menu

Hier kun je zien welke berichten schizodeclown als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

2Pac - 2Pacalypse Now (1991)

4,5
Beats en productie is ok en niet slecht, wel de begin jaren 90 sfeertje zowiezo natuurlijk, kwalitatief niet super bijzonder of dergelijks, maar zit toch wel aardig goed in elkaar en ondersteunt 2pac in zijn uitlatingen over onze samenleving.
En normaliter vind ik dit iets van een krappe 4 op dit moment (kan nog omhoog gaan denk ik) maar ik geef gewoon 4,5* Reden?
Wat denk je zelf? De rapmaster komt op in de scene!

Laatste tijd luisterde ik veel golden age hiphop, en hoewel een essentiele periode, kwam er geen ene rapper voorbij die je aandacht zo erbij kan houden dan deze door zijn donkere aggressieve stemgeluid, met een zeer uitzonderlijke focus op wat hij om zich heen ziet(zag) en meemaakt(e) in de ghetto, de politieke onderdrukking van de mensen die daarin leven en het leven van een gangster in de hood.

Maar vriend, hoe hij de woorden UITSPREEKT als hij hard rapt, dat is gewoon te ziek! Daar hoef ik verder niet eens op in te gaan.
Lyrisch fanatiek rebellerend met een dosis haat en tegelijkertijd empathisch, terwijl hij ook emotioneel en ''menselijk overkomt''(een kenmerk van 2pac, wat ik daarmee gewoon bedoel is dat hij mensen kan raken) en tegelijkertijd objectief met een geniale flow, en ondertussen straalt hij ook altijd uit: Don't fuck with me.
Ook een kenmerk van hem

Dit allemaal bij elkaar komt op een natuurlijke manier eruit bij hem, je weet gewoon dat hij real is ondanks de mix van bovenstaande alinea, en dat is: uniek! briljant! legendarisch en dat soort dingen

Het is nog een Pac in de beginfase, en dat is op 1 lijn met de productie hier.
Maar het is het debuut van 2Pac in de scene, dus automatisch een revolutie in hiphop als je het mij vraagt.

Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)

Ik dacht ik luister maar weer eens deze plaat, en had opeens zin om zonder moeite hem te verhogen naar 5*

Ik heb moeite om deze atmosfeer precies te beschrijven, omdat het dus ook zo vaag is in de beste zin van het woord
Maar aan de andere kant is het ook juist weer helder, je kan het bezien als ergens in een donkere hoekje staan vlakbij schemerlicht.
Opzich ook niet zo moeilijk in het gehoor liggend, Amboss dan.

Hoe dan ook, Amboss begint Ambient('71!) voor een paar minuten, dan komen de drums er brutaal in maar dat is alleen nog als warming up, en al snel komt het in een versnelling dat uitmond in een beestachtig acid rock trip.
Eerst had ik bij het nummer nog een beetje moeite met de stukjes gitaarspel van Gottsching waarbij het echt zo typisch 70s klinkt, nogal bluesy en afgezaagd af en toe(afgewisseld met briljant spel), maar nou besef ik opeens dat daar niks mis mee is aangezien hij er hartstikke inventief mee omgaat.
Trouwens, vanaf 8:50 speelt hij de sterren van de hemel, maar volgens mij woonde hij op dat moment zowiezo in de sterren en de hemel tegelijk als je zoiets uit je gitaar kan halen
En Schulze voelt hem ook goed aan terwijl ze beiden toch hun eigen weg gaan.Over Schulze gesproken, zijn drumspel is hier ongekend!

Eigenlijk zuigt Amboss je op, de sfeer die daar word neergezet is meedogenloos nuchter maar toch ongelooflijk spacend, het zou best kunnen dat ik dit helemaal verkeerd neerzet aangezien dit een unieke atmosfeer bevat die je gewoon moet beleven!
Het is grof en bruut,niet op een wanna-be tough 70's hardrock manier, maar uberintelligent, in ieder geval stimulerend, rauw en spacy tegelijk

Nou heb ik de plaat verhoogd na alleen Amboss gehoord te hebben, want alhoewel ik Traummaschine niet uit het hoofd ken, ken ik het goed genoeg om er kort over te zijn:
Het is de Yin na de Yang

Het maakt de plaat alleen maar meer fenomenaal want het past perfect bij elkaar, Traummaschine is niet zo energiek als zijn voorganger, maar juist ingetogen en hier is het perfect om bij te liggen en wegggg te drrrroom-m-men.
Terwijl Amboss nog soort van space rock was, is dit gewoon ultiem spacing waar zelfs aliens nog een stijve van krijgen.
Als ik mijn ogen dicht doe is het heel makkelijk om in een piramide maar vooral verlaten spookachtige Egyptische graftombe rond te spoken.

Wat ik er nog bij wil vermelden is dat de muziek samen met de band-naam alsook de hoes een uniek debuut voor ons heeft weten te brengen,terwijl er ook nog eens een paar muzikale pioniers uit zijn gekomen, dank Schulze dank Enke en dank Gottsching!

P.S. Damn wil je ff iets kort spontaans opschrijven typ je gelijk een boek vol

Cannibal Ox - The Cold Vein (2001)

Ik ga een aantal tracks hier uitgebreid beschrijven:

Als ik 1 hiphoptrack zou moeten noemen wat de essentie van spacend hiphop zou moeten zijn is Iron Galaxy het.
Het aanhoudende 1-tonige string in combinatie met het 4-tonige creeeren een ongekende prachtige atmosfeer, alsof je een mysterieuze ruimtereis maakt.
Dit moet het mooiste hiphopnummer zijn die ik ooit heb gehoord.

Ox Out the Cage heeft constant iets dreigends, elke sample die elkaar opvolgt houdt je telkens in spanning.
En het aparte hierbij is dat hier niet altijd geluiden worden uitgekozen die heel duister klinken, maar soms een beetje cartoony, waardoor dit meer een gevoel van apocalyptische chaos weergeeft maar niet van totale ondergang.

Over Atom zeg ik niet veel, behalve dat het een supertrack is, want El-P heeft dit wel aardig complex in elkaar gezet, in dit geval zou ik zeggen onderga het gewoon en kom er zelf achter.

Bij A B-Boys Alpha word er bijna alles aan gedaan om het machtig te maken, elke sample, de bas en de beat die qua sound diep inslaat lijken een gevoel van onverwinnelijkheid te willen creeren.
Behalve het pianoriedeltje dat je constant hoort!
Dat is het emotionele gedeelte de hele song door, het geeft een triest gevoel, dus tussen al het machtige bombast door wat onoverwinnelijk lijkt te zijn is er toch nog een zwakke gevoelige plek.

Was Iron Galaxy voor mij de mooiste hiphopnummer ooit? Dan is Raspberry Fields wel de allerbeste ooit!
Hier lijk ik mij te bevinden in een alien ruimteschip, maar niet zo 1 van metaal en ijzer en allemaal knopjes, maar een organisch voertuig bestaande uit allemaal weefsel en buitenaards levend ''blubber'' dat wegdrupt.
Dit heeft iets chaotisch weg, maar het is eerder als een biologisch machine dat de hele tijd in beweging is, het implodeert,explodeert en gaat ook weer in elkaar en dan weer uit elkaar, terwijl het tegelijkertijd smelt, dat maakt het zo organisch.
En ik heb nog nooit zo'n unieke beat gehoord!
Ten eerste is het totaal uit ''balans'', de basdrum overheerst,en met regelmaat heb je maar 1 keer de snare tussen al die kicks in.
Toch doet het wat het moet doen, het ondersteunt de samples en de MC's, maar TEGELIJKERTIJD gaat het er ook in mee, en dat is heel bijzonder.
Normaal heb je bij vrijwel zo'n beetje alle hiphoptracks de beat die overheerst, en daar omheen gebeurt er van alles.
Deze beat is juist 1 met de andere geluiden, het is........ uniek!

Straight Off the D.I.C. is ook weer bijzonder, eerst heb je de alien-geluid wat vanuit het niets komt en weer voorbij gaat, maar een seconde later is de sfeer weer chill door een simpel piano sample, daarna word het zelfs nog meer relaxed na een simpel piano-nootje.
Wat hier ook bijzonder is is de samenspel tussen bas,beat en de samples.
Als je de simpele bas en beat op zichzelf zet is het eigenlijk best saai en een beetje voortkabellend.
Maar als de alien-geluid erin komt worden de bas en beat dreigend en duister, maar als dan het piano riedeltje erin komt heeft het weer iets avontuurlijks, als dan het eenvoudige piano-nootje erin komt maakt dat de bas en beat weer heel relaxed, de bas en beat verandert dus de hele tijd van sfeer door de samples terwijl het eigenlijk de hele tijd hetzelfde is.
En dan is er de couplet waarin van alles gebeurt, het refrein heeft iets weg alsof je je thuis bevind, in een thuishaven.
En dat gaat precies mee met de rest, want in de lyrics word vaker New York geroepen, en het heet Straight Off the D.I.C., ze willen hier dus New York representen, in de couplet gebeurt er van alles en het refrein geeft een gevoel van thuis, dus dit is een statement van New York, hun thuis waarin van alles gebeurt.

Vein is een track van tegenstellingen, je hoort de hele tijd een hoog aanhoudende noot met een zuivere sound, daartegenover heb je weer een smerige bliep, de beat is hi-tech, daartegenover heb je het heel simpele orgel-nootje, en ertussendoor hoor je weleens het piano riedeltje wat moeilijk van karakter is, waardoor het helemaal tegendraads word.
Nou lijkt dit ook de hele tijd chaotisch te zijn, maar van 2:28 - 2:40 heb je een ''stotterende'' robotstem, dan merk je pas echt wat chaos is, als daarna weer de beat in komt met de rest is er opeens helemaal niet meer het gevoel dat het tegendraads en warrig is, maar het hele plaatje past opeens perfect, het is nou juist in balans!

Bij Stress Rap doet de muziek de titel eer aan, de lange zuivere noten geven goed het gevoel weer van treurnis en zorgen, tegelijkertijd heb je de piano op de achtergrond wat stressvol klinkt maar tegelijkertijd iets sprookjesachtigs geeft en ook als achtergrondmuziek van een verhaal klinkt, en daarom komt de smerige droge gedempte hoorn goed van pas, want het leven is geen sprookje.

De muziek van Real Earth brengt je in de maling, want normaal heb je de strakke drums die zeg maar vast is, als je daarna de open sound van strings hebt is dat de vrijheid, en dat lijkt regel te zijn in muziek, hier word de regel gebroken;
De keyboardstrings hebben nou iets straks en bazigs, daarna veranderen de strings steeds lager waarna het uiteindelijk uitmond in de drumcomputer die heerlijk los gaat.
Dus nu is het juist de drumbeat wat vrijheid geeft wat je bijna kan zien als een ode aan hiphop.
Het refrein klinkt heilig, alsof je je op heilige grond bevind, ze rappen ook ''1 dimensial MC's'', alsof hun in een andere dimensie zitten, dat is met deze plaat zowiezo, bij deze track drukken ze je dat nog ff op je neus.


De orgel noten van Ridiculoid geven een geborgen, veilig gelukkig en relaxed gevoel, de 2 snelle noten zijn juist stimulerend en hoopgevend, zo vult het elkaar perfect aan, waardoor dit een waar gevoel van euforie voortbrengt.

Scream Phoenix lijkt religieus te zijn door de vocals, alsof je je tussen de goden bevind, maar het is geen eindstation, want het heeft ook iets dreigends, avontuurlijks en episch. De ''snaar''daartegenover is juist weer simpel, relaxed en down-to-earth, de orgel dat je af en toe hebt maakt het dan toch nog droevig en zelfs bijna hels.
Al die verschillende indrukken en mix van emoties maken dit nummer een heftig geheel waardoor het juist theatraal overkomt, en dat is het ook, maar het is niet ''nep'' of over the top, het is meer een diepe heftige expressie wat zwaar emotioneel beladen is wat je op het eerste gezicht niet zou denken, omdat de emotie zo zwaar is.

The Cold Vein bestaat uit ongelooflijk bijzonder hiphop-materiaal, met elke track opzichzelf en verschillend van de anderen, en toch tegelijkertijd is het een geheel wat precies als een puzzel in elkaar past.
Meesterwerk!

Genesis - Selling England by the Pound (1973)

4,5
Met een halfje verlaagd naar 4*, dat het een beetje eentonig en langdradig en gekunsteld is vind ik ook wel een beetje nou.
Maar dan heb ik het alleen over de nummers 1,3,6 en 7.
En die nummers zijn de reden dat ik het nog een hoog cijfer geef,de rest hoef ik niet eens te horen.
Ook ik heb deze plaat in mijn top 10 gehad een paar jaar terug, en ik vind dit wel een uitstekende instapper voor het prog-genre.
De sprookjesachtige, middeleeuwse sfeer en toegankelijkheid maar toch ook wel variatie + het britse sfeertje geven dit een fijn gevoel, een gevoel waar je je in thuis voelt, vooral als het buiten regent en je zit met een kop thee thuis.

Gridlock - Trace (2001)

5,0
Een sublieme album van tegenstellingen: stimulerende ritmes met dromerige waves. Het is alsof je
zweeft en tegelijkertijd alle kanten opgaat. De waves glanzen, en de beats steken.
Het is als alleen op een planeet mediteren, terwijl je gedachtes fysieke vormen aannemen en die zich overal verspreiden. Het geeft ook een kick als de geluiden langs me heen vliegen, ik laat me overweldigen wanneer ik deze muziek probeer te volgen.

Elke luisterbeurt voelt het fris en herboren aan. Het geeft een combinatie van een organisch en futuristische feel.
De sfeer is diep en hoopvol met toch een donkere rand.
Dit is het eindpunt na een zoektocht naar het ultieme, wat dus vanaf de eerste noten van
dit album is gevonden, maar daarmee stopt het dus juist niet, maar
neemt als het ware verschillende vormen van geluk en extase aan.

De productie is subliem, getuigt van ruimtelijk inzicht en de sounds komen van alle kanten op wat de ervaring uniek maakt.
Een majestueuze plaat, voor mij (momenteel) het kroonjuweel van moderne electronic.
Dikke 5*

John Coltrane - A Love Supreme (1965)

Artifact schreef:
En over dat prog rock, open er anders een topic over. Tip anders 'hiphop fans' waarvan jij denkt dat ze er voor open staan. Ik ken de term niet, maar aangezien ik Hiphop en Jazz echt weet te waarderen schijnt het wel iets voor mij te zijn. Misschien heb ik er zelfs iets van gehoort, maar is het me ontgaan. Noem anders de wat meer toegankelijk platen, vertel wat wij er in moeten horen. Roept u maar

Hmm, voor Jazz liefhebbers zal progressive rock ook niet snel ontoegankelijk zijn lijkt me, en de 'hiphop fans' die hier hun zegje hebben gedaan zouden daar wel het meest in aanmerking voor komen.
En aangezien die de berichten hier over prog ook wel hebben gelezen zou ik zeggen ga er achter aan!

Anyways Psalm is hier toch echt het hoogtepunt voor mij, letterlijk eigenlijk, aangezien ik daarmee in de meest hoge sferen kom, hoe de leden langs elkaar 'glijden' is verbluffend.
Het geeft een sfeer weer dat dit 'het' is, het eindstation waar we allemaal zo naar hunkeren en verlangen.

A Love Supreme is trouwens gebaseerd om de 4 noten van Acknowledgement,en de band wist niet precies wat er zou komen totdat ze in de studio waren, improviseerden erop los en zo kwam ALS.
Dat het zo'n pareltje zou worden kwam door de communicatie, leden voelden allemaal een sterke spirituele connectie met elkaar.
De geluidstechnicus Rudy dimde de lichten, wat een magische sfeer voortbracht, shit wat had ik daar bij willen zijn zeg.

John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins (1968)

Alternatieve titel: Unfinished Music No. 1

4,0
herman schreef:
Ben trouwens wel benieuwd waarom Schizo hier wel een hoog cijfer aan kwijt kan. Afgaande op zijn top 10 heeft 'ie wel verstand van muziek.

Right back at ya

Eerst vond ik het vooral donker klinken, bij nader beluistering wil ik dit eerder surreeel, bizar, out of the world noemen.
In zijn psychedelische Beatles periode is hun surreeele muziek heel netjes verpakt in liedjes vorm, hier is het gewoon grof, los en rauw, waardoor ik het nog veel meer puur vind klinken, het geeft een spontaan gevoel,waarmee ik niet wil zeggen dat ik de Beatles periode minder vind, daar zal ik ook vaker naar luisteren dan dit, maar dit heeft zeker zijn charme.

Daarbij wil ik ook zeggen dat toen ik ontelbare keren heb gelezen over Yoko's gekrijs ik ook echt onuitstaanbare zang had verwacht, nu ik haar heb gehoord intrigeert haar stem me juist, het is zeker niet vals, juist zuiver, en doe dat ook maar eens 123 na, of je ervan houd is een tweede, maar amateuristisch is het zeker niet.

In het begin van Side One hoor je vogelgefluit met geluiden met een echo erachteraan erdoorheen.
Ook hoor je Lennon weleens praten met echo erbij, waardoor het allemaal nogal schizofreen overkomt, alsof je in een parallel universum zit.

Vanaf 3:30 ongeveer dat simpele piano loopje wat je hebt zou ik een briljante intro vinden, nu was de intro echter bovenstaande en komt dit 'erin', rond die tijd heb je ook huilende gitaren zoals Pink Floyd die had in hun early days.

Een hoop gehuil volgt, wat nogal spooky overkomt maar toch iets zachts heeft, opeens uit het niets komt Ono met het ''gegil'' erdoorheen met naar mijn mening weer heerlijke pianospel, ditmaal heeft het iets avontuurlijks en episch, waardoor het als een climax vanuit het niets vormt, maar wat ook weer evensnel stopt!

Het gehuil gaat verder, met voor heel even relaxed gitaarspel erbij.
Ono gaat vervolgens van onverstaanbaar zacht steeds harder gillen, gevolgd met een schizofreen losgeslagen deuntje, zodat het lijkt alsof ze iets oproept.
Dat deuntje word iets later gevolgd door wat gebonk, waardoor het iets wegheeft van een bepaald ''voertuig'' dat lijkt te stoppen, alhoewel je dat deuntje ook juist kan bezien als iets wat in werking word gezet, en het gebonk wat daarop volgt duidt op een ''voertuig'' dat dan onderweg is.

Dan komt er een geluid wat een paar keer van laag naar hoog gaat, en van hoog naar laag, wat uiteindelijk onhoudbaar uitgroeit of uitbreid, als een soort van vreemde plant of bloem waar Yoko op een bizarre manier uitkomt.

Het ''voertuig'' gaat even verder, het laag-hoog hoog-laag geluid gaat zich nu vaak herhalen, het lijkt iets alarmerends, iets wat aangeeft dat de gewaarwording of de ''ervaring'' nu in een intense staat is.
Yoko komt weer met het zachte gehuil, met Lennon(?) erdoorheen in een opgewekte, vrolijke maar zeer eigenzinnige bui.
Pianospel volgt, wat ik dan weer zeer aards en nuchter vind overkomen, in combinatie met Ono's buitenwereldse gil is dit al helemaal een aparte gewaarwording.

Nu heb ik zo'n kwart gedeelte van de korte plaat besproken, en ook niet alles eruitgehaald wat er te horen viel in dat gedeelte, maar het geeft wel een bepaald beeld van hoe dit gewaardeerd kan worden.
Normaliter laat ik dit gewoon over me heen gaan en denk er dan ook niet zo bij na, het is het gevoel dat telt in eerste instantie, en dat zal bij iedereen natuurlijk anders ervaren worden.

Laurie Spiegel - The Expanding Universe (1980)

5,0
Ik zocht een poosje naar een vergelijkbare artiest als Tangerine Dream, die in dezelfde sferen is/was, met een eigen gezicht, en deze album nu vind ik het beste oude electronic album die Tangerine Dream niet heeft gemaakt.
Ik laat me onderdompelen in wazige sferen, in een plek waarin de tijd stilstaat en vreemde vormen aannemen. Het is als kristal in de vorm van audiogolven, waar geluidseffecten worden afgevuurd.
Alsof ik zweef in een bizarre ruimte met spectaculaire lichten.
Een koninkrijk aan massieve waves en melodieën rijst op.
Ondanks zijn experimentele karakter is het een warm geheel, waarin ik in een staat van rust, kalmte en sereniteit ben beland.

2,5 uur droom en werkelijkheid verenigen zich, en ondanks die lange speelduur en lange nummers, voelt het niet als een episch avontuur, maar als een wazige droom, waardoor het alsnog als tripmuziek kan worden bestempelt.
Grenzen worden opgezocht die er eigenlijk niet zijn, en hoewel het scherpe vormen aanneemt proeft het toch verfijnd.

Een wonderbare elektronische landschap, een sonische feestmaal, een royaal vorst in electronic land,
meesterwerk van formaat. 5*

Miles Davis - Bitches Brew (1970)

5,0
Mijn favo jazz plaat.

Surreëel, tegendraads, onorthodox, experimenteel, revolutionair en ook nog eens zeer populair.
Een monster van een album dat uitdaagt en een koninkrijk aan melodieën en ritmes afvuurt.
Dit album straalt trots en kracht uit.
Het eist volledige concentratie, en beloont die verkenningsdwang in zijn volle glorie met een gevoel van extase.
Stimulerend maar toch mellow.

Ik luister actief mee en kan me zodoende ontspannen. Ik hoef me nergens druk om te maken, want ik kan wegvluchten in deze muzikale psychedelische, bizarre droom.
Qua sound is het nuchter en aards, maar qua beleving/uitwerking buitenaards.

Het koelbloedige karakter brengt me in een bepaalde flow/gemoedstoestand waardoor ik me de koning te rijk voel. Zijn brutale, grove en ''in your face'' elementen in combinatie met de verfijnde structuren brengen iets bijzonders.
En hoewel bijna alle nummers heel lang duren, klinken ze niet episch, het werkt allemaal niet naar een climax toe, maar brengt hoogtepunt na hoogtepunt.
Het is een avontuurlijke reis alsof je door een stugge gebied met allerlei obstakels je een weg baant, wat alleen maar voldoeninggevend is.

Een zwaargebied en juggernaut in jazz land.

My Bloody Valentine - Loveless (1991)

5,0
Deze plaat laat me zweven in roze wolken, ik bevind me in een prachtige droomwereld van buitenaardse schoonheid. Het is als balsem voor de ziel, zeer vertroostend.
Het voelt speels en onschuldig aan, maar gaat toch ook diep.
Hypnotiserend.
Het muzikale equivalent van vlinders in de buik hebben. Pure extase.
Alsof een alwijs orakel jou de antwoorden heeft gegeven van de vragen van het leven en je voortaan zonder zorgen in het paradijs leeft.
En hoewel verfijnd, geeft dit een primitief oergevoel van liefde weer.
Het heeft een drukke vibe, alle muzikanten zijn nadrukkelijk aanwezig.
Verfrissend en warm.
Ik laat me onderdompelen in bloedmooie melodieën. 5*

Queen - Innuendo (1991)

4,0
Innuendo zal voor altijd mijn favoriete Queen nummer blijven,ik was al bekend met hun 70s en 80s hits,maar toen deze een keer voorbij kwam(7 a 8jaar geleden)was ik verbaasd dat dit van Queen kwam.
Tevens ook een nummer in mijn top 100 songs allertijden.

En ik had nog wel een beetje hoop voor deze album tijdens het beluisteren van I'm Going Slightly Mad,maar helaas daarna komen wat rockers,en meestal vind ik de Queen rockers nooit zoveel,het moet 'ruig' zijn maar klinkt eerder maar te lief en beetje slap voor mij.

Delilah is heel leuk,ik had namelijk als kind ook het idee om later een liedje voor mijn kat te schrijven.
De laatste 2 nummers zijn samen met de eerste 2 de beste nummers van het album.
4*

SubArachnoid Space - Almost Invisible (1997)

4,0
Dit is nou wat je noemt een echte luistertrip.
Galmende gitaren, noise elementen, dreigende bas en theatrale drums maken van dit geheel een vermakelijk wegluisterervaring.

De hele tijd lijkt het naar een climax toe te werken, maar echt voluit exploderen doet het nergens, terwijl het wel zo nu en dan heel erg tegen het randje aanhikt, blijft het meer van een implosie.

Almost Invisible zuigt je op in het oneindige, wat waarschijnlijk de bedoeling is geweest afgaande op de hoes.

Als je daarvan uitgaat komt het drumwerk goed tot zijn recht, alhoewel ik soms wel wat meer pit of venijn erin had willen horen, dan zou het explosieve wel eruit komen, of had het in ieder geval een ander uitwerking gehad.
Misschien kom ik er later achter dat dit toch beter is zo.
Voor nu een 4,2* met eerder de optie omhoog dan omlaag.

The Beatles - The Beatles (1968)

Alternatieve titel: The White Album

4,5
Ik heb deze plaat weer voor het eerst in een jaar gehoord,en toen kon ik maar een aantal nummers waarderen,namelijk:
CD1:Dear Prudence,nummers 6 t/m 12,Julia ;
CD2:Mother Nature's Son,Sexy Sadie,Hetler Skelter,en Cry Baby Cry
In totaal zijn dat er 13 van de 30 nummers die ik kon beluisteren.

Inmiddels is mijn muzieksmaak geevolueerd afgelopen jaar,en heb ik bijv. Sgt.Pepper verlaagd van 5* naar 4,5* omdat het me wat tegenviel na mijn nieuwe ontdekkingen.Zo kreeg ik ook het vermoeden dat ik dit dan ook zou verlagen van 4* tot 3,5* omdat het niet zo goed meer zou zijn in mijn oren als een jaar geleden.

Maar nou blijkt dat ik bijna alle overige nummers ook kan waarderen,dit is allemaal heel makkelijk te slikken.
Ook niet zo gek eigenlijk als je bijv. een album als Tago Mago of Pawn Hearts van binnen naar buiten kent,maar goed,dat betekent overigens niet dat je zo'n grote muzikale inzicht hoeft te hebben ofzo.
Maar voor mij is dit nou eindelijk lekker te doorlopen.

Het niveau hier blijft constant hoog,voor bijna anderhalf uur lang.
De enige draak van een song hier is voor mij Don't Pass me By,die had er gewoon echt uit gemogen.Zeer zonde,I really want to pass it by.
Van alle andere nummers hierop heb je trouwens ook wel de uitschieters en de wat mindere,maar het niveau blijft gewoon zo lang hoog,dat ik het met een halfje ga verhogen.

Wat zowiezo bijzonder aan the White Album is,zijn de verschillende stijlen en sferen die erin gedouwd zijn.
Bijvoorbeeld na een aantal lieflijke liedjes zoals Blackbird(Paul),Julia(John) en Mother Nature's Son(George),komt Paul dan opeens met Helter Skelter,hels geweld!De combinatie van de bas,drums,gitaar en vocalen brengt de psycho-killer naar je boven!
I GOT BLISTERS ON MY FINGERS!
Een aantal liedjes later komt Paul,diezelfde Paul van Helter Skelter, opeens met het heerlijk warme melancholische Honey Pie in jaren 30' stijl.Om maar eens een voorbeeld te noemen.
Weet niet meer of ik dat van hier heb of ergens anders,maar Paul kwam op het idee om stukjes van de nummers hier bij elkaar te plakken,wat niet zo in de smaak viel bij de andere leden.Ik had daar wel benieuwd naar geweest in ieder geval.

Het is toch werkelijk een bijzonder album,hoe dit in elkaar zit,ik heb tot nu toe nog geen album ontdekt die op deze manier werkt.
En dan is het niet eens technologisch of ritmisch baanbrekend of wat dan ook,maar gewoon al die verschillende stijlen die je zachtjes heen en weer laten golven zoals alleen de Beatles dat kunnen,dat is bijzonder.

4,5*

The Cure - Disintegration (1989)

4,5
Deze plaat heeft iets droevigs maar tegelijk toch iets hoopvols, het is episch en groots opgezet maar toch breekbaar van aard en gevoelig.
Het is een luistertrip van ongekende schoonheid, je gaat op reis door prachtige sonische landschappen.

Wat ik de meest sterke eigenschap vind van The Cure is vooral dat niemand beter dan hun sfeer kunnen maken, daar zijn hun naar mijn mening grootmeesters in, of dat nou donkere sferen
of bloedmooie sferen zijn, of alles daarbuiten of tussenin, laat het maar aan Smith en co over.

De productie hier is vol en dromerig, je zweeft gewoon erin.
Disintegration heeft een frisse vibe. Het is weids en er wordt met de songstructuren goed de tijd genomen om de emoties in te laten werken. Over het hele album zit er een bepaalde spanning
maar elke nummer heeft zijn eigen spanning, en toch vullen de nummers elkaar perfect aan en is het een avontuurlijke geheel.
Het is alsof hier overal word gestrooid met stukjes dromerige magie , bovenop een stevige basis van melancholie.
Toch ondanks zijn mooie karakter is het niet helemaal rustig,
maar is er iets sterk en druk aanwezig, niet helemaal maar soort van.

Een feestmaal van emoties, een tijdloze meesterwerk die alles behalve gedateerd klinkt, en een geweldig voorbeeld van een terecht populaire toegankelijke plaat. Ik laat me overweldigen
door dit schitterende juweel en elke luisterbeurt voelt het als thuiskomen, 5*

The Doors - Waiting for the Sun (1968)

5,0
Vanaf Love Street is het een prachtige run tot en met Spanish Caravan,maar daarna komen er 2 nummers die het niveau eruithalen voor mij,maar de 2 afsluiters zijn dan wel weer heerlijk,vooral Yes the River Knows.
Gek genoeg wordt ik eerder depri van deze album onder invloed van wiet dan bij bijv. Master of Puppets van Metallica,maar nuchter gezien schijnt er dan wel weer meer licht op.