Geschreven in De album Top 100 van...:

Nog zo'n messcherpe en hele invloedrijke gitaarplaat. Gitaristen Tom Verlaine en Richard LLoyd zijn een lekker stel, die elkaar perfect aanvoelen en tot grote hoogten kunnen stuwen. Deze plaat heeft een enorm lange aanlooptijd gehad, zo is onder andere te lezen in het 33 1/3 boekje over deze plaat (hele fijne serie boekjes trouwens). Het voordeel daarvan is dat de nummers tot in de puntjes zijn geperfectioneerd, dat is duidelijk te horen. Geen grammetje vet. Het titelnummer is een masterclass "hoe doe je een nummer van 10 minuten veel korter lijken" en verveelt nooit. De rest doet daar amper voor onder, deze plaat is ook in de breedte sterk.
Verder klinkt de plaat een beetje zoals het New York uit de jaren 70 dat je uit de films kent: een beetje groezelig en afgeleefd, maar heel opwindend.

Funfact: mijn avatar is de afbeelding op de achterkant van de hoes van deze plaat en ik heb hem ook als tattoo: ergens heb ik mijn hoofd de link gelegd tussen die afbeelding, het titelnummer, en de magie van muziek. En ik hou van de maan.

Aangekruist als favoriet:
1. Marquee Moon
2. Elevation

The Blood Brothers zijn een punk/screamo band uit (jawel) Seattle. Maar met grunge heeft dit gelukkig niks te maken. De band heeft zich razendsnel ontwikkeld van van standard punkband tot invloedrijke, originele alle-stijlen-door-elkaarband. Omdat men werkt met twee zangers en niet bang is om voor het genre niet-alledaagse instrumenten te gebruiken (zoals orgel, piano, synthesizer, castagnetten) is een geheel eigen geluid ontstaan.

Het eerste wat opvalt bij het luisteren naar deze plaat is de schijnbare chaos. De nummers springen van hot naar her, zijn verdeeld in meerdere secties en zitten vol met tempowisselingen. Ook niet-alledaags is de zang: die is netjes verdeeld tussen Jordan Blilie (lage, sinistere stem) en Johnny Whitney (hoge, hysterische zang). Bij nadere beluistering valt alles op zijn plek, en blijken de nummers minder onlogisch dan op het eerste gehoor blijkt. De teksten zijn ronduit bizar, en zitten vol met personages en plaatsen die op meerdere Blood Brothers albums terugkomen: Mr. Electric Ocean, Piano Island, erg leuk verzonnen allemaal. Omdat ze me mateloos intrigeren, volgen hieronder een aantal merkwaardige passages.

Elk nummer op deze plaat staat op zichzelf en lijkt op geen enkel ander en dat is knap omdat elk nummer eigenlijk weer meerdere sub-nummertjes bevat. Elk nummer afzonderlijk heeft zich vastgenesteld in mijn hoofd. Tegelijk is er wel eenheid en lijkt de plaat een verhaal te willen vertellen.

De highlights:

Guitarmy: slecht 40 seconden en toch een afgerond liedje.
Do you remember us?
Do you remember us?
We wrapped your corvette in cellophane, set it aflame!
Do you remember us?
Do you remember us?
We doused your TV set in propane, turned up the gain!
This party's dying so guitar-me!
Raise the glass to the guitarmy!
Do you remember us?
Do you remember us?

Hallo, dat is nog eens met de deur in huis vallen.


Burn, Piano Island, Burn
Een waanzinnige over the top call-and-response structuur:

Bulimic rainbows vomit what?
Burn Piano Island Burn!
Coconut pupils never shut?
Burn Piano Island Burn!
Jigsaw babies and their bamboo stilts?
Burn Piano Island Burn!
Charred toucans weaving their black sky quilt?
Burn Piano Island Burn!
The sea shells scream out celestial code.
Melting on the shore inside a flame sno globe.
Burn Burn So burn Piano island!

Piano Island is een vreemde plek.


Every Breath Is A Bomb
Het nummer begint langzaam, dreigend, met een synthesizerintro om daarna los te barsten in een malend mid-tempo. Om doodleuk halverwege te worden onderbroken door een cabaret-achtig meezingstuk.


USA Nails
Een verzengend nummer, knoertharde noiserock. Wederom een vreemde tekst rondom een afschuwelijke gebeurtenis:
[Prisoner:] "The county sheriff said that my baby is dead.
They found him in some trash can, blue all clenched and chewed.
Don't judge me, I'm not his real mother,
I couldn't even recognize his face, his tears of wax,
his skin like a subway running over spinal tracks.
Operator can I confide you?
They haven't got an ounce of proof!
Those pigs locked me up to see what color i'd rot into!
(It wasn't me it was my false tiger limbs..
It wasn't me it was the garbage gryphon!)


Six Nightmares At The Pinball Masquerade

Ook weer zo’n hak-op-de-tak nummer. Wellicht het sleutelnummer, omdat het terugkerende thema nachtmerries lijken te zijn.
You hold each other by well groomed hands,
mumbling prayers to a neglected jesus.
The matradees quiver as they watch you shiver as the mask
and the mouth knit into each other.
Our laughter was deafining but our lips
but our lips but our lips were trembling.
Now the lady with the peacock mask,
is writhing around in broken monicle glass,
imprisoned like a beetle laying on it's back,
and the man striped up and clawed calico like a cat,
is trapped forever looking like that.

The Salesman, Denver Max.
Een van de meer toegankelijke nummers, en zelfs deels akoestisch. Alleen de tekst: die bouwt het “in elk stadje een ander schatje” thema uit rondom de pedofiele handelsreiziger Denver Max.

Through the screen door your thoughts are quarentined,
by the way you smell I can tell that you're fifteen.
My name is Denver Max, I eat heart attacks.
From your mouth to your hands to the floor you're bubbling syntax.
What the crickets see is between you and me.
What scarecrows think would turn you pale cheek pink.
Don't you try to call the cops little girl
because before you pics up the phone you'll be dead.
Don't you try to call the cops little girl, cops little girl,
your tongue is withered, it's heavier than lead.
Won't you just step into the car little girl,
your parents don't understand what's in your head.
We're really onto something special little girl,
you're blushing red,
you're head can't hide those thoughts of dread.
Through the screen door kiss me, kiss me like a queen...
It tastes like metal in my mouth, like rusty listerine.
My name is Denver Max, please excuse the mask,
running down my face, bound by tacks and paste.

Dat verklaart denk ik wel het “parental advisory” stickertje.

The Shame
Het laatste nummer, spiralend rondom een schitterende zanglijn.

My heart is a black haunted loom,
weaving jackets for children who'll never be born.
My hands are abandoned factories
manufacturing heartbreak and hate for the world.
As we waltz the broken dance of our limbs
this ballroom has been groped by so many evil whims.
As I drill the last hole into you,
the well of your body has hardened into glue.
Everything is going to be just awful when we're around.
All the colors gonna rot off your sight when we're around.
I remember the day that I sold my smile to that nice couple
who lost their first child.
I threw in a set of sympathy,
and a bucket of popcorn for the cemetary.
But now my face is all fenced off, the sky is boarded up,
the hills covered in drop cloth.

Dit is zo’n plaat waar je in kan verdwalen en een universum op zichzelf vormt. Welkom in het duistere universum van The Blood Brothers. 5* en een top-10 notering.

Heerlijk frisse plaat van de olijke bassiste van van the Pixies. De bekende single Cannonball is maar één van de hoogtepunten op het supergevarieerde Last Splash: bijna elk nummer is raak en bevat een gouden melodie. De twee instumentaaltjes Flipside en SOS zorgen voor balans. Mad Lucas brengt Lynchiaanse gekte. New Year, No Aloha en I Just Wanna Get Along scheuren als een bezetene. Drivin' on 9 zorgt voor een traan en ontroert.

Beter dan alles wat Pixies-dictator Frank Black solo heeft gedaan. Last Splash is één grote brede glimlach.

Ik vind dit een flutplaat. Sterker nog: dit is de eerste plaat die ik luister waarop elk nummer klinkt als een vullertje. Het feit dat voorganger Title TK ook al niet veel soeps was en dat er zes jaar tussen beide platen zit doet me afvragen of de dames nog weten waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Voor mij voegt dit in elk geval helemaal niets toe aan de bestaande Breeders- en Amps- output.

Ik lees hierboven een vergelijking met Deerhoof. Die band heeft echter een hele belangrijke factor die hier totaal ontbreekt: een fantastische drummer die elk nummer een stuk peper in de reet duwt en daarmee van een brok energie voorziet die hier totaal afwezig is. Elk nummer wordt voorzien van dezelfde laffe boem-tak beat die het elke kans om tot leven tot komen al ontneemt voordat het goed en wel is begonnen.

Heel even veer ik op bij het begin van het een-na-laatste(!) nummer. Eindelijk! Energie!
Maar dat wordt dan weer volkomen om zeep geholpen door de slechtste zang op het album.

Nee, een misser van de aller-pijnlijkste orde, deze Mountain Battles.

Bij de debuutplaat schreef ik:


Ik heb de laatste tijd weer heel veel naar The Fall geluisterd. Deze plaat, die ik in 2022 heb gemist, kwam tussendoor op mijn pad en de gelijkenissen met eerstgenoemde band kunnen nog steeds niet genegeerd worden. Dat is zowel de kracht als de zwakte van deze plaat. Kracht: Alle ingrediënten die het beste werk van The Fall zo goed maken, zijn hier ook aanwezig. De herhaling, de praatzang, de intrigerende teksten, de drive. Zwakte: het is nog steeds een wel heel schaamteloze ripoff/tribute.

Getypt in de top 100 van...:

Nederlands oudste en beste band, het instituut dat The Ex heet maar laat ze dat maar niet horen want ze zijn heel gewoon gebleven. Al 45 jaar schrapen, krassen en hameren ze op hun gitaren als ambachtslieden. Hun geluid is nergens mee te vergelijken en helemaal van hunzelf. Gitaren worden gebruikt als ritme- en percussieinstrumenten en met Katrin Bornefeld hebben ze een werelddrummer binnen hun gelederen. Met haar galopperende ritmes stuwt ze de boel omhoog en omhoog en je zult haar nooit betrappen op het spelen van een ordinaire 4/4 maat.

Aural Guerilla vind ik de beste plaat in hun eerste periode met zanger G(eiten). W(ollen). Sok, een humorloos heerschap die messcherpe teksten over de muziek declameert die al woke waren voordat dat überhaupt bestond, laat staan dat het hip was. En onderschat niet de invloed van de DIY-factor van deze band die van invloed was op mensen als Ian MacKaye, Steve Albini en de Sonic Joetjes.

Aangekruist als favoriet:
1. A Motorbike in Africa
2. De rest

Voor mij ook!

Wel een beetje schizofrene plaat. Hele poppy dingetjes worden afgewisseld met donkere vleermuiswolken. Van die poppy dingetjes maakt Shoulder Pads 1# mij altijd erg vrolijk. Mark maakt zich erg kwaad over bepaalde mensen: "They couldn't tell Lou Reed from Doug Yule". Dat had van mij nog wel tien minuten op die melige manier mogen doorgaan. Maar als dat nummer is afgelopen en Mr. Pharmacist begint, word je er gelijk aan herinnerd dat elk nummer op deze plaat goed is. Deze cover van garageband The Other Half rockt als een krankzinnige en is voorzien van een typische Fall-rockabillybeat. Mark klinkt zeer overtuigend, misschien kon hij zich goed inleven omdat zijn eigen amfetaminegebruik zich aardig begon door te ontwikkelen rond deze tijd. Ook Dktr. Faustus is een poppy nummertje, met op strategische momenten een goed geplaatste "banana!" yell door echtgenote Brix.

Maar zoals gezegd, dit is een plaat met twee gezichten. Tegenover elk vrolijk nummer staat een gitzwart. R.O.D., Gross Chapel - British Grenadiers, U.S. 80's-90's (bijna een industrial-beat), Riddler!, allemaal donkere post-punk en één en al sfeer, gedragen door de zware bas van Steve Hanley.

Een Fall-plaat die ik graag en vaak draai, deze Bend Sinister.

Geen makkelijk te doorgronden Fall-plaat, deze Code: Selfish. Maar wel een hele intrigerende. Nummers als het complexe Birmingham School of Business School en Free Range laten een bija industriële Fall horen, ingekleurd door de machines van Dave Bush en met een Mark E. Smith in zijn meest paranoïde modus. Free Range was trouwens een onwaarschijnlijke Britse top-40 hit, en dat voor één van de meest ontoegankelijke Fall-singles. Het nivo van deze twee fantastische openingsnummers wordt helaas in het vervolg niet meer geëvenaard, behalve op het erg mooie (en vergeleken bij de rest van de nummers zeer conventionele) liedje Just Waiting. Wel enkele leuke vondsten, zo wordt Immortality voorzien van Italo-toetsen. Deze plaat is af te raden voor mensen die met The Fall willen beginnen, maar is wel een essentiële schakel in de grote keten Fall-platen.

Deze vind ik toch minder dan het debuut. Er staan niet zo veel nummers op die bijblijven, en met uitzondering van Psychik Dancehall staan deze tracks allemaal op de eerste helft van de plaat wat niet echt uitnodigt tot draaien. Vooral A Figure Walks vind ik grauwe, weinig spannende postpunk. Maar de tweede helft (zo vanaf Muzorewi's Daughter; waar gáát dat nummer over?) maakt veel goed. Spectre Versus Rector is een lekker vaag doordenderende track, die alvast een brug slaat naar de volgende releases. Het beste nummer van deze plaat vind ik het kronkelende en slim in elkaar zittende Flat of Angles, één van de meer melodieuze nummers die de luisteraar een paar keer op het verkeerde been zet.

"This is the greatest time of my life", zingt Smith in Bill is Dead. Ik geloof er echt helemaal niks van. Hij was net gescheiden van Brix en dit is een verre van vrolijke plaat. Ik vind het ook een wat moeilijk geval. Het ligt niet aan de nummers, die zijn goed. Ook is er een erg goede bezetting aan het werk en de plaat klinkt als een klok. Toch lijkt er wat te ontbreken, het blijft allemaal maar een beetje matjes, alsof zeer niet zo'n zin in hadden. Misschien klinkt het allemaal wel wat te professioneel, de plaat had best wat meer lo-fi en stekeliger gemogen.
Maar ook met deze kanttekeningen zijn Bill is Dead, Hillary en Chicago, Now! wereldnummers. Popcorn Double Feauture vind ik altijd lijken op Raspberry Beret van Prince, grappig genoeg. En speaking of grappig, bonustrack British People in Hot Weather is hilarisch!

De eerste vier tracks staan niet op de oorspronkelijke uitgave, maar zijn de How I Wrote Elastic Man en Totally Wired singles- met b-kantjes. Ik laat ze hier buiten beschouwing, maar vooral Totally Wired is één van dé Fall-singles. Alleen al voor dit nummer is de plaat haar geld dubbel en dwars waard.

Grotesque (After the Gramme) vind ik de weirdste Fall-plaat. De nummers zijn krakkemikkig, irriteren, en de plaat klinkt alsof hij in een kartonnen doos in de kamer hiernaast is opgenomen. Melodie is óf afwezig, óf van de allereenvoudigste jengelende soort. En toch heeft de plaat iets, iets wat boeit, iets wat zegt: "klassieker!".

Pay Your Rates is een soort anti-openingstrack. Het begint met een gammele rockabillyriff (zoals ontelbare Fall-nummers) en stort halverwege in. We horen Mark E. Smith zelfs even half lachend zingen, alsof ook hij het nummer één grote grap vindt.
English Scheme is het meest toegankelijke nummer en is zelfs catchy te noemen, met een heerlijk jengel-orgeltje.
De riff van New Face in Hell is één op één door Pavement overgenomen voor hun nummer Conduit For Sale!. Het nummer is één van de hoogtepunten van Grotesque. Wanneer Mark even geen tekst meer heeft, is er gelukkig nog altijd een kazoo.
C'n'C-s Mithering is zeven minuten geluid, zonder melodie whatsoever, Smith die zijn gang gaat over één riff. Toch wel boeiend, maar niet essentieel.
Container Drivers is een ander pakkend rockabilly-achtig nummers en is waarschijnlijk het enige nummer ooit dat gaat over de chauffeurs van containerauto's en hun vieze gewoonten
Het dreigende Impression of J. Temperance vind ik één van de hoogtepunten van Grotesque. Wederom geen echte melodie of hook aanwezig, maar de sfeer en dreiging van dit nummer is fantastisch.
In the Park is weer een liedje in de stijl van English Scheme en Container drivers, maar is wel wat minder.
Het beste aan W.M.C. - Blob 59 is de titel, verder is dit een lofi abstract stukje geluid. Skippable.
Gramme Friday vormt een soort opmaat tot hét nummer van deze plaat: The NWRA (The North Will Rise Again). Negen minuten, bijna geen variatie maar door de voordracht van Mark E. Smith is het ongelooflijk raak. Blijft de volle speelduur boeien.

Niet mijn favoriete Fall-plaat, ook niet één die ik snel opzet, maar wel de meest eigenwijze en unieke.

Het toondove muziekblad Oor heeft ons jarenlang willen doen geloven dat This Nation's Saving Grace de beste Fall-plaat is. Dat is niet waar. Dit is namelijk de beste Fall-plaat. Mark E. Smith is in topvorm. De band volgt hem moeiteloos. Elk nummer staat.
Volgens geruchten stond the Fall voor deze plaat uitkwam op het punt te tekenen bij Motown (hoewel ik het een erg leuk gerucht vind, lijkt mij het nogal onzin). De plaat is dertig seconden bezig en dit potentiële contract wordt heerlijk politiek acorrect de nek omgedraaid:
Where are the obligatory niggers? Hey there fuckface!
Deze poëtische zinsnede komt uit The Classical, de ijzersterke opener die de luisteraar met twee drumstellen en een hoop percussie te lijf gaat.
De bezetting met twee drumstellen houdt de hele plaat (die gedeeltelijk is opgenomen in IJsland) aan en werkt fantastisch, het maakt de muziek erg krachtig.
Hip Priest is één van the Fall's signature tunes, en wordt zowel geïnterpreteerd als een aanval op muziekjournalisten als een beschrijving van de Hip Priest, wat één van Smith's alter-ego's zou zijn.
Fortress/Deer Park is misschien wel mijn favoriete nummer van de band. Fortress begin heel melodieus, maar gaat opeens over in het stoicijns voortbeukende Deerpark. Deze twee nummers zijn in elkaar gemixt, terwijl Winter om mij onbekende redenen in twee delen is verdeeld. Het moment waarop de drums invallen in Winter pt.1 is pure magie.
Ik ga maar eens een plaatsje in mijn top 10 vrijmaken voor dit meesterwerk!

Een deel van de muziek van deze cd is geschreven voor een moderne dans-voorstelling, nadat het betreffende gezelschap een dans had gebaseerd op de Hey Luciani-single, die dit album voorafging. Dat verklaart waarschijnlijk waarom het album niet echt als een eenheid klinkt. Want naast de voor de dansers geschreven nummers staan er ook een aantal reguliere nummers op. Toch vind ik het een erg leuke plaat, met een paar flinke knallers. Het hele oeuvre vvan een band als Girls Against Boys (niets ten nadele van die band overigens) lijkt te zijn gebaseerd op het nummer New Big Prinz, wat op haar beurt weer de tekst van Fall-klassieker Hip Priest recycled. Ook Dog Life/Jerusalem, het titelnummer Kurious Oranj (met dubritmes!), Wrong Place, Right time en Cab it Up! staan bij mij recht overeind als essentiële Fall-nummers. En de rest is ook niet bepaald slecht.

We are the Fall
Northern white crap that talks back

Een beginselverklaring, verstopt in het nummer Like to Blow op de eerste Fall-plaat. Weinig mensen zouden toen vermoeden dat de band, na ontelbare bezettingswisselingen en evenveel platen, anno 2007 nog zou bestaan. In 1979 klinkt the Fall nog redelijk toegankelijk, maar enkele zaken op deze plaat duiden al op de dingen die komen gaan. De bijtende, cynische zang van Mark E. Smith, een chagrijnig heerschap dat helemaal niet kan zingen. Een onwaarschijnlijke, maar wel heel sterke frontman. De monotonie in de nummers, die zich soms structuurloos blijven herhalen tot.het.ding.in.je.kop.zit.vastgespijkerd. (Smith verklaart later grote fan van krautrock, en in het bijzonder Can te zijn). En de ondoorgrondelijke, ronduit bizarre teksten.
De plaatnaam is één van mijn favoriete plaatnamen ooit. Geniaal, zeker omdat het helemaal geen liveplaat is

Komende tijd ga ik pogen bij in elk geval alle reguliere Fall-platen een stukje neer te pennen. De band is bij mij uitgegroeid tot een band waar ik me graag in verdiep, en waarvan het enorme oeuvre (waarin trouwens ook de nodige missers zitten maar zelfs die zijn boeiend bij the Fall) me erg aantrekt.

Perverted By Language is een contrastrijke plaat. Aan de ene kant staan lange, bezwerende nummers op als Garden, Tempo House en Hexen Definitive/Strife Knot. Alleen al om de titel verdient dat laatste nummer een nobelprijs, maar het is ook nog eens één van mijn favoriete Fall-nummers. Schitterend gewoon hoe spannend en mysterieus dit nummer over de volle speellengte blijft. De Engelsen hebben er een mooie term voor: eerie. Dit nummer is eerie.

Aan de andere kant heb je ongemeen felle nummers zoals striemende Smile (het hardste Fall-nummer?) en het ironische Eat Yourself Fitter. Hotel Bloëdel is een erg vreemd maar pakkend nummer, en hierop is Smith's vrouw Brix voor het eerst te horen. De jaren hierna zou zij behoorlijk haar stempel op de band drukken. I Feel Voxish intrigeert en irriteert op een manier zoals alleen the Fall dat kan.

Één van mijn favoriete Fall-platen, die voorbij is voor je er erg in hebt. En dan zet je hem nog maar eens op, en nog eens...

Een heel behoorlijke Fall-plaat deze Shift-Work... met een opvallend introverte Mark E. Smith. In nummers als Edinburgh Man en Rose zontbreekt zijn kenmerkende venijn zelfs helemaal. Niet dat het wat geeft, integendeel, het levert een verassende plaat op. In sommige nummers een hoofdrol voor electronica, wat prima in het Madchester-tijdperk past. Het klinkt allemaal heel achteloos en nonchalant, maar wat zit bijna elke track toch weer verslavend in elkaar. Vooral Idiot Joy Showland, High Tension Line en The War Against Intelligence zijn niet uit mijn geheugen te branden...

Niet echt een bijzondere Fall-plaat deze, vind ik. Victoria (Kinks-cover) en Bremen Nacht Alternative zijn de prijsnummers, verder blijft me weinig van de rest van de plaat bij. Niet dat het slecht is, maar het dreutelt allemaal wat voort, er lijkt minder inspiratie en energie te zijn dan op de voorgaande platen. Maarja, de boog kan niet altijd gespannen staan
Eigenlijk is het bonusmateriaal leuker. Hit The North was een erg sterke single en There's a Ghost in my House is een erg leuk liedje!

Ten tijde van deze plaat werd The fall opeens door een wat breder publiek opgepikt (ongekende #9 in de UK albumchart!), misschien wel door de Sister Sledge-cover Lost in Music en de toegangkelijkheid van deze plaat. Het is een beetje een "mixed bag", vrij laid-back maar met een paar felle uitschieters, vooral Paranoia Man in Cheap Shit Room (wat een zelfkennis) is lekker scherp. Helaas zakt de plaat, die erg sterk begint, aan het einde wat in.

Belangrijke Fall-plaat en eigenlijk de sterkste in 10 jaar (The Infotainment Scan). Een vernieuwde band met Smith's laatste love interest Elena Poulou op synthesizer zorgt voor een krachtig maar tegelijk luchtig geluid en de opgeleefde Smith zelf klinkt een stuk begeesterder dan op de platen hiervoor.
Genoeg hoogtepunten: check Theme from Sparta F.C., Contraflow met het aanstekelijke refreintje "I Hate the Countryside - so much", Janet, Johnny James (live gecoverd door PJ Harvey, dat zegt toch wel iets over de kwaliteit) en Recovery Kit. En de titels en teksten... die zijn weer ouderwets raadselachtig en intrigerend.
Een welkome plaat, want de band was een beetje aan het doodbloeden. En de opmaat naar nóg een hele sterke plaat (Fall Head Roll).

Vergeleken met de platen die the Fall voor deze plaat uitbracht, as de muziek op the Wonderful and Frightening World of The Fall verassend poppy. De invloed van Brix Smith? De eersre vier nummers denderen vrolijk door. Ik vind de riff van Elves echter wel eng dicht in de buurt komen van die van Now I Wanna Be Your Dog. Kant twee (track 11 t/m 15; al het overige materiaal stond niet op de oorspronkelijke release maar op de C.R.E.E.P./Oh! Brother/Call for Escape Route singles) is veel gevarieerder en af en toe zelfs opgeruimd. Allen het onzinnige Bug Day hadden ze beter weggelaten. Al met al weer een degelijke Fall-plaat, al zijn de scherpste randjes er wel even af (die kwame later wel weer terug).

Geschreven in de album top 100 van...:

De vraag "wat is je favoriete plaat van The Fall?" is een vreemde vraag, want hoeveel versies van The Fall zijn er wel niet geweest? Uit elke periode dan wel bezetting kan ik wel een favoriete plaat kiezen, en dat rijtje platen ontloopt elkaar qua kwaliteit niet zo veel: de keuze is reuze. Uiteindelijk ben ook ik geland bij de plaat die hun bekendste is, en waarmee veel mensen die aan The Fall wagen te beginnen zullen starten.

Ten tijde van This Nation's Saving Grace was de band op haar toppunt qua verkoopcijfers. De inlijving van gitariste en mevrouw E. Smith Brix twee platen daarvoor had de narrige muziek een vriendelijker gezicht te geven en het powerkoppel was zelfs een tijdje niet weg te slaan uit de (pop)media. Een narrige plaat met een laagje gloss, dat is TNSG.

Mansion is het korte intro van de plaat, met een beetje een horror B-film sfeer. Welkom in het spookhuis!
(Feel the Wrath of my) Bombast is een bijtend, knallend nummer. Misschien wel het hardste nummer van The Fall, het voelt alsof je continu met zweepslagen wordt bewerkt. Auw, lekker, ga door Mark!
Barmy wordt voortgedreven door een riff die je maar één keer hoeft te horen om hem NOOIT meer uit je hoofd te krijgen. Deze wordt telkens afgewisseld met een supervaag refrein-achtig stukje en dat gaat dan ruim vijf minuten zo door is dan het nummer en het klopt helemaal en het is geweldig.
What You Need is het meest oude Fall-stijl nummer. Flink dreinend, flink drammend. Even goed kauwen en slikken, dan is het best goed binnen te houden.
Spoilt Victorian Child is uptempo, rockabilly. Lekker catchy, toegankelijker krijg je het niet bij The Fall.
L.A. Is een bijna-instrumentaaltje dat op deze site de meeste sterren krijgt. Is dat omdat Smith grotendeels zijn waffel houdt? Nee, daarmee doe je het te kort, dit is écht een fijn stuk muziek met een bijzondere sfeer en een mooie cadans.
Gut Of the Quantifier is een bijtende danstrack. JE wil niet dansen, maar je moet want de vloer staat onder stroom!
In het alweer opzwepende My New House bezingt Smith op onnavolgbare wijze de quirks van zijn nieuwe huis. Om zinnen als:
Creosote tar fence surrounds it
Those razor blades eject when I press eject
en
The spare room is fine
Though a little haunted
By Mr. Reagan who had hung himself at number 13
Mr. Reagan hung himself at number 13
Kan ik smakelijk lachen!
Paint Work moet hier natuurlijk na. Een heerlijke collage van allerlei stukjes muziek en tapefragmenten die op de één of andere manier helemaal klopt.
I Am Damo Suzuki is een hommage aan de gelijknamige Can-zanger. Geweldig nummer, dat muzikaal leentjebuur speelt bij Can's nummer Oh Yeah.
To NK Roachment: Yarbles (wát?!?) doet de plaat uitgeleide met ongeveer hetzelfde muziekje als Mansion. En daarmee is dit smorgasbord aan stijlen en sferen afgelopen. Eeuwig fascinerende plaat!

Van de vijf bonustracks mag Cruiser's Creek niet onvermeld blijven. Oorspronkelijk alleen een single, één van de beste Fall-nummers.

Aangekruist als favoriet:
1. I Am Damo Suzuki
2. L.A.
3. Paint Work

De soundtrack van de film Kids is de tofste soundtrack die ik ken en heeft mij bands als Slint en Sebadoh doen ontdekken. Op deze soundtrack uit 1995 staan maar liefst 8 nummer van The Folk Implosion. Dit duo bestaat uit Dinosaur Jr-bassist en Sebadoh-voorman Lou Barlow en John Davis. In The Folk Implosions voegden zij beats en hiphop-elementen toe aan hun vertrouwde gitaaridioom. In de sessies waaruit de soundtrack-nummers afkomstig zijn is nog meer muziek opgenomen, die nu in de volledigheid is uitgebracht.

Track 1 tot en met 7 en track 10 zijn de Kids-nummers. Natural One, Nothing Gonna Stop en Daddy Never Understood zijn absolute klassiekers, die de tand des tijds verrassend goed hebben doorstaan. Hiermee dreigde Barlow destijds bekender te worden dan met Sebadoh. Het triphop-achtige geluid was ook helemaal hip die tijd. De overige vier nummers zijn meer scoremuziek, en zeer luisterwaardig. Cabride en Nasa Theme verschijnen hier voor het eerst. Track 11 tot en met 15 kwamen uiteindelijk in ongewijzigde vorm op het tweede Folk Implosion-album terecht. Vooral Insinuation is een dijk van een nummer. Duister en zwoel.
De remixen zijn een extra, en hadden van mij niet gehoeven. Deze klinken dan weer heel erg van hun tijd, wat natuurlijk niet vreemd is.

De tofste muziek van Folk Implosion op één schijfje.
Natural One, Nothing Gonna Stop en Insinuation zijn >5* nummers. Persoonlijke favoerieten en onverwoestbaar!

Getypt in de top 100 van...

Ik vindt dat dit wel hout snijdt: The For Carnation klinkt inderdaad als een rockgroep die rokerige, trip-hopachtige muziek maakt. Een ander referentiepunt is Slint. Dat is niet vreemd: Slint-zanger/gitarist Brian McMahan is de voorman van deze band, en in een eerdere bezetting zat ook Slint-gitarist David Pajo, die ten tijde van deze plaat was afgetaaid. Slint-fans die dit nog niet kennen: luister dit --> essentieel spul. Ook hier de kenmerkende praatzang van McMahan.

Deze plaat is ongelofelijk subtiel en duister, en prachtig geproduceerd (o.a. door John McEntire van Tortoise) - koptelefoonplaat!! Met engelengeduld worden in 45 minuten 6 (gemiddeld dus lange) nummers gespeeld.

Opener Emp. Man Blues opent met shuffelende drums, een orgeltje en een hele diepe bas. Darkjazz bijna, beetje zoals deze band.
A Tribute To gooit het tempo iets omhoog en hier valt het goede keyboard/electronikawerk op.
Being Held is instrumentaal en dreigend.
Snoother is als een warme deken op een snikhete dag: vertstikkend, maar je wordt wel verstikt door pracht.
Op Tales (Live From The Crypt) duikt een engelenstem op: het is Kim Deal, die de openingsdanse macabre in dit nummer (een totaalbelevenis) verzorgt. Een soort ballade uit het knekelhuis, die opbouwt naar een mooie climax.
Dit wordt dan nog bijna overtroffen door Moonbeams: het langste nummer maar van a tot z genieten. Nu ik dit zit te typen, onderwijl luisterend, denk ik dat dit veel hoger had gemoeten. Maarja, het is nu al geplaatst he...

Aangekruist als favoriet:
1. Tales [Live from the Crypt]
2. Moonbeams

Geschreven in de album top 100 van...:

De timing kon niet beter: Scenes From the second Storey en One Last Laugh in a Place of Dying..., de beide God-Machineplaten die al heel lang alleen voor absurde prijzen te vinden waren, werden twee weken geleden heruitgebracht. Maar welke is nou de beste van de twee? Na zorgvuldige (her)beluistering van de twee plakken vind ik deze net een fractie beter dan het debuut, niet in de laatste plaats omdat de vreselijke CD-only bonustrack The Sunday Song niet op de re-release staat. Deze afsluiter verpestte altijd de eindindruk van deze plaat, maar nu dus niet meer.

"Hee, Jane's Addiction!" zei mijn vrouw toen dit opstond. Da's niet gek: de stem van zanger Robin Proper-Sheppard lijkt nogal op die van Perry Farrell, en ook muzikaal lijkt dit een beetje op de meer serieuze nummers van Jane's Addiction (zoals bijvoorbeeld Mountain Song). Tekstueel is dit mijlenver verwijderd van de hedonisten uit LA: het trio vestigde zich vanuit San Diego in het druilerige Londen, waar ze dachten dat men ontvankelijker zou zijn voor hun even druilerige muziek en nog veel druileriger teksten over de Pijn van het Zijn. Debuutplaat Scenes From the Second Storey werd een invloedrijke plaat voor de postrock en postmetal die daarna zou opkomen.
Na de opnamen van opvolger One Last Laugh in a Place of Dying... overleed bassist Jimmy Fernandez en hield de band op te bestaan. Besloten werd wel om de opnamen toch uit te brengen. Dit is dus een veel kalere plaat dan de voorganger, die duidelijk meer een studiofeel heeft. Deze is rauwer, eerlijker, en pijnlijker. Het gebrek aan opsmuk draagt voor mij bij aan dit monument, waarvan de songs net zo sterk zijn als op de voorganger. Bands hebben alle tijd om de nummers voor de debuutplaat te schrijven waardoor de tweede plaat vaak wat minder is, maar bij The God Machine is dat niet het geval: de verzameling songs op het debuut en deze opvolger is van constant enorm hoog niveau.
Robin Proper-Sheppard ging hierna verder als Sophia, bracht daarmee nog een hele trits sterke platen en nummers voort, maar nergens werd het zo legendarisch als met The God Machine.

Aangekruist als favoriet:
1. Painless
2. The Hunter
3. Boy by the Roadside

The Hold Steady is een band die ik heb leren kennen door hun doorbraakplaat Boys And Girls in America, en daarna ben ik hun eerste twee cd's ook erg gaan waarderen. Drie erg sterke platen wat mij betreft (alle3 minimaal 4*), met een kruising tussen Classic Rock (mijn niet-zo-guilty pleasure) en indierock. Op deze nieuwe plaat wordt voorzichtig naar een verbreding van het geluid gezocht, en wat mij betreft is dat erg positief na drie fijne (maar bijna dezelfde) platen.

Stay Positive gaat vliegend van start met het heerlijke anthem-achtige Constructive Summer en de single Sequestered in Memphis. Op One For The Cutters is een clavecimbel te horen, en ik weet nog niet of die me bevalt. Het zorgt voor een origineel maar wel érg aanwezig geluid. Op zich is het wel een erg sterke song. Voor de synth in Navy Sheets geldt hetzelfde, het klinkt wat geforceerd. Lord, I'm Discouraged is een wat kleffe ballade maar blijft net op aan de goede kant van de lijn tussen goed en fout. Yeah Sapphire sluit aan bij de eerste twee nummers en is een oldschool-Hold Steady nummer. Both Crosses is een erg zwaarmoedig semi-akoestisch nummer (ook al een nieuwe benadering) en blijft niet erg hangen. Het titelnummer vind ik dan weer erg sterk, met erg lekker tacky classic-rock whoo-hoos. Magazines gaat door in dezelfde lijn en is dus ook erg goed te versmaden. Joke About Jamaica doet me door de orgeltjes een beetje aan The Stranglers lijken maar is verder niet zo'n bijzonder nummer. Afsluiter Slapped Actress is één van de hoogtepunten van de plaat, en zoals alle Hold Steady-plaatafsluiters bijna episch.

Stay Positive klinkt een beetje als een overgangsplaat, waarop de band op zoek is naar een breder, of misschien wel ander geluid. Qua songwriting is ook deze gewoon weer erg sterk, ik vind alleen Both Crosses an Jokes About Jamaica net wat mindere nummers. Of de experimenten met nieuwe instrumenten op de lange termijn goed zullen uitpakken kan ik nu nog niet zeggen. Voor nu 3.5* die zomaar nog meer óf minder kunnen worden.

Geplaatst in de album top 100 van...

De IRL nochtans zeer verlegen en bescheiden heer Jon Spencer veranderd zodra hij een scherpgesneden maatpak heeft aangetrokken, zijn haar eens goed in de gel heeft gezet en een gitaar omhangt in JON SPENCER, de überbronstige megamacho voorman van The Blues Explosion, motherfucker!

Op Orange komt de bluesnoisepunk van het trio na een paar veelbelovende platen tot haar volle recht. Als een stoomwals spelen de heren elk jeugdhonk de vernieling in en roepen dan heel vaak "the Blueees explosion" en "motherfucker". De kracht van Orange zit hem in de verscheidenheid, elk nummer heeft iets eigens, zoals bijvoorbeeld: de blaxploitation-violen in Bellbottoms, de thereminsolo in Dang (motherfucker), stoffig orgeltje (very rare), yeahyeahyeah-koortje (Blues X Man), een expliciete tekst over neuken (Full Grown) en de op dat moment zeer hete Beck ca. 'Loser' die aan het einde van Flavor opbelt om een stukje via de telefoon in te rappen.. En los van al die toeters zijn de liedjes ook gewoon heel sterk. Muziek voor een ouderwets ruige stapavond, moederneukers!

Aangekruist als favoriet:
1. Flavor (feat. Beck)
2. Bellbottoms
3. Sweat

Getypt in de album top 100 van...:

De gimmick van deze band was dat ze live optraden met sprinkhanenpakken. Inderdaad: sprinkhanenpakken, en hun muziek klinkt dan ook als zwermen sprinkhanen die neerdalen op de moestuin in je hersenpan: plaag na plaag (liedje na liedje) daalt neer en laat een woestenij achter. De nummers op Plague Soundscapes duren 30 tot 90 seconden en na een aantal luisterbeurten bleek er eigenlijk gewoon structuur te zitten in de knorrende synthgeluiden, schreeuwzang en punk/metalhaksels. De band oversteeg de gimmick, want Plague Soundscapes is een plaat die ik nog altijd graag luister en die het vooral goed doet in de sportschool. Ren!

Aangekruist als favoriet (deze keer op basis van de songtitel)
1. The Half-Eaten Sausage Would Like to See You in His Office
2. Late for a Double Date with a Pile of Atoms in the Water Closet
3. Twenty-Three Lubed Schizophrenics with Delusions of Grandeur

Hands down mijn favoriete plaat ever. Bijna elk nummer doet de rillingen over mijn rug lopen. Heel knap hoe er met een aantal basic instrumenten een compleet eigen muzikaal universum wordt gecreeërd, wat nergens mee te vergelijken is. Een heel groot deel van dat geluid komt volgens mij door het gebruik van een akoestische gitaar met nylon snaren i.p.v. stalen, die zeer prominent in de mix is gezet. Ook is dit de enige band die ik ken die steeldrums op zodanige manier in de muziek weet te integreren (op enkele nummers) dat het natuurlijk klinkt. En verre van zonnig, die dingen kunnen blijkbaar ook in mineur
Verder is deze plaat heel vreemd, en zeer ruimtelijk geproduceerd. Verhoudingen worden expres scheef getrokken en overdreven, ruis komt schijnbaar willekeurig in- en uitvliegen. Dit alles zorgt voor een zeer mysterieuze sfeer. Microphones-brein Phil Elvrum kan eigenlijk helemaal niet zingen, maar wel heel goed emoties overbrengen. Luister naar "You'll Be In The Air" wat af en toe hemeltergend vals maar tegelijk zó mooi is...
Tip: luister deze plaat op een koptelefoon en er wordt nog een extra dimensie aan toegevoegd.

In 1994 zag ik John Darnielle een concert gevend zittend op de toonbank van de allang terziele platenzaak "Perfect Sound Forever" in Delft, waar ik menig maandsalaris erdoorheen joeg aan LP's die ik nog steeds koester. Het was in het gouden uurtje, er hing een gloed in de winkel. ik zie hem nog zitten.
Één van die dierbare platen is de geweldige, mysterieuze debuut-EP Beautiful Rat Sunset, met enorm lofi-geluid. De daarop volgende platen vond ik het nog een leuke band (solo-act eigenlijk), maar hoe "normaler" de Goats werden, hoe meer ik afhaakte. Deze plaat, met het "oude" geluid, brengt me echter terug naar de dagen in Delft, en ik vind hem dus geweldig al ben ik bang dat het hoofdzakelijk For Sentimental Reasons is.

Zo ongelooflijk is dat niet. Alles wat jij noemt vind ik van toepassing op Twin Cinema (die ik 5* heb gegeven en nog even in mijn top 10 heeft gebivakkeerd) en Electric Version. Maar duidelijk niet op deze plaat. Die ik dus echt elke luisterbeurt slechter vind worden. Waarom ik deze dan slechter vind dan de andere output van deze band? Het is meer een gevoel. Het is net of ik naar een band luister die klinkt als the New Pornographers maar het niet zijn. Ik vind de plaat vaak geforceerd en wat lusteloos klinken. Ik vind de kwaliteit van de nummers over de gehele breedte duidelijk minder dan op de vorige twee platen (Mass Romantic ben ik ook niet ondersteboven van). Op deze plaat staan zelfs regelrechte missers (Failsafe, het veel te lange Unguided, Entering White Cecilia, The Spirit of Giving) en de beter nummers (My Right Versus Yours, Go Places, Adventures in Solitude, All of the Things that Go to Make Heaven and Earth) vind ik ook nog maar zo-zo. Verder vind ik hem heel erg "bedacht" klinken. De vorige platen klonken veel spontaner. Allemaal heel subjectief natuurlijk. Van jou ben ik heel benieuwd waarom je deze plaat even goed vind als Twin Cinema (zoals blijkt uit je waardering).
Verder stoor ik me natuurlijk niet aan de stem van Neko Case, hoe kan je je daar nou aan irriteren
Ik denk dat als ik de New Porno's niet zou hebben gekend ik deze plaat met 3* zou hebben beoordeeld, de extra halve * is voor het teleurstellingsaspect van een band die ik hoog heb zitten.