Mando Diao. Exotische garagerockers uit het koele Zweden. Opgemerkt tijdens Pinkpop 2009 -een verrassing- en inmiddels aardig in de Nederlandse hitlijsten geworteld.

Het vijfde album van deze heren (met achtergrondzangeressen), maar zo enthousiast als een debuut. Verdomd zelfverzekerd en met een hoog doe-het-zelf (lees: Ikea) gehalte. Maar is het ook een goede plaat? Bij vlagen wel, af en toe niet. Grootste manco is de houdbaarheidsdatum van de nummers. Hoe aanstekelijk ook, na enkele draaibeurten heb je het eigenlijk wel gehoord. Met dertien tracks en één weggemoffelde toegift blaast Mando Diao bovendien net iets te hoog van de toren.

Sterkste troeven: een zanger (Bjorn Dixgård) die bepaald niet bang is voor de microfoon, gitaren die klinken alsof de versterker op springen staat, swingend koper, wulpse achtergrondzangeressen en ook nog de kunde om rauwe garage te mixen met een vleugje elektro uit de jaren '80.

Jammer dat het merendeel van de songs niet kan tippen aan de klasse van pakweg Dance With Somebody en Gloria.

Blue Lining White Trenchcoat klinkt als The Pixies op de commerciële tour. De wat onbesuisde opener, beduidend minder gepolijst dan Dance With Somebody. Maar wel een daverende brok energie.

En dan Dance With Somebody , de slimme zomerhit. De grote meezinger, letterlijk. Na Pinkpop heftig gedraaid op 3FM en zie, een onbekend groepje uit Zweden scoort een megahit. Met een Vox-orgeltje dat heftig knipoogt naar the eighties.

Ook Gloria mag er wezen. Na U2, Van Morrison en The Doors is het nu de beurt aan Mando Diao. Brandende Caribische disco, vurig gezongen. De tweede zomerhit in spe.

Vervolgens haalt het lome High Heels het tempo uit de plaat, maar Mean Street klinkt gelukkig als de eerste dag van je zomerverlof. Ook het rifje van Maybe Just Sad -in Zweden maken ze ook gewoon Britpop- is de moeite.

Maar dan...De dromerige akkoorden van het instrumentale A Decent Life klinken wel heel erg bekend in de oren, en titelnummer Give Me Fire heeft eerder de allure van een aardig b-kantje. Daarna komt het ook niet meer echt goed. Te veel nummers met te weinig zeggingskracht. Te veel nummers vooral.

Okee, de frisheid van het begin komt met het Franz Ferdinand-achtige Go Out Tonight voorzichtig tot leven en het olijke trompetgeschal van The Shining zorgt ook nog voor een vrolijke noot.

Lekkere zomerplaat, niet meer en minder. En ik ben meer een herfstmens.

Eén van de verrassingen van 2007. Mika, talentvolle Brit met Libanese roots, muzikale alleskunner, gezegend met een zinderende falset en voor de volle honderd procent gay. En dat laatste hoor je gewoon.

Je zou hem in het hokje van de Scissor Sisters kunnen stoppen, maar eigenlijk haalt Mika 30 jaar pophistorie door een roze blender. Het resultaat is een bruisende cocktail van het beste van Freddie Mercury, Beatles, Bee Gees, Elton John en heel veel eighties.

Hij werd wereldberoemd met het hilarische Grace Kelly . Maar Life In Cartoon Motion staat boordevol hits en would be-hits.

Relax is de onweerstaanbare dansvloerkraker (alhoewel de melodie wel erg veel leunt op Cutting Crew's I Just Died In Your Arms) en Lollipop is heerlijke bubblegum. Dit liedje klinkt zoals de hoes er uitziet: fleurig, grappig en mierzoet.

Mika strooit met vrolijke, aanstekelijke deuntjes en de teksten van Billy Brown en Big Girl zijn te gek. Het is allemaal behoorlijk over the top maar Mika komt er mee weg.

Dat Mika ook serieus uit de hoek kan komen bewijst hij met My Interpretation en het theatrale Any Other World.

Let ook op het verborgen nummer Over My Shoulder.

Mika maakt het leven een beetje lichter.

Moke is een moeilijk geval. Is dit een gewoon een geweldige band die net te vroeg de studio is ingedoken (met iets te weinig écht goed materiaal) of is dit een middelmatige gitaarband met af en toe een sublieme uitschieter?

Getuige de eerste nummers van Shorland opteer ik graag voor het eerste. Het is goed wat Moke laat horen, bij vlagen zelfs erg goed, maar na de daverende openingssalvo's van de eerste twee tracks is de koek plots erg snel op. Jammer. Maar goed, dan zoemt het verrukkelijke This Plan en de al even catchy single Last Chance nog stevig in je kop.

Moke kan de vergelijking met de categorie Snow Patrol en Starsailor moeiteloos doorstaan. Het is duidelijk waren deze heren de mosterd vandaan halen. Want ook U2, Editors, Keane en Muse kijken af en toe voorzichtig om de hoek.

De betere Britpop van het moment lijkt even afkomstig uit Mokum, maar acht nummers verder constateer ik dat die belofte toch niet helemaal wordt ingelost.

Het The Verve-achtige Emigration Song is een iets te lange maar met veel gevoel gebrachte ballad. Bij Here Comes The Summer wordt de magere melodie nog slim gecompenseerd door een batterij vonkende gitaren.

Maar dan hebben we de beste van Shorland eigenlijk al achter de kiezen. Rule The World en The Long Way halen de angel uit de plaat. Het puntige We'll Dance komt te laat om de boel nog aan te jagen.

Een paar songs van pure wereldklasse. Maar helaas slaat de verbazing iets te snel om in verveling. Wordt hopenlijk vervolgd.