In 2004 onstond er een ware hype rond Keane, het bandje zonder gitaar.

Zanger Tom Chaplin, toetsenist Tim Rice-Oxley en drummer Ricard Hughes flikten het kunstje zonder snaarvirtuozen en wonnen de harten van de liefhebbers van de gevoelige popsong in de stijl van Coldplay, Saybia of Novastar.

De liedjes van Keane klinken zuiverder dan water en smaken zoeter dan honing. En daarom verdeelde debuutalbum Hopes And Fears de muziekliefhebbers rigoureus in twee kampen. Je vindt Keane geweldig of je vindt ze verschrikkelijk. Ik hoor bij die eerste groep.

Ondanks de overtollige laag glazuur barst dit album van de mooie popliedjes. Time Rice-Oxley tovert de ene na de andere hartverscheurende melodie uit z'n toetsenpanelen. En met vindingrijke effecten krijgt ieder liedje een eigen gezicht. En het gebrek aan gitaren? Ik heb ze hier écht niet nodig.

Somewhere Only We Know opent de plaat op meeslepende wijze, het is zo'n nummer dat een heel stadion ondersteboven zet. Net zoals die andere wereldhit Everybody's Changing , met een prachtige aan de klassieke muziek ontleende melodie.

Met up-tempo nummers als This Is The Last Time en Bend And Break laat Keane stiekum zien ook een klein vaatje peper in huis hebben.

Maar Hopes And Fears blijft vooral een echte zwijmelplaat. Liedjes zoals Your Eyes Open en Bedshaped dompelen de luisteraar in een bad vol melancholie. Rozen, kaarslicht, volle maan muziek. Voor de liefhebbers een absolute een wereldplaat.

Op het onbevangen Hopes and Fears strooide Keane met mierzoete popsongs en melodietjes om van verliefd bij/op te worden. Opvolger Under The Iron See was zwaardere kost. Deze autobiografische zoektocht naar het volwassen leven van het rocksterrendom belichtte vooral de duistere keerzijde. Bij de 'cruciale' derde is het weer luchtigheid troef. Wat de muziek betreft in ieder geval (qua tekst trekt er nog wel eens een donker wolkje voorbij). Maar toch, deze plaat klinkt alsof ze het leven weer zien zitten.

De muziek van Keane kleurt doorgaans prima bij de herfst, maar op Perfect Symmetry is het stralend lenteweer. Het lentezonnetje uit de jaren '80 wel te verstaan. Want de vrolijke in het oor springende liedjes worden opgeleukt met koortjes, ritmes en gitaarrifjes(!) met een dikke knipoog naar 25 jaar geleden. De galmende pianoklanken hebben plaats gemaakt voor de trucjes en tierelantijntjes van de good old synthesizer. Perfect Symmetry is misschien geen grote stap voorwaarts, maar wel een aanstekelijke sprong in het verleden.

Eerste single Better Than This spant wat dat betreft de kroon. Met die zalige retrosynths, handclaps en een refreintje dat je niet meer loslaat lijkt dit nummer wel een kruising tussen The Human League en een vrolijke variant van Depeche Mode.

Ook You Haven't Told Me Anything dompelt je onder in de klassieke eighties pop. Geen zwaar aangezette Keane barok, maar een simpele ritmebox, een treffend elektroriedeltje en een échte gitaarrif vormen de basis van deze grandioze popsong.

Uiteraard wordt ook de specialiteit van het huis, de ballad, weer uit de kast gehaald. The Lovers Are Losing is de eerste, maar eerlijk gezegd niet de beste. Met nummers als Somewhere Only We Know, Everybody's Changing en A Bad Dream hebben we Keane dit kunstje al eens nét iets beter/mooier horen doen.

Ook Perfect Symmetry brengt Keane volgens het oude recept, al neigen die eerste akkoorden wel heel veel naar Abba (The Winner Takes It All). Ook deze ballad gaat het niet winnen van de classics van de eerste twee platen. Maar toch, met het opgewekte Spiralling als opener is 'kant A' dan al meer dan verdienstelijk.

De tweede helft heeft wat meer tijd nodig. Het tedere You Don't See Me leunt iets te veel op het treurige pianoloopje en heeft te weinig body om het tot single te schoppen. Ook Playing Alone lijkt aanvankelijk niet meer dan een aardig b-kantje, maar ontwikkelt zich gaandeweg tot een theatrale meedeiner.

Again And Again en Black Burning Heart koppelen het Keane van toen (Bend and Break) aan pompeuze synths van toen (de eighties). En dit dikwijls (ten onrechte) muzikaal verguisde decennium laat zich ook weer gelden op Pretend That You're Alone. Het sombere Love Is The End is de logische afsluiter.

Perfect Symmetry is geen typische Keane plaat. Daarvoor wordt er te veel geflirt met andere stijlen en tijden en verdwijnen de bekende Keane ingrediënten nét even te veel naar de achtergrond. De verkoopcijfers van Hopes and Fears en Under The Iron Sea zullen ze niet overtreffen, je moet maar durven. Grote pluspunt is dat Keane hier niet als flauw afkooksel van zichzelf klinkt. Even iets anders. Zodat Keane zich op die vierde weer mag herhalen.

Perfect Symmetry is meer dan een tussendoortje. Gewoon een frisse popplaat. Die misschien een half jaartje te vroeg werd uitgebracht.

De lente is begonnen. Geef 'm eens een kans!

Waar het mierzoete Hopes And Fears niet iedereen kon bekoren mag je na hun tweede album wel stellen dat Keane een band is voor een groot publiek.

Under The Iron Sea is een album dat zowel de romantische zielen als de alternatieve muziekliefhebbers zal aanspreken. Keane klinkt ouder, wijzer en geloofwaardiger.

De overheerlijke maar onbevangen liedjespop van het debuut klonk vooral als een verzameling hitsingles, Under The Iron Sea vormt als album meer een geheel.

De weg naar de altijd moeilijke tweede ging niet over rozen. Het succes kende zoals vaak een keerzijde. Drugs & Drank. Keane strandde bijna in de wereld van de rock n’ roll. Exit youth.

De kille sfeer en de sombere woorden van Tom Chaplin getuigen van de moeilijk periode die de band achter zich liet. De liedjes zijn wat minder licht verteerbaar, maar nog steeds even prachtig.

Het koele Atlantic is bombast zonder ruimte voor een vleugje luchtigheid.

Het U2-achtige Is It Any Wonder en Crystal Ball zijn de bekende hitsingles,

Het prachtige Nothing In My Way bezorgt je vanaf de eerste seconden kippenvel, maar het absolute prijsnummer is A Bad Dream. Wat een nummer!

Zijn er ook minpuntjes? Ja, een paar kleine. Pianoballads als Hamburg Song en Try Again zijn wat aan de slome kant.

Gelukkig zorgt The Frog Prince voor een stijlvol einde.

Met een uiterlijk dat het midden hield tussen The Sex Pistols en The Young Ones leek King nog het meest op een laatste stuiptrekking van de punkscene.

Maar muzikaal had het natuurlijk helemaal niks met punk te maken. Meer een combinatie van goed getructe rock, pop en showbiz. Eigenlijk was het allemaal zo slecht nog niet. Love & Pride was de perfecte single. Wie stond er toendertijd niet op mee te springen? Ik had 'm op 45 toeren, en het b-kantje Don't Stop draaide ik net zo grijs.

Won't You Hold My Hand Now is eveneens subliem. Ook opener Fish staat nog stevig in mijn geheugen gegrift. Vul dit aan met een serie aardige puntige popliedjes, en je hebt een prima album.

Tuurlijk herinneren we allemaal die opgespoten Dr. Martin boots, die met graffiti bekalkte rotsen en een kapsel waar de gemiddelde papagaai jaloers op is. Iedereen kent de hit Love & Pride. Maar geef ook album Steps In Time eens een kans.

En oordeel zelf op Paul King beter af is als VJ of performer (hij maakte nog verschillende solo albums onder de namen P. Rufus King and D'Jurann D'Jurann)