Een debuut heft altijd iets magisch. Zeker als het over de eersteling van een der groten der aarde gaat. Achteraf is het makkelijk lullen over hoe geweldig die plaat toen al niet was.

Maar zo voor de hand liggend was het U2 van 1980 nog niet. Ergens tussen de punk en new wave vocht U2 voor haar eigen plek.

Amper 20 jaar oud waren ze, toen Boy in de schappen lag.
Jongens, pubers, adolescenten. Jeugdige onschuld op een volwassen missie.

De grootste band op aarde worden. Bono & co staken hun ambities niet onder stoelen of banken. De critici wisten daar wel raad mee.

Was er wel een markt voor U2 buiten Ierland? Boy reikte niet verder dan een schamele nummer 52 in de Britse albumlijsten. Maar U2 heeft de wereld stap voor stap veroverd. Begonnen in het thuisland, met zinderende optredens, een volstrekt eigen sound, een paar sterke singles en een hondstrouwe fanschare. Stap voor stap.

En toen kwam Boy, het eerste album, vol galm en passie. Voor een stel dolende tieners, op speurtocht in de mistige schemerzone tussen jeugd en volwassenheid, klinken ze ongekend strijdvaardig. Vastberaden en overtuigd van hun eigen kunnen. In de suburbs van Dublin werd je al vroeg groot. Eén hoesfoto zegt meer dan duizend woorden.

Maar Bono vertelt het verhaal. Hoofdstukken vol angst, twijfel en hoop. Over jong zijn in de Ierse jungle, zelfmoord, de dood van zijn moeder,...De muziek verandert de vraagtekens in uitroeptekens.

I Will Follow lost het zinderende openingssalvo. Met een verpletterend ritme en gerammel op glazen flessen. De single die zou uitgroeien tot klassieker. Twilight, één van mijn favoriete U2-songs uit de oude dagen, volgt met minstens zoveel bezieling. Vol vuur en overgave.

Boy wordt gebrandmerkt door het onhoudbare gitaarspel van The Edge. Daardoor zijn er maar weinig rustpunten. The Ocean , het tweede deel van tweeluik An Cat Dubh/Into The Heart en het halfakoestische Shadows And Tall Trees zorgen voor een paar stille momenten.

Maar U2 is het sterkst als alle remmen los gaan. Zoals bij Out Of Control, Stories For Boys, A Day Without Me (de tweede single) en vooral The Electric Co...Nog geen 20 jaar oud en dan al zo'n plaat.

October, U2’s tweede, door velen gezien als de minste uit de eerste trilogie. Hoewel deze plaat nummers mist van het kaliber New Years Day en I Will Follow, vind ik ze niet slechter. Al is October is ook nog niet die grote sprong voorwaarts. Maar wel een consolidatie van de pas verworven status.

Met Steve Lillywhite opnieuw als chef in de studio borduurt U2 stevig verder op de sound van Boy. Geïnspireerde postpunk met The Edge in de spits, een opvallende rol voor de drums van Larry Mullen jr. en het accent ligt (nog) nadrukkelijker op het geloof.

Het schijnt dat onderlinge religieuze wrijvingen de totstandkoming van October bemoeilijkte. Bono’s songteksten werden gestolen en de studio was al geboekt. Maar toch is het resultaat krachtig en sfeervol.

Het heilige vuur van Gloria brandt hartverwarmend. Een opwindende single, gevlochten rondom zo’n riff uit duizenden, copyright The Edge. Zijn multilayererd gitaarpartijen en riffs vertolken weer een hoofdrol op October, zoals in het fantastische Rejoice.

We horen The Edge ook voor het eerst op piano. I Fall Down wordt gedragen door een prachtig slepende melodie. I Threw A Brick Through A Window laat galmende holle drums horen en gitaren die in de studio door een ringetje zijn gehaald. Ik ben benieuwd naar de live uitvoering van dit nummer....wil wel eens horen The Edge dit op het podium brengt…

Fire, de eerste single toch, doet het niet voor me. Misschien dat U2 haar eigen sound zo nu en dan net iets te veel kopieert? Wat dat betreft komen Tomorrow en October als geroepen.

Bij het titelnummer had Bono zijn teksten eigenlijk best voor zich mogen houden. Bij iedere pianonoot zie je bladeren verkleuren. Pure schoonheid…

With A Shout is een ander hoogtepunt, het laatste eigenlijk. Of ik moet Is That All? meerekenen, die veredelde jamsessie die in verkapte vorm op Under A Blood Red Sky terugkomt.

Waar Boy teert op de klasse van songs die er al tijden lagen (een aantal toch…), daar werd October tussen tournees en optredens in recordtempo uit de (heilige) grond gestampt. Daarom is October die uitstekende moeilijke tweede.

Lament is in de eerste plaats het album van Dancing With Tears In My Eyes. De single die de kille eighties in ruim 4 minuten samenvat. In de ban van de bom. De angst voor een kernramp. Het scenario voor Tjernobyl.

Hoe onheilspellend de boodschap ook mag zijn, Dancing With Tears In My Eyes grenst aan de perfectie. De piano brengt een hemelse melodie, de gitaren en de snijdende zang van Midge Ure storten de wanhoop over je uit. Een song met een een ongelofelijke impact. Eén van de beste singles van de eighties. Misschien wel mijn persoonlijke nummer één.

Ten tijde van Lament schuurde de sound van Ultravox tussen de postpunk en de new romantics. Iets minder electronica, meer gitaren met effect. De band klinkt strak en vol vertrouwen, en de 6 van de 8 songs zijn beresterk.

White China drijft op een stalen constructie van electronische beats. Een prachtig refrein ook. Een prima synthpopsong.

De eerste vervormde gitaren hoor je bij One Small Day, een gespierd rockanthem zoals we dat van Ultravox nog niet gewend waren. Een sterk nummer dat als eerste single uitverkoren werd.

Dancing With Tears In My Eyes werd (vreemd genoeg) pas de tweede single. De albumversie duurt hier trouwens een halve minuut langer dan de originele 7" versie.

Lament, het introverte titelnummer, is ook de moeite waard. Ambachtelijke syntpop in slow motion. Bijzonder sfeervol.

Man Of Two Worlds, met een schitterende bijdrage door Mae McKenna, heeft een mooie Keltische touch. Een spiritueel hoogtepuntje en de connectie met de standing stones op de albumhoes.

Heart Of The Country borduurt door op dezelfde sfeer, maar blijft steken in goede bedoelingen. Iets te lang, te weinig variatie. Ook het langdradige When The Time Comes overtuigt minder.

Gelukkig zorgt A Friend I Call Desire om vijf voor twaalf nog voor het nodige vuurwerk. Een symfonisch sluitstukje, met gitaren vol galm in duel met denderende electronica.

Een vrij sterk album, met Dancing With Tears In My Eyes als absoluut hoogtepunt. De remaster uit '99 is onder meer uitgerust met fraaie b-kantjes: het experimentele Easterly en de zwarte pianoballade Building,