In 1996 verraste Ween de wereld met een heus country album: 12 Golden Country Greats.

Een briljante titel natuurlijk (er staan maar 10 nummers op) en Ween ten voeten uit. In Amerikaanse country kringen werd het album uitgeroepen tot de beste plaat van het jaar. Kan het nog hilarischer? Truc gelukt!

Maar het is écht een lekkere plaat. Dean en Gene Ween sloegen voor de opnamen een gelouterd groepje Nashville muzikanten aan de haak en het resultaat is verbluffend.

Harmonieuze, gevoelige en opzwepende nummers boordevol violen, pedal steel en slide gitaren. Natuurlijk is de hele plaat één grote parodie want met de teksten is het weer lachen, gieren, brullen. En meezingen, want de liedjes zijn genadeloos catchy.

I'm Holding You is het treurige openingslied, Japanese Cowboy swingt op dezelfde melodie als Vangelis' Chariots Of Fire en Mister Richard Smoker is ook zo'n meezinger.

Ik reken mezelf niet tot de countryfans maar voor Ween maak ik graag een uitzondering. Prachtige hoes ook (bijna net zo mooi als Quicksilver Messengers' Happy Trail).

Ween in de Top 40, waargebeurd verhaal.

De single Freedom Of ’76, een vette Prince-parodie, werd zelfs een bescheiden hitje.

Chocolate And Cheese, volgens mij hun vierde plaat, was voor Ween-begrippen een commercieel succes. En terecht. Deze plaat is gewoon weer typisch Ween (behoorlijk wazig dus) maar veel toegankelijker en voor het eerst een album met liedjes die echt ‘af’ zijn.

Geen maffe geluidscollages maar fantastische melodieën, hilarische teksten en je hoort hier een band die eigenlijk alles kan. Tuurlijk zitten er weer een paar valse noten tussen, maar ook dat is Ween.

Moeilijk om hier favoriete nummers aan te wijzen. Vooruit…

Take Me Away natuurlijk, de stevige opener, let op het geniale begin (‘thank you’). En verder Spinal Meningitis, het instrumentale A Tear For Eddie, de foute ballade Baby Bitch.

Natuurlijk ook het hilarische Mister, Won’t You Please Help My Pony, de Elvis-imitatie Drifter In The Dark en het swingende Joppa Road. Last but not least de vrolijke noten van The HIV Song en het werkelijk briljante Mexicaanse gringoverhaal van Buenos Tardes Amigo. Gracias Ween!

Geen en Dean Ween, fictieve broers en gestoorde muzikanten, vormen het hart van de band Ween. Nou ja, band…de belangrijkste ingrediënten van Ween zijn melige humor, farting en het vermogen om vijftig jaar popmuziek om te bouwen tot een duivelse geluidsbrei.

Pop, rock, jazz, country, rap: Ween put uit alle genres, scheurt alles aan flarden en schotelt je iets voor dat je bij de eerste luisterbeurt amper serieus kunt nemen maar bij nadere beschouwing akelig geniaal blijkt te zijn.

Dat de meeste nummers tot stand komen onder invloed van behoorlijk geestverruimende shit, ja dat is wel duidelijk. God Ween Satan is een 26 nummers (beter gezegd flarden van nummers) tellende plaat over de absurde belevingswereld van twee genieën. Zo stoned als een garnaal. Alleen voor liefhebbers!

Een live album van het meest gestoorde duo uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis, dan hou je je hart stevig vast. Inderdaad, want deze dubbel CD is zoals je van Ween wel kunt verwachten geen standaard verzamelingetje greatest hits maar een curieuze absurde reeks opnames uit de periode 1990-1998.

Soms hemeltergend mooi, maar vaak weerzinwekkend slecht.

Zoals het eerste nummer bijvoorbeeld, Mushroom Festivall In Hell, in 1991 opgenomen in Amsterdam voor slechts 12 verwarde toeschouwers. Bizar.

Gelukkig komt de muzikale genialiteit af en toe nog even bovendrijven, maar Ween lijkt ons weer eens in het ootje te hebben genomen.

Voor de ware Ween-fans is deze plaat natuurlijk een mooie souvenir, voor de objectieve muziekliefhebber waarschijnlijk een grote bak herrie.

Ween kennende moet je deze plaat met een korreltje zout (en een flinke joint) nemen maar ikzelf prefereer toch de goddelijke liveshows die ik van Ween in De Effenaar heb mogen aanschouwen. Want eigenlijk zijn ze gewoon extreem goed.

Weer een geslaagd Ween-avontuur met mooie, toegankelijke momenten en natuurlijk de bekende grappenmakerij.

Ween klinkt volwassener dan ooit en The Mollusk zelfs behoorlijk Europees, zoals in het theatrale (en prachtige) Buckingham Green en het Ierse whiskeylied The Blarney Stone.

Hun meesterlijke gevoel voor melodie straalt af van de meer ingetogen stukken zoals It’s Gonna Be Alright (een pareltje), She Wanted To Leave, Mutilated Lips en de titelsong zelf.

Natuurlijk valt er ook weer genoeg te lachen. I’m Dancing In The Show Tonight zet meteen de toon, en het dreunende I’ll Be Your Johnny On The Spot en Waving My Dick In The Wind doen ook een duit in het zakkie.

Destijds vond ik Chocolate And Cheese beter/lekkerder, en dan weet ik nou zo net nog niet.

Within Tempstation is de gothic trots van Nederland, of toch in ieder geval de meest succesvolle act. En de meeste commerciële.

Met Ice Queen, de hitsingle van het derde album Mothers's Earth, kregen ze Europa (en dan vooral Duitsland) aan hun voeten. Het volgende album The Silent Force was ook een klapper.

Ik weet niet of dit album representatief is voor het hele genre maar voordat ik het beluisterde had ik een heel ander beeld van gothic (grauwe en snoeihard). Die mening moest ik bijstellen.

De muziek van Within Temptation klinkt vooral heel intiem. Als een sprookje voor volwassenen. Als een mysterieuze legende. Een goeie soundtrack voor een Tolkien verfilming.

Within Temptation klinkt soms angstaanjagend en boosaardig maar ook romantisch en vol verleiding. De engelenstem van Sharon van den Adel is daar natuurlijk debet aan.

Ik ben geen echte liefhebber van het genre maar ik kan hier best naar luisteren.

De zorgvuldige opbouw zoals in het intro van het eerste nummer See Who I Am is akelig briljant. Ook het vlammende Stand My Ground is een toppertje.

Van de vele feeërieke ballades vind ik Memories de mooiste. Dit zijn geschoolde muzikanten, dat hoort een dove nog wel, maar Sharon brengt je pas echt in hogere sferen.