Geschreven in de album Top 100 van...:

En het is nog steeds de beste plaat van Will. Ik ken geen plaat die zó wankel en zó vals is en tegelijk zo onaards mooi. Elke feitelijke beschrijving doet deze plaat te kort, want wat je los van elkaar hoort is een spartaans en kaal geluid (wederom Albini), onvaste muzikanten die er net iets te vaak naast zitten en een vals zingend heerschap wiens stem erg vaak overslaat. Maar samen werkt het... en hoe! Er staan zelfs twee hele bekende en veel gecoverde nummers op: The Brute Choir en New Partner. Mijn persoonlijke favorieten zijn dan weer het openings- en slotnummer. More Brother Rides gaat werkelijk helemaal nergens naartoe maar zoals vaak is hier de reis leuker dan de bestemming. Old Jerusalem is één van de twee akoestische solonummers en blinkt uit in ontwapenende eenvoud.

Aangekruist als favoriet:
1. More Brother Rides
2. Old Jerusalem

Het bonusmateriaal hier laat zien dat de band feilloos het beste materiaal er uit heeft weten te pikken voor wat later Wowee Zowee werd. Blijkbaar was er tijdens de sessies een shitload aan materiaal opgenomen (de laatste 4 nummers zijn een Peel-sessie, de rest zijn leftovers). Een deel is nog opgenomen met oospronkelijke drummer Gary Young, die in de loop van de sessies uit de band werd gezet wegens zijn alcoholprobleem en werd vervangen door Steve West.

Heel veel memorabels is er dus niet te vinden tussen het bonusmateriaal. Strings of Nashville en Fucking Righteous zijn aardig nummers. Flux = Rad, Grounded, Kennel District en Pueblo (Beach Boys) zijn stuk voor stuk wel sterk en later gebruikt op Wowee Zowee, De rest varieert tussen schetsen en uitgewerkte nummers die helaas de meeste tijd wat lamlendig (en niet landerig klinken). Alleen voor de die-hards dus!

De reissues van de Pavement-platen (die van Terror Twilight moet nog verschijnen) zijn stuk voor stuk schitterende uitgaven die uitblinken door waardering voor de artiest en compleetheid. Veel bonusmateriaal en boekjes voorzien van liner-notes door de bandleden zelf.

Het bonusmateriaal van Slanted And Enchanted bestaat uit restmateriaal van de opnamen (track 15 t/m 20), waarvan vooral Baptist Blacktick eruit springt. Een lekker energiek en fel nummer, waarvan ik vermoed dat het om deze redenen niet de plaat heeft gehaald.

Track 21 t/ 24 is de eerste Peel-sessie van de band. Leuk is dat ze op Here na niet eerder verschenen nummers spelen waarvan vooral Secret Knowledge of Backroads erg fijn is. Een mooi atmosferisch liedje voorzien van een tingelend speelgoedpianootje. De rockende versie van Here doet het nummer nou niet echt recht aan.

Track 25 t/m 28 is de sterke Watery, Domestic EP waarvan Frontwards geheel terecht is opgenomen op de recente best-of verzamelaar. 29 t/m 31 zijn restnummers uit deze EP-sessies en doen nauwelijks onder voor het hoofdmateriaal.

32 t/m 35 is de tweede Peel-sessie, die vermakelijk is maar weinig memorabels oplevert.

36 t/m 48 bestaat uit opnamen van een concert in de Brixtom Academy in Londen, 14 december 1992. Natuurlijk worden vooral nummers uit Slanted And Enchanted gespeeld in een iets hogere versnelling, en die klinken als een klok. Deze worden aangevuld met Frontwards en de beste nummers uit de vóór SAE verschenen EP's: Box Elder van Stay Tracks en [Markeer als favoriete track] Angel Carver Blues / Mellow Jazz Docent en Home van Perfect Sound Forever. Alleen Baby Yeah kan ik niet thuisbrengen.

Geweldige reissue van de klassieker, en bij de platen hierna gingen de kluizen met geweldig restmateriaal helemaal open!

Alleraardigst plaatje, waarschijnlijk de beste van Pixies 2.0.

Maar dit was wel de band met de meest perfecte discografie ever, ouwe. Vier keer in de roos. De discografie waaraan alleen maar afbreuk kan worden gedaan. En dat gebeurt nu gewoon. Indie Cindy: mwoah. Head Carrier: meh. Deze: goed, vergeleken met die twee.

Maar zelfs als je deze naast de meest relaxte 1.0-plaat legt (Bossanova), is het verschil evident. 100x minder venijn. En dat is toch de kurk waarop Pixies moeten drijven. Ik hoor één nummer dat voor mij voldoet: St. Nazaire. De rest is veel te keurig. Nog een paar sterke nummers, waar te weinig mee wordt gedaan, en een handvol weinig zeggende. De plaat gaat ook nog eens uit als een nachtkaars.

Ik hoor bij die groep nare fans die denken dat ze een band bezitten. Alsof de Francis en co. niet gewoon de gemeentebelasting hoeven te betalen. En vanuit dat standpunt zeg ik: maak het nou niet erger jongens. Waar ben je mee bezig... Stop deze bezoedeling van je erfenis!

Getypt in de album top 100 van...:

Lang was Surfer Rosa mijn favoriete Pixies-plaat, maar uiteindelijk ben ik toch gevallen voor de allemansvriend Doolittle, vooral omdat ik vind dat een net iets meer shiny productie ze beter staat dan het rauwe Albini-geluid van dat debuut. Maar was betekent shiny in dit verband, Black Francis/Frank Black staat nog steeds te gillen als een speenvarken terwijl Joey Santiago een gitaarsolo bestaand uit één snerpende noot uit zijn instrument martelt. Als je dit aan 100 mensen op straat lopen rennen er 98 gillend weg, vind één het goed en de laatste wil een sigaret bietsen.
Debaser en Monkey Gone to Heaven zijn natuurlijk de onverwoestbare klassiekers, en mijn favoriete Pixies-nummer ooit staat helemaal aan het einde: Gouge Away. Tussen de rest veel heerlijke pakkende weirdness, zowel muzikaal als tekstueel, met een enorme (There Goes My) gun-factor en hoog verslavingsgehalte, nog steeds.

Aangekruist als favoriet:
1. Gouge Away
2. Wave Of Mutilation
3. Monkey Gone to Heaven