Dikwijls verkeerd geïnterpreteerd album (en hoes) maar wel de Grote Doorbraak van The Boss in 1984, toen ook Europa massaal voor de uitstraling van deze working class hero viel.

Een imposante bundeling van ’s mans kunnen: een ongekende serie hits, gespierde rocksongs, weemoedige ballades en vooral fantastische verhalen. Met in de hoofdrol het gewone leven op het Amerikaanse platteland.

De plaat werd getrokken door een ongewone dance single, Dancing [i]In The Dark.[/i] Al zal die spannende videoclip met een heupwiegende Bruce daar stiekum ook een rolletje in gespeeld hebben? Niettemin een dijk van een nummer met een typisch jaren 80 sausje.

Born In The USA opent op grommende wijze. Boze Bruce schetst een treurig beeld van een kil en patriottistisch Amerika uit het Reagan tijdperk. Het orgel weent stevig met hum mee.

Een weergaloze gitaarrif kleurt het intro van Cover Me, een verfrissende opknapper na de de allesverlammende woede van het eerste nummer.

En vervolgens horen we Springsteen op bekende wijze; rock met opgestroopte mouwen in Darlington County en Working On The Highway.

Dan 6 minuten kippenvel met het bloedstollend mooie Downbound Train en meteen erna I’m On Fire. Ballades met een ruwe snik zoals alleen The Boss dat kan.

Bij No Surrender, Bobby Jean en I’m Going Down gaat the E Street Band weer helemaal los. Met z’n allen vol gas de bocht door, knallende rockers met een stoer houthakkersgehalte. En Glory Days roept voor de verandering een vrolijk melancholisch gevoel op.

Het tegenovergestelde gevoel bekruipt me bij My Hometown . Deze laatste single stond in 1986 in de hitparade (het album kwam uit in ’84).

Prachtig album.

Op 3 juli 1988 speelde Bryan Adams voor 50.000 paraplu’s op Werchter. Live! Live! Live! is de registratie van dit optreden. Recording exactly as it was live that night. Nothing added, nothing taken away lees je in de liner notes. En zo is het.

Met opgestroopte mouwen in de stromende regen. Bryan Adams & band zetten een geweldige live show neer. Vanaf She’s Only Happy When She’s Dancing lijkt de Werchterse wei al te klein. De energie spat er vanaf.

Negen songs van Reckless denderen voorbij (alleen Ain’t Gonna Cry haalde de setlist niet). Let op de reactie van publiek bij Kids Wanna Rock en Summer Of ’69!

De magistrale uitvoering van Run To You is mijn favoriet, maar oude bekenden als Cuts Like A Knife en Heat Of The Night mogen er ook zijn.

Uiteraard ontbreken ook de ballads ook niet. Hearts On Fire, The Best Was Yet To Come en Heaven natuurlijk. Wellicht minder bekende songtitels voor de Bryan Adams-fan van nu, maar goud van oud voor de fans van toen.

Twee covers (Walking After Midnight van Patsy Cline en I Fought The Law van o.a. The Crickets en The Clash) zijn de slotakkoorden van wat een zinderend feest geweest moet zijn.

Live! Live! Live! is een aanrader voor iedereen die van eerlijke rock houdt. Puurder dan dit kun je het niet brengen.

Mijn CD versie is een Japanse importpersing en daarom uitgebreid met een mooie live versie van Into The Fire (opgenomen in Tokyo) en alle songteksten in Japans! Karaoke!

Dit is de Bryan Adams zoals ik 'm het liefste hoor. Negen rauwe rocksongs en één bloedstollende ballade. Het perfecte evenwicht. Die balans zou op latere albums volledig omslaan. Resultaat: een ongekende serie wereldhits (begonnen met (Everything I Do) I Do It For You) en de definitieve doorbraak van de Bryan Adams BV.

Maar als je het mij vraagt is de Bryan Adams van de vroege jaren '80 de betere versie. Op Cuts Like A Knife en vooral Reckless brengt hij z'n songs veel overtuigender. Met geraspte stem, scheurende gitaren, knallende drums en een enorme dosis feel good vibes.

One Night Love Affair en She's Only happy When She's Dancing zetten de plaat meteen op de rails. Eens te meer blijkt de klasse van Adams' begeleidingsband, en dan vooral gitarist Keith Scott. Die jankende solo's...

Reckless bulkt bovendien van de hits. In Europa konden ze niet allemaal een potje breken, maar in Amerika en Canada was Reckless goed voor vijf Top 10 hits.

Heaven was de grootste, een rockballad uit het boekje, op de leest geschoeid voor de classic rock radio maar in Europa pas een hit in de uitvoering van Do. Die kan natuurlijk aardig zingen, maar om de juiste snaar te raken heeft dit nummer geen zwijmelende piano maar vlammende gitaren nodig.

In Nederland werd ook Summer of '69 pas 6 jaar na dato een échte hit. Het was de soundtrack van de zomer van '90, Ik ben vast niet de enige die er met weemoed aan terugdenkt. Op dezelfde manier als Bryan Adams hier naar de zomer van 21 jaar eerder verlangt.

Maar ook Run To You verdient wat mij betreft en plaatsje in Rock Top 100 Aller Tijden. Met dat geweldige gitaarintro en bulderend refrein een echte classic.

Dat Bryan Adams zich in 1984 al met de allergrootsten kon meten bewees hij in It's Only Love, aan de zijde van tante Tina. Vocaal hoeft hij maar een klein stapje zijwaarts te zetten. Somebody, nog zo'n catchy rocker, was de vijfde hit. Perfecte stadionsongs.

Samen met gespierde nummers als Kids Wanna Rock, Long Gone en Ain't Gonna Cry een ideale plaat om het weekend mee te openen. Nog steeds.

Het album, of beter gezegd de single, die de carrière van Bryan Adams in sneltreinvaart zette.

(Everything I Do) I Do It For You stond wekenlang, wat zeg ik … maandenlang, aan de top van de hitlijsten. Ik heb het het succes van deze single nooit zo goed begrepen. Persoonlijk vind ik Heaven in alle opzichten beter, mooier en als het daar dan toch over gaat…romantischer. Maar het was de aanzet voor de nieuwe Bryan Adams, die stevige gitaren steeds vaker zou inruilen voor tedere liefdesliedjes.

Eigenlijk vind ik deze plaat in z’n geheel minder overtuigend dan z’n voorgangers.

Waking Up The Neighbours brengt Bryan Adams volgens het bekende recept, alleen zijn de ingrediënten deze keer minder vers. De rocksongs hebben nog steeds voldoende volume, maar ik mis de refreins met hoog meebrulgehalte. Bovendien klinkt dit schijfje een stuk gelikter.

Is Your Mama Gonna Miss You opent de plaat, maar is niet de knaller die pakweg One Night Love Affair wél is. Bij Hey Honey – I’m Packin’You In! van hetzelfde laken een pak. En zo gaat het voort.

Gelukkig zijn er positieve uitschieters. Thought I’d Died And Gone To Heaven knipoogt met lekkere synths en “uit volle borst’’ backing vocals nog eens naar de jaren ’80.

Do I Have To Say The Words is één van de weinige nummers met een melodie die écht blijft hangen. Can’t Stop This Thing We Started ontrekt zich ook de malaise.

Maar voor de rest is het middelmatigheid troef, of het moet Al I Want Is You zijn dat nog iets van een blijvertje heeft. Het rockt allemaal wel, maar ik mis die onstuimigheid van weleer.

Een ander minpunt is de lengte. Past Reckless moeiteloos op één kant van een cassettebandje. Waking Up The Neighbours is met 15 songs veel te lang. Een euvel dat je begin jaren ’90 (toen de CD de LP had verdreven) wel vaker tegenkwam.

NB Hebben Acda & De Munnik niet stiekumpjes de songtitel If You Wanna Leave Me (Can I Come Too) gekaapt?

Als ik iemand naar zijn mening vraag over The Buggles krijg ik altijd hetzelfde antwoord: "Is dat niet die one hit wonderband van Video killed the radio star?"

Dat is het bittere noodlot van een groep die voor altijd en eeuwig verbonden is met het geboortelied van MTV.

In feite hebben The Buggles ook maar twee albums gemaakt. Maar wie denkt dat de bandleden nog teren op de royalties van die superhit uit 1979 komt bedrogen uit.

Het creatieve Buggle hart werd namelijk gevormd door Trevor Horn en Geoffery Downes. Jawel, de heren die beiden ook deel uitmaakten van supersymfoband Yes. De Trevor Horn die baanbrekend productiewerk verrichtte voor o.a. Frankie Goes To Hollywood, ABC, Pet Shop Boys en Band Aid. En de Geoffrey Downes die na zijn avontuur met Yes de supergroep Asia stichtte. Gelikte en gevierde namen dus.

En gelikte en gevierde muziek, want The Age of Plastic is een genot in alle opzichten. Heerlijke compromisloze popdeuntjes, het ene nog malser dan het andere.

Video mag dan misschien de enige echte classic zijn, nummers als The Plastic Age, Elstree, Clean Clean en I Love You Miss Robot
bulken van verslavend sentiment uit de prille eighties. Zalig...