Dé Van Halen-plaat, (veel) beter dan het niet misselijke debuut en het i.m.h.o. licht overschatte (maar toch ook niet misselijke) Fair Warning. Déze is juist heavier. Zo'n einde van Drop Dead Legs bijvoorbeeld... Of de riff van House Of Pain. Daarnaast is 1984 veel evenwichtiger.

Voorganger Diver Down was een bummer. De single (Oh) Pretty Woman was als een tussendoor-release bedoeld, maar werd een groot succes. Onder druk van de platenmaatschappij moest er allerijl een nieuwe plaat komen om dit uit te melken. Er waren nauwelijks songs beschikbaar, dus in de haast werd wat in elkaar geflanst, aangevuld met nog een handvol covers en klaar was de plaat die bij band en fans een hele slechte nasmaak naliet. Eddie en Alex waren er helemaal klaar mee en grepen de controle op 1984. Ten eerste werd de 5150-studio gebouwd in Eddies achtertuin, die een broedplaats werd voor de broertjes aangevuld met allerlei vrienden, waar (voor het eerst!) de tijd werd genomen en de nummers van deze plaat vorm kregen. Inclusief introductie van de synthesizers. Opvallende afwezige: David Lee Roth. In deze periode speelde Eddie de gitaarsolo van Michael Jackson's Thriller in, zeer tegen de zin van de rest van de band. Uiteindelijk was het juist dit nummer dat Jump van de eerste plek afhield.

Op 1984 is meer dan ooit te horen dat de kern van Van Halen het sublieme samenspel tussen de broers is. Beiden hebben een erg drukke stijl, met zijn tweeën dragen ze de muziek volledig. Alex vind ik op deze plaat enorm gegroeid ten opzichte van de voorgangers. Met alleen gitaar en drums zou dit prima werken. Op bas is Michael Anthony een enorme simpleton en dat is essentieel: er is wel een bottom end, maar die zit de rest niet in de weg. een hele drukke bassist was te veel geweest. Lee Roth was initieel niet te spreken over de overvloedige synts op deze plaat: hij vond het te weinig hardrock. Alle klik met de broertjes was weg, en al snel na het uitkomen van 1984 verliet hij de band om solo te gaan: het was onhoudbaar geworden.

1984 heeft overdubs, maar net als bij eerdere platen is het minimaal. Eddie doet alles in zijn eentje: de slagpartijen, de snelle lickjes, akkoordjes en natuurlijk de solo's ertussen. Nog meer dan van zijn solo's geniet ik van zijn partijen in de coupletten en refreinen: hyperactief en altijd smaakvol, precies de juiste dingen. Van alle nummers op 1984 (er zit geen slechte tussen) wordt dit uitgebreid geëtaleerd. Er is veel te genieten: veel met de vingers gespeelde plukakkoordjes overal. Al die heerlijke "tussenriffjes" in Top Jimmy (laatste in de statistieken, voor mij juist een prijsbeest). Het trommelfeest aan het begin van Hot For Teacher. En wat te denken van die twee beestachtige afsluiters: Girl Gone Bad met jazz-achtige "sprongetjes" naar het refrein die Eddie en Alex samen spelen, en het (relatief) donkere House Of Pain.

Aan het einde werd David Lee Roth opgetrommeld want oh ja, er moest ook nog iets met zang. Zijn enorme ego was beledigd dat de broertjes alle regie naar zich toe hadden getrokken, maar op de plaat is dat gelukkig niet hoorbaar. Nog steeds gromt en gilt hij zijn lagereschoolteksten uit het pre-Epsteintijdperk op hilarische wijze. Uiteindelijk toch nog een laatste gesammtkunstwerk dus.