Geschreven in De album Top 100 van...:

Ik heb bij het ruisbureau een mooie ruis geboekt, ik ga met de concorde van Airfrance naar Paris en Xerrox vol. 1 is de sondtrack. Zonder gekkigheid, in het genre ambient, subgenre gruizige ambient, sub-subgenre ruisende gruizige ambient, is dit een hoogvlieger. Deze vol. 1 trapte een reeks van 5 Xerrox-CD's af, waarvan het afsluitende deel (5 dus) afgelopen jaar verscheen. Ze zijn allemaal mooi, maar deel 1 vind ik het mooist. Het idee achter de Xerroxen is een hoogst academisch concept dat ik niet zou kunnen uitleggen en waarmee je ook geen vrienden maakt op feestjes, maar dat maakt allemaal niet uit: zonder dit concept te kennen is dit ook gewoon mooi, of misschien nog wel mooier want je kan puur focussen op het werk, en zonder afleiding van het concept ben je ook niet nodeloos bezig met verbanden tussen concept en werk zoeken of je schamen omdat je het gewoon niet snapt.

Aangekruist als favoriet:
Geen, dit is één doorlopende trip.

In de top 100 van...



Little did I know dat in de periode tussen dat ik dit schreef op respectievelijk 21 december 2012/18 december 2023 en nu Mass V een komeetachtig traject zou afleggen van minst naar meest favoriete Ra, met het voorgenoemde nummer dat dus als laatste landde. Het is gewoon de meest duistere, monotone en logge van het stel en dat is nu precies wat de muziek van deze band zo goed maakt. Ik zag de heren ooit live na de release van Mass III in het LVC in Leiden, en als de avond niet zo was ontsierd door een ruzie met mijn toenmalige vriendin had ik hier meer van genoten. Ik hoorde dat er een bijzonder goede band stond te spelen maar het kwam daardoor niet aan. Dat werd helemaal goed gemaakt in Paradiso vorig jaar. Volgens mij loop ik nog steeds op dat optreden rond, het was een transcedendale ervaring. Daar werd overigens niks van deze plaat gespeeld, dan zou het vast nog beter zijn geweest...

Vind je deze plaat goed, luister dan ook eens naar: Amenra - [vanaf Mass III is het allemaal schoon].

Aangekruist als favoriet:
1. A Mon Ame
2. Nowena I 9.10

Getypt in De album top 100 van...

Mijn favoriete rapper? Billy Woods. Zijn soloplaten en zijn samenwerkingen zijn zonder uitzondering goed tot heel goed. Een geheimzinnig persoon: Hij treedt naast zijn optredens niet in de openbaarheid en herkenbare foto's zijn zeldzaam. Hij laat de muziek en zijn intelligente teksten spreken. Het was dan ook moeilijk kiezen uit zijn indrukwekkende oeuvre.

Uiteindelijk vind ik zijn meest recente release toch het meest indrukwekkend. Onder de naam Armand Hammer (een collab met Elucid) had hij al een paar erg toffe platen gemaakt. Maar op We Buy Diabetic Test Strips gaan de heren nog een stapje verder. Abstract, duister, intens. Een productie die druk is maar tegelijk niet te veel op de voorgond treedt, als vanuit een claustrofobische bubbel. Een hoop vervreemding hier, dit klinkt echt als de soundtrack van de tijd waarin we leven. De variantie in de plaat komt van gastartiesten als JPEGMAFIA , EL-P en Moor Mother.

Aangekruist als favoriet:
1. The Gods Must Be Crazy
2. When It Doesn't Start with a Kiss
3. Empire BLVD

Toch wel een erg fijne band, Aye Nako. Voorganger Unleash Yourself bracht sterke punkpop in de beste Superchunk-traditie. Silver Haze graaft wat dieper, heeft meer een eigen smoel, maar brengt toch ook prettige herinneringen naar boven naar het betere werk van andere ninetiesbands als Sleater-Kinney, Helium, Hole en op de depressievere momenten Come.
Ik krijg zowaar heimwee als ik deze plaat hoor, terwijl ik helemaal niet hou van dat zwelgen in het verleden. Damn, wat doen ze dat goed!