Geschreven in de album top 100 van...:

Hallo Venray is al decennia één van Nederlands beste bands. Still going strong, en bijna al hun platen zijn de moeite waard. Dit is hun meest bekende plaat, die leidde tot het Pinkpop-optreden waar we Henk Koorn in visgraatpanty zagen rondhupsen, een onvergetelijk hoogtepunt in de vaderlandse popmuziek. The More I Laugh, the Hornier Due Gets! schiet heen en weer tussen Neil Young en Lou Reed, beide zijn hoorbaar van grote invloed geweest.

The Summer is Gone is een heerlijk achteloos nummertje dat de plaat opent. Vervolgens openbaart de prachtige single Slow Change zich.
Not So Long en Mr. Bigshot hebben een heerlijke Velvet Underground-cadans.
Tuck, the Man is dé HV-klassiekert. Drama en intensiteit, veel Neil Young hier.
Eugene: countryrock met tuba, waarom zit er niet meer tuba in de popmuziek?
Be Someone is een lekkere platte rocker, die in fel contrast staat met de subtiliteit van The Heart and the Soul.
The Road is ongegeneerd vals gezongen countryrock, heerlijk om dan ook zonder gene mee te bleren.
Japanese Cars is een punknummertje dat goed werkt als begeleiding voor als je met visgraatpanty's op Pinkpop gaat rondhupsen.
Las Vegas is de schitterende tearjerker die de plaat mag afsluiten. Hans Dulfer blijkt zowaar prachtig saxofoon te kunnen spelen, waarom deed hij dit niet op zijn eigen platen ?!?!?!?

Aangekruist als favoriet:
1. Las Vegas
2. Slow Change
3. The Heart and the Soul

Wow, wat een ondekking! Totaal geflipte noiserock, met enorme intensiteit gebracht in de allerhoogste versnelling. Hierbij vergeleken klinken die andere Pussy's, Pussy Galore, als een stel makke kleutertjes. Denk aan een kruising tussen Royal Trux' Twin Infinitives en Coltrane's Ascension op 1078 toeren. Erg goede verdere omschrijving van de band op Allmusic

Getypt in de album top 100 van...

In de categorie "ik snap niet waarom niet veel meer mensen dit kennen". Waarom heeft Kid A 2312 stemmen en Cold House 70? Want dat is altijd wat ik denk: dat fans van die plaat hier echt wel wat mee zouden moeten kunnen. Gevoel van vervreemding? Check. Ratelende maar gedempte beats? Check. Neuzelzanger? Check.

Okee, misschien komt het omdat Cold House wel heel erg in de verstikkende sfeer blijft hangen. Weinig hoop en lucht te vinden hier, het klink allemaal heel erg begin januari: het leuke deel van de winter ligt achter je, de lente is nog heel ver weg, alle licht is verdwenen, je hebt geen geld voor een trip naar de zon, en de verwarming is kapot.

Maar het is ook prachtig: je kan je in jezelf opsluiten om eens geconcentreerd te luisteren. De productie is rijk en helder. De aanvulling van de abstracte hiphoppers van cLOUDDEAD op een aantal nummer werken echt heel erg goed. Het enige wat ik op Cold House heb aan te merken is dat hij een beetje frontloaded is: naar het einde toe wordt het wat te eenvormig.

Aangekruist als favoriet:
1. They Removed All Trace That Anything Had Ever Happened Here
2. Branches Bare (feat. cLOUDDEAD)
3. You Show No Emotion at All

Op het eerste gehoor een aardige punkrockplaat met matige zang en redelijke nummers. Maar wat doet dit dan op nummer 9 in mijn top 10? Omdat dit een groeiplaat van het zuiverste water is. Met gemak is dit de CD die ik het meeste draai, en hij verveelt nooit.
Even wat voorgeschiedenis: voormannen Rick Froberg en John Reis zaten ooit in mathrockpioniers Drive Like Jehu. Na het uiteenvallen van deze band had John Reis redelijk veel succes met zijn nieuwe band Rocket From The Crypt.
De heren besloten echter weer samen muziek te willen maken en Hot Snakes werd geboren. Een ritmesectie werd gevonden, en al snel kwam de eerste plaat Automatic Midnight. Deze liet horen dat de nieuwe muziek van de heren veel rechtlijniger en compacter was dan het Drive Like Jehu-werk.

Suicide Invoice is de tweede plaat. Twaalf nummers in drieëndertig minuten; dit is spartaanse muziek. Er wordt geen noot teveel gespeeld en geen nummer duurt langer dan nodig is. De nummers zijn eenvoudig qua structuur maar bezitten zonder uitzondering iets pakkends. Een slimme melodie, een mooi gitaarloopje, een pakkende zanglijn. Langzaam maar zeker nestelen ze zich in je hoofd. Een beetje op de manier zoals The Pixies dat ook konden.

De zang van Rick Froberg is beheerst maniakaal. Het klinkt alsof hij steeds tegen de top van zijn bereik zit, maar tegelijk klinkt er een bepaalde berusting in door. Een vrolijke jongen is het niet. Een stem waar je tegen moet kunnen. Aangenaam om naar te luisteren is het niet echt; behoorlijk intens is het wel.

De nummers zijn zonder uitzondering sterk. Titels als "I Hate The Kids", "Who Died" en "Suicide Invoice" doen een donkere belevingswereld vermoeden. Maar er staan ook lichtere nummers op, zo laten ze in "Why Does It Hurt" horen ook maar gewone jongens met gewoon liefdesverdriet te zijn.

Er verscheen nog een hele aardige derde plaat, Audit In Progress, en en passant zorgden de Hot Snakes ook nog eens voor het beste concert wat ik in 2005 zag (in de bovenzaal van Paradiso). Een gedreven band, de nummers klonken machinaal strak en tegelijk onverbiddelijk swingend. Een op hol geslagen stoomwals. Daarna was de koek helaas op en besloot de band uit elkaar te gaan.

Mijn favoriete Hüsker Dü-plaat, dit Flip Your Wig, waarbij ik zoals bijna altijd de Mould-songs nét wat beter vind dan die van Hart. Kant 1 (Track 1 t/m 7) is één groot punkpop-meebrulfestijn. Elke track is raak. Het verzengende Divide and Conquer is mijn all-time favoriete Dü-nummer. Heel knap nummer met maar één riff en alleen maar coupletten, geen refreinen. En toch verveelt het nooit.

Kant 2 is wat wisselvalliger, maar ook gevarieerder. Find me sleept heel mooi, the Baby song is een flauw tussendoortje, Flexible Flyer t/m Keep Hanging On hebben weer het nivo en tempo van kant 1. The Wit and the Wisdom is een instrumentaal nummer dat de noiserock-kant opgaat. Ik hoor hier wel iets wat als inspiratie zou kunnen hebben gediend voor bands als Dazzling Killmen, maar misschien zoek ik het te ver. Don't Know Yet vind ik een ietwat jammere afsluiter.
2 misser(tje)s op 14, maar bijna over de hele lijn een geweldig sterke plaat.