Chaotische herrie, maar dan van het geniaalste soort. Het begint bij die machtige vioolintro en bereikt zijn hoogtepunt bij het hemelse refrein. Het vergt misschien een aantal luisterbeurten om dit nummer op waarde te kunnen schatten, maar potverdikke, een spuit adrenaline is hier niks bij! (ArthurDZ)

Met die gekke hoes. Epitaph was (en blijft) de klapper, maar het titelnummer was mijn eerste genietmomentje van King Crimson. De prog die ik liefheb is zelden vergelijkbaar met andere bands, In The Court.. is, zelfs binnen hun eigen oeuvre uniek en onvergelijkbaar. De glasheldere productie is, zeker gezien het jaartal, verbluffend. (chevy93)

Nick slaagt er keer op keer in om je met zijn liedjes mee te nemen naar zijn eigen wereld, waar alles scheef en donker is. Things Behind The Sun staat hierin mee aan de top in zijn kleine, maar wonderbaarlijke oeuvre. (ArthurDZ)

Sæglópur (‘Verdwaald op zee’ in het Nederlands) is één van de populairdere nummers op Takk, het vierde album van Musicmeter’s favoriete IJslandse band (en meteen ook mijn persoonlijke favoriet van hen). De iets meer poppy richting die op album nummer 5 heel erg duidelijk zou worden werd hier al ingeslaan, wat leidde tot een verzameling grootse maar in het geval van Sæglópur zeker niet minder magische nummers. Een heerlijke climax en prachtige, magische rustige stukken, een typisch Sigur Rós nummer dat voor mij tot één van de hoogtepunten uit hun oeuvre mag gerekend worden! (Silent_shout)

Tool is zo’n band waar om de zoveel maanden wel eens het gerucht komt dat het nieuwe album er bijna is, maar waar het jammer genoeg altijd ook effectief een gerucht blijkt te zijn. Tot dat moment van daadwerkelijke uitgave er komt, blijft het aftellen geblazen voor nieuwe songs die hopelijk even superieur zijn als Sober van hun debuutalbum Undertow. Het nummer kent zijn oorsprong echter al van vele jaren vroeger in één van Keenans eerste bandjes. Sober is zoals de meeste nummers van Tool spannend van begin tot einde, maar dit nummer heeft zelfs een kantje dat als min of meer meezingbaar kan bestempeld worden. Conclusie: topsong en dik tijd dat ik deze band eindelijk eens live kan aanschouwen om dit nummer mee te brullen. (dumb_helicopter)

The National is de afgelopen paar jaar uitgegroeid tot mijn favoriete indieband. Dit nummer is de afsluiter van het album dat ze bekend maakte bij het liefhebberspubliek: Alligator. Hoewel de twee opvolgers sterker zijn, staan op dit album ook absolute parels, zoals deze. Mr. November is wat steviger dan een gemiddeld The National-nummer, maar ook hier zijn de sterke teksten en de donkere, warme stem van Matt Berninger prominent aanwezig. Aan het eind gaat het nummer lekker los. The National zien staat nog hoog op mijn verlanglijst, maar ik verwacht zo maar dat deze live ook een absolute knaller zal zijn! (Titmeister)

Wat een ongelooflijke drive is te horen in het titelnummer en opener van het legendarische album van The Smiths. In The Queen is Dead is een geluid dat zeldzaam is bij The Smiths. De drive die klinkt vanuit de slagpartijen van Mike Joyce vormen hierbij een gouden combinatie met Morrissey, die als een wervelwind zijn pakkende maatschappijkritische teksten deelt met de luisteraar. (Co Jackso)

Een dikke laag mascara en een donkerrode lippenstift, vrouwen aan de bar met de sigaret hoog in de lucht. Zomaar een sfeerimpressie die bij me opkomt als ik naar de muziek van Amy Winehouse luister. Haar muziek past perfect in kleine cafés met als perfecte voorbeeld het café uit mijn lievelingsserie. Een doorrookte stem over een stoffige jaren '60-productie. Mevrouw Winehouse weet wel van sfeer zetten. En bovenal maakt ze knappe nummers die erg pakkend zijn. (Snoeperd)

Prachtige afsluiter van Rival Dealer, wat naar mijn mening één van de beste dingen is die Burial al heeft gedaan. Een groot aanbod aan melancholische door-de-grootstad-wandelen-op-een-regenachtige-avond- beats en smachtende, spookachtige vocal samples dragen dit nummer moeiteloos de volle dertien minuten, zonder de onderlinge samenhang uit het oog te verliezen. En altijd met dat kleine sprankeltje hoop.

Come Down To Us sluit af met een opvallende getuigenis van Lana Wachowski (voorheen Laurence Wachowski), de transseksuele regisseur van o.a. The Matrix, die verhaalt over hoe moeilijk ze het vond om aan haarzelf en de wereld toe te geven dat ze zich ‘anders’ voelde. Dit kadert in het thema van de Rival Dealer-EP, ‘anti bullying’, aldus Burial zelf. (ArthurDZ)

Strong.... een perfecte titel voor dit nummer van het nog jonge trio London Grammar dat de wereld aan het bestormen is.
Een paar prachtige singles gingen een ijzersterk debuut vooraf waarop dit nummer te vinden is. Een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt waardoor het ongetwijfeld ook zo aanslaat bij een groot publiek en zorgt voor snel uitverkopende concerten en een album dat het erg goed doet.
De loepzuivere zang van Hannah Reid is daar ongetwijfeld verantwoordelijk voor maar ook de rol van beide heren Dan Rothman en Dominic Major mag niet onderschat worden. Nergens een noot teveel en dat om Reid te kunnen laten schitteren. Misschien niet helemaal vernieuwend meer maar kwalitatief staat London Grammar als een huis. (aERodynamIC)

Hoeveel tienen ga ik uitdelen? Eigenlijk wist ik het zelf niet, totdat ik bij Telegraph Road uit zou komen. Inmiddels al een flinke tijd op de eenzame tweede plek. Een straatlengte voor op de nummer 3, een straatlengte achter op de nummer 1. Een 10 wil zeggen dat ik absoluut niets op aan te merken heb op het nummer. Telegraph Road opent met een oersaaie minuut, zo zag ik het vroeger ten minste. Minstens 100 keer heb ik die eerste minuut gelaten voor het was en geskipt. Later heb ik het leren zien als een stilte voor de storm. Maar Telegraph Road heeft zeker schoonheidsfoutjes. Absoluut niet genoeg om het nog altijd een buitenaards goed nummer te vinden, wel genoeg om geen perfect cijfer te geven.
Een walk down memory lane, down the Telegraph Road, hoe je het ook wilt noemen, een trip is het zeker. Van de openingsnoten tot het uitfaden van de minutenlange muzikale eruptie, alles is goed, alles is weergaloos. (chevy93)

Ik kwam voor het eerst in aanraking met dit nummer via de Johnny Cash cover. Nu ben ik een erg grote Cash-fan, maar toch moet ik bekennen dat het origineel net een tikkeltje beter is. Zeer mooi en gevoelig, met een sterke tekst. (ArthurDZ)

Dat Vega zich liet inspireren door Leonard Cohen en Paul Simon mag blijken
uit het talent om muzikale portretten te tekenen. Er zijn artiesten die over zichzelf zingen
en er zijn artiesten die een fictief levensverhaal perfect geloofwaardig in een song kunnen gieten.. Suzanne Vega trok met haar fluisterstem de singer-songwriter revival van de late 80s mee op gang. (dazzler)

Zeker en vast mijn favoriete liedje van 2017, want het is om te watertanden zo mooi! Waarschijnlijk ook het nummer dat (het proces van verliefd) worden het allerbeste beschrijft, haast tot in absolute perfectie. Elke keer als ik naar Don't Delete the Kisses luister verbaas ik me weer hoe raak de lyrics van ELlie Rowsell in dit epos zijn. Voeg daar haar prachtige, zoetgevooisde parlando-zanglijnen aan toe en je kunt me definitief afv(l)oeren!

Rowsell vertelt over de heimelijke hunkering naar de persoon op wie ze stukje bij beetje smoorverliefd is geworden. Angst, verwarring, twijfel en ondraaglijke spanning strijden met gevoelens van geluk en opwinding. Vind hij/zij me wel leuk genoeg? Chaos in haar hoofd is het onvermijdelijke resultaat. Ondanks eerdere teleurstellingen ('what if it's not meant for me?') besluit ze, een paar dagen na hun laatste date, dat ze er VOL voor moet gaan. Al dagdromend ziet ze het contact uitgroeien tot iets moois. In het tweede verse geeft ze haar gevoelens eindelijk bloot en laat ze haar crush weten hoe graag ze hem ziet. Haar droom begint werkelijkheid te worden en ze ervaart een prachtige explosie van geluk. Op het eind schreeuwt ze het dan ook uit:

'Me and you were meant to be in love!'

Exemplarisch voor het sprongetje dat haar hart maakt nu ze éindelijk de bevestiging heeft dat het gelukzalige gevoel wederzijds is. (Gretz)

Echt aan boord de hype omtrent de 2 Britse jongedames van Let's Eat Grandma ben ik niet, maar zoals voor elke regel is hierop een uitzondering en die heet Donnie Darko. Op dit nummer laat het duo haar belofte als volwassen popartiest horen met een episch, 11-minuten durende trip over Donnie Darko, hoofdpersoon van de gelijknamige cultfilm. In deze track staat hij synoniem voor het gevoel langzaam gek te worden. Meer nog dan de tekst, blinkt dit nummer uit in de fenomenale opbouw, die is werkelijk om je vingers bij af te likken. (Titmeister)

Het uit het weergaloze High Violet afkomstige Afraid of Everyone is een heerlijk zwaarmoedig nummer van hoge kwaliteit. De regel 'I Don't Have The Drugs To Sort It Out' kan alleen maar Matt Berninger op zo'n meelijwekkende manier zingen. Ook mooi vind ik het drumwerk op het einde. (dumb_helicopter)

De synthipopstroming kwam destijds goed op gang. Sterke single met duidelijke Kraftwerk-invloeden, zwoel en sensueel met een beetje melancholie, doet mij ook denken aan de latere Air. (LucM)

a-ha werd destijds weggezet als een niet serieus te nemen modefenomeen, maar dit nummer is anno 2013 toch tijdloos gebleken. En waarom eigenlijk ook niet? De drums zijn lekker pompend (en niet al te jaren ’80), het terugkerend synthesizermotiefje is heerlijk, het refrein eentje om in te lijsten, en er is zelfs een soort van climax op het einde. De leuke en behoorlijk epische videoclip is een fijn extraatje. (ArthurDZ)

Onweerstaanbaar nummer van Iggy uit de periode waarin hij met David Bowie geregeld de bloemetjes buitenzette in Berlijn. David is op de achtergrond te horen bij het la la la-stukje, trouwens. Verder associeer ik dit nummer door een prachtig Youtube-filmpje voornamelijk met de vergane helden van het Gouden Hollywoodtijdperk. (ArthurDZ)

Fake Plastic Trees is zonder twijfel een van de meest emotioneel geladen nummers die ik ken. Die ‘it weeeeeeeeeeeeeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarss’ schreeuw is ongelooflijk, die dringt door tot elke vezel van je lijf. Maar het is niet alleen die schreeuw, ook alles wat ervoor en erna komt is echt prachtig. Fake Plastic Trees is een van die nummer waarvans waardoor ik ooit al eens een traantje heb moeten wegpinken, de emotie en de passie is ongekend, het raakt me keer op keer. (arcade monkeys)

Dit moet zowat één van de onweerstaanbaarste nummers ooit zijn. Vanaf de eerste luisterbeurt is het al helemaal raak, en daarna verveelt het nooit meer. Is het die heerlijke gitaarriff? Is het de prachtige zang? Of de prachtige tekst? Is het gewoon simpelweg de X-factor? Of is het toch die koebel die het ‘m doet? Niet nadenken, gewoon luisteren, je gewoon laten hypnotiseren door dit perfecte nummer. (ArthurDZ)

The Passenger en Lust for Life. Het punkklimaat en de juiste vrienden (Bowie bijvoorbeeld)
zetten de voormalige frontman van The Stooges definitief in de schijnwerpers als solo-artiest.
Het zweet spatte letterlijk van deze Lust for Life en de tribal ritmes deden het bloed kolken.
Toch blijft het merkwaardig dat dit nummer eind 1977 het hitparadepubliek kon overtuigen. (dazzler)

Een van de méést gevierde nummers van het afgelopen jaar. Hoe vaak ik dit nummer ook draai, het voelt altijd aan alsof het mijn eerste luisterbeurt betreft. Een fris dreampopnummer met dromerige vocalen en elektronische deuntjes om in te verdwalen. En net voordat het geheel te cheesy begint te worden, wordt je nog even getrakteerd op een overheersende stofzuigerbass, nog steeds vermengd met alle schattigheid en tierelantijntjes van voorheen. Typisch zo`n nummer om heel vrolijk van te worden. (Dance Lover)

In de tweede helft van de jaren '50 schreef Ewan MacColl (jawel, de vader van Kirsty) een liedje voor zijn geliefde Peggy Seeger (jawel, de halfzus van Pete). Eigenlijk slechts een best simpel folkliedje. Peggy nam het op en het werd een onderdeel van hun repertoire tijdens hun optredens, maar begon pas bekendheid te krijgen toen The Kingston Trio een versie uitbrachten en werd nadien al snel meerdere keren gecoverd, bijv. door Peter, Paul & Mary.

In 1969 nam Roberta Flack het op voor haar debuutalbum. Roberta Flack was al vroeg ontdekt als een bijzonder muzikaal talent, in eerste instantie door haar pianospel. Al op zeer jonge leeftijd kwam ze dan ook al op de universiteit terecht, waar ze een muzikale studie deed, in eerste instantie gericht op de piano (waar ze uitzonderlijk goed in was), maar op een gegeven moment ging ze over op zang, en hield zich bijvoorbeeld bezig met het universiteitskoor. Al op negentienjarige leeftijd studeerde ze af, en ze wilde verder studeren, maar het noodlot sloeg toe: haar vader overleed. Daardoor werd ze gedwongen een slecht betaalde docentenbaan te nemen. In de avonden en weekenden begeleidde ze nog weleens operazangers op piano, waarbij ze in de pauzes zelf nog weleens zong, en zo werd ze uiteindelijk ontdekt (ten tijde van haar debuutalbum was ze al 30!).

Deze mooie voorgeschiedenis wilde ik jullie niet onthouden. Niet zomaar een zangeres dus, ze is absoluut een muzikaal talent. Hoe dan ook; op haar debuutalbum bracht ze een prachtige langzame maar zeer emotionele balladversie van The First Time Ever I Saw Your Face. Toch duurde het nog een paar jaar voor ze doorbrak, wat wel te danken was aan dat nummer. Ze had daarvoor slechts wat zeer bescheiden succesjes, maar men viel massaal voor haar toen het nummer in Play Misty for Me werd gebruikt, de eerste film die Clint Eastwood regisseerde. Het werd een megasucces, en de rest is geschiedenis.

Terecht wat mij betreft, want als je van een oorspronkelijk wat simpel folkliedje zo'n intense emotionele soulballad kan maken, dan ben je wat mij betreft een grote. Niet alleen zingt ze het technisch perfect, ook is in elke noot de emotie te horen, en brengt ze het lied zo perfect over. De schaarse instrumentatie zorgen ervoor dat haar prachtige stem perfect naar voren komt. Prachtig! De rest van het album overigens ook, dikke aanrader! (Arrie)

First Aid Kit hoorde ik voor het eerst in het voorprogramma van Jack White, toen hij optrad in de Heineken Music Hall in 2012. Hun wat fluisterende muziek paste niet helemaal bij het gitaargeweld van Jack White, maar toch was ik wel gegrepen door hun schitterende samenzang en ben ik ze gaan volgen.
Het nummer Emmylou komt van hun tweede album 'the Lion's Roar', waarmee ze doorbraken naar een groter publiek. Emmylou is een schitterende ode aan vier toppers in de countrymuziek: Emmylou Harris, June Carter, Johnny Cash en Gram Parsons.
Emmylou Harris (de enige nog levende van de vier) was tot tranen geroerd toen First Aid Kit dit nummer speelde in Zweden in 2015 waar Emmylou de Polar Music prijs in ontvangst mog nemen. Het geeft wel aan hoe ontzettend goed dit nummer is. (Kees-Jan)

Gedurende de afgelopen twee jaar (ja, zo lang ken ik Spiderland al en ja, voor mij is dat best lang) heb ik al meerdere keren geprobeerd dit nummer en dit album te beschrijven en iedere keer zie ik achteraf dat het niet lukt. Maar ik zal niet flauw doen; ik ga het toch proberen.
Wat Good Morning, Captain tot zo’n hemeltergend meesterwerk maakt? De sfeerbeelden die opgeroepen worden, allereerst, zijn ongeëvenaard. Tientallen, meer nog, beelden en emoties worden opgeroepen bij het beluisteren van dit nummer, keer op keer, en nog steeds kom ik nog niet eens in de buurt van het kleinste beetje verveling of ‘dit ken ik al’. Desondanks blijven deze natuurlijk allemaal persoonlijk, dus ik ga niet eens de moeite nemen om deze te bespreken. Dan maar technisch: en dan vallen natuurlijk de gitaren als eerste op, de snijdende gitaren die gewoon de verstikking, de duisternis (en nee, dan heb ik het niet over een depressief, huilend-emootje-definitie van duisternis, dan heb ik het over de duisternis die onder je huid en verder nog kruipt en je totaal in zijn macht houdt) zelve zijn en het nummer al voor een groot deel zo’n lijdensweg (Ik bedoel het positief. Echt.) maken. De bass en de percussie zijn echter ook echt niet te vergeten; als het al lukt om ook maar een miniem gaatje in de sfeer open te houden, worden deze ruimschoots opgevuld door de strakke, verwrongen begeleiding. Zelfs zonder de schreeuw was dit al buitengewone klasse. Maar ja, de schreeuw. De oerschreeuw die al gedurende het hele album (daarom hoort Good Morning, Captain ook eigenlijk niet buiten het albumverband beluisterd te worden) smeekt om gemaakt te worden, die bij wijze van spreken alle wanhoop opgebouwd gedurende de achtendertig minuten daarvoor uit zich laat komen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ook maar één minuut ooit zó verschrikkelijk vol van wanhoop, emotie, sfeer, wat dan ook, zal zitten of heeft gezeten. Good Morning Captain is van zo’n intense klasse dat eigenlijk ieder ander nummer dat ik ken (inclusief de hier gegeven tienen) dit nog steeds bij lange na niet kan evenaren. Dit, mijn beste meneren of mevrouwen die niet hebben opgegeven en nog steeds lezen (complimenten), is voor mij echt rauwe, ongepolijste, maar verbluffend mooie emotie pur sang.

…En nog steeds heb ik het niet echt goed genoeg kunnen omschrijven. (hoi123)