Om in dit moordende decennium als Britpopbandje te overleven, moet je wel heel veel in je mars hebben. Maar volgens de bejubelende recensies zat dat met Razorlight wel goed. Na een alleraardigst debuut werd dit album door de critici bejubeld, gelauwerd en bewierookt.

Eerlijk gezegd heb ik ze nooit echt begrepen. Toegegeven, Razorlight is een prima bandje, maar daar zijn er al zoveel van. Wat doet deze songs boven de middenmoot uitstijgen? Ik ben er nog niet uit.

In The Morning is een heerlijk nummer; sprankelende gitaren met de juiste dosis feel good pop. En natuurlijk, de aanstekerballade America groeide terecht uit tot een hitje.
Maar daarmee is het kruit grotendeels verschoten.

Te veel liedjes die te weinig blijven hangen. Te weinig vuurwerk. En de stem van Johnny Borrell gaat snel vervelen.

Na enkele herkansingen moet ik bekennen dat ik ook Before I Fall To Pieces en Can't Stop This Feeling I've Got aan m’n iPod heb toevertrouwd, en Back to the Start (met fijne backbeat gitaar) staat op de nominatie. Maar toch heeft Razorlight me nog steeds niet ten volste kunnen overtuigen.

1983. (Hey You) the Rock Steady Crew was mijn allerallerallereerste singletje.

Omdat ik verliefd was op het zangeresje...
Omdat die videoclip waanzinnig was...
Omdat het nummer nog waanzinniger was/is...
Omdat er een wereld voor me open ging...
En omdat mijn oma zo gul was.

Het singletje heb ik nog steeds, het hoesje ben ik kwijt.