De herfst is in aantocht. Geen beter moment voor Patrick Watson. De nieuwe ligt al in de winkel, maar ik verbaas me nog steeds vol overgave over Close To Paradise (2007).

Hier kun je geen etiket op plakken. Okee, die stem lijkt op Jeff Buckley, de muziek knipoogt voortdurend naar Sufjan Stevens en het pianospel houdt het midden tussen de romantiek van Chris Martin en het hogeschoolspel van Tori Amos. Al moet de band ook gewoon fan van The Beatles zijn geweest.

Ik schrijf bewust de band, want Patrick Watson is de officiële bandnaam. Frontman Partrick Watson himself (vocals, piano) doet het samen met jeugdvriend Simon Angell (gitaar), Mischka Stein (bas) en Robbie Kuster (drums).

Ze hebben laks aan de wetten van het klassieke popliedje. Pop, klassiek, jazz en bossanova smeden ze tot één dromerig, sfeervol geheel, en ze goochelen net zo lief met traditionele instrumenten als met een batterij elektronica. Dat levert een onaardse plaat op, boordevol spookachtige momenten.

Het sprookje begint met de titeltrack, Close To Paradise, een song die op Coldplay-achtige wijze aanvangt, maar gaandeweg steeds meer van de obscure Patrick Watson methode prijsgeeft.

De mysterieuze klanken van Daydreamer doen denken aan de openingsscène uit een David Lynch-film, zo'n huiveringwekkende thriller met de bossen van New England als decor. Watson's stem wordt achtervolgd door zingende geesten en spooky geluiden.

Weight Of The World is ook zo'n nummer waar alle registers opengaan. Zitten we nu in een Parijs cafeetje of in het sprookjesbos? Luister maar eens.

Eigenlijk staat Close To Paradise vol met dit soort nummers. Drifters, The Storm en Luscious Life mogen zeker genoemd worden. Maar deze eigenzinnige plaat lijkt niet voor iedereen weggelegd, daar zijn de muzikale hersenspinsels van Patrick Watson niet down to earth genoeg voor.

Enigste manco is het ontbreken van enkele gewone liedjes, nummers die voor wat lucht en tegenwicht zorgen. Giver en The Great Escape komen in de buurt, maar laten we eerlijk wezen. Patrick Watson is geen singles band. Deze muziek werkt niet op 45 toeren.

Paul Weller is een rauwe bluesrocker die met The Jam, The Style Council en solo al honderd platen heeft gemaakt.

Of Stanley Road tot zijn beter werk behoort weet ik niet; daarvoor heb me nog te weinig in z'n werk verdiept.zeker

De reden waarom ik deze plaat inheb aangeschaft is You Do Somehing To Me. Mensen, wat een nummer. Zo puur, intens en zo ontzettend mooi. Snijdt dwars door je hart en je ziel, als je dit niet raakt! Ongelofelijk dat je na zoveel platen & jaren nog zo'n parel kunt afleveren. Diepe buiging.

De rest van de plaat kleurde aanvankelijk wat beetje bleekjes bij de schoonheid van dit nummer. Maar na de nodige herkansingen...Het loopt toch allemaal wel erg lekker, vette blues, smeuïge gitaren, dansende piano's...Ben benieuwd waar dit gaat eindigen.

Maar toch blijft Stanley Road vooral het album van die prachtige nr. 4.

In de herinnering van velen is Paul Young dat populaire tieneridool uit de jaren '80. Maar met die prachtige soulvolle stem was hij eigenlijk veel meer dan dat.

Zijn debuutalbum No Parlez uit 1983 stond wekenlang op de eerste plaats van de Nederlandse (en Britse) albumlijsten en bevat twee van zijn grootste hits: Come Back And Stay en Love Of The Common People. Twee juweeltjes met vurige bijdragen van het scattende duo The Fabulous Wealth Tarts die hoog in mijn lijstje met favoriete eighties classics staan. Dit zijn de eighties zoals ze me het dierbaarst in oren klinken.

Jammergenoeg is mijn CD uitgerust met de 12 " albumversies van Come Back And Stay en Love Of The Common People. En die vind ik minder sterk dan de singleversies. Waarschijnlijk beschik ik over de zeldzame originele LP versie op CD? (Track 1 Come Back And Stay 7.56 en Track 6 Love Of The Common People 5.52)

Andere hits van dit album zijn de Marvin Gaye-cover Wherever I Lay My Hat (in Engeland op nummer 1) en een wat magere vertolking van Joy Division's Love Will Tears Us Apart.

De rest van de plaat is vrij wisselvallig en klinkt door het overdreven gebruik van drummachines vandaag de dag hopeloos gedateerd. Maar wat is gedateerd als je een '80 pop fan bent?

De eerste single Iron Out Of The Rough Spots flopte vreemdgenoeg medogenloos. Wellicht was het zalige Ku Ku Kurama een betere keuze geweest.

Toch een onvervalste eighties klassieker.

Met Everytime You Go Away van zijn tweede LP The Secret Of Association scoorde Paul Young weer eens een wereldhit. Het was oorspronkelijk een nummer van Daryl Hall & John Oates maar de uitvoering van Young overtrof die van de auteurs.

Met The Secret Of Association tapt hij uit hetzelfde vaatje als bij de vorige LP No Parlez, al ligt de nadruk deze keer op het langzamere werk.

De plaat wordt gedomineerd door zwaarmoedige ballads zoals Standing On The Edge, Soldier's Things en de bonustrack Man In The Iron Mask.

De juweeltjes van dit album zijn Everytime You Go Away en Everything Must Change. Prachtige knuffelpop met een hoog kerstgehalte.

Maar ook fet fenomenale Tomb Of Memories , met prachtig gitaarwerk, blijf ik koesteren. Typisch zo'n nummer dat door iedereen lijkt vergeten, en bij jaren '80 compilaties te makkelijk over het hoofd gezien wordt.

Met I'm Gonna Tear Your Playhouse Down was er ook een stevigere uptempo single.

Paul Young wordt wederom bijgestaan door zijn begeleidingsband The Royal Family. Pino Paladino schittert dus weer op basgitaar.

Na deze plaat kreeg Paul Young stemproblemen en raakte z'n carrière in het slop.

Maar in 1985 was Paul Young een gevierd artiest. Het is niet zomaar dat hij de eerste regels van Band Aid's liefdadigheidshit Do They Know It's Christmas Time voor zijn rekening nam.