Getypt in de top 100 van...:


Dit schreef ik in 2006. Anno 2025 kan ik daar aan toevoegen dat deze plaat nog steeds een constante is. Ze is zo gevarieerd als dat maar mogelijk is binnen dit genre, elk nummer is goed en ik vind dat Kat Bjelland hier écht een onderschatte vocale prestatie levert. Ze gaat van lieflijke, ijle zang naar gegrunte reutels en alles daartussen. Op youtube zijn geïsoleerde vocal tracks te vinden en bij sommige denk ik dat ze zijn gebruikt voor The Exorcist: ze klinkt af en toe behoorlijk psychotisch (helaas gaat het haar in haar leven ook psychisch niet voor de wind en dat is ook de reden dat we niks meer van haar horen).

De hoes is en ultiem voorbeeld van de jaren 90-trend om poppen (al dan niet mishandeld en/of anatomisch correct) op platenhoezen af te beelden.

Aangekruist als favoriet:
1. Bruise Violet
2. Handsome & Gretel
3. Real eyes

Geschreven in de album top 100 van...:

Barkmarket is de band van David Sardy, in het dagelijks leven verdiend hij zijn kost met produce- dan wel mixwerk voor uiteenlopende bands als Oasis, Wolfmother, LCD soundsystem, Toots and the Maytals, Marilyn Manson, Bush, Jet, Spoon, en Band of Horses. Niet voor één gat te vangen dus maar bovenstaande lijst heeft als gemene deler dat ik veel van die bands die daar staan nogal mwoah vind.
Maar gelukkig is daar zijn eigen band Barkmarket, het door hem geleidde trio met daarnaast drummer Rock Savage en bassist John Nowlin.
Jongens en meiden: er was een tijd dat dit gewoon overdag op radio 3 werd gedraaid en daar hoorde ik dit voor het eerst, in VPRO-programma De Wilde Wereld, gepresenteerd door Fons Dellen. Gelijk helemaal verkocht. Rauwe nummers vol blues- en industrialreferenties die allemaal lijken te bestaan uit een stuk of 15 verschillende stukken zonder dat het gekunstelt aandoet. Prijsnummer Redundant evolueert constant tot het op 3:00 compleet loosgaat, maar deze hele plaat is verschikkelijk constant en over de volle breedte sterk.

Een heerlijke bak herrie, deze Vegas Throat. De throat slaat misschien wel op de keel van Dave Sardy, die te keer gaat als een gemuilkorfde psychopaat. Terwijl het best een aardige man is. Ooit zag ik ze live aan het werk in de Vlerk in Rotterdam. er waren ongeveer twintig betalende bezoekers op af gekomen. Voor het concert begon ging ik nog even naar het toilet. Terwijl ik aan het plassen ben komt er een boom van een kerel (type houthakker met woest baard en afgeknipte legerbroek) naast mij staan. Té dichtbij gezien de ruimte die nog beschikbaar was. 'Hi there, little buddy' zei hij met zware stem en vroeg of ik zin had in het concert. Ik beaamde dat en zei dat ik erg benieuwd was naar de band. Hij zei dat hij dat ook was, maar dat ze nog wel eens de neiging hadden om slordig te spelen. Ik vroeg of hij ze dus vaker had gezien, en hij zei dat hij hun #1 fan is, die ze volgt op tournee en geen concert mist.
Toen een kwartier later de band begon, bleek de kerel uit het toilet opeens op het podium te staan en Dave Sardy te zijn. De bassist zag er uit als een broodmagere junk en de drummer (luisterend naar de porno-naam Rock Savage) had een enorme gong achter zich hangen, waar hij af en toe een flinke ros op gaf. Er hoefde geen microfoon bij de gong, die was zo al hard genoeg.

Ik trek bij herbeluistering toch een halve punt van deze plaat af. Dit omdat ik Gimmick, die ook op 4.5* staat, beter vind maar ook omdat van deze plaat op één of andere manier de nummers me niet bijblijven. Terwijl het toch echt wel heel goed is allemaal. Maar van Gimmick kan ik de nummers één voor één dromen, en van deze niet. Deze plaat is compacter, het is meer een grote brok geluid.

Hoe doeltreffend kan muziek zijn. De muziek van Bedhead schitert door eenvoud, is wars van trends, hypes en gebakken lucht en lijkt te zijn gemaakt in een tijdloze parallelle dimensie, waarin het leven minder vluchtig is dan in de onze. De muziek neemt de tijd om op te bouwen en het tempo ligt zeer laag tot laag.
Een vrolijke dimensie is het niet, waar de broertjes Kadane de voormannen van Bedhead) de luisteraar mee naar toe nemen. De sfeer is beklemmend en er wordt wat afgeleden. Tegelijk klinkt er ook een zekere berusting in de muziek door. Alleen in het uptempo 'Lares and Penates' breekt heel even de zon door, die daarna echter gelijk weer uit het zicht verdwijnt door het gitzwarte 'Losing Memories'.
De organische muziek (drie elektrische gitaren) is tegelijk warm en kil en doet af en toe denken aan de derde Velvet Underground-plaat, met een flinke scheut Joy Division er door heen. Alle Bedhead-platen zijn de moeite waard maar persoonlijk vind ik dit de beste. Jammer dat deze band ter ziele is.

Geschreven in de top 100 van...:

Een beetje van hetzelfde laken een pak als de vorige notering: Langzame, zorgvuldig opgebouwde slowcore. Bedhead heeft een beetje een country-feel, misschien omdat ze uit Dallas (yee-haw!) komen? Transaction de Novo is de laatste en beste van hun drie LP's, en deze is mooi ruimtelijk geproduceerd door Steve Albini, die overigens wel vaker als producer van dienst langskomt in deze lijst. Aangevoerd door de broers Matt en Bubba Kadane spelen de drie gitaristen hun noten, die mooi verweven zitten en bijna nooit van distortion worden voorzien. Dit is best een nette plaat, mijn moeder vindt hem ook goed en die is opgegroeid met Connie Francis.

Aangekruist als favoriet:
1. The Present
2. More Than Ever

Palomine klonk natuurlijk en moeiteloos, Lamprey klinkt vaak geforceerd, alsof men hard heeft moeten zwoegen om tot een acceptabel resultaat te komen (typisch de altijd moeilijke tweede?). Het begint veelbelovend met het (uiteindelijk wel te lang durende) Keepsake en prijsnummer Ray Ray Rain, maar daarna volgen té veel saaie dan wel nietszeggende nummers.

Getypt in de top 100 van...:

in 1992 was daar opeens Bettie Serveert. Omdat ik De Artsen helemaal had gemist kwam Bettie uit de lucht vallen maar dat geldt voor wel meer mensen: Palomine sloeg in als een bom, en bleek internationale allure te hebben. Hier was een Nederlands bandje dat de knulligheid ontsteeg, maar toch gewoon knullig was gebleven. Dat bedoel ik overigens positief: Palomine heeft een huiskamer-achtige charme, het is een heel intieme plaat. Het klinkt alsof ze in je keuken spelen terwijl Carol van Dijk hele persoonlijke ontboezemingen uit haar geheime dagboek voorleest. Tegelijk hangt er een bepaalde sfeer over de muziek die ik daarvoor en daarna (ook niet bij de Betties zelf) nooit heb gehoord, maar wel heel erg kan waarderen. Het geheime wapen van deze band is volgens mij de ritmesectie: op sommige nummers bijna jazzy, en Herman Bunskoeke is een hele wiegende bassist. Sinds Berend Dubbe en Bunskoeke niet meer in de band zitten is de magie volledig verdwenen.

Aangekruist als favoriet:
1. Leg
2. Balentine
3. Sundzed to the Core

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een plaat waaraan ik op deze site nog nooit één letter heb gewijd, maar die ik al geweldig vind sinds ik hem in de dorpsbibliotheek leende in de tijd voordat bands als Teenage Fanclub en Posies de naam Big Star als een belangrijke invloed begonnen te noemen.
Het verhaal van Big Star is bekend: hun eerste twee platen staan bol van de kwaliteit maar de "next big thing" worden ze nooit voor het grote publiek. Critici en een selecte groep liefhebbers smullen ervan, maar daarvan gaat de schoorsteen niet roken. Deze Third (of heet hij nou Sister Lovers?) is een nooit echt afgemaakte laatste plaat waar de wanhoop en frustratie van de verder nog steeds heel mooie liedjes druipt. Zanger/gitarist Alex Chilton is er één uit de categorie "getroebleerd genie" en begon na deze plaat zowel een wisselvallige solo-carrière als serieus mentaal te ontsporen en overleed in 2010.

3rd is een beetje een kapotte plaat dus, die met wat liefde en aandacht tot haar recht komt. Verder weet ik niet zo goed wat erover te schrijven, maar met een track-by-trackreview komt er meestal wel wat uit. Ik hanteer de tracklist zoals hij op deze site staat, maar er zijn ook andere uitgaven van de plaat met andere volgorden.

Stroke It Noel heeft een intro met een paar seconden achteruit gespeelde muziek, waarna het eigenlijke nummer met een lichte countryrockfeel begint. Een ongebruikelijke maar heel catchy zangmelodie, ondersteund met weemoedige strijkers. Een heel mooi liedje!
Dat geldt ook voor For You, een licht Beatles-esque melodie met wederom een strijkarrangement en je hoort hier inderdaad een rechtstreekse lijn met Bandwagonesque van Teenage Fanclub.
Kizza Me en You Can't Have Me hebben wat meer het glamrockgevoel van de voorgaande twee platen. Degelijke nummertjes, niet spectaculair maar wel vakmanschap en het cement van deze plaat.
Nighttime en Blue Moon zijn ijzingwekkend mooie ballads. De tweede is mijn favoriet. Zo breekbaar, zo mooi gezongen, het raakt me direct in het hart. itchy is echt niet alleen maar een lawaaipersoon hoor!
Take Care wordt bijna helemaal gedragen door de violen. De tekst leest bijna als een afscheidsbrief:
This sounds a bit like goodbye
In a way it is I guess
As I leave your side
I've taken the air
Jesus Christ is uptempo, vrolijk en tekstueel wijkt het behoorlijk af van het cynisme in de andere teksten: Het gaat over Jezus, die vandaag is geboren. Of Chilton nu in de hemel is terechtgekomen kan je je afvragen...
Femme Fatale is een cover van het door Nico gezongen Velvet Underground-nummer. Big Star komt er uitstekend mee weg: dit is zo'n cover die bijna beter is dan het origineel.
O, Dana is weer een heel mooi gearrangeerd popnummer met zo'n heerlijk tegendraadse zanglijn als ook op de opener is te horen.
Big Black Car klinkt alsof ze valium ophebben en vervolgens in bed het nummer hebben ingespeeld: loom en bedwelmend.
Holocaust is een berucht nummer: de hoofdpersoon die door Chilton wordt beschreven (of is het Chilton zelf?) staat op het randje van het leven. De holocaust wordt hier gebruikt als metafoor voor de staat van iemands zijn.
You're a wasted face, you're a sad-eyed lie
You're a holocaust
De muziek heeft iets zieks, en klopt helemaal met de tekst.
Op Kanga Roo komt de plaat nog niet helemaal tot bezinning: de zwarte sfeer van Holocaust ettert hier nog door. Het vioolarrangement lijkt als van Paul Buckmaster. Veel Moonlight Mile-vibes (het Rolling Stones-nummer) hier.
Thank You Friends is muzikaal vrolijk maar tekstueel bitter. De "thank you" klinkt in de context van deze plaat meer als een cynische "nou bedankt he".

Bijzondere plaat en nu ik hem tijdens het typen weer eens heb geluisterd: die Chilton werd inderdaad schandelijk ondergewaardeerd. Groots artiest.

Aangekruist als favoriet:
1. Holocaust
2. Blue Moon
3. Thank You Friends

Gechreven in de top 100 van...:

De naam Big 'n komt nooit langs als het om eredivisie-noiserock uit de jaren 90 gaat. Toch hoort deze voor mij bij de "big five" (wie de andere 4 zijn weet ik ook niet, ik verzin dit ook maar terwijl ik aan het typen ben, maar op namen als Jesus Lizard en Big Black kan je wel een weddenschapje afsluiten). Deze plaat lijkt wel een blauwdruk voor het genre te zijn: bruut, spartaans, gortdroog, gezongen door een hatelijke kraai en geproduceerd door steve Albini. In 8 nummers wordt je weer een hoop wijzer over wat er mogelijk is met een paar instrumenten, dynamiek en strakheid. Geen noot meer dan nodig, geen seconde langer dan nodig, deze plaat is het pure distillaat van de capaciteiten van deze band.

Aangekruist als favoriet:
1. Dying Breed
2. Trophy

Erg fijne gevarieerde plaat met voornamelijk traditionele liedjes die toch genoeg stekeligheden bevatten om interessant te blijven. Een hoog nivo van songwriting de hele plaat door, een paar nummers horen echt tot de beste liedjes die ik dit jaar hoorde. Vooral het op Youngiaanse wijze door merg en been gaande Not Your Lover vind ik erg fraai. Maar ook Sleepytime in the Western World, Furr, God & Suicide, Black River Killer en Lady on the Water blijevn maar door mijn hoofd spoken. Vind hem toch beter dan Wild Mountain Nation, al springen er minder uit. Maar dat komt omdat het nivo iets hoger en constanter is.

Geschreven in De album Top 100 van...:



Een paar platen later poetste Blonde Redhead haar sound op om meer richting dreampop dan wel shoegaze te gaan, maar deze plaat is voor mij de real deal: vaak wringend en schurend en daardoor nagelbijtend spannend, rafelig, rauw. Op deze plaat worden ze bijgestaan door Unwound-bassist Vern Rumsey die een hele kenmerkende basstijl heeft die wonderwel goed bij de muziek past. Helaas spelt hij alleen op deze plaat mee. Originele en sterk in elkaar zittende composities, mooi tegen elkaar in spelende gitaren, geen enkele misser en geen seconde te lang: de beste Blonde Redhead.

Aangekruist als favoriet:
1. Bipolar
2. Futurism vs. Passéism

Getypt in De album top 100 van...

Het enige Franse aan deze plaat is de titel, want Blumfeld kwam uit Hamburg en de zanger met de wel heel erg Duitse naam Jochen Distelmeyer zingt in zijn moerstaal. Maar dat geeft helemaal niets, want Blumfeld heeft me doen inzien dat Duits een hele mooie zangtaal is. Distelmeyer klinkt hier poëtisch en de teksten, voor zo ver te volgen, zijn ook heel goed. Probeer het eens droog te houden bij Draußen Auf Kaution: dat gaat helemaal niet, vooral bij dit weer waarbij de regen horizontaal tegen het fenster klettert. Tiefer ins Alleine sein... De melancholieke muziek helpt ook al niet. Blumfeld maakt mooie indie-pop in de lijn van Pavement (maar strakker), de meer toegankelijke dingen van Sonic Youth (maar veel toegankelijker) en, vooruit, Blur. Verstärker was de hit en kwam regelmatig langs op MTV in de goede tijd. En daar ken ik het ook van, en daar ben ik blij om.

Aangekruist als favoriet:
1. Draußen Auf Kaution
2. Verstärker
3. Superstarfighter

Getypt in De album Top 100 van...:

Bedwelmende en onheilszwangere spaarzame muziek met minimale drums, zware bas, dreigende synthesizer en Fender Rhodes en sfeervolle saxofoon. Helaas is het nooit tot een samenwerking met David Lynch gekomen maar het is duidelijk dat de Duitsers (ik typte per ongeluk bijna Duisters, hihi) inspiratie hebben gehaald van de soundtrack van Twin Peaks: Badalamenti-sferen zijn nooit ver weg. Dit is muziek voor ver na middernacht. Ooit had ik de ultieme luisterervaring met deze plaat, ook ver na middernacht. Ik woonde aan de rand van het centrum van Den Haag op de 8e verdieping. Het was al een paar dagen bloedheet en door de temperatuur in huis viel er niet te slapen. Met deze CD op de achtergrond keek ik uit over de stad, terwijl een apocalyptisch onweer steeds dichterbij kwam. Bliksemschichten boven de stad tijdens het eerste nummer, op de helft van de plaat glansden de straten van het water en rende kletsnat uitgaanspubliek door muren van water, en bij afsluiter Dead End Angels spoten de putdeksels omhoog. Altijd als ik deze plaat draai, zie ik deze beelden nog voor me.

Geschreven in de album top 100 van...:

De Japanse heavy rock-band Boris bracht een ware vloed (één van hun platen heet ook Flood) van platen uit, die ik in het begin ook daadwerkelijk volgde. Later ben ik de draad kwijtgeraakt. Feedbacker is één van die geweldige vroege platen en is, hoewel op CD opgedeeld in 5 tracks (waarom eigenlijk?) één doorlopende compositie van 43 minuten waar ik altijd eens goed voor ga zitten. Het eerste deel is veel opbouw, grotendeels bestaand uit feedbackende gitaar en grommende bas, maar na geduldige beluistering blijkt hier ook al allerlei interne dynamiek in te zitten verstopt. De ontlading zit hem in het middelste deel, dat ontaardt in trommelvlies- en speakersplijtende noiseorgasmen. In het laatste stuk gaat alles weer langzaam in de slaapstand. Een plaat die ik niet vaak luister, maar elke keer weer een epische trip is!

Ongelooflijk hoe dit album door de jaren heen alleen maar aan kracht lijkt te winnen. Dit is één van die zeldzame albums die de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Maar je moet niet vies zijn van een flinke portie romantiek om het op waarde te kunnen schatten. Want Springsteen gaat op dit album soms behoorlijk over de top, en daarin moet je mee willen en kunnen gaan. Als dat geen belemmering voor je is, bezit dit album alle ingrediënten om tot een klassieker te kunnen uitgroeien.

Zoals ik in een post hierboven al schreef is het een erg beeldende plaat. Born To Run zou bijna de soundtrack kunnen zijn van een James Dean-film, met een held die ondanks zijn hart van goud op het slechte pad is geraakt in een duistere wereld vol misdaad en motorbendes en uit zijn malaise wil ontsnappen, het liefste met die mooie dame aan zijn zijde. Uit elk nummer spreekt een hunkering naar vrijheid. Niet voor niks spelen auto's en motoren zo'n grote rol op de plaat. Springsteen werd vaak afgerekend op zijn (in de ogen van sommigen) obsessie voor auto's, maar auto's zijn in zijn teksten nooit zomaar een vervoermiddel maar staan symbool voor vrijheid, of een middel om vrijheid te verkrijgen. Daarnaast is vriendschap één van de hoofdthema's op de plaat. Dat blijkt alleen al uit de hoes, waarop Springsteen tegen saxofonist Clarence Clemons aanhangt (het nummer 10th Avenue Freeze-Out gaat deels over het ontstaan van de E Street Band, en snijdt specifiek aan hoe de band opbloeide toen Clemons erbij kwam). In nagenoeg elk nummer heeft Springsteen een met naam genoemde bevriende medestander, die er al dan niet van overtuigd moet worden samen te ontsnappen. Mary in Thunder Road, Big Man (Clemons) in 10th Avenue, Terry in Backstreets, Wendy in Born To Run, Eddie in Meeting Across the River, en The Rat in Jungleland. Night is een uitzondering maar past thematisch prima binnen de plaat, omdat het gaat over een loner die het 's nachts in een auto door de stad rondscheuren ziet als een bevrijding uit zijn geestdodende werk overdag. She's the One vind ik tekstueel het echte buitenbeentje op deze plaat. Het is een ode aan die ene dame die zo mooi is dat je haar nooit kan krijgen.

Muzikaal is het een erg rijke plaat. Wie meer wil weten over de opnamen van Born To Run zou eens naar de erg verhelderende docu Wings For Wheels moeten kijken, die bij de re-issue is gevoegd. Uit deze film blijkt dat de opnamen van Born To Run een slopende bezigheid waren. Springsteens eerste twee platen waren niet erg aangeslagen bij het grote publiek en Born To Run werd zijn laatste kans om zich te bewijzen. Er lag dus een erg grote druk op zijn schouders om een plaat te maken waar hij zowel zelf tevreden over kon zijn, als die een groot publiek aansprak. Springsteens hang naar perfectionisme nam tijdens de opnamen bijna dictator-achtige neigingen aan. Take na take na take, vooral van het titelnummer (wat naar verluid zes maanden duurde om op te nemen), werden op tape gezet na elke take klonk Springsteens gekmakende "again".
Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, besloten tijdens de opnamen van de plaat drummer Ernest Carter en pianist David Sancious ook nog eens de band te verlaten (uit de documentaire blijkt dat eerstgenoemde daar nog steeds erg mee zit). Er moesten dus audities worden gehouden, en uiteindelijk werden Roy Bittan op piano en Max Weinberg op drums aangesteld. Nadat die de nummers konden spelen, konden de opnamen verder gaan. De opnamen dreigden wederom te verzanden in Springsteens oeverloze perfectionisme, tot er redding kwam in de persoon van journalist (en Springsteens toekomstige manager) Jon Landau. Hij overtuigde Bruce genoegen te nemen met de opnamen die er tot dan toe waren gedaan en warempel, op de nacht voordat de aansluitende tournee begon was de plaat eindelijk af. Springsteen ervaarde de tournee, geheel in lijn met de hoofdpersonen op de plaat, als ontsnapping uit de sleur van de studio. De rest van het verhaal is bekend. Born To Run werd een succes, en Springsteen mocht blijven.

De keuze voor Roy Bittan bleek een gouden greep. Springsteen had de nummers grotendeels gecomponeerd op de piano (niet voor niks hebben enkele nummers een piano-intro). Bittan nam de pianostukken van Springsteen als uitgangspunt en werkte ze uit tot meeslepende, bijna theatrale partijen. Als één instrument het geluid van Born To Run definieert is het volgens mij de piano. De plaat begint en eindigt ook met piano. Een wat mij betreft altijd wat onderbelicht aspect van de E Street band is Springsteens snerpende gitaarspel. De man is geen groot gitarist, maar wel een zeer gemene! Zijn gitaar waar hij tot op de dag van vandaag op speelt en ook de cover siert, is een merkloos ding wat hij ooit voor 100 dollar kocht met een zeer eigen geluid wat het geluid op de eerste trits platen met de E-street band kleurt. Born To Run wordt gekenmerkt door een Phil Spector-achtige wall-of-sound productie en een grote dynamiek, ook binnen de nummers.

Hoogtepunten op Born To Run? Ik vind dat er niet één minder nummer opstaat. Ik vind Born To Run één groot hoogtepunt, dat aaneengesloten beleefd moet worden. Van Thunder Road tot Jungleland gebeurt er zo veel, dat de plaat veel langer lijkt de duren als de veertig minuten die ze werkelijk duurt.
Naar 5* en in mijn top 10.

De twee tracks van The Castiles zijn alleen vanuit historisch oogpunt interessant. Muzikaal stelt het niks voor en het gaat het ene oor in en het andere oor uit.
Steel Mill had ik op de één of andere manier veel harder verwacht (meer Stooges/MC5-achtig). Dit nummer klinkt me te tam. Maar misschien ben ik wel in de war met Child, nog een band waar hij in zat maar waarvan niks op dit album terecht is gekomen.
Het nummer van The Bruce Springsteen band is een stap vooruit maar hij is er nog niet: ietwat generiek.
Henry Boy is een wat zwalkende demo, muzikaal in de lijn van de eerste plaat.
Growin' Up is de eerste classic, en vanaf daar is alles meer dan bekend.

Beter te beoordelen als soundtrack bij het boek, want als op zichzelf staande verzamelaar waarvan de nieuwe nummers tegenvallen en de rest niks toevoegt aan eerdere verzamelaars is dit een povere release. Omdat ik het boek nog moet lezen voorlopig geen score.

Ik ben hier ook niek kapot van. Ik was blij verrast door Wrecking Ball en ondanks dat dit kliekjes zijn, is het wel gedaan met dezelfde producer die die plaat zo fris wist te maken. Daarnaast mocht Brendan O''Brien helaas ook weer aan de schuiven aanschuiven met zijn vlakke geluid. Wat op Wrecking Ball werkte, ontaardt in High Hopes aan een te veel van productionele foefjes waardoor alles erg glad klinkt. Maar het grootste probleem zijn sommige nummers. Laat ik beginnen met de hoogtepunten: 41 Shots vind ik hier veel beter dan op Live in NYC en Just Like Fire Would (beste nummer van de plaat) is een érg fijne Saints-Cover, juist omdat het het meest no-nonsense nummer van de plaat is. Dat waren ze, de hoogtepunten. Erg jammer vind ik Heaven's Wall, This Is Your Sword (erg melig), de remake van Tom Joad waarin met name circusact "kijk mij eens!" Morello irriteert en Dream Baby Dream. Knap dat je een nummer van Suicide kan ontdoen van alle gevaar en suspense. Maar ongetwijfeld is het erg credible voor een mega-artiest om zo'n nummer te doen. Het was alleen 1000x credibeler geweest als Springsteen dit al had gedaan in 1982, toen hij ook al met Suicide liep te flirten voor hun invloed op State Trooper van Nebraska.

Misschien ben ik wat te streng, maarvan Springsteen verwacht ik veel meer, ook op een kliekjesalbum.

Ik keek nog niet echt uit naar Letter To You. Dat kwam vooraldoor het titelnummer, wat me wat tegenstond (en dat nog steeds doet). Ghosts was daarentegen al een stuk beter. En het komt ook door de hoes, misschien kinderachtig maar ik vind hem echt spuuglelijk. Maar een hoes is voor mij heel belangrijk voor de beleving van een plaat.

Het album komt voor mij dan ook pas ná het titelnummer op gang, omdat ook One Minute You're Here me weinig doet. Maar na Letter To You wordt het best wel sterk. Het E-street geluid is over de volle breedte aanwezig, als een wollen deken. Dat had soms zelfs wel iets minder gemogen, dat had de variatie ten goede gekomen. Burnin' Train is sterk, Janey Needs a Shooter nu in de definitieve versie (tof nummer), Last Man Standing ook weer sterk. The Power Of Prayer schiet dan weer volledig naast de roos, en House of 1000 Guitars mag voor de baas dan wel het middelpunt zijn, ik vind het een vrij matig nummer met cheesy refrein. De kracht van Letter To You zit hem voor mij in het eind: de laatste vijf nummers zijn zeer sterk. Rainmaker is een goede albumtrack, If I Was the Priest is voor mij het prijsnummer (maar wel een met een vreemd gevoel dat een stokoud nummer het prijsnummer moet zijn), Ghosts blijft sterk, Song For Orphans past er wonderwel tussen, en I'll See You In My Dreams is een mooie afsluiter.
Niet over de volle breedte overtuigend en het nostalgische dekentje is niet voor mij, tegelijk neem ik hem dat op zijn 71e ook echt niet kwalijk.

Voor nu een 3,5,* maar daar zit zeker nog rek in. Bijna op gelijke hoogte met Wrecking Ball, mijn favoriete post-jaren '80 baasplaat.

Geschreven in de album top 100 van...:

Mogelijk een vreemde eend in de bijt in deze top 100 (alhoewel, we kwamen de Stones eerder ook al tegen). Als ik aan de beurt in "artiesten top 100 van..." (hopelijk niet al te snel!) zal ik wel vertellen over mijn haat-liefde verhouding met De Baas, maar nu ga ik gewoon de loftrompet schallen over zijn lofi murder-ballads plaat Nebraska, en toen deze plaat uitkwam was dit dan weer de vreemde eend in het Baas-repertoire. Er is ook een versie opgenomen met de E street band, maar ik kan me niet voorstellen dat die beter is dan deze naakte plaat. Wat ik waardeer in Springsteen is dat hij het vermogen heeft om in een paar zinnen een heel verhaal te vertellen. Meerdere van zijn songteksten zouden kunnen dienen als filmscript, en vooral deze plaat staat er vol mee. Bij de sterkste zinnen zie ik helemaal voor me hoe ik ze zou filmen, zoals de openingszinnen van de plaat ("I saw her standing on her front lawn just twirling her baton"): vanuit een rijdende auto, raam aan de passagierskant als kader, in slow-motion, met meedraaiende camera).
Voor het maken van deze plaat kwam Springsteen de band Suicide tegen in de studio, en dat maakte indruk die hoorbaar is op State Trooper. Dit is toch wel een opzichtige poging een Suicide-song te schrijven en zowaar, het is gelukt (veel later coverde Bruce nog hun Dream Baby Dream). Elk nummer op deze plaat is meer dan geslaagd en indringend. Een koortsdroom, met dan met veel meer trekken van een nachtmerrie dan van een mooie droom.

Aangekruist als favoriet:
1. Reason To Believe
2. Nebraska

De originele Nebraska heeft bij mij de volle mep. Hier beoordeel ik de meerwaarde van de aanvullingen t.o.v. de originele plaat.

OUTTAKES
net als bij de Garage Sessions '83 laat dit me wat koud.
Born in the USA was in deze versie al bekend. Veel mensen geven de voorkeur aan deze versie, ik hou toch echt de voorkeur voor de opgepompte sportschool-versie op de gelijknamige plaat.
De eerste regel van Losin' Kind toont grote overeenkomst met Highway Patrolman: 'My name is...'. Een verhalende song dus, en één van de meer essentiële nummers van de outtakes.
Downbownd Town is uptempo gespeeld. Bijna paniekerig. Ik denk ook dat als ik de definitieve versie niet zou kennen, ik dit behoorlijk crap zou vinden. Dit is té embryonaal en alleen interessant om de ontwikkeling van deze song te horen. Aangezien de definitieve versie zowat mijn favoriet is op BITUSA was die ontwikkeling enorm.
Child Bride: was ook al bekend van bootlegs, ook weer een lange verhalende songs met tekstuele overeenkomsten met Working On the Highway.
Pink Cadillac: Donkerder en trager dan de bekende versie. ik heb dit altijd een enorm zeurende song gevonden en dat is hier niet anders.
The Big Payback: Een rock & roll-nummertje in de stijl van Open All Night. Geinig.
Working On the Highway: Friday Night pindakaas... skelet-versie van de song, die al wel helemaal "staat".
On the Prowl: ietwat dreigend nummer, maar niet heel bijzonder. Snap wel dat deze Nebraska heeft gehaald: State Trooper heeft dezelfde functie en klinkt véél verontrustender.
A Gun In Every Home: mijn favoriet van deze worp. Erg mooi nummer, ook tekstueel. Steekt met kop en schouders boven de rest uit.

ELECTRIC NEBRASKA
1-op-1 vergelijken is lastig, door het niet overeen komen van de tracklists. Het belangrijkste verschil is dat de moeilijk te omschrijven Nebraska-magie van de originele plaat hier (voor mij) ontbreekt. Waarschijnlijk omdat dit niet is opgenomen in een slaapkamer. Clarence Clemons en Danny Federici ontbreken op deze opnamen volledig trouwens. Aangezien er maar één gitaar is geldt dit denk ik ook voor Steve van Zandt. De piano is zeer minimaal aanwezig.

Nebraska: De toevoegingen op het titelnummer zijn minimaal: wat bas, minimale piano en nog wat synth, en dat lijkt het wel te zijn.
Atlantic City is voller, maar klinkt vergeleken met gemiddelde E-Street muziek nog heel leeg. Dat is ook niet gek, met alleen drums-bas-gitaar-mondharmonica-zang. Het is allemaal erg droog, wat op zich prima is natuurlijk.
Mansion On the Hill: Net als bij Nebraska weinig toevoegingen, drums ontbreken ook hier. Dus niet heel radicaal anders.
Johnny 99: Dit was natuurlijk al een rocknummer ontdaan van alle spierballen, en die zijn hier aanwezig. Maar ik vind het geen verbetering: het wordt veel te gezellig.
Downbownd Train: nog steeds uptempo, veel te gehaast. En erg schreeuwerig. Ergens tussen deze opnamen en BITUSA heeft Springsteen het licht gezien met dit nummer.
Open All Night: hetzelfde als bij Johnny 99, al vind ik de bandversie hier beter werken.
Born In the USA: Zie Downbownd Train. In deze versie weinig bijzonder. De synths maken het nummer, maar die ontbreken hier.
Reason To Believe: Zie Johnny 99. De versie op de originele Nebraska is een heerlijk cynische afsluiting van een donkere plaat. Hier ontbreekt die zwartgalligheid.

Was het een goede zet om Nebraska in de cassettebandjesversie uit te brengen? Voor mij een duidelijke ja. Dit is leuk om te horen, maar voegt niks toe aan de nummers die van zichzelf sterk genoeg zijn om in soloversie (beter) te werken.

NEBRASKA LIVE
Dat is wat het is. De plaat Nebraska, live gespeeld. In 2025, alleen begeleid door Larry Campbell en Charlie Giordano. Degelijk natuurlijk, maar ik had prima zonder dit concert kunnen leven.

Daar is ie dan. Covers, vol. 1 staat er onheilspellend op de hoes. Vol. 2 gaat bestaan uit grindcore-covers vertelde Bruce me laatst en vol. 3 uit drillrap.

Het valt me nog enigzins mee, hoewel met name tussen de overbekende nummers een paar ongelofelijke schmierende stinkers staan die echt doorslaan naar TROS muziekfeest-achtige holadiejee met afgrijselijke koortjes (Nightshift, The Sun Ain't Gonna Shine Anymore, Don't Play That Song, What Becomes Of the Brokenhearted).
Met name tussen de (mij) onbekendere nummers zitten een paar leuke: Do I Love You (beste nummer), Turn Back the Hands of Time, Hey Western Union Man, en 7 Rooms Of Gloom vallen hier op in positief opzicht.
Maar het is allemaal weinig subtiel. Vol georchestreerd, allemaal op zijn Springsteens gezongen, gladgestreken als de coverfoto, en aan het eind van deze plaat ben ik helemaal koortjes- en violenmoe. Murwgebeukt door soul, blijkbaar is het mogelijk.

Bruce maakte zelf ook al eens een nummer met de titel Someday We'll Be Together, te vinden op The Promise. Dat was eigenlijk ook al een vroege poging tot soul, en een mislukking (ook al weer om zeep geholpen door een koortje). Deze plaat zal ook niet vaak de weg naar mijn oor vinden. Bruce wist altijd heel geslaagd soul-invloeden, of stukken nummers in de geest van soul (ik denk hierbij bijvoorbeeld aan het "this train"-stuk in Land Of Hope and Dreams of een cover als Drift Away) te incorporeren in zijn muziek, maar een volledige soulplaat? Meh.

Hmmm, hoewel natuurlijk lang niet slecht heb ik toch wel een paar behoorlijke kritische noten te kraken.

Ten eerste vind ik deze collectie songs ietwat tegenvallen (u leest het goed). Natuurlijk, slecht is het allemaal niet, maar mijnsziens de beste outtakes van DOTEOT (zoals Don't Look Back, Break Out, Janey Needs a Shooter, Don't Say No, Rendezvous, I Wanna be With You, The Iceman, I'm Goin' Back, The Preacher's daughter, Give the Girl a kiss, So Young and in Love, Bring On the Night) staan hier niet op óf verschenen al op de verzamelboxen Tracks en 18 tracks.

Ten tweede (en ik vind het vreemd dat blijkbaar niemand dat tot nu toe is opgevallen): er is recent nogal gesleuteld aan sommige van de nummers. Springsteen zelf ziet het in de liner notes als volgt: "Where needed, I worked on them to bring them to fruition. Many stand as they were recorded all those years ago. On those I worked on, I did what I would've done to them at the time and no more."
Met die laatste zin ben ik het totaal niet eens. Darkness klinkt rauw, donker en kaal. Hier hoor ik veel te vaak opeens dameskoortjes en violen opduiken waarvan ik absoluut niet geloof dat Springsteen die destijds zou hebben gebruikt. Dat staat juist haaks op de geest van de originele opnamen. Het heeft soms bijna verdorie een Working On a Dream-achtige gladheid.
Daarnaast zijn (delen van) sommige nummers duidelijk opnieuw ingezongen. Een 61-jarige Bruce die probeert te klinken als een 28-jarige... Voor mij neemt dit alles wel een groot deel van de magie weg.

Nu dus!

De box is uit, yay!

Zoals bekend krijgen we hier de originele River-plaat uit 1979, die op het laatste moment niet werd uitgebracht. Met enkele tracks die niet op de uiteindelijke versie stonden en enkele afwijkende versies van de bekende nummers heeft deze versie van die plaat een heel ander gezicht. Het totaalbeeld is wat somberder/melancholieker dan de uiteindelijke dubbelelpee, hoofdzakelijk door het ontbreken van partynummers als Sherry Darling of Cadillac Ranch.

Bij de heruitgave van Darkness... verheugde me ik op het nooit uitgebacht materiaal (verzameld op The Promise), maar de kwaliteit daarvan viel me uiteindelijk vies tegen. Het beste materiaal uit die periode bleek al op Tracks te staan, wat overbleef waren té opgepoetste versies (inclusief nieuwe partijen en dameskoortjes… hele truttige dameskoortjes!) van de mindere nummers. Een paar parels en veel jammer.

Hoe zou dat hier zijn? Bekend restmateriaal als Roulette of Restless Nights is zo beresterk, gaat de rest daar aan tippen?

Een veel gehoorde kritiek op The River (waar ik het overigens niet mee eens ben) is dat er, zoals het een dubbelalbum betaamd, te veel materiaal op staat. Ik zou zeggen dat het me verbaasd dat er nog zo weinig op staat, gezien de goudmijn aan materiaal uit deze periode, deels dus te vinden op Tracks en deels nog nooit officieel uitgebracht.

Hieronder mijn indruk van de nieuwe tracks (die nog niet op Tracks stonden) of andere versies van bekende tracks:

Cindy: Goed nummer, ligt lekker in het gehoor, maar het blijft allemaal een beetje vlak. Goede keuze om weg te laten van de definitieve versie.
Stolen Car (track 24): afwijkende versie. Het is de versie die op Tracks staat, wat me toch goed leek om even te vermelden. Deze versie is iets minder desolaat dan de definitieve versie, en wordt ingekleurd door een mooie accordeon (maar subtiel!). Ik heb geen voorkeur voor een versie, ze zijn allebei prachtig.
You Can Look But You Better Not Touch (track 27): Rockabilly-versie. Klinkt heel demo-achtig, niet af, en de uiteindelijke versie is gewoon veel beter.
I Wanna Marry You (track 29): komt bijna overeen met de uiteindelijke versie, maar is wat anders gemixt en bevat een twangy gitaar. Grootste gemis: de drumklap als intro op de definitieve versie. Vroeger had ik een bloedhekel aan dit nummer wegens te cheesy maar anno 2015 vind ik het geweldig.
Meet Me In the City: klassieke E-street sound inclusief belletjes en sax-solo. Ik wordt hier zó blij van. Zeer sterk nummer in de lijn van Out In the Street. Lijkt wel opnieuw te zijn ingezongen, Bruce klinkt af en toe wat buiten adem.
The Man Who Got Away: tikkie minder. Voor het eerst in mijn carriere als Springsteenfan krijg ik krijg ik hier jeuk van de auto-terminologie (burning rubber, spilling gas). Klinkt te veel als automatische piloot dit.
Little White Lies: deze kende ik al van bootlegs. Geweldig nummer, bijna new wave/powerpop. Dit had zo van een Elvis Costello in zijn This Years Model-fase kunnen. Het klinkt opgefokt, boos en Max Weinberg jaagt het in een onverbiddelijk tempo aan.
The Time That Never Was: bummer na zijn voorganger. Beetje sloom en zeurderig nummer met vervelend koortje.
Night Fire: goed nummer, maar het klinkt wat a-typisch. Niet in lijn met de rest van het materiaal. Scherpe snerpende gitaarsolo die overgaat in sax-solo volgens beproefd recept.
Whitetown: het meest opvallende aan dit nummer is de falset-stem van Bruce in sommige stukjes. Verder glijdt het wat anoniem voorbij.
Chain Lightning: dit is leuk! Rockabilly-achtig nummer met gierend orgeltje en echoënde gitaar. Had zonder schaamte de plek van een Crush On You of I'm a Rocker kunnen innemen.
Party Lights: heeft heel in de verte wel iets van Two Hearts. Leuk nummerke.
Paradise By the “C”: Studio-versie van het nummer dat we kennen van Live 75-85. Kek instrumentaaltje dat ik qua feel meer bij Darkness vind passen.
Stray Bullet: mooie ballade hoor… met klarinet. Waarvan ik me kan voorstellen dat die in 2015 is toegevoegd, maar goed. Sfeervol dit, en een welkome afwisseling tussen al het uptempo-geweld.
Mr. Outside: dit is ook leuk!! Bruce solo met gitaar, lofi, uptempo, kampvuur. Bijzonder.

De rest van de outtakes zijn dus al eerder uitgebracht, hoofdzakelijk op Tracks, waar het mijn favoriete gedeelte van die box is. Allemaal beresterke nummers, meest uptempo/powerpop. Van al die nummertjes had een aparte, bijna punky, plaat samengesteld kunnen worden.

Moeilijk in te schatten wat er allemaal is opgepoetst maar godzijdank lijkt er aan deze tracks minder te zijn gesleuteld dan aan die op The Promise… Al met al voor mij veel meer de moeite waard dan de Darkness/Promise heruitgave.

Kritiek: op Tracks staan nog een nummer uit deze studiosessies dat hier dan weer ontbreekt: Bring On the Night. Onbegrijpelijk...

Positieve kritiek: The River had met terugwerkende kracht nóg sterker kunnen zijn met nummers als Roulette, Little White Lies of Meet Me In the City in de achterzak.

Nu op naar een Nebraska/Born In the USA box en een beetje snel please

Voor elke song die Sprinsteen op plaat uitbracht bleven er twee op de plank liggen. Dit uitstekende overzicht is dus nog maar een bloemlezing uit het restmateriaal. Vaak bleven uitstekende nummers liggen, omdat ze niet binnen de context van een plaat pasten. Net als bij de studioalbums wordt het zo vanaf de Tunnel Of Love periode wat mij betreft allemaal minder interessant. Deze (min of meer chronologische) box kakt dan ook bijzonder in aan het einde, zo vanaf track 45. Daarvoor staan echter een groot aantal beresterke nummers.

Zelf vind ik het opvallend dat er uit de Darkness On The Edge Of Town en The River sessies een groot aantal powerpop-achtige nummers zijn blijven liggen. Ik hoor altijd grote overeenkomst tussen de eerste Elvis Costello platen, bepaalde New Wave platen uit deze tijd (bv Jonathan Richman) en deze nummers. De volgende nummers hadden bij elkaar een perfect powerpopalbum opgeleverd:

Rendezvous
Give The Girl A Kiss
Bring On The Night
So Young And In Love
Don't Look Back
Restless Nights
Roulette
Doll House
Where The Bands Are
Loose Ends
Living On The Edge Of The World
Take 'Em As They Come
Ricky Wants A Man Of Her Own

High Energy!

Ik luister af en toe een plaat, want dit is te veel voor één keer.

'83 sessions: helaas wat teleurstellend. Zowel Nebraska als Born In the USA horen bij mijn favorieten, maar dit overgangsmateriaal (demo's) doet me niet veel. Sterker nog: ik struikel hier over de best wel zeurderige zang op veel nummers. Wel een paar positieve uitschieters: Fugitives Dream, The Klansman, Unsatisfied Heart. De versie van Johnny Bye Bye die we al kenden als B-kant is vele malen beter dan de versie hier.
3*

Streets of Philadelphia sessions: dat vond ik altijd een fijn (en a-typisch) nummer en wat blijkt: de rest van dat materiaal heeft hetzelfde niveau, de bekende single zou niet eens de uitschieter zijn geweest. Homogeen, en sterk. En lekker bondig, zodat het niet gaat vervelen denk ik.
4*

Goed bezig, die ouwe! De kleine koerswijziging levert gelijk een uiterst genietbare plaat op. Gelukkig maar, ik was na al die reissues en optredens waar de glory days centraal stonden al bang dat hij uitge(ar)rangeerd was. Op deze plaat zingt hij volop over uitgerangeerden, zonder het zelf te zijn.

Alle platen t/m Born In the USA vind ik goed tot fantastisch. Daarna verdween wat mij betreft toch wat heilig vuur en volgen pieken en dalen elkaar op. Tunnel of Love (wat men daar toch in hoort...) en Human Touch vind ik oervervelende platen. Lucky Town mwoah. Tom Joad en Devils & Dust voornamelijk saai. The Rising en Magic daarentegen weer goed. We Shall Overcome een grotendeels geslaagd experiment. Hier dus de mening van een kritische pro-Springsteen fan
Die zich weer eens aan een track-by-track bespreking gaat wagen.

Outlaw Pete. Ik weet nog steeds niet wat ik van dit nummer moet denken. De ene keer vind ik het goed, de andere keer vind ik het veel te gezocht klinken. Het intrigeert wel. 3*

My Lucky Day. Eenvoudig nummer, maar daarin zit hem de kracht. Het vlamt!. 4*

Working On a Dream. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik het vreselijk zeurderig. Dat vind ik nu niet meer, maar het is ook bij lange na geen hoogvlieger. 2.5*

Queen Of the Supermarket. Absoluut nietszeggend nummer, dieptepunt van de plaat. Plaatsvervangende schaamte bij de tekst. Waar zijn de tijden dat beresterke nummers de platen niet eens haalden? 1.5*

What Love Can Do. In eerste instantie geen opvallend nummer. Toch heeft het zich ontpopt tot mijn favoriete nummer van de plaat. Ik kan niet zo goed uitleggen wat hier zo goed aan bevalt, maar het voelt erg fijn. 4.5*

This Life. Leuk nummer, niks meer en niks minder. Tekstueel wel matig. Lekkere oldschool Clarence-sax. 3.5*

Good Eye. Leuk dat hij eens een andere stijl probeert, maar aan mij is die stijl niet besteed. Ik vind het niet erg geslaagd en enigzins geforceerd overkomen. Aan de andere kant vlamt dit wél en hoor je de lol er aan af. 2.5*

Tomorrow Never Knows. Klein liedje, beetje niemendallerig. Iets té lievig en oubollig. 2.5*

Life Itself. Kijk, zo hoor ik het liever. Duisterder van toon dan de rest van de plaat, intrigerend arrangement. Één van de steunpilaren waarop de rest van de plaat lijkt opgehangen. Nummer met diepgang en potentiële eeuwigheidswaarde. 4*

Kingdom of Days. Het nummer vind ok, maar de uitvoering niet. Wel erg zoetig en bedaarderig. Dat zit hem natuurlijk ook in de tekst. Ik vind het leuk voor Bruce dat hij gelukkig is, maar moet hij daar echt zulke tamme nummers over schrijven? 2.5*

Surprise. Surprise. Één van de betere nummers van de plaat. Poppy, maar daar is niks mis mee. Leuke muziek leidt handig de aandacht af van een belabberde tekst. 4*

The Last Carnival. Eerbetoon aan Danny Federici. Volgens mij is de Billy in de tekst dezelfde Billy uit Wild Billy's Circus Story van The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle (een nummer wat prominent met accordeon werd ingevuld door Danny Federici). Aardig nummer, helaas ook weer erg zoetig. 3*

The Wrestler. Kreeg even een flashback naar Nebraska. Tekstueel en muzikaal lijkt dit wel terug te grijpen naar die periode. Eenvoudig en mooi. Tekstueel ook een stuk beter dan het gemiddelde van deze plaat. 4*

In eerste instantie was ik redelijk enthousiast over WOAD. Maar na ettelijke luisterbeurten ben ik daar wel op teruggekomen. Ik vind de plaat veel te wisselvallig. Ik ben geneigd om elke Bruce-plaat te spiegelen aan monumenten als Born To Run en Darkness en dat is misschien niet eerlijk. Maar op die platen is wél elk nummer raak, en dat is wat ik hier mis. Ik heb bij te veel nummers zwaar mijn vraagtekens. Voorheen zouden die nooit door de interne kwaliteitscontrole zijn gekomen.

Daarnaast heb ook ik enigzins moeite met het politieke aspect, en vooral met de timing van uitbrengen van deze plaat. Natuurlijk is Springsteen een artiest die zich de afgelopen jaren sterk heeft gemaakt voor de goede (democratische) zaak. Maar het enige aan deze plaat waar politieke waarde aan gehangen zou kunnen worden is de titel. Daarom begrijp ik ook niet waarom deze plaat zo aan Obama's inauguratie (meespelen op feestje, uitbrengen vlak daarna) is opgehangen. De cynische itchy zegt dat dit een verdomd goede marketingcampagne is. Zowieso vind ik de relatie politiek/Bruce nogal complex maar da's een heel ander verhaal wat ik misschien nog eens bij de discussie op de artiestenpagina opschrijf.

Terug naar de plaat: ik kom gemiddeld op 3* en da's teleurstellend.

Na het gezapige Working On a Dream ben ik erg verrast door Wrecking Ball. Ik hoor hier een heilig vuur dat ik lang niet meer bij Springsteen gehoord heb. De plaat bevat een soort frisheid en openheid dat platen als The Rising en Magic misten. Die zijn toch wel vreselijk dichtgesmeerd door Brendan O' Brien. Wrecking Ball klinkt veel organischer, maar vooral ook avontuurlijker. Elementen als Ierse folk en gospel worden binnen één nummer rustig gemengd met een drumcomputer, glockenspiel uit de Born To Run-tijd of een rap zonder dat het geforceerd klinkt. En dat is knap, want een rap op een Springsteen-plaat heeft alles in zich om uit te lopen op een pijnlijk fiasco. Daarnaast klinkt de stem van Springsteen hier geweldig en lijkt hij stukken geïnspireerder te zingen dan op de laatste platen. De plaat klinkt ondanks de boze thematiek opvallend vrolijk, en ook strijdvaardig en hoopvol.

Bij de eerste luisterbeurten sprongen We Take Care Of Our Own, Wrecking Ball en Land Of Hope and Dreams er duidelijk bovenuit, maar na een stuk of 20 keren draaien vind ik alleen afsluiter We Are Alive een minder nummer. De climax van Land Of Hope and Dreams met de zin "bells of freedom ringing", waarna de laatste saxofoonsolo van Clarcence Clemons losbarst, is niet alleen het hoogtepunt van deze plaat, maar wat mij betreft van alles wat na Born In the USA plaat kwam, de laatste écht goede Springsteen-plaat (28 jaar oud by the way). Dat hij dat nivo hier bijna weer haalt vind ik erg knap.

Ook opvallend is dat de plaat heel erg "E Street" klinkt, terwijl van die band eigenlijk alleen maar Patti Scialfia, Max Weinberg en Clarence Clemons een paar incidentele bijdragen leveren. Het leeuwendeel van de plaat is in elkaar geknutseld door Bruce en producer Ron Aniello.

We Take Care Of Our Own is een ideale albumopener. Het klinkt als een 'call to arms' en zet meteen, ook met de boze tekst, de toon voor de rest van de plaat. Veel glockenspiel, die een mooie brug slaat naar het repertoire uit de jaren '70.
Op Easy Money en Shackled and Drown duikt de folk op en beide nummers verwijzen daarmee duidelijk naar de Seeger Sessions. Toch vond ik die plaat soms wat geforceerd, en vind dit veel fijner klinken, ook omdat de invloeden er ook weer niet zó dik bovenop liggen. Shackled and Drown is mijn favoriet van de twee.

Jack Of All Trades doet mij minder dan de meesten hier. Een degelijk nummer, maar ik hou niet zo van degelijk.

Death To My Hometown rekent hier meteen mee af. Een stormachtig nummer, dat zich qua energie prima kan meten met moderne Bruce-beinvloede bands als The Hold Steady en The Gaslight Anthem. This Depression sluit hier qua thematiek mooi op aan maar is veel ingetogener. Tom Morello doet hier mooie dingen op gitaar. Een vette eindsolo!

Wrecking Ball vormt het solide hart van deze deze plaat. Het neemt de tijd om zich rustig op te bouwen van een kampvuurnummer naar een wervelend hoogtepunt met volledige band.

You've Got It had qua begin zo op Nebraska kunnen staan. Sober, Bruce solo en een echo op de stem. Maar op een gegeven moment valt de band in en ook hier weer vlammend gitaarwerk. Dit was een nummer wat in het begin totaal niet opviel, maar helemaal opbloeide.

Rocky Ground is toch wel het opvallendste nummer met haar beats, loops, gospel en rap. Gedurfd, maar het klopt helemaal en past goed in het totaalbeeld, en zoals gezegd klinkt het nergens geforceerd. Een verrassende move van de 62-jarige Springsteen.

Land Of Hope And Dreams wordt al live gespeeld vanaf 1999 en heeft nu dan eindelijk een plaat gehaald. En daar ben ik blij om, om de aan het begin van dit stukje genoemde redenen. Meest geïnspireerde nummer dat is vastgelegd op een Bruce-plaat sinds No Surrender wat mij betreft.

Ik vermoed dat ik binnenkort ga beginnen met de plaat afzetten na Land Of Hope and Dreams, want We Are Alive begint me steeds meer tegen te staan. Sowieso is elk nummer na LOHAD mosterd na de maaltijd, maar We Are Alive heeft een überlullig Ring Of Fire-achtig gitaarloopje en had beter op Working On a Dream kunnen staan want dan had ik het nooit meer hoeven horen. Maar het zij vergeven, het is slechts een smetje op deze onverwacht zeer sterke plaat.

Helaas ben ik veel minder enthousiast dan de algehele teneur hier. Het hele concert klinkt me veel te lusteloos. Het lijkt wel of het tempo over de hele lijn een paar BPM te laag is. Daarnaast wordt het ontsierd door allerlei rare edits. Hoe Don't Look Back begint, dat kan echt niet. Dat nummer is trouwens wel één van de positieve verassingen in de setlist. Maar er zijn ook enkele totale missers: De opgerekte versie en het geforceerde arrangement van The River ontdoet het nummer van een groot deel van haar kracht. In 10th Avenue Freeze-Out wordt het helemaal bont gemaakt: Bruce de predikant slaat als een tang op een varken (mijn tenen krullen haaks omhoog bij dit veel te gladde en Amerikaanse stukje "entertainment") en het gekerm dat mevrouw Scialfia voortbrengt bij haar introductie is deerniswekkend.

Hoogtepunten: Youngstown, Lost in the Flood, Don't Look Back (vlagen van kracht en passie tussen al het gemiddelde spul, niet toevallig nummers die The E-street band tot dan niet/nauwelijks heeft gespeeld)
Dieptepunten: The River, 10th Avenue Freeze-Out
Lijden hoorbaar onder het te lage tempo: Out in the Street, Jungleland, Prove It All Night, Badlands

Zo'n beetje het minste live-album van The Boss.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Doug Martsch is de lekkerste gitarist die ik ken! Ik heb het dan niet over zijn gezellige postuur of zijn wollige baard, maar om zijn vermogen om de nummers van Built To Spill precies te voorzien van de heerlijkste riffjes, loopjes, lickjes, akkoordjes en arpeggio'tjes, en wat je nog meer aan jargon hebt om gitaristenkneepjes te beschrijven. Zijn iele stem past wonderwel ook precies bij de muziek. Hun bekendste succesplaat Perfect From Now On zagen we niet voor niets al bij twee van mijn voorgangers in dit topic langskomen. Die plaat, hoewel zeer sterk, vind ik bij vlagen iets te meanderend en daarom geef ik de voorkeur aan de opvolger van die plaat, deze dus. Keep It Like a Secret bevat 10 vlijmscherpe popsongs, tot de tanden bewapend met slimme gitaarlijnen conform hierboven beschreven. Met als topper Carry the Zero, wat ook mijn favoriete BTS-song is. Bouwt rustig op naar een ontroerend hoogtepunt met een schitterend instrumentaal einde dat ik nog wel 100.000 keer kan horen.

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Built to Spill - You in Reverse

Aangekruist als favoriet:
1. Carry the Zero
2. The Plan

Uitstekende BTS-plaat weer. In eerste instantie vond ik hem niet heel opvallend en zelfs wat tegenvallen, maar deze plaat had veel luisterbeurten nodig. Toen vouwde hij zich langzaam open en ging ik hem meer waarderen.

Aisle 13 is een prima opener. Alles klinkt vertrouwd BTS, maar tegelijk klinkt er een bepaalde frisheid. Ook het hier kennelijk als mindere geziene Hindsight vind ik een puik nummer. Nowhere Lullaby vind ik dan iets té klagerig, maar Good Ol'Boredom trekt dat weer recht. Life's a Dream heeft een schitterende zanglijn, maar wordt helaas ontsierd door lullige la-la-la koortjes. Oh Yeah vond ik het moeilijkste nummer om in te komen, maar het is een mooie stroperige stroom gitaarlawaai.

De tweede helft is magnifiek en foutloos: Pat is een fel nummertje met de peper die in de voorgaande twee wat miste. Done weeft prachtige hemelse gitaartapijtjes. Planting Seeds vind ik de dark horse van deze plaat: in eerste instantie lijkt het een niet heel bijzonder nummer, maar het is uitgegroeid tot één van mijn absolute favorieten op deze plaat. Dat Things Fall Apart musicmeter het populairste nummer is vind ik opvallend, ik vind het namelijk het minste nummer op deze tweede helft. Maar nog steeds erg goed en mooi opgebouwd. Afsluiter Tomorrow is het pronkstuk: een absoluut geniaal nummer dat hoort tot de beste songs die ik dit jaar hoorde. En vanaf nu tot de topnummers van Built To Spill behoort. 4* met rek.