1993. Het hoogtepunt van de grunge battle tussen Nirvana en Pearl Jam. Maar de beste alternatieve gitaarrock kwam dat jaar niet uit het regenachtige Seattle. Daarvoor moest je naar de windy city: Chicago.

The Smashing Pumpkins hadden met Gish een sterk debuut afgeleverd. Met Siamese Dream werd de belofte niet alleen volledig ingelost, ze maakten een van de beste platen van het decennium.

Billy Corgan schreef een stukje muziekgeschiedenis. Inderdaad, Billy Corgan. Want de overige bandleden speelden bij de totstandkoming van dit album een bijrolletje. Corgan had de touwtjes strak in handen. Hij bespeelde de meeste instrumenten zelf. Hij bepaalde de muzikale koers.

En die koers bracht de Pumpkins in de buurt van de metal en noise. Maar net als je denkt te verdrinken in een draaikolk van geluid is de redding nabij. Siamese Dream is oorverdovend hard, maar bulkt net zo goed van de gevoelige snaren. Tedere momenten.

Cherub Rock en Quiet bewijzen dat knalharde nummers ook kunnen ontroeren. Door een muur van gitaren en een krijsende Corgan klinkt een hemelse melodie.

Hetzelfde hoor je in het ingenieuze intro van Today, een ware culthit met een klassieke hard/zacht aanpak en een van de meest toegankelijke songs op dit album.

Hummer is zo'n nummer waar Corgan & co halverwege moeiteloos overschakelen van noise naar pure tederheid.

Rocket is een lome rocker die nog het dichts in de buurt komt van grungy tijdgenoten als Pearl Jam en Soundgarden.

Het dramatische Disarm, met strijkers en glockenspiel, is een ongekende parel, nog steeds. Destijds live in de striemende regen op Pinkpop was een beter decor nauwelijks denkbaar.

Maar het onbetwiste koningsnummer is Soma; met dromerige akkoorden die voorbereiden op het duistere en oorverdovend harde slotstuk.

Ook het vlammende Geek U.S.A. is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Een knallend ritme, vernietigende drums en gitaren en een tierende Corgan. Waanzinnig.

Mayonaise komt net op tijd. Prachtige melancholie met gitaren keurig binnen de geluidsnormen.

Jammer alleen van het laatste kwartet songs, waarvan er drie maar weinig toevoegen. Wat dat betreft was het ruige Silverfuck een ideaal slotstuk geweest. Spaceman, Sweet Sweet [en Luna zijn een beetje overbodig. Maar wat klaag ik nou...

The Smashing Pumpkins scheren hoge bergtoppen en diepe ravijnen. Een desolaat landschap, waar de zon steeds net op tijd doorkomt. Hemelse herrie.

Het was de producer van dit album, Richard James Burgess, die met de term New Romantics op de proppen kwam. Spandau Ballet was één van de eerste topacts van het genre, al ging Duran Duran er uiteindelijk met de hoofdprijs vandoor.

De New Romantics en Spandau Ballet hebben de geschiedenisboeken gehaald. Jammer genoeg lees je er te weinig verhalen over de muziek, de albums, de songs. De verpakking won het voor de buitenwereld dikwijls van de inhoud. Met name de pers kon er wat van.

Het muziekjournaille van die dagen moet nog conservatiever zijn geweest dan de Amerikaanse republikeinen. Zich nog stevig vatklampend aan de rockende seventies, en met de groeven van de punkscene nog vers in het geheugen, was er geen plaats voor wéér een nieuwe stroming. New Romantic acts werden afgeschilderd als een onbeduidend modeverschijnsel, mannequins met instrumenten, acteurs zonder muzikale boodschap.

Was het dan echt zo erg? Natuurlijk niet. Als je je laat inspireren door iconen als Roxy Music, Bowie en Japan begin je natuurlijk al niet slecht. De nieuwe romantiek was een reactie op punk. Je niet afzetten tegen de wereld, maar durven leven, nieuwe kansen zien, ontdekken...op flamboyante wijze.

Bands zoals Spandau Ballet koppelden een jet set image aan glamourrock, dansten met elektronische wave en synthesizers. En just for the facts...het waren uitstekende muzikanten. Door hun looks werd dat dus nog wel eens vergeten.

In 1981 zorgde JourneysTo Glory voor een nieuwe hype. Debuutsingle To Cut A Long Story Short schoot door naar nummer 5 in de UK, opvolgers The Freeze en Muscle Bound bevestigden de hitstatus.

Journeys To Glory is een plaat om op te dansen. Met hoekige melodieën en strakke ritmes, keurig gladgestreken door smeuïge synths. Het debuut van Spandau Ballet was behoorlijk funky, bijna een deftige versie van Franz Ferdinand.

De glamoursound van True en Gold kwam pas later. Toen Steve Norman de synthesizer inruilde voor de saxofoon. Op Journeys To Glory brengt Spandau Ballet nog pure elektropop.

Journeys To Glory is een prettige popplaat. Gary Kemp was een echte popsmid, Tony Hadley de charmante vertolker. To Cut A Long Story Short en The Freeze zijn gemaakt voor de dansvloer. Albumtracks als Reformation, Mandolin en het catchy instrumentale Age Of Blows doen er weinig voor onder.

Net geen vier sterren debuut, omdat Confused en Toys niets meer toevoegen. Maar toch...deze plaat is een New Romatic klassieker, die mooie periode uit de popmuziek. Al voel ik nu al dat 90 % op mume het daar niet mee eens zal zijn.