Deze plaat stond al een hele tijd op mijn "nog te luisteren" lijst en ik ben blij dat ik dat, dankzij jazzalbumvandeweek, nu eindelijk heb gedaan. Wat een fijne plaat! Bij het geconfereer van de vogeltjes in Q&A kan ik een glimlach niet onderdrukken. Het geïmproviseer van Braxton en Rivers (tot nu toe onbekende namen voor mij) is oorstrelend en spoort mij aan om ander werk van deze heren op te zoeken. Het leuke aan deze plaat vindt ik dat het allemaal toch een vrij complexe toestand is, maar het lijkt allemaal zó makkelijk tot stand te komen. Het glijdt er gewoon moeiteloos uit.
Ook de percussie is erg bijzonder, en heb ik op deze manier nog niet in jazz horen toegepast. Zijn er andere platen met dergelijke percussie?
De opname kan mij erg bekoren. De plaat klinkt schitterend, heel open en ruimtelijk. Net alsof je écht in het bos loopt.
Gelijk een 4.5, waarom ook niet... ik voel dat dit een vaste waarde gaat worden.

Getypt in De album Top 100 van...:

Een grote Bowie-fan ben ik niet, maar zijn Berlijn-periode (of eigenlijk iets ruimer, de reeks van Station To Station tot en met Scary Monsters) draai ik graag en Low vind ik geweldig. Heerlijk geflipte plaat met die fragmentarische A-kant en statige, invloedrijke B-kant.

De liedjes op kant A zijn vaak kort, onaf of merkwaardig en daarom heb ik gek genoeg altijd Guided By Voices-associaties bij die nummers.
Speed Of Life zet de toon: deze muziek klinkt erg Europees. De Kraftwerk-invloed is evident, dit moet in 1977 behoorlijk edgy muziek zijn geweest. Ik was toen 4, dus ik weet het niet meer zo goed.
Breaking Glass zit ook weer vol met die lekker schurende synths en lijkt op random plekken te beginnen en te eindigen: voorbij dat je er erg in hebt, maar erg intrigerend. Hetzelfde geldt voor What in the World, waarop heel erg wordt uitgeleeft op de synth: het zit vol flipperkast-achtige bliepjes en bloepjes.
Sound and Vision is het nummer dat iedereen kent: ik vind het één van de beste Bowie-singles. Maar voor een single is het een merkwaardig nummer: de afstandelijke zang begint op de helft van het nummer. Die klink alsof Bowie alleen fysiek aanwezig was. Het nummer wordt dan ook gedragen door de melodieuze gitaarloopjes en bij vlagen disco-achtige bas.
Ook Always Crashing in the Same Car klinkt alsof het uit de vriezer komt en zonder eerst te ontdooien op tape is gekwakt: ijzingwekkend kil, maar toch prachtig.
Be My Wife is een vreemde eend in de bijt, door de bijna gezellige barroom-piano. De videoclip vind ik eng door het uiterlijk van Bowie. Dat ziet er niet best uit jongen! Gelukkig was hij hier al bezig uit een groot coke-dal te klimmen.
A New Career In a New Town sluit kant A af, en is een mooie brug naar de nummers op kant B. De koude oorlog-sfeer kruipt er hier in, om op Warszawa volop aanwezig te zijn, al is dat door de titels van de nummers ook voor een groot deel suggestie. Maar Warszawa klinkt voor mij als grauwe plattenbau in de mist.
Art Decade is een compositie die zo op een Eno-plaat had gepast. Die had dan ook een flinke vinger in de pap op deze plaat. De A is van Ambient, die maakt hij ook graag,
Weeping Wall is een solotrack van Bowie, dit nummer heeft door de percussie een beetje Reich-goes-Orient sfeer ware het niet voor de nerveuze synthesizer die een interessant contrast geeft met het rustieke getingel.
Subterraneans klinkt als een winterse wandeling door Tiergarten: de sneeuw geeft een mooi gedempt effect. Het saxwerk (van Bowie zelf) en de bijna psalm-achtige zang is prachtig.

Aangekruist als favoriet:
1. Always Crashing in the Same Car
2. Subterraneans
3. Sound and Vision

Geschreven in de album top 100 van...:

Nog een notering uit 1994, dit MONSTER van een noiserockalbum. Opgericht door een aantal jazzstudenten met als belangrijkste bandleden Nick Sakes en Blake Fleming (hij dook later op in Mars Volta), mensen die daadwerkelijk een moppie kunnen spelen dus, is dit noiserock met een flinke dosis prog en jazz. Face Of Collapse is hun tweede en laatste plaat. En natuurlijk geproduceerd door usual suspect Steve Albini (R.I.P.).
Absoluut gitzwarte muziek, door de titels en het artwork krijg ik hier seriemoordenaars-associaties bij. Hannibal Lecter-muziek. Liefelijke melodieën ga je hier dus niet vinden, wel veel big ugly chords en grommende vocalen. Toch blijkt er na veel luisterbeurten een soort schoonheid boven de muziek te hangen, een catharsis na alle muzikale marteling die je om de oren hebt gekregen.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Face of Collapse
2. Staring Contest

Ik vind Plastic Surgery Disasters in alle opzichten een vooruitgang op het debuut. Nóg scherpere teksten en meer muzikale inventiviteit. En daarmee het beste Dead Kennedys album.

Na een zakelijke mededeling schiet het album in het allerhoogst mogelijke tempo uit de startblokken met Government Flu. We zitten gelijk in full blast paranoia modus. Check ook het geweldige artwork in het cd-boekje wat hier mooi op aansluit.

Terminal Preppie is een geweldig bijtend nummer. Het brandt studenten (type "jock") tot de grond toe af. My ambition in life is to look good on paper. Kekke ironische trompetjes maken het des te leuker.

Het afwisselend snel-langzame Trust Your Mechanic staat ook al bol van de paranoia, jegens de medische wereld die mensen ziekten aanpraat en er vervolgens rijk mee wordt door die zogenaamd te genezen. Manische drive in de snelle stukken door de roffelende drums.

Well-Paid Scientist gaat over een bepaalde MuMe-user die zwaar overbetaald wordt . Muzikaal één van de hardste nummers op de plaat, het schuim lijkt hier op Jello's lippen te staan.

Een grommende Jello Biafra (hij maakt motorgeluiden) luidt Buzzbomb in. Ook weer een furieus nummer wat handelt over mensen die status onlenen aan hun auto. Dat het slecht afloopt met de hoofdpersoon (zijn auto wordt gemold door de politie) lijkt een staaltje poetic justice.

Forest Fire wordt voorafgegaan door een uitermate grappig introotje waarin iemand, helemaal high van "weird berries", een bosbrand sticht waarop de rijke stinkerds die in de naburige wijk wonen, hun strengbewaakte forten (i that a house or a fortress against the rest of the world?) tot de grond toe zien afbranden. Het is een simpel verhaaltje waarin genadeloos de decadente levensstijl van bepaalde Californërs met de grond toe gelijk wordt gemaakt.

Halloween vind ik het minste nummer van de plaat, maar nog steeds 4 sterren waard. Het energielevel is hier net wat minder dan op de rest van de nummers, en ook de tekst is minder scherp. Volgens mij gaat het over mensen die Halloween het hoogtepunt van het jaar vinden, waar ik me verder niet zo mee kan identificeren.

Winnebago Warrior is dan weer hilarisch. Handelend over burgermannetjes die met hun gezin in de Winnebago (= een auto) gepropt "the great outdoors" in gaan. Muzikaal lijkt het wel een mengseltje van Rawhide en reclamespotjes-muziek. Om de passage
littered camp grounds, folding chairs
Feed Doritos to the bears
Honey, quick get the Polaroid
Lig ik altijd dubbel.

Na al deze ongein komt Riot, met zijn on-punkige speellengte van zes minuten een bijna-epos over de geneugten van rellen, en over nodeloos politiegeweld (zie ook Aslan's post). Muzikaal ook weer erg fijn. De sfeer van de cd wordt ook weer grimmiger vanaf hier.

Bleed For Me is ook een voltreffer. Geschreven in het Reagan-tijdperk maar het zou nog steeds van toepassing kunnen zijn. Zeker nog tot en met Bush. Tekstueel een erg complex nummer. Het lijkt te handelen over de buitenlandse politiek van Amerika, die slechts om olievoorraden veilig stellen draait, maar tegelijk ook over de mensen die tegen dit beleid zijn en door de Secret Police worden verhoord en slecht behandeld. Klinkt allemaal wat overdreven maar de kracht van Biafra's teksten is dat hij met weinig woorden heel veel aan de kaak weet te stellen.

Paranoia, paranoia. Biafra's favoriete thema is ook weer volop aanwezig op I Am the Owl, wat handelt over de het stiekem afluisteren van linksdenkenden door de CIA. You demonstrate against everything we like. Volgens mij voelde Jiafra zich ook flink opgejaagd, wat gezien zijn teksten en kritieken natuurlijk helemaal niet ondenkbeeldig is.

Dead End is opeens verrassend persoonlijk. Het enige nummer op de plaat dat niks aan de kaak stelt, maar het gevoel van verlies van vriendschap en liefde beschrijft. Best deprimerend. Muzikaal vind ik dit niet zo'n boeiend nummer.

De plaat sluit af met Moon Over Marin. Het is het meest melodieuze en toegangkelijke nummer en handelt over milieuvervuilig en een onleefbare toekomst. Best wel weer apocalyptisch.

Ik vind Plastic Surgery Disasters een geniale plaat. Zeer scherpe teksten en muziek, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En vlak ook het erg goede artwork (niet zozeer de cover maar de collages in het cd-boekje) niet uit. In elkaar geknipt en geplakt door Jello Biafra vult het de cd ook echt aan.
Éen nummer dat ik tekstueel iets minder vind (Halloween) en muzikaal (Dead End) gaan mij er niet van weerhouden deze plaat de volle mep toe te kennen.

Favorieten... ik heb Terminal Preppie, Well Paid Scientist en Riot aangekruist maar dat hadden zo ook drie anderen kunnen zijn.

Tot slot nog een paar echte plastic surgery disasters.

Geschreven in de album top 100 van...:

Blackgaze van de bovenste plank. Een mix van black metal en shoegaze dus, die in 2013 insloeg als een atoombom. Ook bij mij. Het geluid van deze band is dan ook redelijk onweerstaanbaar, alleen moet je wel gewend zijn aan metal-vocalen zo blijkt nu ik de reacties op deze plaat eens teruglees. De muziek is gewoonweg prachtig en dynamisch en sensorisch overprikkelend dan wel licht hallucinerend, alsof je te lang tegen de zon hebt ingekeken: alle kegeltjes en staafjes in het rood met een paar herkenbare contouren. Maar dan het audio-equivalent daarvan. U merkt het, het is voor mij te moeilijk om hier iets zinvols over te typen. In plaats daarvan ga hem straks gewoon nog eens opzetten!

Aangekruist als favoriet:
1. Dream House
2. The Pecan Tree

Geschreven in De Album Top 100 van...:


Schreef ik in 2008 en nu, 17 jaar verder, bestaat Deerhoof nog steeds, brengt nog steeds goede platen uit, en sla ik ze nog steeds niet over als ze in Nederland zijn omdat de optredens altijd een feest zijn maar iedereen met een energieboost en een brede glimlach vertrekt.
Deze plaat is me nog steeds het dierbaarst en grijp ik het meest op terug als ik Deerhoof wil draaien. Ontzettend inventieve stuiterpop met drums die een heel eigen logica hebben, venijnige mathrock-gitaren, allerlei elektronische invulling en naieve, kinderlijke zang.

Aangekruist als favoriet:
1. Milk Man
2. Desapareceré
3. Milking

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ten tijde van de hoogtijdagen van White Pony had ik nooit gedacht dat deze band zó goed zou opdrogen:
A) ze waren een nu-metalband en B) ze waren keihard op weg zich naar de kloten te helpen. Op Pukkelpop zag ik, ten tijde van hun gelijknamige plaat, een optreden dat denk ik het slechtste is dat ik ooit zag: Een moddervette Chino Moreno was heel ver heen (kon niet meer op zijn benen staan) en zong de helft niet en keek dan verwilderd voor zich uit, en de rest bleef daar niet ver bij achter. Ze probeerden wel Deftones-nummers te spelen, maar het lukte niet. Gelukkig hebben ze zich op één of andere manier herpakt en in dat tweede leven maakten ze zelfs hun beste plaat. Koi No Yokan klink bright and shiny als het gebouw van Kengo Kuma op de hoes. Deze plaat gaat hard en diep en is ook qua songwriting hun beste. Nu-metal is (godzijdank) allang niet meer van toepassing, dit is duistere rock met wave- en shoegazeinvloeden.

Aangekruist als favoriet:
1. Rosemary
2. Leathers
3. Tempest

Nou, vooralsnog laat Vantage Point me behoorlijk koud. Ook ik ervaar een behoorlijke afstandelijkheid, het lijkt wel alsof er veel te lang aan de plaat is gesleuteld. Ik mis het rauwe en pure. Het lijkt verdorie wel een plaat die door studiomuzikanten is ingespeeld. Ik zit telkens te wachten tot Mauro eens uit de bocht mag vliegen, of tot Tom eens écht intiem durft te worden. Maar dat gebeurt niet, en over de volle lengte hoor ik een band zonder eigen smoel. Ook na vijf luisterbeurten blijft me weinig van de nummers bijstaan, het is een vrij eenvormig gebeuren. Te veel songs zijn op dezelfde manier gesmoord in een bedje van strijkers en synths. Op deze band is vooral het woord "degelijk" van toepassing en dat is wat mij betreft geen positieve omschrijving.

Zonde, want je hoort de vakmanschap en ik geloof zeker dat het Barman en consorten menens is, maar het komt niet over. Waar in de "oude" dEUS (je gaat toch onbewust vergelijken) het geheel meer was dan de som der delen, vind ik dEUS anno 2008 een ietwat anonieme en te gladde band.

Wat een leuke plaat! En geheel onverwacht, omdat dit ook zo'n reunie was waar ik mijn schouders over ophaalde... Maar het lijkt wel een klassieke Dinosaur-plaat! Opgenomen in de oorspronkelike bezetting (JayLouMurph) en met behoud van de wet van behoud van energie zijn een aantal perfecte popsongs (Almost Ready, Crumble, Been There All The Time, What If I Knew) en tranentrekkers (Pick Me Up, It's Me, I Got Lost) op plaat gekwakt. Eigenlijk is alleen Back To Your Heart (gezongen door Lou Barlow) een minder nummer. Het andere Barlow-nummer, Lightning Bulb, is een degelijke indierocker.

Maar een speciale vermelding krijgt We're Not Alone. Wat een aanstekelijk, teder, lief en toch pittig liedje! J klinkt hier bijna verliefd... halverwege de speeltijd lijkt het liedje afgelopen, maar begint dan toch opnieuw om dan nóg aanstekelijker uit de hoek te komen.

Voorlopig 3.5* maar dat zou zo maar eens hoger kunnen worden.

Getypt in de album top 100 van...

Glorieuze gitaarplaat die de wereld opende voor vele navolgelingen, die meestal niet over het melodische en compositorische vernuft van J. Mascis beschikten. Het startschot voor de gouden jaren van de Amerikaanse indierock.

J. Heeft een achilleshiel in het niet goed kunnen doseren van zijn gitaarsolo's maar dat valt binnen de vroege platen nog alleszins binnen de perken. Dit zijn gewoon acht heel ingeneus in je hoofd plakkende popliedjes vol drive, mooie wendingen, tempowisseling, verstopt onder veel distortion en andere gitaareffecten. Poledo is een vroege tapecollage van bassist Lou Barlow, die deze creatieve hobby later veelvuldig op zijn soloplaten zou etaleren. Geinig is de bonuscover van The Cure's Just Like Heaven waarbij ik nog altijd verschrikt maar mijn platenspeler kijk als hij abrupt wordt afgebroken (de tape was op en er was geen budget voor meer. Deze mensen leefden van de hand in de tand...).

Aangekruist als favoriet:
1. The Lung
2. Sludgefeast
3. Little Fury Things

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een instrumentale rockplaat, is het post, is het math, is het avantgarde, het is moeilijk te zeggen. Don Caballero is een band die eigenlijk draait om werelddrummer Damon Ché. Als je goed luistert, draait de muziek om de drumpartijen in plaat van wat het bijna altijd is: dat de drums ondersteunend zijn. De drum is hier een soloinstrument en ik denk dat deze plaat met alleen de drumpartijen nog steeds overeind staat. Maar dan heeft Don Caballero ook nog eens gitarist Ian Williams in de gelederen (misschien kent u hem van Battles, waarin hij later opdook).

Zijn soms Afrikaans aandoende spel bestaat uit syncopatische tokkelnootjes, ik kan het niet anders omschrijven. Een stijl die ik bij niemand anders hoorde, hoogst origineel.
Voorganger Don Caballero 2, deze plaat en opvolger American Don zijn de topplaten uit het oeuvre. De meeste mensen geven de voorkeur aan het hyperactieve DonCab 2, ik vind deze net iets "smoother" (maar dat is bij deze muziek ook maar relatief) en daarmee uitegbalanceerder en tijdlozer. Ik kan eeuwig naar deze plaat blijven luisteren, hij ligt nog steeds om de maand ofzo nog wel een keer op.