Deze plaat wordt vaak onder de noemer post-rock geschaard. Ik kan me daar op zich wel in vinden, maar dit is dan wel de meest opgewekte, springerige postrock die ik ken. Het is hele lieve muziek. De grotendeels instrumentale nummers (met op twee nummers wat gesproken flarden tekst) zitten best complex in elkaar, en het samenspel van drums, bas en gitaar is fenomenaal. Veel cleane, korte, syncopische nootjes en veel gebruik van boventonen. Tot zover de technische talk. Veel belangrijker, de sfeer op deze cd grijpt je bij de keel en trekt je de muziek in.

De sfeer is tegelijk opgewekt en melancholiek. Bitterzoet zou je het kunnen noemen. Als het nodig is nemen ze lekker de tijd om stukken uit te bouwen om een hypnose-achtig effect te bereiken.

De band kwam uit Glasgow maar viel op tragische wijze uit elkaar. De van oorsprong Maleisische bassiste mocht van de autoriteiten niet in Schotland blijven en werd gedwongen het land en daarmee de band te verlaten. De gitarist is daarna Aereogramme begonnen.

Van alle cd's die ik heb staat deze op zekerheid in de top 5 van welke ik het meest draai. Een goed teken.
4.5*

De laatste tijd luister ik steeds meer naar jazz. Ethiopische jazz is echter een grote witte vlek binnen mijn uiterst beperkte kennis van het genre. Volgens het (overigens erg informatieve) CD-boekje is het ook totaal niet te vergelijken met westerse jazz. Getatchew Mekuria schijnt één van de sleutelfiguren binnen de Ethiopische jazz te zijn. Tot voor kort kende ik hem alleen van het nummer "Getatchew" van de de vorige Ex-CD Turn. Nu heeft hij zelfs een volledige plaat met ze gemaakt.

The Ex is mijn favoriete Nederlandse band. Een band die in de loop der jaren alleen maar beter is geworden, en eigenlijk alleen nog maar punk is in haar denkbeelden en houding binnen de muziekindustrie. Op de laatste drie cd's hoorden we een band op de top van haar kunnen af en toe zeer inventieve, originele muziek maken.

De muziek die we op deze cd te horen krijgen is wat je zou verwachten, namelijk een mengsel van gelijke delen Ex en Getatchew Mekuria. En die kruisbestuiving pakt wonderbaarlijk goed uit. Deels live, deels in de studio opgenomen horen we een band en een artiest die elkaar feilloos aanvoelen. Ook al staat de saxofoon centraal, de rollen van beide partijen zijn volstrekt gelijkwaardig. Zowel The Ex als Getatchew stuwen elkaar op, haken op elkaar in en vullen elkaar aan. Alsof ze al jaren samen muziek maken.

Die muziek bestaat uit elf vertolkingen van Ethiopische volksnummers met naar het Engels vertaalde teksten. Strijdliederen, liefdesliederen, oogstliederen, de uitleg staat in het boekje. Getatchew mag 78 jaar oud zijn, maar dat hindert niet dat hij af en toe behoorlijk furieus te keer gaat. De Ethiopische jazz neigt wat mij betreft iets meer naar blues zoals wij die kennen. Maar wel de vieze blues, die hortend en stotend ten gehore wordt gebracht.

Hoogtepunten noemen is eigenlijk niet aan de orde, omdat alle nummers wat mij betreft zeer geslaagd zijn. Toch is er één moment waarbij ik steeds weer opveer: in het eerste nummer "Ethiopia Hagere" wordt in de eerste twee minuten naar een koortsig hoogtepunt gewerkt. De muziek valt dan heel even weg, waarop de zang van G.W. Sok begint en de muziek weer met dezelfde intensiteit invalt. Kippenvel!

Een erg goede samenwerking, die één van de beste cd's van 2006 heeft voortgebracht en ook verassend toegankelijk is, ook volgens de niet- Ex- of jazzliefhebbers die ik hem heb laten horen.
4.5*

Getypt in de album top 100 van...:

Sleazy, groezelige en claustrofobische grotestadsrock. Een zanger die klinkt alsof hij gorgelt met scheermesjes. Twee bassen, één om alles dicht te plamuren en één om iets wat melodie zou kunnen zijn aan te brengen. Een gitaar die er doorheen hakt, en soms wat zwoele keyboards. Dat is de formule van Girls Against Boys die in de jaren 90 met hun plaat House Of GVSB even heel groot dreigden te worden, toen elk platenmaatschappijtje op zoek was naar de volgende Nirvana. Het platenmaatschappijtje in kwestie (Geffen) was natuurlijk weer eens veel te laat want de band had vóór die doorbraakplaat al haar beste werk gemaakt met Venus Luxure N°1 Baby en dit Cruise Yourself, en eenmaal geland in het grote geld kwam men met het vreselijke Freak*On*Ica op de proppen, een geforceerde poging tot hipheid (triphop). Schoenmaker blijf bij je leest en die leest was op deze plaat het scherpst. Op Rateyourmusic krijgt dit de volgende tags: dark, rhythmic, heavy, male vocalist, drugs, nocturnal, sexual, dense, mysterious, cryptic, noisy, sombre, existential, hedonistic, energetic, aggressive, psychedelic, melodic, misanthropic, atmospheric, surreal, eclectic, dissonant, ominous.
Nou, dat dekt de lading wel aardig.

Aangekruist als favoriet:
1. Kill the Sexplayer
2. I Don't Got a Place
3. Psychic Know-How

Deze band werd getipt op de Facebookpagina van Deerhoof. En dat is ook wel een beetje de hoek waar je Glintshake kan plaatsen. Fascinerende plaat dit OESHH MAGZIU! Kaal, speels, soms wat noisy, een geweldige een loeistrakke ritmesectie waarover zangeres/gitariste Ekaterina Shilonosova haar eigengereide ding kan doen. Nummers nemen de tijd om op te bouwen, en ontaarden meestal in dwingende stampers. Opener Скульптура is spartaans, maar blijkt slechts een opmaat te zijn naar de rest van de plaat, waar het af en toe behoorlijk loos gaat. Hoogst origineel! Paar luisterbeurten waren wel nodig om dit op waarde te schatten.

Gewapend met slechts bas, drums en schreeuw weet godheadSilo een moddervette noiserockplaat te maken, die gevarieerd genoeg is om 40 minuten te boeien. Uit een mix van trash, classic rockriffs en absurdistische elementen wordt een inktzwart geheel gebrouwen wat culmineert in het allesverzengende Battle Of the Planets wat klinkt als het binnenste van het zwarte gat in je hoofd waar alle hoop uit is gezogen.... kortom een schitterende luisterervaring.

Op het geweldige Kill Rock Stars label!

De 4.5 en 5* vliegen in het rond alsof het gaat om plaat die gelijkwaardig is aan F♯A♯∞ en Skinny Fists.

Hoewel ik Mladic schitterend vind, overtuigt de rest me minder. Ik vond GYBE altijd de eenzame top van het genre, met een kwaliteit en diepgang die het getingeltangel-opbouw-explosie van de andere postrockbands ver oversteeg. Maar We Drift Like Worried Fire boeit lang niet over de volle lengte en klinkt als een nummer wat iedere doordeweekse postrockband maakt. En Mladic overtuigd eigenlijk ook alleen door de bruutheid (sic). De plaat mist een rode lijn die de anderen wel hadden, en er lijkt een stuk minder tijd aan te zijn besteed.

Maar goed, het is natuurlijk ook niet meer dan een collectie van twee nummers die al live werden gespeeld en twee korte fragmenten. In die zin is het meer een soort verzamelplaat. Ik hoop dat ze nóg een keer de studio in duiken en er een meer thematische plaat uitpersen die iets nieuws toevoegt aan het genre, zoals ze deden en waarvoor ze eeuwige lof zullen ontvangen.

Geschreven in De album Top 100 van...

Hebben anderen ook het idee dat de wereld die we kennen live wordt gedeconstrueerd en dat je niks kan doen? Dat is niet waar, je kan deze plaat draaien en dan heb je er een mooie soundtrack bij. De muziek van GY!BE wordt vaak apocalyptisch genoemd en dat is deels ook wel zo, maar net zo vaak ervaar ik het als "uplifting" (wat is het goede Nederlandse woord? Niet "opgewekt in elk geval, het is geen Son Mieux potverdorie. "Verheffend" misschien?). En dat uplifting, ik kan het momenteel wel even gebruiken.
Voor mij is het duidelijk: dit is de beste Godspeed-plaat, hierna komt een tijdje niks en dan pas hun veelgeroemde Slow Riot for New Zerø Kanada en F♯A♯∞, die me minder raken. Ik weet niet waar dat in zit, want de formule verschilt tussen deze platen niet zo. Maar hier staan de gevonden geluiden het beste in balans met de muziek ofzo.

Gechreven in De album Top 100 van...:

In 1993 had Robert Pollard het zo zwaar. Met Guided By Voices had hij al een aantal platen gemaakt die tot helemaal niks leidden. Hij wilde rockster zijn, maar kon niet ontsnappen aan zijn baan als basisschooldocent en werd geacht familieman te spelen. Pollard zou Pollard niet zijn als hij niet een koffers cassettebandjes vol song-ideeën had liggen, die hij in zijn spaarzame vrije tijd met zijn drankvriendjes in de garage op 4-track had opgenomen. In plaats van die ideeën uit te werken en 'netjes' op te nemen, wat tot dan toe dus tot niks nakkes nada had geleid, koos hij ervoor deze spontane, ruwe opnamen direct op plaat te zetten met als resultaat deze fantastische collage van liedjes en liedjesfragmenten. Pop, psychedelica, progrock en punk (de vier P's) zijn gemixt tot soms mooie en soms eigenaardige liedjes met een enorme gun- en verslavingsfactor.

Tot ieders verbazing en niet in de laatste plaats van Robert Pollard zelf werd deze plaat gigantisch opgepakt en een kleine hype. Dit leidde tot het einde van zijn basisschooldocentcarrière en huwelijk en tot een halve drankverslaving, maar ook tot een eindeloze reeks GVB-platen die tot op de dag van vandaag niet meer is gestagneerd en, hoewel de magie van deze plaat niet vaak meer werd benaderd, nog steeds van hele behoorlijke kwaliteit is en waarop door mannen van gevorderde leeftijd hoorbaar een hoop lol wordt beleefd. Zo wil je toch oud worden?

Aangekruist als favoriet:
1. Hot Freaks
2. Gold Star For Robot Boy
3. Kicker Of Elves
4. Echos Myron

De 21e plaat sinds de "comeback" uit 2012! De productiviteit van Pollard en zijn compagnons is ongekend, en ook gerechtvaardigd door de gemiddeld constante en hoge kwaliteit van de releases. De twee voorgangers van deze plaat zijn zelfs geweldig, en vinden nog steeds regelmatig hun weg naar mijn oren, en dat geldt door de hoeveelheid zeker niet voor alle GBV-platen. Daarom hou ik en grote GBV-playlist bij, waarin alleen de allerbeste liedjes mogen. Desondanks telt de als 126 nummers....

Wat opvalt aan deze plaat zijn de voor GVB-begrippen ellenlange nummers. Een speelduur van 6:18 (Who Wants To Go Hunting) is voor deze band ongekend. Het unique selling point van GVB is altijd het concentreren van de meest prachtige liedjes in weinig tijd geweest. Wat is hier aan de hand?
Op Tremblers and Goggles by Rank laat GBV zich van haar meest proggy kant zien. Meerdere nummers kronkelen alle kanten op, en bestaan uit meerdere stukjes. Deze aanpak vind ik niet altijd even geslaagd. Zo bestaat het einde van Alex Bell uit een prachtige melodie, die wat mij betreft beter op zichtzelf had kunnen staan dan te zijn weggemoffeld aan het einde van dit wat gekunstelde nummer. Dit euvel is typerend voor de hele plaat: geslaagde en minder geslaagde stukken telkens wisselen af, ook binnen nummers, die hierdoor een wat gekunsteld karakter krijgen. Daarnaast lijkt het energieniveau wat lager te zijn deze keer, het klinkt af en toe wat ploeterend, zoals op het vervelende Roosevelts Marching Band. Daarom is dit daarom een plaat die ik hierna niet vaak meer zal luisteren. Van deze plaat zal zelfs niks op de bovengenoemde playlist belanden, ben ik bang. Of misschien Lizard On the Red Brick Wall, het enige nummer dat ik over de hele speelduur sterk vind.

Maar verder heb ik niks dan respect voor Robert Pollard, al een tijdje op pensioengerechtigde leeftijd maar het is duidelijk dat de inspiratiebron in zijn hoofd nooit zal opdrogen en dat hij hiermee doorgaat tot hij neervalt of niet meer kan. Ik hoop op nog vele platen van zijn hand.