Geschreven in de album top 100 van...:

Electronic meets jazz meets sjamanisme, of zoiets. Bezwerende muziek met fluiten om voorouders op te roepen en over het vuur te springen. Maar gelukkig zonder een greinje new age! Hieronder de associaties die deze plaat bij mij oproept:

Incantation for Inanimate Object is het intro voor deze plaat. Bezwerende stemmen wekken de boel tot leven.
Spinning Dance klinkt vervolgens als het leven zelf: alle kanten op draaiend en je hebt maar te volgen. Een gevorderde derwisj zou hier ook wel wat mee kunnen.
Pass Through the Fire begint met een oost-Afrikaans aandoende melodie. Dit is dan ook het continent waarop de mens zijn oorsprong heeft.
Each Moment Like the First heeft dan weer een kosmische sfeer: Het heelal inturen, dat is wat de mens ook altijd al graag deed. Zit er nou een einde aan of is het onbegrensd? En wat betekent dat?
The Beginning and the End Of the World klinkt groots en glijdend, tektoniek.
Op Thunder Moon Gathering lijkt de boel steeds te versnellen. De mensheid begint de controle over zichzelf kwijt te raken.
Maar de dieren zullen blijven bestaan. Hoe denkt een muis? Is een tarantula wel eens depressief? Het chaotische titelnummer geeft een inkijkje in hun kop.
The Neverending heeft een berustende sfeer. We gaan ooit dood, en dat moet je onder ogen zien.
Go Gladly into The Earth klinkt heel optimistisch. Ga maar: er staat een nieuwe generatie te trappelen. As en stof, enzo.

Aangekruist als favoriet:
1. Each Moment Like the First
2. Thunder Moon Gathering

Getypt in de album top 100 van...:

Na het verscheiden van Dead Kennedys maakte frontman Jello Biafra veel platen in samenwerkingsverband met andere bands. Een gouden ingeving, want zij zijn bijna allemaal heel geslaagd. Dit is mijn favoriet van het stel: een collab met de Canadese punkjazzfunkers van NoMeansNo. Jello en NoMeansNo halen het beste in elkaar naar boven: dit hoort bij beiden tot hun beste werk. Deze plaat is ziedend, klinkt ontzettend rauw, en neemt alles en iedereen op de hak op de kenmerkende bijtend-sarcastische wijze.

Het titel- en openingsnummer is opeens weer ontzettend actueel met de idioot Musk die de hele aarde omringt met zijn lanceersels, waarvan het schroot inmiddels een toekomstige ontsnapping van deze verdoemde planeet akelig in de weg gaat zitten. Biafra heeft af en toe verdomd profetische teksten geschreven. Of is het een gevalletje: als je maar heel veel roept, komt er altijd wel iets van uit?

Jesus Was a Terrorist is een ongenadig fel nummer over TV-evangelisten, een favoriet onderwerp van Biafra. Op al zijn platen nemt hij ze wel in de zeik.
Het muzikaal erg weirde Bruce's Diary lijkt opeens ook weer over een bepaalde techmagnaat te gaan, maar misschien is mijn brein paranoide van levenslang luisteren naar Jello Biafra. Maar kom op: dit klinkt toch verdomd nu?

No one ever sees me
Yet I know all of you
It's sort of like a small town
When your whole lives are on my computer

en

Our goal is perpetual economic victory
We play with you to amuse ourselves
Our motives are personal
Our motives are political
Our motives are sexual

Maar goed.
Bad is het meest rechttoe-rechtaan nummertje, maar is alleszins plezant.
Ride the Flume is een heerlijk snel nummer dat beschrijft hoe tof het wel niet moet zijn geweest om in 1899 de Sanger Flume af te dalen.
Chew is een lange jazzy song over hoe de maatschappij daklozen aan hun lot overlaten. Tot de ratten wraaknemen...
Het ook muzikaal panische Sharks in the Gene Pool waarschuwt voor de gevolgen van genetic engineering.
Afsluiter The Myth Is Real - Lets Eat gaat over de hypocrisie van dubbele moralen en bevat nog een paar heerlijk actuele wijsheden zoals:

Fake patriots say you can't burn the flag
But guess who whines the most
'Bout having to pay taxes to their country
Eat that, Donald.

Aangekruist als favoriet:
1. The Sky Is Falling and I Want My Mommy (Falling Space Junk)
2. Chew

Deze bijzondere plaat verdient wel wat meer aandacht. Jenny Hval is een Noorse zangeres, en het label verraadt al dat hier weinig doorsneemateriaal te verwachten is. De plaat opent met sinistere geluiden en de eerste regel luidt "I arrived in town with an electric toothbrush pressed against my clitoris.”
Daarna ontpoppen zich negen liedjes die laveren tussen traditionele folk, soundscapes (niet voor niets is de plaat geproduceerd door Deathprod), en gothische toestanden. De teksten lijken te zijn geobsedeerd door lichaamsvocht en andere ongemakken. Geen makkelijke plaat, maar vastbijten loont. Pas na meerdere luisterbeurten komt de schoonheid naar boven. Jenny heeft een prachtige folky stem waarmee ze veel varieert. De muziek is een mengeling van akoestische instrumenten met electronica.
Moeilijk te plaatsen dit, maar erg indrukwekkend.

Geschreven in de album top 100 van...

Jessica Moss is de violiste van onder andere A Silver Mt. Zion maar maakt ook mooie solo-platen. Entanglement springt daar voor mij bovenuit. Waar haar andere platen een redelijk omkaderde modern-klassieke basis hebben die je wel meer hoort op het Constellation-label, bouwt zij op Entanglement een kathedraal met gestapelde vioolpartijen, samplers en stemmen. De track Particles, die de hele A-kant van de plaat in beslag neemt, is waanzinnig indrukwekkend. Koud en warm tegelijk. Het begint met een paar elementaire deeltjes die in de centrifuge worden gegooid, waarna de botsingen resulteren in steeds rijkere klanken, die weer wegsterven als de energie op is. Maar dan gaat een hogere macht zich ermee bemoeien: stemmen stapelen zich tot een koor, waarna de track een bijna religieuze lading krijgt. Aan het einde zit ik devoot op mijn knieën terwijl mijn ogen in het licht kijken dat door het raam de donkere kamer instroomt. Inderdaad, zoals op de hoes. Het nummer Fractals is gevierendeeld en klinkt inderdaad als een patroon dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in] dat groeit op het uiteinde van een patroon [zoom in]. Het zou een eeuwigdurende compositie kunnen zijn ware het niet dat zij wordt beperkt door de speelduur van een geluidsdrager.

Aangekruist als favoriet:
1. Particles
2. Fractals (Truth 4)

Getypt in de album top 100 van...

En daar is de volgende Velvet al. John Cale duikt wel vaker op in deze lijst, we zagen hem al als producer en wellicht zien we hem nog een keer terug. Dit is mijn favoriete soloplaat van hem. Een koude poolwind waait op deze plaat, deze zet je zeker niet op om de visite te behagen maar meer om ze huiswaarts te bewegen. Maar het is meer de productie dan de nummers zelf, die op latere live-uitvoeringen een stuk warmer klinken. Ik vind het mooi dat de productie bijdraagt aan de grimmigheid. Cale was hier in zijn privé-leven ver heen en dat klinkt door. en Cale zou Cale niet zijn als er niet een paar hele academische verkenningen tussen de gewone "plebs"-nummers zouden staan. Wat het concept is van Sanctus ben ik nog steeds niet achter, waardoor dit huiveringwekkende stuk blijft intrigeren. Spoken word, doedelzakken, er is genoeg variatie.
(I Keep a) Close Watch is hier de klassieker.

Aangekruist als favoriet:
1. Close Watch
2. Taking Your Life in Your Hands
3. Chinese Envoy

Geschreven in de album top 100 van...:

Als je je in jazz gaat verdiepen kom je vaak al snel deze plaat tegen, die verre van een goede instapper voor het genre is. De rijpingstijd van A Love Supreme was daarom erg lang, maar gaandeweg kon ik er niet onderuit. Wat een meesterlijke plaat. Wat ik heel fijn vind aan A Love Supreme is de compactheid (met een spelduur die korter is dan menig ander Coltrane-nummer), de mate van structuur (grotendeels gecomponeerd i.p.v. improvisatie) en natuurlijk McCoy Tyner. Ik vind de piano binnen de jazz vaak het fijnst om naar te luisteren als dragend instrument, en bij Coltrane staat die bepaald niet op de achtergrond. Gecombineerd dit met de geweldenaar Coltrane pakt dit goddelijk uit en dat was dan ook precies de bedoeling van deze plaat. Monument!

Geschreven in de album top 100 van...:

June of 44 begon als Slint-achtige band maar ontpopte zich op dit album als its veelzijdigers: naast post/math/whatever-rock horen we op dit album ook veel jazzy en dubby dingen, en instrumenten als trompet, bellen, samplers en een typmachine. Maar: het is is wel een vrij afstandelijke plaat, meer voor het hoofd dan voor het hart.
June of 44 is ook een soort all-star band van het obscuurdere soort die bestaat uit Fred Erskine (The Crownhate Ruin, Him), Sean Meadows (The Sonora Pine, Him, Lungfish), Jeff Mueller (Rodan, The Shipping News (Codeine, Rex, Him) en al deze heren gaan we later nog wel terugzien.

Four Great Points is intussen fijn om op te kauwen voor rockliefhebbers van het avontuurlijker soort.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: June of 44 - The Anatomy of Sharks - Deze EP vormt samen met deze de plaat het hoogtepunt van hun oeuvre.

Aangekruist als favoriet:
1. Cut Your Face
2. Does Your Heart Beat Slower

Geweldige plaat, geniale band. Als dubbel-LP (de ene plaat is wit en de andere groen) gekocht op hun concert in Waterfront, Rotterdam, ergens in 2001... de handgeschreven setlist blijkbaar toen ook meegenomen, want die zit in de hoes. Dat concert staat in mijn geheugen gegrift als erg intens, en één van dé concerten waar ik ben geweest. Helaas heb ik hun tweede plaat toen laten liggen... één van de grootste muzikale fouten die ik ooit maakte. Beiden zijn nooit heruitgebracht en ontbreken op de streamingplatforms waardoor je bent aangewezen op youtube. Beiden zijn essentieel en onlopen elkaar weinig in kwaliteit, maar ik heb een lichte voorkeur voor deze die net iets uitgebalanceerder voelt.

Juno is een speciale band. De muziek is heel energiek, maar kent tegelijk veel rust en berusting. De tempo's laveren tussen glaciaal en turbo. De drie gitaren maken het heel dynamisch. Emo, postrock, post-hardcore, het zijn termen die vaak opduiken om de muziek van Juno te beschrijven maar ze dekken allemaal net niet de lading. Juno is Juno. De prima zanger Arlie Carstens (ex-snowboarder en volgens LinkedIn tegenwoordig Global Creative Director, Courvoisier at Beam Suntory, het kan verkeeren) zingt intrigerende teksten, en ik vind de ambitieuze songtitels op de 1 of andere manier een meerwaarde hebben.

Na jaren eindelijk op 5*. This Is the Way It Goes & Goes & Goes.