmiddels jonge vrouw zich in de huidige moderne wereld. Via de klanken van de mellotron worden we naar binnen geslingerd in het dagelijkse leven, waarbij steeds meer vragen zich opdoemen. Dave Gregory weet zich via de klanken van de akoestische gitaar het melodieuze geheel van extra kracht te voorzien. Met het losse drumritme van Marco Minnemann wordt er toegewerkt naar de zang van Wilson. Referenties naar de harmonieuze samenzang van Crosby, Stills, Nach & Young doen zich aan in het vocale werk. Afgezonderd van haar omgeving zoekt de vrouw de isolatie op in het bestaan. Medicijnen die haar moeten beschermen voor haar slapeloosheid, terwijl het leven haar langzaam ontglipt. Een samenzijn van stevige gitaarriffs en ontroerende pianoklanken vervreemden de vrouw van haar bestaan en roepen levensvragen als de nut van het leven en wie nou werkelijk om je geven bij je op. De agressieve toon van de gitaarsolo van Dave Gregory, de herhalende beat en de aangrijpende klanken van drums en mellotron doen haar terug verlangen naar de kindertijd. Het meest poppynummer van de plaat, Hand Cannot Erase, voert zich door de klanken van de elektrische toetsinstrumenten (Fender Rhodes, Celesta), om een niet uit te wissen indruk achter te laten. Wilson laat zich op onroerende wijze de emoties eigen maken in zijn hoge zang, voordat het strakke drumritme van Minnemann en de stevige gitaarklanken de ballad in volle werking zetten. De progressieve impact vertaalt zich in de dagen waarop de liefde nog overheerst in het leven van de vrouw.

Perfect Life vertelt het verhaal over de pleegzus van de hoofdpersoon. Katherine Jenkins zorgt met haar stem voor de verdieping in het eens zo mooie leven. Hun intense relatie klinkt door in de elektronische klanken van het nummer. De donkere kant doemt echter op in de zware soundeffecten en Beggs’ spel op de Chapman Stick. Terwijl de pleegzus langzaam uit haar geheugen verdwijnt zingt Wilson op zijn indrukwekkende manier de woorden We have got a perfect life. De tweede lange track is het fraai uitgewerkte Routine, met een belangrijke rol voor de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. De pianoklanken voeren het ritme aan, terwijl de vrouwelijke hoofdpersoon krantenknipsel verzamelt van andere vrouwen die zich ontwrichten uit de samenleving. De routine die de persoon uitvoert ontwikkeld zich in de aangrijpende samenzang en van Wilson en Tayeb. De verloren familie laat haar de dagelijkse bezigheden tot in het einde toe herhalen, totdat ze via de fraai opgezette klanken van het hammond orgel en de gitaren volledig ontspoort. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar, die zo van de hand van Mark Knopfler zou kunnen komen. Terwijl de duisternis tegemoet treedt neemt het volume toe en slaat de zang van Tayeb in, zowel op emotioneel gebied als in haar krachtige stemgeluid. Een muzikaal spektakel dat van begin tot eind ontroerd in het samenzijn van melodielijnen en klankvolle solo’s. Op Home Invasion daalt de invasie van de huidige internetcultuur neer in donkere synthpartijen en een loodzware gitaarriff. Het terugkerende thema van afzondering in de sociale wereld online bewondert Steven nog steeds, zo liet hij ook blijken in zijn tijd als bandlid van Porcupine Tree. De orgelklanken van Holzman voeren het swingende geheel aan naar een buitenaarde impact. Technologische ontwikkelingen trekken aan ons voorbij, voordat de downloadindustrie er van langs krijgt. Zowel de productionele impact als de constant veranderende tempo’s en muzikale structuren maken van het nummer een complex werkje. Neem de intrigerende impact van de Chapman Stick, de inslaande drums, de groovy klanken van het hammond orgel en verbluffende gitaarklanken van Govan.

In Regret #9 krijgt de invasie zijn vervolg in het door de moog bepaalde klankentapijt. De spijtovertuigingen vertalen zich naar de teruggetrokken situatie waarin de hoofdpersoon zich bevindt. Gitarist Guthrie Govan weet zich het tweede gedeelte van het nummer in een sublieme gitaarsolo eigen te maken, om het nummer te laten eindigen in ontspannende pianoklanken van Holzman. Transcience geeft op een aangrijpende manier een vervolg aan deze onovertroffen trip, waarbij er terug wordt gekeken op de gelukkige momenten uit het leven van de hoofdpersoon. Nostalgische gevoelens omsluiten de momenten die ze als volwassen persoon doet terug verlangen naar haar kindertijd. De tijd waarin haar toekomst er nog fascinerend uitzag. Steven zoekt de emotie op in de hoogste regionen van zijn vocale vermogen. Het alles omvattende hoogtepunt van zowel Wilson’s album als uit zijn omvangrijke muzikale oeuvre komt er in de vorm van Ancestral. De beat waarmee het nummer aanvangt laat Holzman’s pianospel rustig aan ontwikkelen, voordat Wilson’s vervreemde zang zich aandoet. Fluitist Theo Travis kent zijn bijdrage in de vrolijke ondertoon van de naar het duisternis ontwikkelende nummer. De afzondering van de maatschappij voert de hoofdpersoon naar diepe depressies, maar een stem doet zich over haar ontfermen en haar een tweede kans geven. De muzikale keuzes voeren zich door de klanken van de piano naar de ondersteunende strijkers. Wanneer het ritme wordt opgevoerd is het Guthrie Govan die opnieuw een uitmuntende gitaarsolo neerzet. Zwaar beladen, maar met een oplevende toon. De ontwikkeling van het nummer neemt magische vormen aan wanneer de drums het ritme in bedwang proberen te houden, maar de ontwrichtingen en depressies van de vrouw bijna het einde van haar leven betekenen. De tempoversnellingen met de hevige inslagen van de drums van Minneman en korte onderbreking op de toetsen de van hammered dulcimer laten je in alle hevigheid achter in disconnectie en totale afzondering. De inslagen van de donder ebben langzaam weg als de wonderschone pianoklanken van Happy Returns aanvangen. De vrouwelijke hoofdpersoon lijkt hierin terug te stappen in de maatschappij en haar banden met vrienden en kennissen nieuw leven in te blazen. De diepe ontroering komt in de aangrijpende zang van Wilson en de brief die de vrouw aan haar broer verstuurt. Het einde van haar leven komt aan als een klap in het gezicht en het gezochte contact met haar broer vindt nooit zijn verwachte einde. Wilson’s hoge vocalen vormen in combinatie met het piano- en gitaarspel en de drums en strijkers een emotioneel slot. De laatste klanken vormen zich echter met de instrumentale afsluiter Ascendant Here On…, waar het pianospel ons in diepe ontroering doet achter laten met het tekstuele slot: But I’m feeling kind of drowsy now, so I’ll finish this tomorrow.

Wilson’s vertaling van het indrukwekkende verhaal van de vrouwelijke hoofdpersoon naar de muzikale en tekstuele diepte van het album toe is ijzingwekkend sterk gedaan. De verschillende passages uit haar leven worden met behulp van ontspannen pianoklanken tot aan hevige gitaarriffs en drums van de bijpassende emotionele waarde voorzien. Het zijn niet alleen de muzikale keuzes, maar zeker ook de krachtige productie en het oog voor details die van het album een absoluut meesterwerk maken. Het ultieme vakmanschap van Wilson weet zich de gevoelens van de luisteraar eigen te maken en ruim een uur te fascineren, emotioneren en te choqueren in het verhaal en zijn visie op de hedendaagse wereld. De verschillende muzikanten vullen de nummers perfect in, met doordachte solo’s in het samenzijn van de vele melodielagen. Steven Wilson levert hiermee een meeslepend en hoogwaardig kwaliteitsalbum af, dat niet alleen tot het beste van dit jaar en het huidige decennium behoort, maar zeker ook tot de absolute top van de deze eeuw.

Afkomstig van Platendraaier.

Verzamelalbum met veel werk van zowel The Police als Sting. Wat al aangegeven is, is dat er een aantal mindere nummers op staan van Sting die duidelijk het verschil tussen Sting als solo artiest en The Police als band verklaren. "Let Your Soul Be Your Pilot" en " If You Love Somebody Set Them Free" hadden er van mij betreft niet op te hoeven staan. Al helemaal niet te beginnen over de overbodige Puff Daddy remix van "Roxanne". Daarnaast is er nog genoeg werk te vinden op dit album waardoor het toch weer lekker wegluisterd. Niet het beste verzamelalbum maar wel één van de weinige met het materiaal van zowel Sting als The police.

3,5

Een mooi album maar minder sterk dan de later verschenen albums Grave New World en Bursting at the Seams. Uiteraard zit er wel weer een goede drive in die met vele instrumenten wordt ondersteund. De vrolijke tonen worden door Dave en Tony met opgewekte zang bijgezet. Het album zelf vind ik qua sound wat minder afwisselend waardoor sommige nummer een beetje wegvallen. Maar zeker geen onaangename plaat om naar te luisteren. Ik ga vrolijk door met ontdekken van muziek van deze band.

In 2014 was het de Amerikaanse muzikant Sturgill Simpson die met zijn tweede soloalbum Metamodern Sounds in Country Music de muziek van de country herdefinieerde. Zijn levenslessen bracht hij naar voren in fraai gestructureerde nummers, waarbij country legendes als Merle Haggard en Marty Robbins doorschemerde in zijn muziek. Alhoewel zijn leven in de tijd dat hij bij de Amerikaanse marine zat en enkele jaren bij een spoorwegmaatschappij werkte verre van op rolletjes verliep brachten juist de ervaringen uit deze tijd zijn country songs meer diepgang toe. Op zijn derde album A Sailor’s Guide to Earth richt hij zich tot zijn 2 jaar oude zoon, waar zijn verhalende brieven als zeevaarder het proces van opgroeien ondersteunen. Voor de muzikale ondersteuning kiest hij voor een combinatie van de Nashville country, New Orleans funk, Mississippi blues en de Memphis soul, mede gevormd door de hoornsectie van de Dap-Kings.

Welcome to Earth (Pollywog) opent het album met de geluiden van zeemeeuwen die boven de haven rondcirkelen, voordat de matroos definitief zijn thuis verlaat. De synths drijven de boot de zee op, waar het pianospel de ontroering in kaart brengt. Simpson richt zich tot zijn zoon wanneer de strijkers aanzwellen. In de klanken van de pedal steel gitaar doemt de metafoor op die de matroos is voor een muzikant. Allebei lang weg van familie en met pijn in het hart de dagen missend dat de kinderen opgroeien. Wanneer de Dap-Kings hun intrede doen wordt de country ondersteund door de soulvolle klanken van de blazers. De trombone van Clark Gayton, trompet van David Guy en saxofoon van Ian Hendrickson-Smit brengen de funk in het breed opgezette muzikale geheel. De ruige zee legt de depressies bloot waar de zeelui mee te maken krijgen. Het atmosferische geheel van Breakers Roar wordt aangevoerd met de roepen van zeemeeuwen en het ontroerende gitaarspel. Simpson draagt zijn emoties als nooit te voren, verder wegdrijvend van zijn rauwe stemgeluid. De cello’s en violen brengen de liefde in vervoering en laten Simpson wegzakken in de door hemzelf gecreëerde droomwereld. Wanneer de matrozenliederen naar de oppervlakte komen wordt op Keep It Between the Lines het roer direct omgegooid naar de funk en soul van de Dap-Kings. Sturgill’s levenslessen voert hij door naar de raad die hij zijn zoon geeft. De fouten uit zijn leven brengt hij in wijze woorden, ondersteund door het fraaie orgelspel van bandlid Robert Emmett. De Dap-Kings dragen de muziek in de klanken van blazers, waarbij de gitaren voor de onderliggende laag uit de countrymuziek zorgen. Zo vader, zo zoon gaat voor Simpson niet op en met raad en daad probeert hij zijn zoon van het verkeerde pad af te houden.

De country weet zich dieper in de muziek te nestelen wanneer Simpson zijn tijd bij de marine laat doorschemeren in Sea Stories. Als nieuweling bij de marine werd zijn leven hem ontnomen door de beperkte vrijheid en het gebrek aan zeggenschap. De progressie van de country klinkt door in het samenkomen van de pedal steel gitaar, piano en Simpson’s 12-string gitaar. Voor de verhalen die hij verteld als zeeman mag zijn zoon dan nog iets te jong zijn, maar de herinneringen hebben hem gevormd tot wie hij is geworden. De Aziatische havensteden verlatend brengt Sturgill met In Bloom een ode aan Nirvana’s Kurt Cobain. Het nummer past in zijn context binnen het verhaal van de zeevaarder en wordt op wonderlijke wijze tot een countrysong omgebogen. De Wurlitzer piano laat in combinatie met het gitaarspel de emoties loskomen, waar zijn toevoeging van To Love Someone de hardheid als kwade jongeman laat varen. De blazers voeren het nummer nieuwe wegen in, om te eindigen in de klanken van de havens. Met Brace For Impact (Live A Little) laat Simpson je bewust worden van de korte tijd die we op aarde doorbrengen. De pulserende basslijn van van Kevin Black laat het bluesy nummer tot groei komen. De pijn van het bestaan vloeit door in zijn rauwe zang, waar Laur Joamets de gitaarklanken de lucht in zweept. Het genieten van de momenten op deze aardbol vinden de weg naar Simpson en voeren de klanken van orgels, synths en gitaren verder door het jammende geheel heen.

Southern soul weegt bezwerend over All Around You heen. De strijkers weten in combinatie met gitaren de liefde van een god in het bestaan te laten komen. De pijn en twijfels uit het leven worden door Simpson aan zijn zoon gebracht, met de boodschap dat de liefde tussen de mensen overwint. Wanneer de saxofoonklanken door de lucht schallen zorgen de orgelklanken voor de onderhoudende klankstructuur. Voor Oh Sarah moeten we even terug in de tijd naar Simpson’s dagen in de band Sunday Valley. Op deze bewerkte versie richt hij zich tot zijn vrouw. De duistere klanken van de strijkers en het trage drumritme brengen de angsten en twijfels van Sturgill in beeld. De moeilijke tijden uit zijn bandverleden zijn inmiddels vervangen door het succes van zijn solocarrière, maar de twijfels over het verloop van zijn leven blijven aanwezig. De zoete klanken weten in Simpson’s zang tot ware emoties te komen en laten de moeilijke beslissingen overspoelen door de liefde. Op het slotstuk Call to Arms brengt Simpson zijn woede over het oorlogsterreur. Wanneer de klanken van de havens langzaam wegebben dragen de keyboards de voortdenderende drones en helicopters over verwoeste steden. In de ruige klanken van de bluesrock komt het anti-oorlogs nummer tot stand, waarbij zijn woede tot diep in zijn zang geworteld zit. Het nieuws dat wordt overspoelt door terreur van kansloze missies. Het swingende geheel komt tot een explosie van muzikaal geweld, met opzwepend pianospel, vuile gitaarklanken en krachtig blaaswerk. Simpson sluit het album aan zijn zoon af met zijn afkeur van geweld en onuitputtelijke oorlogskrachten.

Op A Sailor’s Guide to Earth stuurt Sturgill Simpson verschillende briefkaarten met levenswijsheden aan zijn zoon. De muzikale verpakking loopt daarbij uiteen van het emotierijke klankenspel van de country, het swingende van de soul en funk en zijn uitingen van pijn en verdriet in de blues. Juist deze combinatie geeft de teksten meer diepgang en ondersteund de boodschappen die hij tijdens het toeren als muzikant aan zijn zoon verstuurd. Het is de roep naar vrijheid en liefde die hij als bandleider overwint en verwerkt in zijn energieke en klankrijke nummers. Sturgill Simpson vaart daarbij zijn eigen route en laat zijn ontdekkingen en ervaringen na in de fraaiste briefkaarten die je, je als zoon maar kunt wensen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Begin jaren negentig vonden er veel muzikale veranderingen plaats in het Engelse muziekcircuit, met als voorloper in de Britpop de band Suede. Hun tweede album Dog Man Star uit 1994 bracht de wereld van drugsverslavingen, intimiteit en vervreemding angstaanjagend dichtbij, verpakt in de poëtische teksten van Brett Anderson en de experimentele georkestreerde en scherpe klanken van de vijfkoppige band. Verval en persoonlijke problemen bleken de band en muziek geen goed te doen, maar met Bloodsports maakten ze in 2013 een meer dan verdienstelijke comeback. Het zevende album Night Thoughts is meer dan tevoren gericht op een overkoepelend verhaal, neergezet in de muzikale art rock vorm en ondersteunt door een film van regisseur Roger Sergeant. Een familietragedie die niet alleen van grote invloed is op het ouderlijk liefdespaar, maar ook met verraad, romantiek, depressies en pijn het menselijke leven op de kaart zet. Geen onbekend terrein voor Suede, maar wel een album die zowel de successen van Dog Man Star en Coming Up in tekstuele en muzikale sferen onder de aandacht brengt.

Het muzikale verhaal opent met de klanken van strijkers en synths op When You Are Young. De jeugdjaren vliegen voorbij wanneer de gitaarklanken van Richard Oakes zich binnendringen en ondersteuning vinden in de drums van Simon Gilbert. Een liefdesspel die zich door de jaren heen ontwikkeld en een aangeslagen Brett Anderson toont. Een ouder die terugblikt op het verleden en het kind zijn, gepaard met de jeugdige onbezorgdheid. De muzikale lijn zet zich voort in het verlangende aspect van de jeugd met Outsiders. Een melodieuze gitaarriff zoekt de verbinding met de ritmische gitaar van Neil Codling. Anderson zoekt het verlangen van de mens op in het verslavende aspect naar meer. De liefde die overwint wanneer de twee hoofdpersonen elkaar vinden en zich buitengesloten voelen van de wereld. Een vol geluid voert de gitaren, synths en drums de lucht in. De melodielijn vindt de doorgang naar No Tomorrow, een door gitaarriffs en trauma’s ontwikkelend nummer. Het verdriet van de niet gegrepen kansen en passerende jaren worden verdreven door het aanstekelijke gitaarspel en de toegankelijke muzikale weg. De ontroerende klanken van Pale Snow doen de personages ontwaken in de huidige tijd, waarin de angst van het verlies van hun kinderen zich langzaam opbouwt. Veranderingen brengen de toekomst in het daglicht wanneer de klanken van de synths aanzwellen.

I Don’t Know How to Reach You zet de muzikale weg voort, gesteund door een herhalende basriff en diverse lagen aan gitaarklanken. De vader bevindt zich in het nummer in de situatie waarin het niet meer lukt zijn geliefde zoon te bereiken. De gedachten voeren zich naar de dingen die hij misschien fout heeft gedaan. De gitaarsolo van Richard Oakes brengt de pijn die de persoon voelt tot diep in de muzikale stroming. Op alle manieren probeert hij contact te maken, maar het hoofdstuk is afgelopen en het boek lijkt zich te sluiten. Emotioneel aangeslagen zoekt Anderson zijn weg door de aanzwellende drums en gitaarklanken. Pijn en frustratie maken het vaderfiguur machteloos en slaan een gat in zijn zelfvertrouwen. Met What I’m Trying to Tell You slaat Suede een wat langzamer pad in. De onzekerheid van het ouderschap doet de persoon zich afvragen of de kinderen nog wel veilig zijn. Verlies en pijn maken zich eigen van de ouder, terwijl de waanvoorstellingen de persoon uit de slaap houden. De klanken van Dog Man Start herrijzen wanneer de muziek van Tightrope zich aandoet. Verlangen naar de liefde doet de man wegglijden van het koord en wegvallen in depressies. De gitaren voeren zich op volle kracht door de pijn van het verlies van geliefden heen. De stilte sleept zich voort wanneer de mannelijke hoofdpersoon er niet meer kan zijn, maar de kinderen en vrouw zich vastklampen aan zijn kunnen. Learning to Be doet de kinderstemmen terugkeren en opent zich als een filmisch verhaal. De oplopende geluidseffecten en het intrigerende pianospel van Codling spelen in op de emoties van de luisteraar. De liefde die opnieuw een weg vindt, maar door onzekerheid geen plek krijgt in het bestaan.

De nostalgie slaat terug bij de gitaarriff van Like Kids, een catchy en wild nummer. Wild in de zin van de herinneringen die zich verbinden aan de onbezorgde jeugdjaren, waarin alles nog mogelijk was en niemand je tegenhield. Catchy zijn de diverse gitaarriffs die telkens weer terugkeren en het nummer in combinatie met de drums een toegankelijk en melodieus karakter geven. De wanhoop keert echter terug met I Can’t Give Her What She Wants, wanneer een ruis van het verleden voorbij waait. Geweld doet Brett Anderson diep de emoties in duwen, hoog in klank en met uithalen van pijn en verdriet. Het meest ontroerende en bedachtzame nummer van het album, mede door het aangrijpende gitaarspel van Richard Oakes en de klanken van de percussie door Simon Gilbert. When You Were Young komt als tegenhanger opzetten van When You Are Young, nu vanuit de huidige tijd, met opnieuw het meeslepende orkestrale strijkersspel. De piano die de man in het nu laat kijken naar de depressies en verdriet die zich meester van hem hebben gemaakt en de onbezorgdheid waarmee zijn vroegere jaren gepaard gingen. Het pianospel en de wegebbende stemmen openen slotstuk The Fur & the Feathers. De romantiek keert terug wanneer zelfs de diepgaande frustraties en depressies tot het verleden behoren en het begrip voor elkaar weer gevonden wordt. De angst die nog niet verdwenen is en zich door de inkomende drums en rekkende gitaarklanken van emotionele waarde laat voorzien. Wanneer het muzikale pad langzaam een uitweg vindt blijven we met de vraag zitten of er nog enig perspectief is in een gelukkige toekomst.

Night Thoughts ontwikkeld zich langzaam in meeslepende muzikale herhalingen en de kwetsbare gevoelens van het ouderschap. De persoonlijke misstappen van het verleden van de bandleden worden verwerkt in kwetsbare passages en een aangrijpende muzikale samenhang. De muzikale paden mogen dan al eerder betreden zijn door Suede, in de samenstelling op het album voelt het meer als tevoren aan als een eenheid. Brett Anderson weet als vader zijn persoonlijke ervaringen te vertalen naar de vragen die bezorgde ouders op het levenspad tegenkomen. Niet alleen het verhaal ontwikkeld zich op intrigerende wijze, ook de muzikale structuren, zowel in de georkestreerde als gitaarrijke melodielijnen, ontwikkelen zich tot een aangrijpend geheel. De nachten dat bezorgde ouders wakker zullen liggen behoren met dit album niet tot het verleden, maar Suede laat zien dat niemand alleen staat in de vragen die ons in het leven passeren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De singer-songwriter en multi-instrumentalist Sufjan Stevens kennen we van zijn succesvolle soloplaten Illinois en Seven Swans. Inmiddels is hij afgestapt van het idee om alle Amerikaanse staten van een album te voorzien. Vijf jaar na het elektronisch getinte album The Age of Adz stapt hij met Carrie & Lowell weer terug naar zijn succesvolle indie folk muziek. Geïnspireerd door de dood van zijn moeder Carrie keert hij terug naar zijn jeugd, waar ook stiefvader Lowell onderdeel van uitmaakte.

Met opener Death with Dignity pakt Stevens gelijk naar zijn rustgevende muziek. Terwijl het water voortkabbelt trekken schaduwen aan ons voorbij. De zon breekt door op de klanken van een tokkelende gitaar. Op Should Have Known Better vervolgen we Stevens zijn weg door de jeugdjaren. Achtergelaten in de videotheek en zoekend naar zijn vrijheid. Het verleden kan niet veranderd worden en wat de toekomst ook brengen mogen blijf sterk in je schoenen staan. De verlichtende klanken maken het geheel nog zoeter. All of Me Wants All of You zet het verleden opnieuw in de aandacht. Zijn gelovige inslagen worden in de afsluitende kerkklanken naar voren gehaald. Drawn to the Blood opent sneller dan voorheen en blijkt met zijn volumewisselingen een boeiend geheel. Terwijl de wekker ons wakker schudt kijkt Stevens terug op het verlies van zijn moeder. Waarvoor moest dit hem overkomen? vragen we ons af terwijl de indringende klanken steeds meer aanzwellen.

I’m drawn to the blood
the flight of a one winged dove
how, how did this happen
how, how did this happen

De zoete klanken vervolgen zijn weg in het nummer Eugene. Een klein intiem nummer waarop hij verschillende jeugdige gebeurtenissen beschrijft. De warmte van zijn moeder bleek altijd dichtbij terwijl Sufjan het heilige water over zijn hoofdje voelde lopen. De gure tonen vormen met de warme keyboardklanken het begin van het prachtige Fourth of July. Het emotionele nummer is schitterend in al zijn vormen. Met zijn poëtische teksten beschrijft hij gedetailleerd de dood van zijn moeder. De hoge stem van Sufjan sleept je mee in een wereld waar de zon maar niet weet door te breken. De gevreesde dood komen we allemaal tegen en afscheid nemen is dan al te laat. The Only Thing pakt de muzikale draad van voorheen weer op. De teksten worden gestructureerder terwijl het muzikaal gezien een herhalende opdracht lijkt te woorden. De kracht van Sufjan blijkt meer dan eens in het tekstuele gedeelte te liggen. De klanken van de banjo vermengen zich halverwege met de grauwe gitaarklanken.

I want to save you from your sorrow
the only reason why I continue at all
faith in reason, I wasted my life playing dumb
signs and wonders, sea lion caves in the dark
blind faith, god’s grace, nothing else left to impart

In het titelnummer Carrie & Lowell zien we zijn ouders voorbij komen, terwijl de muzikale klanken steeds zonniger worden. De banjo die vermengt wordt met enige elektronische klanken brengt de nodige muzikale afwisseling voort. De simpele muzikale inslag op John My Beloved laat je de focus op de bezongen teksten van Sufjan houden. Een tekstueel sterk nummer dat je dieper in de emoties sleurt van vriendschap en verloren helden. Op het korte No Shade in the Shadow of the Cross zakt Stevens steeds verder weg in emoties die hem de depressiviteit in sleuren. Afsluiter Blue Bucket of Gold bouwt zich opnieuw op met de klanken van het keyboard. Een passende afsluiter die in al zijn eenvoud toch stevig weet binnen te dringen.

Sufjan is terug met de muzikale stijl waarmee hij op zijn sterkst is, ingetogen liedjes die boordevol emotionele uitingen staan. Qua muzikale omlijsting is het draadje soms iets te dun, maar hij weet de focus goed op zijn teksten te houden. De zonnige klanken krijgen moeilijk de overhand in de terugkijk op zijn verleden en het verlies van zijn moeder. De zoete stem van Stevens kom daarbij af en toe te overvloedig naar voren. Ondanks dat Sufjan het rechte pad weer heeft gevonden is hij niet in staat zijn muzikale hoogtepunten uit het verleden te overtreffen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.