Voor mij was dit als Pulp-fan één van hun vele leuke singles, maar dat veranderde toen ik ze in 2011 zag optreden op Primavera Sound, in Barcelona. Pulp had ik ooit al eens op Lowlands gezien, maar dit reünie-optreden was veel en veel beter. Sterker nog, het is het beste concert dat ik ooit gezien heb. Ze begonnen daar met dit nummer en live was het zo fantastisch, zo energiek, dat het optreden niet meer stuk kon. Dit is het nummer bij uitstek om aan die mooie avond terug te denken. (herman)

Everything Counts is zo'n nummer dat in eerste instantie niet echt opvalt naast de grotere Depeche Modeklassiekers. En dan op een dag komt het nummer ineens bovendrijven, met zijn aanstekelijke refrein en dat heerlijke synthesizertje onder "It's a Competitive World". Net als een aantal andere nummers op Construction Time Again een tikkeltje maatschappijkritisch en, zo u wilt, een tikkeltje naïef. En nog altijd actueel, dat dan weer wel. (Casartelli)

Van vele Motown-soul in de 60's heb ik ook een zwak, ook van Four Tops en dit vind ik ook één van hun beste nummers. Onverwoestbaar gewoon. (LucM)

Klassieke synthpopsingle van de Pet Shop Boys. Deze single is twee keer uitgebracht, de eerste versie (Bobby O mix) deed weinig tot niets maar nadat popproducer Stephen Hague er zijn versie van gemaakt had was het een zeer groot succes met o.a. een nummer 1 positie in Engeland en Amerika. Het nummer is opvallend omdat zanger Neil Tennant meer rapt dan zingt in het nummer. Wellicht een nummer van zijn tijd maar dan wel een enorm goed nummer. (vigil)

‘Who the hell makes those missiles when they know what they can do?’ Rake woorden van Adrian Borland. Zware kost voor een songtekst en dus maakt The Sound er ook een zwaar nummer van. Het intro is traag en onheilspellend en doet bijna luguber aan. Het refrein daarentegen is veel steviger en venijniger. De haast wanhopig klinkende stem van Borland spreekt boekdelen. Als zijn zang naar het einde toe bijna overgaat in schreeuwen en de muziek tot een climax komt is de boodschap allang doorgedrongen. Missie geslaagd. (stoepkrijt)

Archive blies me met Lights omver. Hopen dat dat nu ook gebeurt. Het is in ieder geval een prachtig nummer. Die zang is fantastisch op het begin. Zijn stem is helder, maar verre van glad. Perfect. Na 2 minuten gaat het nummer qua niveau nog een tandje hoger. Schitterende instrumentatie geeft dit nummer een fantastische sfeer. De melodie is prachtig. De zanger blijft ongelooflijk mooi zingen. De drums die er later inkomen zijn meesterlijk. Sowieso is de hele opbouw van zeldzaam niveau. Ongelooflijk hoeveel spanning ze opbouwen. Met dit nummer overtreffen ze de vorige. En dat is ontzettend knap. (Snoeperd)

Een parel van een song van een band die ik altijd een warm hart heb toegedragen. Perfecte popsong met geweldige zang van John Fogerty en dito gitaarriff. (LucM)

The Beatles mogen in deze lijst zeker niet ontbreken, ze zijn voor mij immers de enige constante geweest in mijn muziekconsumptie sinds ik in de wieg lag. Als kleine dreumes was mijn favoriete track Yellow Submarine, die ik altijd meeblèrde zonder iets van de tekst te begrijpen, en toen mijn ouders op mijn elfde het compilatiealbum 1 aanschaften is dat jarenlang het album geweest dat ik het meeste luisterde. Tegenwoordig nemen de heren nog steeds een significant gedeelte van mijn collectie in, en hoewel ik ze niet vaak draai kan ik nog steeds niet om ze heen: vanochtend onder de douche heb ik nog Drive My Car gezongen. I Want You is op het moment mijn favoriete Beatlestrack, ik betrap mezelf er geregeld op dat ik het riffje van deze meeslepende en overtuigende bluesrockplaat voor me uit pingel op mijn gitaar. (panjoe)

De grootheden van Slowdive zetten in 2017 de klok ruim 20 jaar terug met hun titelloze comebackplaat, een verpulverend geheel met dodelijke shoegazeprecisie. Al is dit juist een wat rustiger nummer met mooie melodielijnen. (Dance Lover)

Out on the Weekend beschouw ik ook één als de mooiste nummers van Neil Young. Ingetogen maar emotioneel zoals alleen Neil Young dat kan met zijn karakteristieke mondharmonica. (LucM)

Waar het vorige nummer uitblonk in de prachtigheid, is dit nummer voorla zeer spannend. Vooral de rustige stukken zijn erg goed gedaan. Maar het mooiste is de opbouw naar een soort climax aan het eind, er komt een soort van gelukzalig gevoel bij me op en dan heb je het als liedjeschrijver goed gedaan. (Snoeperd)

Michael Jackson, king of pop. Dat is een terechte benaming als je nummers van dit kaliber kan maken. In mijn vriendengroep wordt dit vrij vaak gedraaid. Dit is een standaard waar het nummer zo vals en hoog mogelijk wordt gezongen, de toonhoogte van Michael wordt toch nevernooit bereikt. Dit is gewoon een klasse nummer, elk stuk van het nummer is geweldig, de funky melodie, de coupletten, het magische refrein. Alles. (Snoeperd)

Zeker niet een van hun bekendste nummers, maar ik vind het intro en dat wijsje dat je gemakkelijk mee kan neuriën als pom pom pom pom pom.....pom pom pom pom onwijs onweerstaanbaar. Ik mag de radio zowaar bedanken, voor het ontdekken van dit nummer enige tijd geleden alweer. (Dance Lover)

BAOEM! Beestentrack. De gitaarsoli, tempoversnellingen en dat monotone geram op die pianotoets - onweerstaanbaar. Bovendien: stoerste videoclip ooit. Vier zwarte silhouetten al scheurend op weg naar de horizon in de bloedrode nacht, als metafoor voor het bedrijven der liefde. Ik wil mee in die flow, het liefst achterop die pick-up truck met een Gibson in de klauwen. (mol)

Ik weet nog dat ik meteen helemaal weg was van Sister Dew. De manier waarop hij 'Oh, my sweet Sister Dew' zingt is meesterlijk en kippevelgevend. Net als de zoals op het hele album toparrangementen en de kleine wendingen en de vele laagjes die het nummer nog net even wat beter maken dan de gemiddelde band ze zou maken. (Snoeperd)

Wat een schitterende stem heeft deze man toch. Het is wat korter dan For The Sake of the Song en het titelnummer van het album waar dit album op staat en daardoor ook korter om te genieten. Stem is perfect, nummer is uitstekend, maar het is gewoon te snel voorbij (chevy93)

Daar stond ik dan. Op Down The Rabbit Hole. In de grote tent. Ondergrond: planken, zijnde stoffig, modderig, doordrenkt met bierplassen. En ik maar dansen. Zwaar grijzend en rimpelend stond opoe Smith daar op het podium. Ze rockte. Toegiftje. Ik bleef dansen. En of het risico op voetschimmels, splinters en een algemene teneur aan onwelriekendheid rondom de enkels groot was. Maar die schoenen moesten op dit nummer toch echt uit, dat begrijpt u allen wel. (mol)

Shout hebben wij gehad, dit komt eveneens uit hun succesalbum Songs from the Big Chair. Even vakkundige als aanstekelijke popsong in de (jaren '80) tijdgeest maar toch tijdloos. (LucM)

Zelfmoordromantiek, staat er op MusicMeter te lezen bij het mini-album waar deze klassieker uit de donkere jaren '80 oorspronkelijk op staat. En daar valt wel wat voor te zeggen. Clark bezingt het verlangen naar haar vorige verliefde dermate heftig dat het een pijnlijk en gitzwart nummer oplevert. Normaal ben ik daar niet zo van, de poëtische teksten zijn dermate sterk dat ik hiervoor helemaal overstag ga. De ellende haalt echt het beste in Clark naar boven, muzikaal gezien. (herman)

()

Ik heb dit altijd een beetje de Life On Mars van de 80’s gevonden. Ook dit is een gevoelig pianonummer dat op het einde volledig losbarst, met alle kippenvel van dien. Persoonlijk vind ik dit Joe’s beste song. (ArthurDZ)

Een nummer dat vooral wordt gedragen door de piano en saxofoon. Het klinkt een beetje sinister en dat heeft met de zang te maken. (LucM)

Soms heb je van die nummers die je meteen door de ziel snijden. Dit is er zo één.
Daarvoor hoef je in eerste instantie nog niet eens de tekst te begrijpen. Want het duurt wel even voordat je als 'oprjochte' Fries die West-Vlaamse teksten ontcijferd hebt.
Maar je hoort meteen dat zielenpijn de basis is voor dit nummer. Je voelt de intensiteit door de gedragen zang, het mooie ingetogen pianospel en de prachtige cellobegeleiding. Tja en als de tekst dan wel wat tot je doordringt wordt het nog intenser.
Brok-in-de-keel-mooi. (Bonk)

Opeens waren ze daar, voorjaar 2014, gekatapulteerd door een optreden in de Letterman Show: Future Islands. Een retro-synthpopband met zanger Samuel T. Herring, die opviel door het uiterlijk van een geschiedenisleraar, zijn maffe danspasjes en natuurlijk de karakteristieke grom in zijn stem. Zoals voor velen, was dit ook voor mij de eerste kennismaking met de band, maar nadere ontdekking van doorbraakalbum Singles leerde dat bovenstaande gimmicks slechts een noodzaak waren om tot een breder publiek door te dringen en dat de band veel meer om het lijf heeft.

Er zijn namelijk maar zeer weinig bands zo goed in staat om te spelen met klankkleur, waardoor nummers gelijktijdig kunnen laveren tussen extreme catchiness en bittere melancholie. Future Islands weet in een behoorlijk uitgemolken muziekstroming zich een volstrekt eigen geluid aan te meten, en dan niet alleen door de unieke combinatie van synths en grunts. Voor mij was Singles de ontdekking van 2014 en hoewel Seasons nog niet eens het beste nummer van het album is, is het wel bij uitstek de single die het allemaal mogelijk maakte. (Titmeister)

Er was eens een tijd waarin ik Oasis tot mijn 4 favoriete groepen rekende, samen met R.E.M., Smashing Pumpkins en Radiohead. Dat was in 1995 en Oasis nestelde zich in dat rijtje door Whatever, de single die tussen het eerste en tweede album werd uitgebracht. Oasis viel al vrij snel ook weer uit dat rijtje, maar Whatever heb ik altijd een fantastische single gevonden. Als actief volger van de Britse hitlijsten in die tijd (de Nederlandse hadden mijn interesse al even verloren) had ik Oasis al even in het vizier, maar Whatever was echt de overtreffende trap van hun vorige, ook al niet misselijke, singles. Tot op de dag van vandaag blijf ik het één van hun leukste singles vinden. (herman)

Een zeer aangenaam popliedje dat het vooral moet hebben van een rijke productie. Het melancholieke achtergrondkoor, het schone geluid van de synths en eigenlijk nog meer dingen die eigenlijk alleen opvallen als je er op let. (chevy93)

Een wereldhit met een wel heel erg typische 80s-productie waar weinig op aan te merken valt. Want juist die kitscherige productie is de kracht van dit nummer. (chevy93)

Dit is sowieso een van meest zalige nummers uit de jaren '60 op een van de meest zalige albums uit de jaren '60. Met Odessey & Oracle waren de Zombies op Beatles-niveau muziek aan het maken. Het nummer zelf begint met een topdrive en topmelodie. En daarna meteen het laidback gezongen: It's the time of the season. In de intro stoppen de Zombies meteen heel veel hemelsheid. Daarna leer je de schoonheden van de pop kennen in prachtige samenzangen en het geniale refreintje. Het orgeltje wat ook nog inzet is ook prachtig. Het nummer zit dan ook meesterlijk in elkaar. Vooral de zanglijnen zijn echt van absurd hoog niveau. Ieder zinnetje in het couplet en refrein wordt anders gezongen. Het eindigt in een prachtige instrumentale climax. Ik ben blij dat ene Engelse journalist dit album onder de aandacht heeft gebracht. Want deze band verdient het. Volgend jaar ga ik denk ik een van de andere topnummers van dit album nomineren. Want het hele album staat vol met dit soort pareltjes als Brief Candles, Care of Cell 44, A Rose For Emily en Butcher's Tale zijn slechts een aantal van de prachtnummers. (Snoeperd)

Een akoestisch nummer met de karakteristieke broze en breekbare stem van Neil Young. Een song die niet stuk kan bij mij en dat geldt voor het album Harvest. (LucM)

Met In Absentia bewezen ze al richting de hardrockkant te gaan. Met Deadwing waren ze er definitief. Met dit nummer als uitstekend voorbeeld. Ook mooi om de overgang naar de echte prog te zien. Deze is daar een mooie tussenvorm in. Wat mij betreft hebben ze niet veel beter spul gemaakt. (chevy93)