Wat een hosanna allemaal bij een plaat die mij erg tegenvalt. Dat een band zich ontwikkelt is lovenswaardig, maar het kan ook verkeerd uitpakken. Dat is hier dus duidelijk gebeurd. Oathbreaker volgt Deafheaven in de blackmetal/postrock crossover maar verliest zichzelf in ambitie en overbodig lange en saaie nummers. Vergeleken met de vorige platen (flauw, ik weet het) komt het allemaal krachteloos over. Te veel cleane zang ook, niet het sterkste punt van de zangeres.
Af en toe hoor ik ook echt tenenkrommende passages, zoals de laatste minuut van Second Son Of R. Zowel in het nummer als in de videoclip (zangeres ligt in een koddig stoeipakje te kronkelen op de grond en poogt getormenteerd over te komen), wat een middelbare school-niveau.

Geschreven in de top 100 van...:

Om is het duo Al Cisneros (o.a. Sleep) en Emil Amos (o.a. Grails) die met hun respectievelijk bas en drum bezwerende nummers maken die doorgaans in het genre "stoner" worden geplaatst. Nu ben ik zo nuchter als een kalf maar ik vind dit toch wel heel lekker hoor! Op Advaitic Songs (wikipedia: "Dvaita betekent dualiteit en de letter 'a' geeft in het Sanskriet een ontkenning aan. Daarom is advaita dus letterlijk 'niet dualiteit', in normaal Nederlands non-dualiteit") zijn allerlei andere instrumenten zoals cello, fluit, tabla en viool aan hun geluid toegevoegd en het resultaat is een verrassend mooie subtiele plaat vol gewijde sferen die je prima in combinatie met wierook zou kunnen gebruiken als begeleiding voor een doopritueel in de koptische kerk ofzo. En zoals ik dus al bij de plaat schreef: echt iedereen die ik dit laat luisteren vind het goed, dus ga dit vooral ontdekken!

Aangekruist als favoriet:
1. State of Non-Return
2. Gethsemane

God, wat hou ik van deze band. Wars van alles doen ze precies wat ze zelf willen. Ze schieten alle kanten op. Na de overstuurde geluidsstormen van Each One Teach one en Secret Wars volgden de relatief lichtverteerbare indierockplaten The Wedding en Happy New Year. Om vervolgens doodleuk weer verder te gaan met waar men de draad had laten liggen. Preteen Weaponry en Rated O, de eerste twee platen van de Thank Your Parents serie (een concept wat mij overigens nog steeds een mysterie voor mij is), waren al studies in geluid. Maar hier gaat de band nog stukken verder. Vergeet liedjes, die staan er niet op. Deze plaat gaat over texturen, licht en donker, spanning, claustrofobie. Nogmaals: het intrigeert mateloos.