Het drumpatroon van deze Talk Talk classic zou gebaseerd zijn op Kate Bush'
Running Up That Hill. Feit is dat Life's What You Make It een uitstekende groove bezit.
De haast wenende gitaar en de snikkende Mark Hollis maken mee het ontdenkbare waar.
Namelijk, dat een complex album als The Colour of Spring uitpakt met een kant-en-klaar hit. (dazzler)

Uit de tijd dat ik Guns N' Roses nog wel kon smaken. De krijsende zang van Axel Rose komt hier goed tot zijn recht mede door het ruige gitaargeluid van Slash. (LucM)

Op de eerste EP, Cherry Tree, uit 2004 staat het origineel.
Op de tweede EP, The Virginia EP, uit 2008 staat een live-versie van maar liefst 8 minuten.

Het is aan de liefhebbers om hier een haast onmogelijke keuze tussen te maken.

Het origineel, rustig en beheerst, zoals we The National kennen.
De live-versie, met een shoegaze-achtig slot.

Ik prefereer het origineel. De woorden rollen zo schitterend van zijn tong.
Hey, are you awake
Yeah I'm right here
Well can I ask you about today

How close am I to losing you (chevy93)

Eenvoud maakt pracht, dat vind ik van dit liedje. Ik maakte hier lange tijd geleden kennis mee met een vriend van me die franse chansons een warm hart toedraagt. Later hoorde ik dit ook vaker terug zoals in de top 2000. Prachtig eenvoudig lied, muziek hoeft niet altijd moeilijk te zijn om mooi te wezen. (DjFrankie)

Sinds het uitkomen van High Violet uit 2010 heeft The National ook een breed publiek bereikt. Met name met de hit Bloodbuzz Ohio waren zij talloze keren te horen op de radio. Zelf vind ik Terrible Love het absolute meesterwerk op dit album. Het is met name de emotionele lading van het nummer en de simpele maar toch onbegrijpelijke teksten die mij in positieve zin opvallen. Zanger Matt Berninger zal het hier mee eens zijn, aangezien hij tijdens het spelen van dit nummer met regelmaat met overslaande stem begeeft in het publiek. (Co Jackso)

Endtroducing… van DJ Shadow is een van de meest bijzondere albums in de popmuziek. De hoes verklaart hoe het album tot stand is gekomen: door een jarenlange zoektocht door de platenbakken heeft Josh Davis een enorme sampledatabase opgebouwd, van waaruit hij het album heeft gesmeed. Een wonderschoon en uniek geheel, op de scheidslijn tussen electronic, hiphop en rock. En dan is Midnight in a Perfect World nog niet eens het beste nummer van het album. Toch is ook dit een betoverende track, waarbij de samples gladjes in elkaar overgemixt zijn, met als leidraad de pianosample uit David Axelrods The Human Abstract (overigens ook een aanrader!). (Titmeister)

Een nummer dat uitblinkt in breekbaarheid en onschuld, wat perfect past bij de prachtige tekst over het wel (maar vooral wee) van jonge tieners. (ArthurDZ)

Openend met een Steve Reich-achtige repeterende pianopartij om daarna er een opzwepende ritmesectie overheen te gooien die veel weg heeft van post-punk. Dit nummer is continu in beweging en de emotionele stem van James Murphy zorgt er voor dat de muziek even bij een aantal dingen stil staat. Tekstueel wordt er gesproken over vriendschap en muzikaal straalt het een bepaalde weemoed uit. Prachtig nummer van LCD Soundsystem. (Don Cappuccino)

Een tijdje geleden ontdekte ik dit nummer. Het is hemels. Ongelooflijk dat deze er voorheen niet instond, hopelijk knalt hij volgend jaar de top 1000 in.
Het nummer is dromerig. Dat komt door de prachtige instrumentatie, die lekker licht is, het is ongelooflijk. De zang is van buitenaardse kwaliteit. Hij heeft een hele lieflijke stem, en zingt de sterren van de hemel op dit nummer. Dit is een kippenvelnummer. (Snoeperd)

An End Has a Start heb ik na een tijdje luisteren lang geneerd. Onterecht bleek. Want de luisterbeurt laatst was een erg fijne. The Back Room staat nog altijd op mijn luisterprogramma. Munich is volgens mij gewoon weer van het niveau Smokers Outside the Hospital Doors. Ik hoor het pas voor de eerste keer, dus het is nog zeker niet op dat niveau, toch hoor ik al veel mooie dingen de scherpte die de Editors altijd heeft is zeker aanwezig. (Snoeperd)

Eén van mijn grootste ontdekkingen van de laatste jaren is ongetwijfeld het album The Lioness van Songs: Ohia/Jason Molina. Hij bewijst dat muziek emotie is. Het beste voorbeeld hiervan is ongetwijfeld het openingsnummer van The Lioness. De intensiteit van The Black Crow is ongekend. Mede door de indrukwekkende opbouw, de breekbare teksten en de hartverscheurende uithalen van Molina, zal The Black Crow de komende paar jaar een vaste plaats krijgen in mijn Top 10 Aller Tijden. (Co Jackso)

Een om meerdere redenen bijzonder ABBA nummer. Dit is het laatste nummer dat de band ooit opnam in de studio en voor veel mensen is dit laatste wapenfeit ook gelijk het hoogtepunt in hun oeuvre. Het nummer schetst het leven van een alleenstaande en eenzame vrouw voordat ze liefde in haar leven vind. Het nummer laat door de sombere melodie en musicalachtige manier van zang een ander soort ABBA horen dan we van de band gewend zijn. (Edgar18)

Misschien een beetje flauw en chauvinistisch om in een hele wereld vol met artiesten en nummers net ééntje uit je eigen land op de tweede plek van toplijstjes te laten prijken. Ik kan me er echter niet erg slecht om voelen, want Eefje is naar mijn mening oprecht van wereldklasse (internationale vrienden die ik fan heb gemaakt kunnen dit beamen). Het label van cabaratesque koddigheid dat Nederlandstalige muziek altijd automatisch op krijgt gedrukt wordt hier definitief verworpen: met de subtiele gitaarpartij, intelligente zanglijnen en vooral die hemels weidse synths aan het einde van het nummer geeft Scheef me, naast een gigantisch gevoel van gelukszaligheid, bijna een gevoel van trots op m'n landje.  (hoi123)

Erg sterk nummer weer, hoor! Ik denk dat ik dit album vanavond maar gelijk eens uit ga proberen. Mooie melancholieke stem, heerlijk vol geproduceerd en een onweerstaanbare combinatie van klanken. (chevy93)

Schitterend nummer. Hij was hier pas 23 toen hij dit nummer schreef. Ook dit nummer is vrij kleinschalig, maar dit is dan weer een warme deken die om je heen valt. (chevy93)

Diep respect wat Fela ondanks alle politieke tegenwerking voor elkaar heeft gekregen. Verder een controversieel figuur, op James Brown-achtige wijze. De eerste helft van zijn discografie is lekker doorploegen met al die platen van onder een half uur met twee nummers die als in een trance voorbijkomen. Zombie is één van die parels, heel politiek maar ook heel toegankelijk, zomers en feestelijk. (itchy)

Het werd een onwaarschijnlijke hit maar het is ook een erg emotioneel en pakkend nummer, erg droevig maar o zó mooi. (LucM)

Na de dood van zijn moeder in 2012 besloot Sufjan Stevens een album over haar te maken. Carrie & Lowell werd zijn meest persoonlijke album ooit. Het album draait vooral om moeder Carrie, een vrouw met wie Sufjan een moeizame relatie onderhield. Depressies, schizofrenie en verslavingen zorgden ervoor dat zij nooit de moeder kon zijn die hij zocht. Op Carrie & Lowell is Stevens op zoek naar antwoorden, werpt hij vragen op en probeert hij de relatie die hij met zijn moeder had te doorgronden.

In Fourth of July zit Stevens aan het ziekenhuisbed van zijn moeder en voert een laatste gesprek met haar. Er worden dingen gezegd die misschien wel veel eerder uitgesproken hadden moeten worden. Het nummer luistert weg als een conversatie waarin eerst hij en dan zij aan het woord is. Een laatste (post-mortem) gesprek tussen een moeder en zoon die nooit de relatie konden hebben waar hij zo naar verlangde. De subtiele elektronica en het repeterende ‘We’re all gonna die’ geven het nummer iets beangstigends mee.

Carrie & Lowell is een conceptalbum en een los nummer daaruit pikken is niet eenvoudig. Het album vertelt een verhaal en deze Fourth of July is daar een essentieel en wonderschoon stukje van. (Edgar18)

Townes van Zandt is een geweldenaar, naar mijn mening. Wat een prachtnummer is dit. Het is een van mijn lievelings singer-songwriter nummers. Zijn stem heeft een scherp randje, de manier waarop hij dit refrein zingt, daar kan ik enkel een diepe buiging voor maken. Dat refrein is subliem. Wat een magisch refrein is het. Ik hou van dit nummer en ik zet het dan ook vaak genoeg 's avonds nog even op. (Snoeperd)

Wat een prachtige coupletten bevat dit nummer toch. Weer zo’n typische Nicks-song waar tekstueel geen touw aan vast te knopen is. Een beetje duister, maar gegoten in dat perfecte productiejasje. Live al helemaal om kippenvel van te krijgen. Zoveel emotie als Nicks in haar nummers kan leggen. (chevy93)

Fool’s Overture is veruit mijn favoriete track van Supertramp. Een prachtig epos over WWII, dat begint met een lang, melancholisch piano-intro. Daarna komt een wat meer uptempo stuk, om vervolgens weer terug te gaan naar melancholisch. Pas na 5:30 minuut valt de zang in, waarbij de typische stem van Roger Hodgson hier op zijn best is. Een prachtige saxofoonsolo draagt het nummer naar een ijzig stukje, met windvlagen, waarna de grande finale begint, mijn favoriete stuk van Fool’s Overture. Al met al gewoon een geweldige luistertrip. (Titmeister)

Dit blijft voor mij nog steeds één van hun mooiste!
Het gaat over Alex Turner die naar zijn vriendin's huis of appartement gaat en die woont op het nummer 505.
Hij gaat het uitmaken ook al is hij nog steeds verliefd op haar vandaar die zin 'I propably still adore you with your hands around my neck'.
Hij ziet er serieus tegenop om het uit te maken. Een fragment dat me ook steeds is bijgebleven is het volgende 'but I crumble completely when you cry'.
Dat orgel, die huilende gitaar, die drums, dat ingetogen zingen dat uiteindelijk overgaat in uitschreeuwen ... yep dit nummer doet het nog steeds bij me! (curufin)

In december struikel je over de kerstceedees.
Maar goeie songs die het nieuwe jaar inleiden zijn veel zeldzamer.
Een nieuw jaar, een nieuwe belofte, een nieuw lied (i will sing, sing a new song).
Maar wat nimmer zal veranderen is het verlangen om weer bij jou te zijn. (dazzler)

Voor dit soort sympathieke, electropopnummers heb ik de laatste tijd bij vlagen wel een zwak, maar de toegevoegde waarde hier is toch echt wel de eigenwijze, bijna valse maar wel erg lekkere stem van deze dame en de heerlijke, wederom net niet pijnlijke beat. Raak hier vrolijker van dan, vooruit, negen tiende van dit tiental. Half puntje aftrek voor het jammerlijke gebruik van “swagger”, dat woord mag inclusief afkorting echt naar de vurige dieptes van de woordenhel verbannen worden, voor de rest heel erg opfleurend, dit. (hoi123)

Fade to Black komt uit het uit 1984 stammende meesterwerk van Metallica, Ride the Lightning. Dit is één van Metallica's eerste ballads en naar mijn mening ook de mooiste en zit ook in mijn ultimate Metallica top-3. Hoewel iedereen denkt dat het nummer gaat over zelfmoordgedachten - er zijn zelfs klachten gekomen op Metallica omdat er inderdaad fans zelfmoord gepleegd hebben op/door dit nummer - gaat het eigenlijk over het verlies van een voor de band erg waardevolle versterker met een unieke sound en hoe er met dit verlies toch doorgezet werd. Er is over 2 continenten tot in de uithoeken gezocht voor een vervanger tot er één gevonden werd. Naast de prachtige, voor mij dan, multi-interpreteerbare tekst is de instrumentatie van weergaloos niveau! Na een erg rustig en triest begin, komt na een tijdje die steeds maar meer aanzwengelende gitaarsolo die uitmunt in een zo goed als perfecte climax. Een klein minpuntje mijns inziens is die fade out op het einde, dit had ik liever geëindigd gezien met een ultieme drumslag.
Nog een fijne noot bij dit nummer is dat er toen dit gespeeld werd op een show in Montréal de pyro-installatie wat verkeerd afgesteld stond en James Hetfield in een stukje barbecuevlees veranderde. (dumb_helicopter)

Het nummer kan natuurlijk onmogelijk over Duitsland gaan. Waar wel precies over, behalve liefde, blijft voor wat mij wat gissen, zoals wel vaker bij Wilco. Maar niet alleen de tekst is intrigerend, de opbouw van het nummer is dat ook. Je wordt door het deinende, maar wel pakkende begin ongemerkt steeds verder het nummer in getrokken, maar dan is er nog weinig echt bijzonders aan dit nummer. Dan komt het instrumentale stuk, waar weer een prachtige opbouw in zit, qua gitaarspel. Het hele nummer is enerzijds ingetogen en anderzijds intens. Doordat het tempo en het volume steeds wat verder opgeschroefd wordt, merk je dat je steeds verder op het puntje van je stoel gaat zitten en het nummer nog meer diepgang en klasse blootlegt. En net op het moment dat je denkt en doorkrijgt: “Wat is dit toch een geweldig nummer”, eindigt het ook weer prachtig verstild. (Bonk)

Over live optredens gesproken. Dit moet de band zijn die ik al het vaakst aan het werk zag. Vijf keer in de laatste drie jaar. Elke show in België heb ik gezien, plus een keer op Down the Rabbit Hole. De eerste keer was dat voor een man of vijftig in de kelder van de Botanique, de keren daarna dikten de rijen telkens aan tot het een uitverkochte bedoening was. Waar komen al die mensen vandaan, kan een mens zich afvragen. Ook de artiest heeft een behoorlijke evolutie door gemaakt. Van bedeesde knul is hij uitgegroeid tot een beweeglijke frontman die zijn zeven koppige band aanstuurt (in theorie zijn ze nog steeds met vier, maar live nu altijd met zeven). Ik weet niet of ik daar eigenlijk erg blij mee ben, want ik heb een behoorlijk zwak voor bedeesde knullen.
Ik viel er direct als een blok voor toen hij bij Matador tekende, Teens of Denial was een album waar ik dan ook vol ongeduld naar zat uit te kijken. Dat het zo’n indie-rock perfectie ging worden had ik echter niet durven hopen. Vlijmscherpe nummers, ingenieuze en soms hilarische teksten over de grote kwesties die aansluiten bij de doorsnee 20-jarige middenklasseknul. Heb het album in 2016 echt dood gedraaid en drie jaar later passeert het nog steeds geregeld. De orkaan genaamd “Drunk Drivers/Killer Whales is mijn favoriet. Zeker na het 5 keer live gezien te hebben. Zeker omdat zowel de gelaagde opbouw als dat vals geschreeuw op het einde echt prachtig zijn. En zeker ook omdat ik groot fan ben van nummers waarin men een bak herrie verkoopt maar tegelijk ook een zekere popgevoeligheid aan de dag legt. Niet kapot te krijgen dit. (arcade monkeys)

Dit liedje (dat raar maar waar slechts op 2 strandde in de UK) is voor mij onlosmakelijk verbonden met zijn tweelingbroertje Penny Lane. Samen dé Sgt Peppers single die niet op het album stond. Beide songs lijken zelfs cursusmateriaal voor wie zich wil verdiepen in het wat meer experimentele, licht psychedelische songwriters talent van John Lennon (Strawberry Fields). Of in het rijker gearrangeerde (georkestreerde) en melodieus uitgekiende vakmanschap van Paul McCartney (Penny Lane). Toch wint Lennons song het voor mij nipt op basis van het klanktapijt, al zijn de blazers in McCartneys stukje niet te versmaden. (dazzler)

Ah, een persoonlijke favoriet. Ik heb me nooit zo verdiept in deze man, maar hetgeen wat ik van hem ken (waaronder dit) is echt geweldig. Opzwepende en dansbare muziek, met Afrikaanse invloeden. Het is wat jazzy maar dan geen gepingel. Dit moet eventjes op gang komen, maar als dan de bas en percussie erin komt, kan het feest beginnen! Hele zomerse muziek, die optimisme, positiviteit en energie uitstraalt. Als dan ook nog de bezwerende zang van Fela Kuti er bij komt (als het nummer zelf al over de helft van de 14 minuten is), is het plaatje compleet. Gewéldig nummer, waar ik altijd van in een goede bui geraak. (Arrie)

Zelfs commercieel worden deed Bruce in stijl. Nog steeds dezelfde kracht en energie, nog steeds dezelfde goede teksten. Alleen nu met synths en drumcomputer. Hij komt er probleemloos mee weg wat mij betreft. (ArthurDZ)