Als 20 van Clouseau één ding duidelijk maakt, dan is het wel dat de band in 20 jaar tijd een povere artistieke vooruitgang heeft geboekt. Na het aanstekelijke debuut Hoezo uit 1989 was de lol er wat mij betreft snel af.

Clouseau veranderde van een sympathieke liedjesband in een commerciële hitfabriek, die volgens vertrouwd recept en aan de lopende band telkens weer hetzelfde liedje (lees: ballade) produceerde.

Gelukkig is Hoezo met zeven songs goed vertegenwoordigd (met Daar Gaat Ze en Louise als prijsnummers). De studioversie van Wil Niet Dat Je Weggaat ontbreekt jammer genoeg. De logische live versie staat er wel op.

Van vervolgalbum Of Zo wist alleen Domino het tot deze verzamelaar te schoppen, met die bijna-valse gitaarsolo, toch ook een blijvertje. Ik Wil Vannacht Bij je Slapen (nog niet eens de slechtse ballade) mocht niet meedoen.

Vervolgens is de oogst -van pakweg 17 jaar- schamel. Passie (ook al was het een hit), Zie Me Graag, Oker, enz, enz, enz. Het klinkt allemaal zo safe, zo standaard, zo bloedeloos. En eigenlijk is dat jammer, want muzikaal hebben de gebroeders Wauters best wel wat in hun mars. Maar avontuur -autorally's uitgezonderd- is ze vreemd.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. Afscheid Van Een Vriend is een lied met een mooie boodschap, Nobelprijs drijft op een prachtig arrangement en De Tegenpartij en En Dans zijn ook best te pruimen.

Mooi is ook het Engelstalige Take Me Down waar Clouseau als een niet onaardige AOR-band uit de hoek komt.

Drie sterren, meer kan ik er niet van maken.

Toen de Nederpop eind jaren '80 op sterven na dood was -met oprechte excuses aan De Dijk en Boeijen - zorgde Clouseau voor een aangenaam fris windje. Een windje van korte duur, dat wel, want op latere albums werd de succesformule van Hoezo tot in den treuren uitgemolken. Met het accent op zoetsappige ballades. Gegarandeerde hits, maar spannend was het allerminst.

Maar in 1989 was er plots Hoezo, van een band, duizend maal braver dan Gorki en minder beladen dan Noordkaap, met liedjes die iets hadden.

Anne was de doorbraakhit, een simpel nummer in een standaard arrangement en met een tekst die het als K3-rijm ook niet slecht zou moeten doen. En dus een meezinger.

Daar Gaat Ze is de onverwoestbare klassieker, al 20 jaar niet kapot te krijgen en eigenlijk nog even mooi als toen. Het is de signature song van Clouseau. Een prestatie die ze in die tientallen andere ballads niet meer wisten te evenaren.

Dat lukte eigenlijk alleen nog met nummer 13 van deze plaat, Wil Niet Dat Je Weggaat, een dijk van een pianokraker en met een krasje Patrick Bruel in de stem van Wauters.

Ook Louise heeft de tand des tijds prima doorstaan, een goed gelukte uptempo single met een sterk refrein. Brandweer is ook zo'n nummer, pittig in de opbouw en met elektrische gitaren (in plaats van die eeuwige violen die later zouden volgen).

Het soepel zwevende Alleen Met Jou is mooi. Verlangen kan er mee door, Dansen swingt en Fiets is gewoon leuk.Tekstueel heeft het niet enorm veel om het lijf en de productie is naar mijn smaak te clean, maar toch mag ik deze plaat graag horen.

Leuke liedjes in combinatie met de factor jeugdsentiment. Of zo.

A Rush Of Blood To The Head sleepte een Grammy en een Brit Award voor het beste album van het jaar in de wacht. Het is een meesterwerk dat door NME een album van monumentale schoonheid werd genoemd. En een plaat die mijlenhoog scoort in alle soorten eindlijstjes en in alle hoeken van de wereld. Meer hoef je eigenlijk niet te zeggen. Dit is een meesterwerk.

De intieme sfeer van Parachutes is gebleven maar A Rush Of Blood To The Head is grootser, gevarieerder en vooral steviger. De stuwende pianoklanken van Politik vormen de inleiding voor een geweldig album.

De nummers houden het midden tussen tedere liefdesliedjes en felle protestsongs. Dat resulteert in elf gepassioneerde hoogtepunten. De ogenschijnlijk eenvoudige arrangementen geven de muziek van Coldplay iets menselijks. De band beheerst de kunst van het weglaten als geen ander. Het gitaarintro van In My Place bestaat uit slechts drie noten, maar deze drie noten vormen een melodie die je niet meer loslaat.

Datzelfde geldt voor de pianoakkoorden van Clocks, een klassieker met hoog top 100 aller tijden gehalte.

God Put A Smile Upon Your Face is een opzwepende rocker terwijl we de akoestische eenvoud van het debuutalbum terughoren bij Green Eyes, The Scientist en Amsterdam.

Andere hoogtepunten zijn het treurige Warning Sign en het Floydiaanse titelnummer met zijn epische gitaarlijnen.

Daylight en A Whisper zijn psychedelische tracks die de veelzijdigheid van dit album benadrukken.

Nogmaals, A Rush Of Blood To The Head is een meesterwerk.

In 1999 zag ik het toen nog onbekende Coldplay aan het werk in het tv programma 2 Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske. Ik weet nog goed dat ik werd overrompeld door het gitaarspel van Jon Buckland en die meeslepende falset van Chris Martin. "Ik" had een nieuwe band ontdekt en vertelde dat aan iedereen die het maar weten wilde. Deze gasten zouden het helemaal gaan maken. En ik had voor een keertje gelijk.

Acht jaar later en vier albums verder heeft Coldplay de wereld veroverd en worden ze vaak in één adem genoemd met U2 en Radiohead. Qua kwaliteit is die vergelijking is voor mij volkomen terecht. Qua geluid tapt Coldplay uit zijn eigen vaatje, er wordt er misschien wel eens leentjebuur gespeeld. Maar so what.

Coldplay debuteerde in 2000 met Parachutes, met een voor een debuut ongewoon eigen, volwassen en zelfverzekerd geluid. De tedere, atmosferische nummers worden met zo veel bezieling uitgevoerd dat deze plaat je wel moet raken. De sobere arrangementen, de gracieuze gitaarpartijen en droevige pianoklanken nevelen Parachutes in een constant melancholische waas, maar het verzandt nergens in gespeelde tragiek. Dit is zo ontzettend puur.

Liedjes zoals Don’t Panic, Spies en High Speed waar de akoestische en elektrische gitaren beurtelings een hoofdrol opeisen zijn en blijven hemeltergend mooi.

Trouble, met dat markante piano intro is ook zo’n pareltje terwijl fellere songs als Shiver en Yellow de plaat de juiste dosis spierkracht bezorgen. Een wereldplaat die smaakte naar meer. En het zou inderdaad meer worden.

Met trillende handen legde ik het gloednieuwe schijfje in de cd speler. Mijn eerste kennismaking met Viva La Vida voelde als een weerzien met een uit het oog verloren jeugdliefde. Vlinders in mijn buik. Niet dat het gat met X&Y zo groot was, maar in drie jaar kan er veel veranderen. En dat was ook zo.

Kon je met voorproefje (en eerste single) Violet Hill eigenlijk nog alle kanten uit, bij het beluisteren van de eerste klanken van Life In Technicolour wordt duidelijk dat het niet meer hetzelfde is. Zuid-Amerikaanse klanken, visoenen van cantina’s en mariachi koren. Maar als Chris Martin van bovenop de Machu Picchu zijn galmende falset de ruimte geeft, weet ik dat het goed is.

Cemeteries of Londen volgt. Van Latijns-Amerika belanden we plotseling weer in het kille Engeland. Een allesoverrompelende song zonder écht refrein, maar met zwierige klaagzang en nerveuze handclaps. Een prachtnummer, dat bij iedere luisterbeurt aan schoonheid wint.

Hetzelfde stuwende ritme hoor je ook in Lost, aangevuld met drammend kerkorgel misschien wel de meest radiovriendelijke song.

42 laat ons Coldplay volgens het bekende recept horen; een zichzelf op piano begeleidende Martin, in melancholie gedrenkte mineur akkoorden. Het is één van de vele songs op Viva La Vida waar Coldplay het roer halverwege op progressieve wijze omgooit. Het resultaat is een meesterlijke grande finale met een excellerende Buckland in de hoofdrol.

Het alom geprezen tweeluik Lovers In Japan/Reign Of Fire kan mij minder bekoren. De song verstikt na een veelbelovend begin in een weemoedig moeras.

Bij Yes gaan alle registers weer helemaal open, met een epische overture die zijn weerga niet kent.

En alsof het nog niet genoeg is volgen dan de aanzwellende strijkers van Viva La Vida. En ja, voor een eeuwige romanticus als ik kan dit nummer na vijf seconden al niet meer stuk. De wat pompeuze voortzetting neem ik er graag voor lief bij.

Violet Hill is het enige nummer dat duidelijke raakvlakken oproept met de eerdere albums. Krachtig, opzwepend en omgeven door een wazig randje psychedelica.

Een uitbundig gitaarriedeltje draagt Strawberry Swing, het voorlaatste nummer, vlak voor het pronkende sluitstuk.

Want in Death And All His Friends komen alle elementen nog eens terug. Sombere pianoklanken, een geweldige overture met gitaarlijnen die herinneren aan de hoogtijdagen van Marillion. En de akkoorden van Life in Technicolor luiden het einde in van een weergaloos album.

Ik heb bewondering voor de muzikale inventiviteit. De heren kozen niet voor een veilige herhalingsoefening, maar voor een muzikale ontdekkingsreis. En daarmee bedoel ik niet alleen de Latijnse en Oriëntaalse invloeden, ook op de songstructuren die overhoop gehaald werden. Geen standaard couplet/refrein nummers, geen klakkeloze hits (misschien uitgezonderd Viva La Vida) maar songs met ruimte voor experiment.

Coldplay heeft zichzelf opnieuw uitgevonden. Respect.

De hele wereld verwachtte veel van Coldplay’s ‘cruciale’ derde. Met het meesterlijke A Rush Of Blood To The Head nog vers in het gehoor is dat niet zo vreemd. Chris Martin deed er met de woorden dat hij de mooiste plaat uit de popgeschiedenis wilde maken nog een schepje bovenop. En dan is niet verwonderlijk dat de muziekpersmuskieten de fileermessen nog even bijslijpen.

Toen X&Y eindelijk -het opnameproces verliep moeizaam- werd gepresenteerd waren de meningen nogal verdeeld. Sommigen vonden ‘m steengoed, anderen lieten er geen spaan van heel. "Het U2-gehalte is wel heel erg hoog", was een veelgehoord argument. "Plagiaat", riep een ander. De echoënde gitaren van White Shadows geven daar inderdaad wel een beetje aanleiding toe. Maar verder mag je niet zeuren, X&Y staat boordevol prachtige popliedjes, en aan het einde van de rit is dat het enige dat telt.

X&Y is wel anders dan zijn voorgangers. Coldplay viel hier voor de charme van de synthesizer (naast de piano en gitaren) en die combinatie zorgt voor een 'voller' geluid. Meer bombast, op de leest geschoeid voor de grotere arena. Maar gekukkig, de mooie melodieën zijn gebleven.

De eerste single Speed Of Sound is de ideale overbrugging tussen de 'oude' en de 'nieuwe' Coldplay. Talk en Fix You, met die geweldige finale, zijn staaltjes van sprankelend songschrijversvakmanschap. Tijdloos.

Ook de romantische luisterliedjes zijn aanwezig (What If en The Hardest Part) en vergeet niet het vreemde titelnummer, een lichtpsychedelisch hoogstandje.

Over de hele linie is X&Y niet beter dan zijn voorgangers. Wel anders. En nog steeds (meer dan) goed genoeg.