Geschreven in de album top 100 van...:

Megalomaan, megalomaner, megalomaanst, Ye. In 2010 probeerde ik net als veel mensen op Kanye te haten, maar dat lukte niet want hij had zo'n toffe over the top plaat gemaakt. Anno 2025 gaat dat haten makkelijker, al is het meer medelijden. Ik hoop voor deze man dat hij ooit weer op het goede spoor komt.

Wat een creativiteit nog hier! Precies de goede dosis gekte om de nummers alle kanten op te laten gaan maar ze niet te laten ontsporen, en een rode draad in de plaat te houden. Verder weet ik niet zo veel toevoegen aan de 68 pagina's berichten die al op de albumpagina staan, behalve dat ik het volkomen begrijp als je dit helemaal waardeloos vind. Het is wel een alles-of-nietsplaat. Oja en die cameo's.... op mijn favoriete nummer All Of the Lights doen mee: Rihanna, Alicia Keys, Alvin Fields (huh?), Charlie Wilson (wie?), Drake, Elly Jackson (uh-huh), Elton John (als iemand me kan vertellen waar zijn bijdrage zit verstopt hou ik me warm aanbevolen), Fergie, John Legend, Ken Lewis (waar zouden we zijn zonder Kim Lewis), Kid Cudi, Ryan Leslie (of course) en Tony Williams (zal).

Aangekruist als favoriet:
1. All Of the Lights
2. Monster
3. Runaway

Geschreven in de album top 100 van...:

Keith Jarrett is een man waaraan het makkelijk is een hekel te hebben. Een wat verwaande kwast, vol van zichzelf, moeilijk voor anderen, kreetjes slakend tijdens ellenlange soloimprovisaties. En ik doe mijn best... maar wat daar tegenover staat vergeeft vaak alles. Niet al zijn werk is even geslaagd. Maar op Sun Bear Concerts, zes-en-een-half uur aan concertmateriaal van een Japanse tournee in 1976, moet je met een loep zoeken naar de mindere momenten, en die zijn er ook niet. Hoe het mogelijk is om zonder vooropgezet plan achter een piano te gaan zitten en de muziek vervolgens ter plekke gewoon tot stand te laten komen, daar kan ik niet bij. Maar Jarrett doet het op meerdere soloplaten, waarvan deze box mijn favoriet is. Is het jazz? Is het klassiek? Is het barroom-piano? Het komt allemaal langs, tegelijk en door elkaar. Waanzin!

Allejeetje wat een plaat levert Kim hier af! Een career highlight zelfs, denk ik. Zo laat in je carrière nog zo relevant bezig zijn, dat lukken er echt niet veel. Cohen schiet me te binnen, Cale misschien.

Vorig jaar zag ik Gordon in Paradiso aan het werk en dat was een onverwacht goed concert. Onverwacht, omdat zij haar vorige plaat No Home Record een extra dimensie gaf. En ook onverwacht, omdat het enorm energiek optreden was. Kim werd meegesleept door haar piepjonge band, ze was alive and kicking. Dat dit The Collective een kneiter van jewelste is, komt dus ook niet helemaal als een verrassing.

Op Facebook zijn Sonic Youth-groepen waar bijna dagelijks (vooral door mannen van middelbare leeftijd) wordt gehoopt op een reünie. Dat gaat nooit meer gebeuren, neem een leven mensen! We zijn 15 jaar verder en op dit moment wordt pijnlijk duidelijk dat Kim Gordon het enige Sonic Youth-lid is dat nog in de voorhoede opereert en niet gezapig blijft hangen in het comfortabele aura van die band met bijbehorende uitgezakte fanschare.

Waar Thurston Moore vooral een nostalgicus/archivaris is met zijn soloplaten en memoires, en Lee Ranaldo solo vooral tegenvalt (wat ik niet had verwacht na al die jaren dat hij zich als songschrijver moest inhouden), levert Gordon op haar 70e een relevante plaat af die helemaal van 2024 is. Dat doet zij overigens samen met Justin Raisen ('sound-design' zijn zijn credits op elk nummer) die ook No Home Record produceerde. Maar deze nieuwe plaat is in alle opzichten de overtreffende trap van de voorganger.

Voor de liefhebbers van 'het liedje': ga daar nou niet naar op zoek... bespaar jezelf die frustratie. Kim's projecten laveren tussen langgerekt/abstract (in Body/Head) en rusteloos/fragmentarisch (onder haar eigen naam). Coupletten en refreinen, daar doet ze niet aan.

The Collective wordt online veel vergeleken met de ervaring van swipen op Snapchat. Nu zal dat vooral komen door de smartphone op het artwork, maar toch is het wel een goede vergelijking. De muziek op The Collective is rusteloos. Net als een fragment dreigt te blijven hangen, is het volgende alweer begonnen. Weinig blijft direct bij en pas na een aantal luisterbeurten begint steeds meer samenhang te ontstaan. Dan blijken de nummers opeens nogal verslavend en superlogisch. Er zit geen tekstvel bij de plaat en dat is jammer, want ik vermoed dat voor de teksten hetzelfde hot-naar-herprincipe opgaat. De plaat begint met BYE BYE nog wel wat flauw met een inpaklijstje, maar voor de rest hoor ik heel veel interessante tekstflarden voorbijkomen.

De productie is bot en best wel genadeloos. Harde (trap)beats en ratelende clicks vormen het ritmisch fundament. De liefde van Kim voor hiphop komt hier voor het eerst echt naar voren. Gordon speelt op elk nummer gitaar, maar ook hier is de warmte ver te zoeken. Vormeloze noisegitaar en industriële geluiden kleden de nummers verder aan. Gordon heeft de reputatie kil te zijn en zo klinkt deze plaat ook. Desolaat bijna. Maar in die kilte en afstandelijkheid schuilt een schoonheid. Tijdens het luisteren zie ik een nachtelijk Los Angeles met uitgestorven industrieterreinen met ranke palmen in slow motion aan me voorbijtrekken. Dit is een LA-plaat. In New York had zij deze muziek vermoedelijk niet kunnen maken.

Ik ben zwaar onder de indruk van The Collective, een vroege kandidaat voor de plaat van 2024.

Vorig jaar heb ik me door het oeuvre van Sun Ra heengeluisterd en dat was een avontuurlijke achtbaanrit vol hoogte- en dieptepunten met af en toe wat loopings en kurkentrekkers. Deze plaat, die de muziek van Herman Poole Blount (echte naam) als uitgangspunt neemt voor dit project, is een beetje hetzelfde maar dan vlakker: waar het goed is gaat het echt de kosmos in en waar het wat minder is, is het nog altijd aangenaam. Dat laatste kan je van de echte Sun Ra (die van Saturnus komt, althans dat zei hij zelf) niet echt zeggen: naast meesterwerken heeft hij ook de meest wanstaltige shit op plaat gezet die soms in de categorie "interessant" kan worden geplaatst maar even vaak ook niet. Een stuk of 10-15 hele goede platen die ik nog wel eens zal draaien heb ik aan die tocht door de jungle (zo voelde het) overgehouden.

De eerste vier tracks op deze plaat en Blood Running High (met Armand Hammer!) vind ik het tofst. Outer Spaceways Incorporated en Love in Outer Space zijn de grootste hits/bekendste nummers en worden een soort van letterlijk gecoverd. Laatste nummer Kiss Yo' Ass Goodbye is los gebaseerd op het nummer Nuclear War, waarvan ik veel liever het origineel hoor, of in vier verschillende versies op deze aanbevelenswaardige EP van Yo La Tengo.