Zingende mannen met baarden. Dan moet ik altijd denken aan Fungus en Kaap’ren Varen. Maar met zeemansliederen heeft de muziek van Fleet Foxes weinig te maken.Ik denk eerder aan een kampvuur ergens in de bergen van Montana. Mannen met gitaren en mandolines, harmonieuze samenzang, hemelse koortjes, frivool getokkel. De muziek van Fleet Foxes heeft iets traditioneels. Hun liederen, want dat zijn het, klinken alsof ze al honderden jaren oud zijn. All time Classics uit het American Songbook. Of een best of van een stel minestrelen uit de middeleeuwen.

De Fleet Foxes plukken overal wat van mee. Countryrock, folk, de kerk, Pieter Brueghel, een beetje Beatles, Byrdsiaanse melodieën, koortjes van de Beach Boys, en samenzang a la Crosby, Stills, Nash & Young. Maar ook indieachtige gitaarlijntjes die de close harmony songs een duister randje geven, zoals bij opener Sun It Rises. Het is één van de vele hoogtepunten. Dan hoor je ook dat ze uit de buurt van Seattle komen, in het hier en nu.
Samen is het één onweerstaanbaar vloeiend geheel, kippenvelmuziek, de rillingen over je rug…

Zo ook White Winter Hymnal; de ingrediënten van deze single lijken afkomstig uit een kruisbestuiving tussen Paul Simon’s Graceland en The Beach Boys. Wat een prachtige samenzang.

Bij Tiger Mountain Pleasant Song mag er een nieuwe blok hout op het kampvuur. Tokkelende akoestische gitaren en ontroerende klaagzang.

He Doesn’t Know Why is een andere parel, zo emotioneel gezongen dat een zakdoek in de buurt geen overbodige luxe is. Door Your Protector schemert een waas van Simon & Garfunkel’s El Condor Pasa. En bij Heard Them Stirring krijg je spontane neigingen om je bij het kerkkoor aan te melden.

Niet alleen de fantastische vocals, ook de dromerige melodieën maken dit debuut onsterfelijk. Zoals bij Blue Ridge Mountains, waar liggen die eigenlijk? Want ik moet er keertje heen. Het debuutalbum van de Foxes verdient wat mij betreft nu al het stempel ‘legendarisch’.

En de Nederlandse folkrockers van Fungus moeten het afleggen, zowel qua zang als baard.

Franz Ferdinand was de grote hype van 2004. De Britse pers prijst ieder jaar unaniem één bepaalde band de hemel in (de jaren erna waren dat de Kaiser Chiefs en Arctic Monkeys). Vijf jaar geleden werd de gezelschap van Alex Kapranos bedolven onder predikaten als spetterend, veelbelovend en baanbrekend.

En inderdaad, vijf jaar later en drie platen verder, staat het debuutalbum van de Schotten nog steeds stevig overeind. Niet dat de plaat zo vernieuwend was (met een vette knipoog naar de jaren ’80 balanceert de muziek van Franz Ferdinand ergens tussen Talking Heads, The Cure, XTC, The Fall en zelfs Duran Duran) maar de elf songs zijn stuk voor stuk zo waanzinnig catchy dat je hen deze vorm van retroplagiaat met liefde vergeeft.

De geraffineerde, springerige artrock wordt aangezwengeld door meesterlijke gitaarrifjes, de zalvende stem van Alex Kapranos, ritmes waar David Byrne een natte droom van krijgt en jongens…hooks, hooks en nog een hooks.

Stevig getrokken door supersingle Take Me Out werd het album een terechte knaller. Het is het derde nummer van de plaat. Dan heb je het fantastische Jacqueline (waar de zang- en gitaarlijnen om de haverklap een ander zijpad inslaan) en het vrolijke Tell Her Tonight al achter de kiezen.

The Dark Of The Matinée mag na Take Me Out de tweede échte klassieker genoemd worden. Wellicht iets minder uitbundig, maar met een fijnbesnaard gevoel voor melodie en melancholie een van de beste nummers.

Bij Auf Achse word de Moog synthesizer nog even bovengehaald en bij This Fire lijkt Kapranos wel een jongere versie van Nick Cave. Met nummers als Darts Of Pleasure en de zinderende afsluiter 40’ mag dit debuut terecht als legendarisch worden beschouwd. Ze hadden gelijk daar in Engeland.