Aangename plaat van Lee Ranaldo, de man met de mooiste stem van Sonic Youth. Inderdaad, Ranaldo hangt hier de hippie en de folky uit, maar hij was dan ook degene die binnen SY voor die sferen zorgde. Veel verwijzingen naar de muziekhistorie, de plaat trapt gelijk al af met een Paint it Black-achtige riff. En Tomorrow Never Comes verwijst érg naar Tomorrow Never Knows (dat ook al eens werd gecoverd door SY, daarbij gezongen door Lee!).

Over het algemeen vind ik het een mooie plaat. Waiting On a Dream, Xtina as I Knew Her, Hammer Blows en Fire Island vind ik het best. Helaas wordt dit niveau niet over de hele plaat vastgehouden en zakt het in het einde wat in. De plaat klinkt wat bedaard, té bedaard soms naar mijn smaak. Af en toe is het gewoon wat te mooi met de orgels en lyrische gitaartjes, en hadden er wat meer stekeligheden in gemogen. Iets te veel op veilig gespeeld. De laatste Thurston-soloplaat lijdt aan hetzelfde euvel.

Grappigheid: luister eens naar het refrein van Off the Wall en beeld je in dat het refrein wordt gezongen door Kermit de kikker. Dat is mijn associatie bij dat nummer: een sentimenteel Broadway-musical refrein.

Geschreven in de album top 100 van...:

Volgens professionele onderzoekers is deze plaat veel te zoetsappig voor mij. Maar theorie en praktijk komen niet altijd overeen: ik heb dit altijd een heerlijke plaat gevonden. Dat ligt aan het feit dat alle nummers gewoon heel goed zijn, lekker kort zijn (wat de verslavingsfactor verhoogd), gevarieerd zijn, en aan de achtergrondzang van Juliana Hatfield die gewoon heel mooi die van oppercitroenhoofd Evan Dando aanvult. Een beetje punkpop, wat country-invoeden, meer hoeft dat soms niet te zijn.
En belangrijk: op de oorspronkelijke release staat niet die vreselijke cover van Mrs. Robinson. die is later toegevoegd dus telt niet mee!

Aangekruist als favoriet:
1. Alison's Starting to Happen
2. Hannah & Gabi
3. Rudderless

Twee jaar na dato blijft deze plaat recht overeind staan. Voor mij één van dé platen van dit decennium. Drum's Not Dead getuigt van visie en lef en heeft een ongekende klankenrijkdom. Hoorbaar zijn eerst alle mogelijkheden van de studio (een studio in Oost-Berlijn waar hoorspelen werden opgenomen) uitgeprobeerd om daarna in de nummers te worden verwerkt. Door die werkwijze liep Liars wel het risico een te berekenende en doordachte plaat te maken. Ik hoor ook wel een bepaalde afstandelijkheid in de muziek, die wordt versterkt door het artyfarty imago van de heren en het concept van de titels/plaat.
Maar toch: dit is muziek voor het hoofd én het hart. Drum's Not Dead klinkt juist helemaal niet gekunsteld maar heel logisch en spontaan. En de muziek weet me precies op de juiste plek te raken.
Het magere gemiddelde begrijp ik wel. Veel mensen zullen hier weinig mee kunnen. Maar probeer onbevooroordeeld te luisteren, geef het een kans en de tijd en er ontvouwt zich een bijzonder werkstuk!

Liars. Voor mij de beste band van de afgelopen 10 jaar, met even onvoorspelbare als originele muziek. Een band met de neiging om alles af te breken wat ze opbouwen, om zichzelf daarna opnieuw te kunnen uitvinden.
Het debuut They Threw Us All in a Trench and Stuck a Monument on Top was met wat fantasie nog onder te brengen in de toen hippe punkfunkstroming, al zaten hier al behoorlijk abstracte elementen in. Opvolger They Were Wrong, So We Drowned gooide het roer gelijk al radicaal om. Een moeilijke, abstracte maar uiteindelijk dankbare themaplaat over hekserij in het middeleeuwse Duitsland. Dit was de opmaat naar het voorlopige hoogtepunt Drum's Not Dead. De band verhuisde hiervoor naar Berlijn om in een oude hoorspel-studio maandenlang te experimenteren met geluidjes. Drum's Not Dead draait (de titel verraadt het al) om percussie. Het tribale karakter, dat op de voorganger al aanwezig was, stond hier op de voorgrond.
Hierna volgde Liars, wat mij betreft de minste plaat tot nu toe (nog steeds 3.5*). Een relatief eenvoudige plaat, voor het eerst niet in één stijl maar in een soort brij van alle voorgaande stijlen. In 2010 volgde Sisterworld, een fijne maar ietwat onevenwichtige plaat met een handvol keiharde uitschieters, die qua geluid vrij dicht bij zijn voorganger zit.
En nu is daar WIXIW (uit te spreken als Wish You). Wat kunnen we verwachten? Een koerswijziging, of is Liars uitgeexperimenteerd? Het is het eerste geworden. Op WIXIW zijn de gitaren en drums bijna helemaal verdwenen en is de band gaan experimenteren met electronica en samples. Op hun tumblr verschenen afgelopen maanden al allerlei filmpjes van Liars die materialen als wol en planten aan het samplen waren. Vaag, en er is niet echt te beoordelen wat hiervan in de nummers terecht is gekomen.
Feit is dat het werken met electronica, wat weer nieuw terrein was, verfrissend werkte voor de heren. De plaat is weer één groot geluidsavontuur, klinkt erg diep (een echte koptelefoonplaat) en doordat de nummers bijna zonder uitzondering érg sterk zijn, zit deze plaat eng dicht bij het niveau van Drum's Not Dead in de buurt.

The Exact Colour Of Doubt zet de toon. Een sfeervol, ruimtelijk nummer dat geduldig opbouwt en toewerkt naar Octagon. Hier bevinden we ons bijna op Autechre-terrein, maar dan met zang. Hierna volgt het al langer bekende nummer No.1 against the Rush. Met haar beheerse groove en synthesizer doet dit nummer me wat denken aan het al even fijne The Rip van Portishead gemengd met A Forest van the Cure. A Ring On Every Finger volgt en klinkt vertrouwd. Een typisch Liars-nummer maar dan electronisch ingekleurd. Ill Valley Prodigies vind ik voorlopig het minste nummer maar zit wel vol met interessante fieldrecordings.
Hierna volgt het titelnummer. Het hart van de plaat is het titelnummer. Dat ik erg indrukwekkend en ontroerend vind. Schitterende zanglijn.
His and Mine Sensations volgt. Puik nummer. Flood To Flood is het volgend hoogtepunt. Begint rustig maar vervolgt met een heerlijk scheurende synth. Ook Who Is the Hunter is erg sterk. Brats is een beetje de vreemde eend in de bijt en doet denken aan de eerste plaat. Ondanks het contrast met de rest van de plaat is het een heerlijk nummer met een keiharde swing. WIXIW sluit af met Annual Moon Words, een klein en gevoelig liedje en doet daarmee denken aan The Other Side of Mt. Heart Attack , de afsluiter van Drum's Not Dead.

Een geweldige plaat, die ik ook zou aanbevelen aan Radiohead-fans die teleurgesteld zijn in de The King Of Limbs. Ik hoor toch wel wat overeenkomsten, maar vind dit persoonlijk vele malen beter uitgevoerd.


Dat vind ik erg treffend omschreven.

Erg mooie liveplaat met een goedgeluimde Lou die droge grapjes maakt. De drums mis ik geen enkel moment, de nummers komen in deze setting erg goed tot hun recht. Geweldige trackkeuze ook, met de mooiste uitvoering van Venus in Furs die ik ken en *eindelijk* eens niks van Transformer. Alles wordt erg dynamisch en smaakvol gebracht en de mogelijkheden van de bezetting (2 gitaren, bas, cello, synthesizer en stemmen) worden ten volle benut. Geweldige interactie met het publiek ook. Reed komt op, begint Sweet Jane te spelen, publiek uit zijn dak, Reed kapt het nummer doodleuk af om vervolgens te vertellen dat hem vaak wordt verweten een carriere op drie akkoorden te hebben gebouwd. Daarna neemt hij het akkoordenschema van Sweet Jane nog even door en -surprise- er blijken vier hele akkoorden in te zitten !
Een aaneenschakeling van hoogtepunten, en Smalltown, Street Hassle, Venus in Furs en Dirty Blvd. springens zelfs boven dit angstaanjagend hoge nivo uit.

Toch ook een paar mindere momenten: het funky (!) arrangement van All Tomorrow's Parties vind ik hier zum kotzen. Van Anthony Hagarty (hij zingt Set the Twilight Reeling en Candy Says) ben ik bepaald geen fan, maar daar is nog overheen te komen. De zang van bassist Fernando Saunders echter (lead op Revien Cherie en achtergrondzang in diverse nummers) gaat echt over de grens van kwijlerig. De ergste R 'n B is er niks bij. De beste man kan zich beter beperken tot zijn erg goede en originele basspel, ook te beluisteren op Reed-topplaten als The Blue Mask en Legendary Hearts. Ook The Raven had er van mij niet opgehoeven. Maar goed, deze tournee vond plaats na de release van de gelijknamige redelijk nare plaat dus komen we nog goed weg met slechts één nummer daarvan.

Die minpuntje voorkomen een hogere score dan 4*, die er zeker had ingezeten als Lou alles gewoon zelf had gezongen.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Dé Lou Reed-plaat voor mij, beter dan Transformer (meh) en Berlin (wauw) bij elkaar. Ongelofelijk venijnig brokje rock, waarop elk nummer zowel muzikaal als tekstueel uitblinkt. Één van de paar platen die ik regelmatig luister met het tekstvel in de hand, al gniffelend om al die vileine zinnen. Die regelmatig worden afgewisseld met grote poëtische zeggingskracht, en dat allemaal met achteloos gemak. De politiek die hier op pislinke wijze de grond in wordt geboord is daarna alleen nog maar lelijker geworden, maar toch klinkt New York niet achterhaald. Daarvoor is de muziek de tijdloos, die uiteenloopt van Velvet Underground-flashbacks tot spierballenrock maar altijd smaakvol gedaan.

Aangekruist als favoriet:
1. Strawman
2. There Is No Time
3. Romeo had Juliette

Aan de ene kant kan ik wel waardering opbrengen voor de krachtige vertolkingen, aan de andere kant stoor ik me mateloos aan het oneindige gesoleer die alle essentie uit klassiekers als Sweet Jane en Heroin onttrekt. Uiteindelijk blijft daardoor toch een wat viezige nasmaak over...

Ik kan er niet met mijn pet bij dat juist dit album het best gewaardeerde Reed solo-album is op deze site. Buiten de 'bekende' nummers (Viscious, Satellite, Wildside, Perfect) vind ik de rest nou niet echt heel bijzonder en nummers als Make Up, Wagon Wheel en I'm so Free vind ik zelfs pure albumvulling. Nee, deze plaat haalt voor mij bij lange na niet het nivo van een The Blue Mask, Coney Island Baby of New York, die over de hele breedte sterk zijn.

Reed en Metallica verkrachtten samen Sweet Jane en White Light/White Heat op Reed's inauguratie in de Rock&Roll Hall of Fame en besloten naar aanleiding van deze enorme aanfluiting, waar ze zelf blijkbaar wél plezier aan beleefden, samen een plaat te maken. De wereld te klein! Dat kan toch niet, wat een combi, slecht idee, artiesten op hun retour, ach en wee, oh oh oh, nou nou, etcetera. Ook ikzelf maakte mij daaraan schuldig. De negatieve sentimenten liepen zo hoog op dat de plaat eigenlijk alleen nog maar kan meevallen.

Ok, ik heb hem nog maar één keer gehoord (en ja, ik stem vaak al na 1 keer), eerste indrukken:
- lange plaat
- maar goed doorheen te komen
- tegelijk zingen Reed en Hetfield geen goed idee
- gelukkig houdt Hetfield meestal zijn waffel
- interessant concept
- duidelijke scheiding, tweede helft veel atmosferischer en slepender
- Reed wordt nu toch wel een heel oud mannetje vocaalsgewijs maar vergeleken met Dylan kan het toch nog ruimschoots
- lijkt op Reeds latere solowerk maar ook een nummer als Street Hassle had hier wel op gepast
- lijkt me toch iets meer voor Reed-fans dan Metallica-fans
- vind het ook meer een Reed-plaat dan een Metallica-plaat

Of dit meer is dan een meevaller, of dat de plaat bij herbeluistering toch door de mand valt gaat blijken. Stay tuned!

Een stempel van een producer kan een plaat maken of breken. Zo luister ik, ondanks de puike songs, niet graag naar Marauder (de laatste plaat van Interpol). Helemaal vernaggeld door de producer van dienst... dit is overigens geheel subjectief.

Op Double Negative is producer BJ Burton ook heel ver gegaan, met een deconstructivistische aanpak. Nummers zitten verstopt achter of verdwijnen in ruis. Niet zelden moest ik aan de ruismuren op de Xerrox-platen van Alva Noto denken. Maar: het wérkt. Er wordt hier een hele nieuwe dimensie toegevoegd aan het Low-geluid. Een moedige stap voor een band die al zo lang bezig is, maar tegelijk ook niet. Wie Low of de solo/zijprojecten van Alan Sparhawk een beetje volgt weet dat men niet vies is van gekte en experiment. Op de laatste Low-platen werd het me wat te braaf maar wat hier wordt neergezet, is zeer spannend.

Maar alles staat of valt natuurlijk met de songs. Op Double Negative staan geen missers. Sterker nog, volgens mij is dit de beste collectie Low-songs sinds lange tijd. Een absolute voltreffer!

Geschreven in De album Top 100 van...:

Ik hanteer het "één plaat per artiest" beleid, mochten jullie dat nog niet door hebben en welke Low-plaat het werd, was zo'n beetje de moeilijkste keuze tijdens de samenstelling van deze lijst. Uit de eerste periode is deze Secret Name mijn favoriet. Maar de twee laatste platen waarop een moedige en nieuwe weg richting de toekomst (die op brute wijze werd afgekapt door de dood van Mimi Parker) werd ingeslagen zijn me even lief. Na veel wikken en wegen werd het dan toch Secret Name, omdat hier mijn misschien wel favoriete Low-nummer op staat, als bonustrack op de LP-versie nog wel: Old Man Song. Niet meer dan de stem van Mimi Parker, ondersteund door een keyboard en een handvol welgeplaatste snareklappen en hartverscheurend mooi. Op alle vroege Low-platen staan altijd wel een paar nummers die ik iets minder vind maar Secret Name is over de volle breedte heel erg sterk, nergens wordt de beklemmende sfeer doorbroken door een al te simpel liedje, de dreiging is hier constant. Two-Step is hier het bekendste nummer en werd altijd nog vaak live gespeeld terwijl de rest wat werd vergeten, helemaal onterecht wat mij betreft!

Aangekruist als favoriet:
1. Old Man Song
2. Two-Step
3. Don't Understand