Getypt in De album top 100 van...

Ik ga alvast verklappen: The Velvet Underground staat niet in deze lijst. Meerdere bandleden echter wel, te beginnen met de chanteuse met een barre plaat die is geproduceerd door collega-VU'er John Cale.
Taaie kost, maar ook schitterend. De nummers zijn bijna middeleeuwse hymnen, gedragen door het harmonium van Nico, allerlei pionierende electronica en de ijzingwekkende zang. Junkie-wanhoop op een verschroeide postapocalyptische vlakte.

De culminatie van deze plaat is een cover van het Doors-nummer The End, compleet met authentieke doodsreutel. Net als het origineel vind ik het de ene keer schitterend en de andere keer vreselijk, maar altijd fascinerend.

Aangekruist als favoriet:
1. Secret Side
2. Innocent and Vain
3. The End

Helaas, Nina heeft helaas een wel heel standaard binnen de lijntjes singer-songwriterplaat gemaakt. Het duistere, ongemakkelijke, wat haar voorgaande platen zo bijzonder mooi maakte is verdwenen en wat overblijft is totaal niet onderscheid met de 100000 andere persoon-met-gitaar-zingt-liedjes-platen. Good for her denk ik dan maar, dat de zon wat meer mag schijnen...

Geschreven in de album top 100 van...

Groot fan van Miss Simone, maar zij is nog van de generatie die platen maakte met singles aangevuld met fillers. ...Sings the Blues is haar plaat die ik over de volle breedte het sterkst vind: geen nummers die er met kop en schouders bovenuit steken (haar bekendste vind je op andere platen) maar constante (hoge) kwaliteit. Het was moeilijk om de drie beste nummers te vinden want het ontloopt elkaar allemaal niet veel! De muziek heeft als de basis blues, maar ook soul en gospel komen langs. De teksten bestrijken alles tussen activisme (Simone was een prominent en uitgesproken lid van de burgerrechtenbeweging), liefde en sex:


Komt in de buurt, maar op dit album staat nog wel meer hitsigheid over gevulde suikerpotjes: In the Dark en Do I Move You? zijn ook erg klam.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Dark
2. Backlash Blues
3. Real Real

Van het weekeind deze cd weer eens gedraaid en ja, het is een fijne noiserockplaat! (die af en toe wat stagneert door een flauw liedje als Dumb). Werd destijds een beetje afgedaan als teleurstellend. Kwam natuurlijk ook doordat iedereen zand in de ogen was gestrooid door de laffe Butch Vig-productie van Nevermind. Maar dit was hoe de band écht klonk. Achteraf gezien is het natuurlijk de opmaat naar Kurt's zelfmoord, die onontkoombaar lijkt als je de teksten erbij houdt.
Mijn favoriete Nirvana-plaat.