Erg lekkere mix van postpunk en noiserock. Denk aan The Fall meets Sonic Youth. "To the point", zo is deze plaat het beste te beschrijven. Korte knallende nummers, die worden aangedreven door de op hol geslagen Keith Moon-achtige drums, waarover de gruizige gitaar en bas hun werk doen. Zanger Paul Resende is een verhaal apart. Zijn praat-zang a la Mark E. Smith klinkt zeer cool, overtuigend en, daar is volgens mij alleen een Engelse term voor, snotty.

De eerste drie nummers hakken er ongenadig hard maar weinig gevarieerd in, maar dit zorgt wel voor een hypnotiserende drive. "City Of Glass" neemt het gas wat terug. De sfeer in dit nummer is erg claustrofobisch, paranoide bijna. "At The Lodge" en "May B 1 Day" zitten in hetzelfde straatje. Is het dan allemaal zwartgalligheid troef? Nee, want ik heb het idee dat de tong flink in de wang is gestoken en in het midden van de plaat staan zowaar twee poppy nummers, "Belgravia" en "Sink Venice" die worden voorzien van passende achtergrondzang van de gitariste.

Dit is de eerste van de twee platen van Ikara Colt. Reeds bij het uitkomen van deze plaat kondigden ze aan om na de tweede plaat uit elkaar te gaan, om het allemaal fris te houden. Erg cool, maar wel jammer want opvolger "Modern Apprentice" is net zo leuk. Tot welke dingen Ikara Colt nog in staat zou zijn geweest zullen we nooit te weten komen.

Getypt in de top 100 van...:

Nu-wave is een verschijnsel dat nooit meer lijkt op te houden: er grijpen al langer bands terug naar de jaren 80 dan dat de jaren 80 geduurd hebben. Het houdt echt nooit meer op, vrees ik. In dit genre is er maar 1 plaat die er echt voor mij doet en dat is deze. Het zit allemaal verdomd ingenieus in elkaar. De loopjes, de baspartijen, bijna alles is downstroke (naar beneden slaan op de gitaar) en dat zorgt voor dat elk nummer heel dwingend 1234 1234 in je hoofd wordt gestampt en zie het er dan nog maar eens uit te krijgen. Dit is een plaat die ik kan dromen. De band put duidelijk uit de Newyorkse vijver van bands als Television, en dat doen ze goed. Het gemiddelde niveau van de nummers is heel hoog; hier geen missers. PDA benadert perfectie, en het outro is één van de mooiste stukjes muziek die ik ken.

Persoonlijke ervaring met Interpol: ooit speelde ik in een band en wij speelden op het bijpodium van het Metropolis-festival in Rotterdam. Hoofdact was Interpol, die net booming waren na het uitkomen van deze plaat. Iedereen in mijn band was grote fan, we luisterden continue naar deze plaat en onze speelstijl was helemaal aan het veranderen door de invloed hiervan. Op het festival zouden wij onze helden wel even ontmoeten. Na lang backstage te hebben rondgelopen stonden ze daar met zijn vieren: allen onberipselijk strak ik het pak, zonnebrillen op, glazen rode wijn sierlijk in de hand. De bassist droeg een pistoolgordel, waarvan niet helemaal duidelijk was wat er in zat. Zijn stonden daar zo ongelofelijk ongenaakbaar te zijn, ver verheven boven de rest van het artiestenplebs, dat wij niet, maar niemand anders ook, hun durfde aan te spreken. Achteraf natuurlijk spijt, waarom nou niet, het zijn ook gewoon mensen, maar op dat moment was dat gewoon zo met die knulletjes van een jaar of 23.

Aangekruist als favoriet:
1. PDA
2. Obstacle 1
3. Leif Erikson