Prachtig nummer, waarin vooral de heerlijke pianopartij en het krachtige, hartverwarmende refrein vanaf de eerste luisterbeurt opvallen. Hoe Dire Straits aan dat ‘muziek voor oude omaatjes’-imago is geraakt, is mij een raadsel. Daarvoor zijn nummers als Romeo And Juliet toch veel te interessant? (ArthurDZ)

Dit soort soul mag ik graag horen, met wat pit en tegen funk aan. Het vrouwenkoortje hoeft van mij niet zo, maar Al Green heeft een prachtige stem en dat maakt heel veel goed. (chevy93)

Deze band was de voorloper van Crowded House, en had zowel Neil als Tim Finn in de gelederen. We zijn dus in goed gezelschap op dit nummer, dat zonder twijfel één van hun beste is. Het komt wat traag op gang, maar eenmaal losgebarsten, bereikt de heerlijkheidsgraad met gemak de 100 procent. (ArthurDZ)

Gretz schreef:
Al Green - Let's Stay Together

cosmic kid schreef:
1991
(afbeelding)
Fleetwood Mac - Oh Well
(afbeelding)

Then Play On | 1969 | UK

2018: 1599
2017: 1183
2016: 1658

Genomineerd door: DenDimi

Gretz schreef:
cosmic kid zal jullie de komende dagen verblijden met nieuwe updates

Björk is een artieste waar ik vrij moeilijk echt van kon genieten, maar bij Hyperballad was het gelijk raak. Deze IJslandse is eigenlijk een hele excentrieke jazz-zangeres, dat besefte ik na een tijdje. De ritmesectie is elektronisch maar toch klinkt het als een drummer die met brushes speelt. Dat warme jazzgevoel transformeert uiteindelijk naar een stampende beat met flitsende elektronica. Fenomenaal nummer! (Don Cappuccino)

Het bekendste nummer van The Roots. Ook hun meest rock 'n roll nummer, dat zal het wel verklaren. De band klink zoals altijd als een feestje. De featuring van Cody Chesnutt is sterk, zijn stem past heel goed bij de muziek. The Roots heeft betere nummers, maar je kan ook slechtere visitekaartjes hebben.

In de kielzog van Smokers Outside the Hospital Doors vinden we een zowaar nog opzwepender nummer. Wat een paar piano-akkoorden al niet kunnen doen. Gooi daar nog een catchy jankende gitaarriff en je nummer is feitelijk al af. Dat ze daar dan nog een zeer fijne zanger bovenop plekken die ons van een semi-ongrijpbare tekst voorziet, maakt dat The Racing Rats in het rijtje van de beste nummers van de 21e eeuw komt.

MGMT rijgt Pop en Dance hier op een bijzonder aanstekelijke manier aaneen en laat tevens niet onverhuld dat ze duidelijk geïnspireerd zijn door muziek uit de jaren `80. Gevolg: een wereldwijde hype in 2008. De eerste keer toen ik van dit nummer hoorde was tijdens het backpacken in Australië. Het heeft uiteindelijk wel een half jaar geduurd voordat ik ook de bijbehorende artiest en de titel kon opnoemen. Wat was ik intens gelukkig dat ik niet meer alle discotheken af hoefde te struinen om mijn honger naar deze 50 karaats synthpopplaat te stillen, maar dat ik hem eindelijk op mijn eigen mp3 speler af kon spelen. (Dance Lover)

Nummer van vorig jaar van een band die een eer brengt aan de te jong overleden Jason Molina. Dit nummer beschikt over een prachtige opbouw waarin met veel emotie wordt gezongen. Nee blij hoef je hiervan niet te worden, wel even stil staan bij Songs: Ohio en Magnolia Electric Co. Perfecte Hommage.

Het duo Ant en Slug in topvorm. Super inventieve beat (hoeveel andere hiphopnummers kennen jullie waarbij een hawaïgitaartje (uit een Pink Floyd-nummer!) de basis verschaft?) gecombineerd met een storytelling en delivery waarin je in amper drie minuten iemands innerlijke conflicten zo goed leert kennen dat het lijkt alsof je z’n psycholoog bent. Hoogtepunt op het meesterlijke When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold.

Bryter Layter wordt vaak gezien als de minste van Nick Drake’s drie albums. Averechts als ik ben, vind ik dat album net zijn meesterwerk. Want het niveau van een nummer als dit heeft hij toch echt niet vaak meer kunnen halen, vind ik (en nu wil ik zeker niet zijn overige werk tekort doen!). Dit nummer is sfeervol, breekbaar, en een beetje triest, maar tegelijkertijd ook hoopgevend.

Leonard op de rand van de afgrond. De vrouw van zijn dromen is van haar voetstuk gevallen, en Leonard heeft het daar moeilijk mee. Hij probeert nog beheerst te klinken, maar zijn stem heeft iets wanhopigs. Ook de muziek is weinig opgewekt. Er zijn weinig nummers die zo donker zijn als deze.

()

Onbekend voor ik het nummer ging luisteren, maar het klinkt me erg bekend en lekker. En ja, dit is echt heel bekend, want ook het refrein kan ik meteen dromen. Het nummer heeft heerlijk stampende drums en een prachtig deuntje. Gelukkig heeft het nummer dus meer om handen dan alleen een fijn deuntje. Het refrein vind ik ook klasse.

Shoegaze staat bekend om grootse en golvende gitaarmuren, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Je hebt een sterke melodie genoeg of een goede riff. Ik vind het leuk om songs die vol met effecten zitten weer terug naar de basis te brengen, zo kun je horen of het een sterke song is. Dit heb ik ook met When You Sleep gedaan en: ja hoor, dit is een hele sterke popsong, zelfs al zonder het fenomenale gitaarwerk van Kevin Shields waarbij de hoofdmelodie echt gruwelijk lang in je hoofd blijft zitten. Het klinkt als een roes met zwoele vocalen waar je na het beluisteren elementen van onthoudt. Dat is echt de kracht van My Bloody Valentine, de basis is uitstekend, dus de atmosfeer die ze creëren zal de song alleen nog maar naar grotere hoogtes stuwen.

Ieder jaar stroomt er een nummer vanuit de Witte Trui automatisch door naar de MuMe ladder. Het gaat hier om de hoogst genoteerde plaat uit de Witte Trui die nog niet in de Ladder genoteerd stond. Dit jaar was dat We Used to Wait van Arcade Fire. Het verbaasde mij zeer dat deze plaat van de Canadese band nog niet genomineerd was. Tussen al het geweld van Will Butler & consorten dat de lijst al bevolkte kon deze toch niet ontbreken? Nu stroomt We Used to Wait dan echter toch binnen. Naar verwachting zal dit ook direct middels een hoge notering gebeuren. Sterker nog, het zou mij niets verbazen als deze track van the Suburbs één van de hogere binnenkomers wordt.
Eigenlijk alles klopt bij dit nummer; de zang van Butler, de piano-intro, de opbouw van het nummer.. We Used to Wait kan mijns inziens zonder twijfel tot het betere werk van Arcade Fire gerekend worden, en het lijkt mij dan ook volledig terecht dat dit nummer inmiddels ook haar plekje in de lijst ingenomen heeft.

Aardig wat Porcupine Tree in deze regio. Hoewel Porcupine Tree vanaf In Absentia meer de harde kant op gegaan zijn, stoppen ze in hun albums regelmatig van dit soort rustige nummers. Het is moeilijk aan te geven waarin Porcupine Tree zich onderscheid van andere bands, maar ze raken gewoon enorm vaak die juiste snaar.

Weltschmerz verpakt als popliedje. Zeker in combinatie met de videoclip de ideale soundtrack om terug te denken aan je fijne blije kindertijd. Magisch nummer!

Dit is altijd mijn Nirvana-favoriet geweest. In Lithium zit ontzettend veel gevoel. De yeah's zijn prachtig gezongen. Daarnaast heeft Kurt Cobain een compositie bedacht die erg aanstekelijk is, maar ook helemaal niet gaat vervelen na meerdere luisterbeurten. Het nummer is voorzien van een heerlijke rocklaag. Ik kan niet helemaal goed uitleggen wat hier zo briljant aan is. Maar het is een fantastisch nummer.

Wakker worden met een citroen in je bakkes. Daar zou je wel eens een zuur gezicht van kunnen krijgen. Een emotionele expressie waar Thom Yorke redelijk bekend mee is. Maar naast onheilspellend en nogal mysterieus straalt deze albumopener ook een vreemd soort van rust uit. 'Kid A' komt ter aarde, en 'everything is in its right place'. Een fijn uitgangspunt. Kid A moest eens weten wat hem nog te wachten zou staan.

Met Het is bracht Eefje de Visser een Nederlandstalig album van fabelachtige schoonheid uit. Met het openingsnummer Ongeveer zet de zangeres meteen de toon voor de rest van het album. Het is een ingetogen nummer, waarop Eefjes zachte stem en de muzikale begeleiding perfect in balans zijn. Eenvoudig en langgerekt, zonder toeters en bellen. Haar schrijfstijl is zoals gewoonlijk een beetje ongrijpbaar, maar niet zonder poëtische pracht: van de winter wordt het koud / en als de sneeuw smelt / dan rij ik naar het zuiden / ik heb hier iets te bewijzen / dan rij ik / in jouw auto / ik heb een / punt te / maken.

cosmic kid schreef:
616
(afbeelding)
The Roots Featuring Cody Chesnutt - The Seed (2.0)
(afbeelding)

Phrenology | 2002 | USA

2018: ---
2017: ---
2016: ---
= re-entry

Genomineerd door: Allmusic

(Teunnis)

Tijdloos nummer waaraan je niet afhoort dat hij al begin jaren`90 het levenslicht zag. De poëtische melodie is als een liefdesrijm, waarbij ik glimlachend moet denken aan alle lieve dingen des levens. De haast naïef klinkende melodie wordt perfect ondersteund door een subtiele dancebeat die nooit teveel op de voorgrond treedt, maar voelt als een warme deken die je langzaam verder in slaap sust. (Dance Lover)

Ik hou erg veel van de lenige stem van Joni Mitchell en met enkel pianobegeleiding weet zij met dit nummer maximaal te beroeren. Dit is pure klasse! (LucM)

In tegenstelling tot de andere nummers is het hier Richard Wright die de toon van het nummer zet. Na een intrigerend intro volgt de bas van ofwel Gilmour of Waters en komt het nummer gelijk los met de sterke zang van Waters. Ja, zo hebben we alle nummers van Animals gehad en kom ik tot de conclusie dat ik Animals ook als meesterwerk zal gaan beschouwen! (chevy93)