De artistieke inbreng moest op deze plaat even plaatsmaken voor geluidstechnische perfectie. Aan iedere pingel en pongel is gesleuteld en daardoor klinken de Dire Straits haast van porselein. Toch is Brothers In Arms een dijk van een album.

Met al die hitsingles (Brothers In Arms, Money For Nothing, Walk Of Life, So Far Away) lijkt het wel een greatest hits verzameling. Maar ook typische albumtracks als Your Latest Trick en Why Worry bevestigen Mark Knopfler's uitzonderlijke talent.

Volgens sommigen (de onwetenden) zijn de Dire Straits de BZN van de rockmuziek, voor mij zijn ze één van de belangrijkste gitaarbands ooit. De hoes van dit album is een religieus icoon voor iedere gitaarliefhebber. Brothers In Arms zou niet voor niets alle verkooprecords breken.

De muziek van Dire Straits doet vandaag de dag misschien een tikje oubollig aan, maar Mark Knopfler is nog steeds één van mijn gitaarhelden. Wat was ik trots toen ik het intro van Private Investigations na kon spelen.

Het is Knopfler's mooiste akoestische compositie, maar op Communiqué schittert hij vooral op de elektrische gitaar. Once Upon A Time In The West en Where Do You Think You're Going? zijn heerlijk laidback en News is een mooie ode aan zijn journalistieke verleden. Dat geldt ook voor Lady Writer, een wat minder bekende, sprankelende single uit de vroege jaren.

Communiqué was Dire Straits' tweede album. De grote successen en commerciële uitspattingen zouden nog komen, maar hier klinken ze nog heerlijk authentiek.

Het moet een gewaagd plan geweest zijn om eind jaren ’70, te midden van de punkexplosie, een rhythm & blues bandje te lanceren. Zanger/gitarist Mark Knopfler klonk als een kruising tussen Bob Dylan en J.J. Cale en zijn frivole gitaarspel was de regelrechte tegenpool van de populaire punkers met hun drie akkoorden schema’s.

Maar Warner durfde het aan en het bleek een gouden zet. Dire Straits brak eerst door in Nederland, daarna in de States en later kreeg ook thuisland Engeland in de smiezen dat er nieuwe gitaargod was geboren.

Dire Straits zou uiteindelijk uitgroeien tot één van ’s werelds bestverkopende acts van de jaren ‘80. Dit is hun debuutalbum. Een klassieker met gruwelijk lekkere deuntjes zoals Down To The Waterline, Water Of Love en In The Gallery.

Maar het hoogtepunt blijft natuurlijk het ongeëvenaarde Sultans Of Swing, een geweldig nummer dat verhaalt over de capriolen van een groepje bejaarde muzikanten. Ironisch genoeg is die song tekenend voor het beeld dat veel mensen vandaag de dag van Dire Straits hebben.

Dire Straits zijn altijd al een band geweest van verkeerde tijd, verkeerde plaats. Toen in 1982 Love Over Gold verscheen was het niet anders.

Waar de lang uitgesponnen, symfonische composities uit de jaren '70 al lang verdrongen waren door snelle, korte, puntige punkliedjes leverden de mannen van Knopfler een album met vijf nummers met een totale lengte van drie kwartier en waarvan openingstrack Telegraph Road met dik 15 minuten de kroon spant. Hoezo uit de mode.

En toch liep de wereld warm voor dit album. De personeelswisselingen binnen de groep hadden een raak effect. Mark Knopfler's jongere broertje David (slaggitaar) had de band verlaten en was vervangen door Hal Lindes en met de virtuoze Alan Clark op toetsen werd er een sterk element aan de muziek toegevoegd. Het samenspel van Knopfler en Clark is fantastisch.

In Private Investigations en titelsong Love Over Gold smelten klassieke gitaar en piano op hemelse wijze samen. Als oefenstof voor klassieke gitaarintro’s kreeg Stairway To Heaven met het briljante Private Investigations een serieuze concurrent.

Dire Straits klinken op dit album als een echte groep, niet als de begeleidingsband van Mark Knopfler. It Never Rains is zo'n nummer waarin alle registers opengaan en iedereen excelleert, maar het beste voorbeeld is Telegraph Road: een fantastische epic met een gitaarsolo die iedere andere solo overbodig maakt.

Wel jammer van het ietwat gezapige Industrial Love (single in de USA), maar Love Over Gold blijft een mooie plaat. Eentje die nu nog even mooi klinkt als in 1982.

Making Movies is de titel van het derde Dire Straits album, en die naam is goed gekozen. Ieder nummer is een mini scenario op zich, een soundtrack voor een korte speelfilm. Als we Oscar winnaars mogen aanwijzen dan behoren Tunnel Of Love en Romeo And Juliet in ieder geval tot de genomineerden. Beide songs mogen we rekenen tot het greatest hits oeuvre van de band. Making Movies is een onderhoudende plaat met fijne nummers. Het is allemaal niet bijster spannend of vernieuwend maar wat geeft het. Mark Knopfler & co swingen zoals we dat van hen gewend zijn. En meer vragen we niet.

Uitstekende best of verzameling met alle klassieke singles, al was één schijfje eigenlijk niet voldoende. Inclusief de grootste hits, maar een aantal klassiekers ontbreken (Lady Writer, Once Upon A Time In The West, Your Latest Trick, enz.) Wel een geweldige live uitvoering van Telegraph Road. Destijds uitgebracht om de creatieve impasse na Brothers In Arms op te vangen. Dit was mijn allereerste CD! (CD, niet LP)

Na het kassucces van Brothers In Arms (jarenlang de best verkochte CD ter wereld), kon Dire Straits even rustig achterover hangen. Pas zes jaar later verscheen de opvolger, maar de hooggespannen verwachtingen werden niet helemaal ingelost.

On Every Street klinkt eerder als een solo album van Mark Knopfler dan als een echte Dire Straits-plaat. Het intieme geluid van vroeger heeft plaats gemaakt voor een heuse Mark Knopfler show.

De Dire Straits vuren het ene na het andere genre op je af. Lome rock (Calling Elvis, Heavy Fuel), blues (When It Comes To You), rockabilly (The Bug), frivool getokkel (Iron Hand), jazzy gitaarspel (Fade To Black), een vleugje country (Ticket To Heaven) en zelfs bigband (My Parties).

Mooie nummers, degelijk en natuurlijk knap gitaarspel. Maar 'het kijk eens wat ik allemaal kan' gehalte ligt er erg dik bovenop. Bovendien voorspelbaar en al helemaal niet vernieuwend. Tja.

Wel extra pluimen voor het prachtige titelnummer en het Brothers In Arms achtige You And Your Friend.

De zoveelste Doe Maar verzamelaar, maar nu eentje met een duidelijke structuur. Alle officiële singles (inclusief de b-kantjes).

Kanttekening: Ik Zou Het Willen Doen (b-kant Regen) en Anita (b-kant Wees Niet Bang Voor MIjn Lul) verschenen in 1980, nog voordat 32 Jaar op single uitkwam.

De chronologie klopt dus niet helemaal. Deze nummers staan hier achteraan weggemoffeld. Zal wel een commerciële truc zijn.

Ook leuk om te weten: Belle Hélène (b-kant Bella Donna) is inderdaad op single uitgebracht. Dit werd de officiële afscheidssingle in 1984. Maar het publiek liet 'm, boos over de plotse opheffing, massaal links liggen.

De promo cd-single Wat Ze Doet (Doet Ze Goed) -met als b-kantjes 32 Jaar en Pa - staat niet op Doe Maar - De Singles. Dit nummer had de platenmaatsschappij aanvankelijk in gedachten als afscheidssinngle (maar dat werd dus Belle Hélène) en werd in 1988 van stal gehaald om De Beste van Doe Maar te promoten. Dit fantastische nummer vind je ook op verzamelaars Alles (1999) en Echt Alles (2007).

Het meest complete Doe Maar-naslagwerk. Ideaal als je de studioalbums niet in huis hebt.

Volgens Echt Alles bedraagt het nalatenschap van Doe Maar vierenvijftig nummers. Bijna allemaal meezingers. Opvallend eigenlijk als je de singles telt die daadwerkelijk de Top 40 haalden. Dat waren er maar zeven (Sinds 1 Dag of 2, Doris Day, Is Dit Alles, De Bom, Pa, 1 Nacht Alleen en Macho). Twee singles liepen vast in de tipparade (Ik Zou Het Willen Doen en Smoorverliefd).

Op Echt Alles staat ook de hard to get-single Wat Ze Doet (Doet Ze Goed), opgenomen in 1984 voor het nieuwe album (waar ook Macho voor bedoeld was) dat uiteindelijk nooit verscheen. Was door Telstar bedoeld als afscheidssingle, maar werd in 1988 als promotiesingle voor de verzamelaar De Beste van Doe Maar gebruikt. Dit geweldige nummer staat ook, samen met het even zeldzame Dans Met Mij, op de eerste Doe Maar verzamelelpee Vijf Jaar Doe Maar, Het Complete Overzicht (uit 1985) en op Alles (1999).

Brengt deze ultieme best of dan écht alles? Bijna Alles. Goed, comebackpaat Klaar staat er niet bij, maar dit overzicht concentreert zich op de periode 1980-1984. En daar horen flipsides als Skunk/Man-O-Man (b-kantje van De Bom) en Grote Broer (b-kantje van Macho) natuurlijk ook bij.

Dan is er nog het onbekende materiaal: Wegwerpaansteker en De Vrolijke Padvinder zijn nooit eerder uitgegeven tracks uit de oude doos (wellicht ook bedoeld voor de opvolger van 4US?...al heb ik ook wel eens gehoord dat deze nummers resteren uit het Skunk-tijdperk.

Maar wat ontbreekt zijn de dubversies van tussendoorplaat Doe De Dub (uit 1982), én twee zeldzame Doe Maar-liedjes:

Boven, een liedje uit 1979, de beginjaren dus. Een échte Doe Maar-song, uitgebracht op de Nederpop elpee Uitholling Overdwars (ook uit 1979).

Zolang ontbreekt ook, dit nummer speelde Doe Maar live (tijdens het afscheidsconcert op 14 april 1984 in Den Bosch) en is dus op cd verkrijgbaar.

Bijna alles dus. Maar wat een band, wat een liedjes. Doe Maar is de leukste band uit de Nederlandse pophistorie. Klaar.

Ik kon er niet bij zijn, toen in mei 2000. Ik had kaartjes maar een keelontsteking kluisterde me aan bed -op afstand toch nog hees van Ahoy- en mocht deze flashback naar de vroege jaren ’80 later op CD en DVD beleven.

En dat viel niet tegen. De sfeer en de geluidskwaliteit zijn goed, ook al valt die megalomane Ahoy-galm maar moeilijk te rijmen met het kwajongensachtige geknutsel van hun vroegere LP’s. Maar verdrinken doen ze niet, de liedjes van toen, al was het maar omdat het publiek alles woord voor woord meebrult.

Hees van Ahoy is een feest van herkenning, en het bewijs dat Doe Maar briljant was. Met een karrevracht klassiekers, de ene na de andere meezinger.

De sterkste uitvoering is die van Radeloos, met een soepel bassende Vrienten, fonkelend gitaarspel en een machtige muzikale finale. En dan die blazers!!

Ook de versies van Doe Maar Net Alsof, Nachtzuster en Je Loopt Je Lul Achterna zijn klasse.

Opvallend is hoe geruisloos het nieuwe repertoire past tussen de ouwe hap, met Watje en het schitterende Bij Elkaar voorop. Want comebackplaat Klaar maakte aanvankelijk maar één ding duidelijk: dat toen toen was, en nu nu is.

Jammer dat die ene hit ontbreekt (Macho, Nederwiet). Had dan de ietwat bescheten praatjes tussendoor geskipt.

Maar goed, Hees van Ahoy is leuk, sympathiek en bij vlagen erg goed.

Maar voor het echte Doe Maar gevoel graai ik toch het liefst naar Skunk, 4US en andere stukken.

Mark Ronson beloofde ons de opvolger van Rio, maar dit is geen Rio Part 2. Het is wel onmiskenbaar Duran Duran en beste plaat sinds Arcadia en Notorious.

Big Thing stelde destijds teleur (nu niet meer!). Liberty eveneens (nog steeds) en The Wedding Album leunt net teveel op de klasse van Ordinary World en Come Undone.

Medazzaland en Pop Trash zijn steengoed, maar staan mijlenver van de sound waar we vroeger allemaal voor vielen. Astronaut (met Andy Taylor) maakte de hooggespannen Fab Five reunie niet écht tot een feest en Red Carpet Massacre moet wellicht nog enkele jaren rijpen. Maar een typisch Duran-album was die laatste plaat niet.

Maar deze keer is het in één keer raak. Waar de eerste zetten van single All You Need Is Now de Grote Mark Ronson-belofte in twijfel lijken te trekken, weet je al snel dat het allemaal goed komt. Het refrein kan zich moeiteloos meten met de new romantic sound van New Moon On Monday. We zitten op koers.

Blame The Machines is pure 80'ies elektropop. De mislukte single Electric Barbarella was zo'n 13 jaar (!) geleden ook al zo'n track, maar deze is scherper, pakkender en het spoken words bruggetje is geniaal.

Eén van sterkste tracks is Being Followed. Dominic Brown die Andy Taylor overklast met een spaghetti gitaar en hakstrak slagwerk. Briljante melodie op een synthlijn die fijlloos op het debuut had gepast.

Leave A Light On is geen Save A Prayer, maar de zanglijnen van Simon LeBon blijven verbazen. Een bijzonder mooi begin... tot het refrein, waar de schoonheids wegebt en het plotseling een 'gewoon' liedje wordt. Ik heb het gevoel dat er veel meer in deze song had gezeten.

Ook Safe kan met niet helemaal bekoren, ondanks dat mega funky basloopje van John Taylor. Een nummer dat net iets te hip, te modern is en qua sound en sfeer. Volgens het Red Carpet Massacre idee. Als Justin Timberlake of Ana Matronic bekennen fervente Duran-fans te zijn, dan is een samenwerking nog geen garantie voor succes.

Bij Girl Panic zit de band weer op de golflengte van de fans van het eerste uur. Heerlijk drumwerk van Roger Taylor, en met 100 km per uur de eighties door. De nieuwe single?

Het pronkstuk is natuurlijk The Man Who Stole A Leopard. Bij de eerste tonen nestelt de hoes van Rio zich in je hersenpan, denk je aan de clip van The Chauffeur en wil je en passant ook The Seventh Stranger nog eens terughoren. Magistraal hoe ze de sfeer van toen weten te vangen. Ik ben voorlopig nog verslaafd.

Runway Runaway doet hetzelfde als Girl Panic en Being Followed, hungry like the wolf to be the 2nd single.

Before The Rain lijkt een goedgelukte reproductie van The Chauffeur, bijna 30 jaar later en met een andere job. Een waardige afsluiter van een 9-songs (hoe eighties!) album dat bewijst dat Duran Duran zich nooit meer hoeft te bewijzen.

Met het live album Arena miste Duran Duran een uitgelezen kans om de vijandige muziekpers eens stevig de mond te snoeren.

Als gillende tienermeisjes bij concerten op de eerste rij staan word je automatisch niet serieus genomen. Jammer, want die gasten konden écht spelen. John Taylor is een briljant basgitarist, Nick Rhodes een pionier op synthesizers (vraag maar aan The Killers) en met Andy Taylor had Duran Duran een bijzondere gitarist. Simon Le Bon kon/kan inderdaad niet zingen. Maar dat kunnen er wel meer niet...

Duran Duran werd vaak afgeschilderd als een door de platenmaatschappij gelanceerde boyband. De pers ging echter voorbij aan het feit dat de groep eigen muziek componeerde. De band had vooral een imago-probleem. De muziek van Duran Duran was serieus bedoeld maar een groot deel van de aanhang bestond uit hysterische tienermeiden. Ze stonden in de Hitkrant terwijl ze in de OOR thuishoorden.

Arena bevat negen nummers opgenomen tijdens hun wereldtournee van1984. De band blijft live goed overeind, ook al worden de beperkingen van zanger Simon Le Bon af en toe pijnlijk blootgelegd. Maar het grootste minpunt is dat Arena geen eenheid is. Het is een verzameling live takes afkomstig van verschillende concerten, en dat hoor je. Het klinkt niet als één concert, maar als een verzamel live best of.

Het pleit voor de band dat ze bij de songkeuze niet zijn gezwicht voor een overdaad een hitsingles. Daardoor wordt de klasse van albumtracks als New Religion, The Chauffeur en The Seventh Stranger nog eens benadrukt. De keuze voor de nummer-1 hit Is There Something I Should Know is logisch; dit nummer was nog niet eerder op album verschenen.

En de toevoeging van de nieuwe (briljante) single The Wild Boys was natuurlijk een slimme zet van EMI. Ook Save A Prayer werd naar aanleiding van Arena opnieuw op single uitgebracht. Dit album is een souvenir voor de fans maar de pers werd er helaas niet mee op andere gedachten gebracht.

Astronaut is een reünieplaat; voor het eerst sinds 1985 speelde Duran Duran weer met de originele line up. Simon Le Bon (zang) en Nick Rhodes (toetsen) wisten oud-collega's Andy Taylor (gitaar), John Taylor (bas) en Roger Taylor (drums) gek te maken voor een come back en de uitverkochte concertreeks in Wembley Arena in Londen bewees dat de band nog steeds populair was. Zelfs de pers was enthousiast.

De eerste nieuwe single (Reach Up For The) Sunrise klinkt inderdaad als de opvolger van hun laatste single A View To A Kill uit 1985; onmetelijk catchy en met een refrein waar je nooit meer vanaf komt. Zo kon alleen Duran Duran ze maken. Maar het is inmiddels 2004 en Astronaut in zijn geheel stelt toch een tikkeltje teleur. Het is geen Rio of Seven And The Ragged Tiger, wel een degelijk, gevarieerd, modern popalbum.

Geen jaren '80 new romantics maar een mix van allerlei stijlen. De tweede single What Happens Tomorrow is een pareltje, One Of These Days pure Britpop, Nice vurige disco, Chains en Finest Hours ballades uit het boekje. Maar de rest is middelmatigheid troef en traditiegetrouw staan er ook weer een paar gigantische missers op (Taste The Summer, Bedroom Toys).

Maar het goede gevoel overheerst. Vooruit, een half puntje erbij.

Ten tijde van de release van Big Thing had Duran Duran veel van zijn oude glorie (en fans) verloren. In de drang naar nieuw succes flirrte de band lichtjes met populaire stromingen zoals house en hiphop. Het resultaat stelde teleur en Big Thing flopte grandioos.

Van de oude Duran-sound was niet veel meer over en de verkoopcijfers waren wel eens anders geweest. De eerste single I Don't Want Your Love werd een bescheiden hitje maar All She Wants Is en Do You Believe In Shame waren al snel rijp voor de aanbiedingenbak.

Toch is het niet alleen maar kommer en kwel. Nummers als Land en Palomino zijn mooie soundscapes, echte albummuziek. Too Late Marlene mag er ook best wezen. En Warren Cuccurullo met inventief gitaarspel.

Decade is de eerste verzamelaar van Duran Duran; een representatieve singles compilatie van de eerste tien jaar van de band. Luister en geniet, de ene na de andere l klassieke popsingles komt voorbij. Jeugdsentiment natuurlijk.

Decade bevat 14 van de 19 singles uit het eerste decennium en de uitverkoren nummers staan in chronologische volgorde op de CD. De single versies van Is There Something I Should Know, The Reflex en de James Bond-hit A View To A Kill waren nog niet eerder op een Duran Duran album verschenen.

Maar waar in hemelsnaam is New Moon On Monday gebleven? Ook jammer dat Careless Memories ontbreekt. En een gemiste kans om de zeldzame single versie van My Own Way (nu alleen verkrijgbaar bij de dure Singles box 81-85) bij een groter publiek bekend te maken. Deze puike discoversie is honderd procent anders dan de funky albumuitvoering op Rio.

Eindelijk de tijd gevonden voor een ruimere recensie.

Nick Rhodes verzon geweldige dingen op de synthesizer, John Taylor kon bassen als geen ander en Roger Taylor was een retestrakke drummer. Simon Le Bon klonk nog fris en Andy Taylor kon alles.

Het Duran Duran van de vroege jaren ’80 was geweldig. Hun debuutalbum levert het onweerlegbare bewijs. Deze band was zoveel meer dan zeiljachten, videoclips en The Reflex.

Ze werden New Romantics genoemd. Een nieuwe stroming, een nieuwe levensstijl, een nieuw geluid. Duran Duran componeerde er de muziek bij. De band combineerde de jaren ‘70 met de toekomst. Glamrock, discofunk en synthesizers werden samen een nieuw soort pop. Zelfs de kille echo’s van de postpunk hoor je hier terug.

Duran Duran werd/wordt vaak afgerekend op de presentatie. Op hoezen, kapsels, clips en kapsones. Maar de songs zijn hier minstens zo flitsend als de looks. Mocht je het nog niet weten; dit waren/zijn klasse muzikanten.

Girls On Film, dé klassieker, is het beste voorbeeld. Wereldberoemd door de opruiende video van Godley & Crème, maar de clipopnamen waren nog niet eens begonnen toen deze single al lang en breed in de Britse top 10 stond.
Duran Duran kon het ook zonder filmpjes.

En dan Planet Earth, de eerste single, die laat horen hoe Duran Duran hamerende synths kon laten samensmelten met melodieuze gitaren.

Dit debuut bulkt van de pareltjes. Zoals het strakke Careless Memories dat kant A op vlijmscherpe wijze afsluit. Duran Duran kwam in 1981 nog behoorlijk donker uit de hoek. Ik heb nooit begrepen waarom Careless Memories het op latere greatest hist compilaties moest ontgelden. Okee, deze (tweede) single werd geen grote hit maar groeide wel uit tot een absolute fan favoriet. Nog steeds.

Het prachtige Anyone Out There had alles om een hit te worden, maar werd het b-kantje van de eerste persing van Planet Earth (bij de officiële single release werd dat Late Bar). Anyone Out There is grandioos. Een onweerstaanbare melodie, vloeiend samenspel en een strakke finale.

To The Shore wordt nog wel eens vergeten in recensies. In Amerika werd dit nummer zelfs helemaal vergeten. Toen het debuutalbum in 1983 in de US werd gelanceerd, verkoos EMI de kersverse UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? Logisch? Op zich wel, alleen het plaatje klopt niet. To The Shore past duizend maal beter.

Voor mijn gevoel hoort To The Shore bij Night Boat. Dat ligt niet aan de titels, maar aan de sfeer en de langzaam aanzwellende synths die deze songs de hoogte in stuwen.

Dat Duran Duran een feilloos gevoel had voor verslavende tunes hoor je op The Sound Of Thunder. Maar het hoogtepunt van kant B volgt met Friends Of Mine, een onheilspellende wave song waarin de schoonheid van de melodie langzaam maar vastberaden bovendrijft.

Tel Aviv is een bijzonder klankentapijtje van de grote arrangeur, Nick Rhodes. Ik eindig deze recensie zoals ik ‘m begon: het Duran Duran van 1981 was geweldig. En Rio moest nog komen. Helaas wisten ze die sound op Seven And The Ragged Tiger niet meer door te trekken.

Ook de b-kantjes (Late Bar, Faster Than Light, Knanada en Fame) uit deze periode zijn de moeite waard.

Na de teleurstellende Big Thing/Liberty periode maakte Duran Duran in 1993 een glorieuze comeback. Ordinary World en Come Undone werden wereldhits, de sterrenstatus werd opgepoetst en zelfs de albumrecensies waren okee.

Duran Duran was volwassen geworden, zo oordeelde de pers. En daar zit een kern van waarheid in. The Wedding Album is een sterk en evenwichtig album waar Duran Duran eindelijk eens niet strandt in experimentele dadendrang maar doet waar het goed in is. En dat is mooie popmuziek maken.

Ordinary World is een juweeltje dat we tot hun beste werk mogen rekenen, maar het zwoele Come Undone is ronduit briljant. Too Much Information en None Of The Above zijn ongekend stevig en voor het prachtige Breath After Breath (een duet met de Braziliaanse zanger Milton Nascimento.) resten slechts twee woorden: muzikaal meesterschap. Zelfs de gewaagde Velvet Underground-cover Femme Fatale kan er mee door.

Er staan weliswaar een paar minder geslaagde nummers op, maar na de vorige platen is The Wedding Album een verademing. En Simon Le Bon zong nog nooit zo goed. Echt waar.

Met elf nummers uit de periode 81-85 en acht uit de periode 86-98 is wel duidelijk dat Duran Duran vooral teert op gloriedagen uit een korte periode uit een ver verleden. Maar dat is volkomen terecht want deze songs hebben de tijd moeiteloos doorstaan.

Greatest is een fantastisch compilatiealbum met alle grote hits uit de eighties, de come back in de nineties en de nieuwe single Electric Barbarella. In tegenstelling tot Decade nu wel mét New Moon On Monday. EMI pleegde echter heiligschennis door te kiezen voor een ingekorte versie van Save A Prayer. (de schandalige US single edit,).

Duran Duran kan teren op een enorm arsenaal aan classics maar is meer dan alleen een hitmachine. Om de band op juiste waarde te schatten moet je eigenlijk luisteren naar hun eerste albums (daarop staat fantastisch materiaal) of naar de Singles boxset 81-85. Een must voor de fans.

Zijn we nog maar net herstelt van het Big Thing experiment, komt Duran Duran met Liberty aanzetten. In het tijdperk met bands als Faith No More en Red Hot Chili Peppers maakt Duran Duran een pijnlijk uitstapje naar een ander genre: crossover.

Wellicht voelt gitarist Warren Cuccurullo zich helemaal in z'n nopjes, de band is het spoor volkomen bijster. De spannende, melodieuze pop van weleer lijkt voltooid verleden tijd.

Er staan welgeteld vier nummers op die een krappr voldoende halen: Violence Of Summer, Serious, First Impressions en My Antarctica. Hier horen we af en toe nog echo’s van de band die ooit de wereld in zijn greep hield. Maar dat is al weer lang geleden. Dit is de verreweg de slechtste plaat van Duran Duran.

In 1986 was er veel veranderd bij Duran Duran. Andy en Roger Taylor hadden de band verlaten en er werd een nieuwe muzikale koers ingezet. De drie overgebleven Duraneers maakten een album met white funk: een nieuw geluid door een nieuwe band.

Veel fans waren teleurgesteld en ik kan me herinneren dat ik zelf ook niet stond te springen. Nu kan ik wel van Notorious genieten. Het is een funky, zwoele en spannende plaat. Jammer van die steriele eindmix, ik mis dat scherpe randje.

Notorious kende met het titelnummer één wereldhit; de singles Skin Trade en Meet El Presidente haalden niet eens de Top 10. Toch staan er geen zwakke nummers op Notorious. Skin Trade had echt een beter lot verdiend en American Science, Hold Me en A Matter Of Feeling zijn fantastsich.

Duran Duran klinkt volwassen en beheerst. De rara fratsen van Seven And The Ragged Tiger zijn verdwenen. Echo's van het Arcadia-project klinken nog door in Vertigo en So Misled.

Andy Taylor speelt nog mee op vier tracks (maar niemand weet welke), de overige nummers werden ingespeeld door Nile Rodgers (ex-Chic) en de nieuwe gitarist Warren Cuccurullo (ex-Zappa).

Gedumpt door EMI vond Duran Duran in 2000 onderdak bij Hollywood Records en zou er welgeteld één album maken: Pop Trash. Volgens sommigen was de titel tekenend voor de inhoud, anderen vonden het een meesterwerk. Ik hoor bij de laatste.

Een onbegrepen meesterwerk wel, want het album kon op weinig aandacht rekenen. En dat is jammer, want Duran Duran klinkt hier heerlijk gewaagd. De band klonk nog nooit zo alternatief en komt bij vlagen behoorlijk hard uit de hoek.

Het verpletterende Playing With Uranium neigt naar de Smashing Pumpkins en Last Day On Earth is ook zo’n kunststukje. Nummer als Lady Xanax of Mars Meets Venus zijn heerlijke kitsch en Lava Lamp en Hallucinating Elvis luchtige experimentjes.

Met een flinke rij ballades zoals The Sun Doesn't Shine Forever, Starting To Remeber en Pop Trash Movie is de plaat bijzonder sfeervol en gevarieerd. Het ietwat gezapige Someone Else Not Me was de eerste single en dat was wellicht een verkeerde keuze. Pop Trash had een beter lot verdiend.

De nummer 1 uit mijn Top 10 verdient een uitgebreidere recensie. Geen beter moment dan nu, met de exclusieve heruitgave in aantocht.

Rio was Duran Duran's tweede album. Hun beste. De belofte van het succesvolle debuut werd volledig ingelost. Met dezelfde man achter de knoppen (Colin Thurston) slaagde de band erin haar sound verder uit te diepen. De donkere en bij vlagen grimmige eersteling werd overklast door een collectie songs die als de koploper van de New Romantics in de boeken mag.

Debuutalbum Duran Duran (1981) liet een stijlvolle new wave band horen; een fantastische mix van neon, disco en venijnige gitaren. De nieuwe romantiek van Rio voegde daar een forse scheut champagne aan toe. Meer glitter en glamour, maar nergens over the top. Dat decadente jet set sfeertje werd uiteraard stevig gevoed door de zeiljachtvideo's. Maar als je die clips even uit je geheugen bant (deze boodschap is gericht aan de eeuwige sceptici), dan blijft er gewoon een waanzinnig goed album over. Een klasse apart.

Ergens tussen Japan, Roxy Music en David Bowie vond Duran Duran een eigen sound. Exotisch en dansbaar, mysterieus en romantisch. Pop, rock en disco ontmoeten elkaar in een onweerstaanbare nieuwe stijl. Duran Duran bewees dat je ook met synthesizers een rockband kunt zijn. Op Rio smelten de hersenspinsels van architect Nick Rhodes op hemelse wijze samen met de licks van Andy Taylor; drummer Roger Taylor verzorgt de solide basis terwijl basgod John Taylor de songs op even naïeve als onnavolgbare wijze aaneenweeft. En de zangcapaciteiten van Simon Le Bon zorgen hier nog niet voor kopzorgen.

Titeltrack Rio zet meteen de toon. Met stuwende synthpatronen en stevige breaks brengen Nick Rhodes en Roger Taylor deze classic op gang. Boordevol hooks, een verslavend refrein, een legendarsiche saxsolo van freelance bandlid Andy Hamilton en een John Taylor op volle toeren.

My Own Way is de opgefunkte versie van de disco single uit 1981 - de matig succesvolle opvolger van hitsingle Girls On Film. De razendsnelle singleversie strandde in de UK op nummer 14, maar de versie op Rio is veel krachtiger. Geniet van het subtiele gitaarspel van Andy Taylor!

Het moody Lonely In Your Nightmare belichaamt de romantiek van Rio. Een dromerig voortkabbelende track met sfeervolle lyrics van Simon Le Bon.

Dan volgt het outstanding Hungry Like The Wolf, de hit die ook in de US voor een doorbraak zorgde (in de remixversie van David Kerschenbaum - staat straks op de remaster) leunt op een heerlijke gitaarrif van Andy Taylor.

Maar eigenlijk wordt dit nummer meteen weer overtroffen door Hold Back The Rain, Hoewel nooit op single uitgebracht, is dit misschien wel de meest hitpotente track van Rio. Dat denderende rtime zuigt je mee op weg naar een weergaloos refrein (met subtiele backing vocals).

En dat was nog maar kant A. Kant B opent in de stijl van het debuutalbum. New Religion is een grimmige rocksong met een ingenieuze opbouw. Nog steeds een onvervalste live classic.

Last Chance On The Strairway wordt in reviews nog wel eens overgeslagen. Ten onrechte, want dit mooie staaltje new wave is meer dan een opvuller. Met een mooie upliftende solo van Andy Taylor (die altijd zo perfect in "dienst" van de songs kon spelen).

Ieder album heeft een eigen kroonjuweel. Dat van Rio is Save A Prayer. Noem het gerust één van de kroonjuwelen van de eighties. Nick Rhodes overtreft zichzelf en iedereen met die hemelse melodie. En Simon Le Bon brengt het met veel gevoel voor romantiek. Net geen nummer 1 hit (nummer 2 dus in de UK). In 1985 werd de single opnieuw uitgebracht (ten tijde van live album Arena).

The Chauffeur is de weelderige afsluiter. In dit excentrieke nummer bewijst Duran Duran haar enorme compositorische kracht nog maar eens.

Vergeef me mijn lyrische vertellingen, deze zijn gekleurd door het hart van een fan en de geest van een nostalgicus. Maar Rio is nou eenmaal een vijf sterren klassiek popalbum. Qua sound en stijl en niet te vergeten die prachtige hoes van Patrick Nagel de soundtrack van een decennium.

Waar Seven And The Ragged Tiger de tand des tijds amper heeft doorstaan, daar klinkt Rio meer dan 25 jaar later nog even fris en relevant.

Toch maar eens voor een uitgebreide review in de pen geklommen:

Met Seven And The Ragged Tiger tekende Duran Duran haar artistieke doodsvonnis. Hierna had de band het bij de pers definitief verbruid. Commercieel was het uiteraard een voltreffer, maar de songs staan duidelijk in de schaduw van het eerdere werk. Waar het grimmige debuut (1981) en het blinkende Rio (1982) voor een wereldwijde doorbraak zorgden, én zowel hitparade als de harten van menige new wave fan veroverden, daar sloegen ze de plank mis met deze Seven And The Ragged Tiger.

De songs missen overtuigingskracht en bezieling. Het geluid is decadent en overdreven glossy. De melodiën zijn minder sprankelend. En de rolverdeling is anders. De synths van Nick Rhodes zijn prominenter en grotesker dan ooit. Het soepele basspel van John Taylor sneuvelt in de eindmix. De drums van Roger Taylor vedrinken in de percussieve trucjes van producer Alex Sadkin. Simon Le Bon combineert zangpartijen met huilbuien. En vooral....Andy Taylor. Waar zijn die scherpe randjes op gitaar? De dosis rock die de eerste twee albums zo goed maakt, ontbreekt hier jammerlijk.

Was het de producer? Met Alex Sadkin koos Duran Duran voor een nieuw geluid. Bij UK nummer 1 hit Is There Something I Should Know? werkte dit perfect. Maar Seven And The Ragged Tiger klinkt drukker -alsof ieder knopje op de mengtafel is benut- en gladder. Ik mis de prikkeldraad. Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dit album was geweest met Colin Thurston achter de knoppen...

Of was het de band zelf? Het liep immers niet in 1983. Moe van een wereldtour en bijbehorende sterrendom excessen was de inspiratie op. Onderling boterde het ook al niet. Andy Taylor dacht toen al aan opstappen.

Of was het EMI? Duran Duran was in die jaren de melkkoe. Na Rio moest het nieuwe album zo snel mogelijk afgeleverd worden. Het ontbrak de band echter aan voldoende materiaal. Tekekend is het feit dat Secret October, het b-kantje van leading single Union Of The Snake, in één dag werd gecomponeerd en opgenomen.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. The Reflex natuurlijk. Je vind 'm geweldig of je vindt 'm afgrijselijk. Ik behoor tot de eerste categorie. Maar dan heb ik wel over de door Nile Rodgers geremixte 7" versie, dat is en blijft een onvervalste eighties classic. De uitgesponnen albumversie is duizend maal slapper, en daarmee een valse start van Seven And The Ragged Tiger.

New Moon On Monday is één van de betere songs, een mysterieus croonende Le Bon en een fantastisch refrein. Een prachtnummer.

(I'm Looking For) Cracks In The Pavement en I Take The Dice zijn de slechtste songs die Duran Duran tot dan toe aan het vinyl toevertrouwde. Het zijn ook de slechtste songs van deze plaat. Ik mis hier de spannende melodieën. Beide nummers klinken als haastklussen, leftovers die eigenlijk niet goed genoeg waren. Maar die plaat moest af...

Of Crime And Passion sluit kant A donderend af. Duran Duran klonk nog nooit zo hard en Simon Le Bon komt hier beter uit de verf. Minpunt is de aalgladde productie. Duran Duran lijkt wel een Amerikaanse AOR-band. Voor Shadows On Your Side geldt hetzelfde. In beginsel een sterk nummer (met single aspiraties) maar het is in de studio allemaal net iets te netjes afgewerkt.

Union Of The Snake is de overtuigende opener van kant B. Spannend, broeierig en verrassend. Met een duivelse saxofoonsolo van Andy Hamilton (die ook op Rio uit z'n dak ging). Eén van de betere singles. Maar niet de nummer 1 hit die band in gedachten had (nummer 3 in de UK).

Tiger Tiger is de muzikale aankondiging van afsluiter The Seventh Stranger, een mooie ballade en destijs een live favoriet. Maar het is geen Save A Prayer. Een aardig slotakkoord, dat wel.

Gemengde gevoelens dus. Maar toch vier sterren. Seven And The Ragged Tiger was mijn allereerste LP. En daar zorg je goed voor. En ach... Wild Boys, A View To A Kill en Arcadia maakte de misstapjes meer dan goed.

In het jaar dat mijn favoriete voetbalcluppie de Champions Leaque won maakte mijn favoriete band hun allerslechtste album. De zorgvuldig opgebouwde goodwill na het succes van The Wedding Album werd in één klap weer verspeeld.

Door een omvangrijke wereldtournee was er weinig tijd voor het schrijven van nieuw materiaal en om de fans tegemoet te komen werd een plaat met covers opgenomen. Daar zaten we niet echt op te wachten. Het geluid van o.a. Elvis Costello, Bob Dylan, Led Zeppelin en Grandmaster Flash werd geëlektrocuteerd en het oordeel van pers en publiek was vernietigend. En daar moet ik me helaas bij aansluiten.

Alleen Duran Duran's versie van Perfect Day is mooi. Volgens Lou Reed zelf de beste cover ooit van één van zijn songs. Desondanks werd Thank You tien jaar later door Q uitgeroepen tot de slechtste plaat aller tijden!

De eerste Duran Duran verzamelaar met Careless Memories. Hulde aan deze koele new wave single uit 1981.

Verder kan ik niet veel met deze compilatie. Als die hard DD-fanaat zou ik 'm vijf sterren moeten geven. Alleen heb ik er een hekel aan als een platenmaatschappij telkens weer met een nieuwe best of aan komt kakken. Na Decade en Greatest is dit de derde. Alsof de golden oldies nog niet genoeg zijn uitgemolken.

Niet dat The Essential geen essentiële Duran Duran-nummers laat horen -integendeel- de periode 1981-1983 is misschien wel de interressantse. Alleen bij de songkeuze van dit pre-Seven and the Ragged Tiger-samenraapsel kunnen op zijn minst enkele vraagtekens gezet worden.

De eerste acht singles staan erop, prima, alleen wordt de mooiste van allemaal, Save A Prayer, weer tot een beledigende 3 minuut 46 ingekort. Dezelfde vorm van heiligschennis als op Greatest.

Track 9 t/m 16 vormen samen het volledige Rio-album, al is de hele tracklist door elkaar geschudt en heeft een ijverige EMI ambtenaar links en rechts nog in de lengte moeten knippen. Beste fans: koop liever Rio in zijn originele vorm. Dit slaat nergens op.

Van het debuut hebben Anyone Out There -hoera! en The Sound Of Thunder de EMI burelen overleefd. Friends Of Mine en Nightboat moesten eraan geloven. Beste fans: koop gewoon het originele debuutalbum uit 1981. Een klassieker.

Met een paar b-kantjes heeft EMI deze CD nog van een slim USP'tje voorzien. Like An Angel, Make Me Smile en Fame zijn alleen op de chique singles box 81-85 verkrijgbaar. Beste fans: koop die box gewoon.

5 sterren voor de nummers, 1 ster voor EMI.