()

Van hun klassieker This is the Sea. Dat is echt wel een hele grote klassieker in de jaren 80. Dit nummer is doordrenkt met het geluid van ............ idd trompetten. Mike Scott stem maakt dit nummer af. This is the Trumpet!

()

Linkin Park was een stoere en coole band tijdens mijn middelbare schooltijd en dit nummer is een klassieker. Voor onzekere tieners (en wie is nou niet een onzekere tiener geweest?) is dit een herkenbaar nummer. Dit was tevens mijn eerste kennismaking met de wat hardere muziek. Voor mij is het daarom ook een erg belangrijk nummer. Het was een soort poort naar allerlei alternatieve rockmuziek. Dat geeft dat nummer ook een emotionele lading en elke keer als ik dat nummer hoor word ik teruggehaald naar die tijd. Laten we het trouwens maar niet over foeilelijke clip hebben

Een Waalse band die al sinds 2001 pareltjes maakt.
Ze doen me ook geregeld denken aan Grandaddy en dan ben je bij mij goed bezig.
Dit nummer komt uit hun laatste plaat 'Everest' uit 2013.
Misses werd de eerste single die opgedragen werd aan hun drummer Denis Wielemans die in 2010 het leven liet bij een auto-ongeluk. Hij was ook de broer van één van de zangers.
Dit nummer vind ik een verrijking voor deze lijst. Een nummer dat bij mij heel geregeld opstaat.

Prachtige ontroerende popmuziek deze keer, niks vrolijks aan. Lamb heeft een zangeres die me echt weet te raken met haar stem. De electronische begeleiding zorgt voor een gespannen sfeertje, wat haak staat op de zang. Het klinkt namelijk alsof ze heel relaxt (maar toch vol emotie) zingt. Er komen steeds meer geluiden bij, waardoor het zich langzaam opbouwt naar een climax. Puur instrumentaal echter, want de zang wordt niet intenser. De instrumentatie bepaalt heel duidelijk hoe het nummer klinkt, en zorgt uiteindelijk voor een heel donkere en droevige sfeer. Prachtig nummer!

Take Five is misschien wel een van de mooiste jazznummers die ik ken. Alles aan dit nummer is schitterend. Het nummer is gebouwd op een repetitief achtergronddeuntje. Op de voorgrond krijgen de blazers vrij spel. Erg mooie solo's zijn het gevolg, afgewisseld met een naar voren geduwd achtergronddeuntje. Het nummer is niet te lang en blijft heel erg boeien.
Als ik dit soort nummers, of nummers als Acknowledgement of Group Dancers schaam ik me diep dat ik nog niet verder het jazz-genre ben ingedoken.

Maar liefst 6 nummers van Ten prijken in onze lijst. Ik vraag me af of er een artiest is die dat beter doet. Hoewel dit niet mijn favoriet van het album is, geeft dit nummer wel prima aan wat Ten zo sterk maakt. De sterke zang van Eddie, de uptempo bas en gitaar en af en toe wat gas terugnemen of te pronken met wat hoogstaand instrumentaal werk.

()

()

()

Raar dat niemand deze review wil claimen want dit is toch een hele fijne Suede. Dit nummer is enorm catchy en de stem van Brett op het goeie randje. Ook is dit een oorwurm van mij, ik heb deze tijdens dit schrijven nog gedraaid en dat zal nog wel repeteren in mijn oren vanavond. Fijn plaatje van een fijne band

Alweer de Pet Shop Boys. Nu een wat ouder nummer, uit de jaren '80. Het begint met dramatische violen, maar zodra de beat erin komt, klinkt het meteen heel erg typisch als Pet Shop Boys. Het nummer heeft een heerlijk tempo, en is erg opgewekt, lijkt muzikaal gezien wel een voorganger van al die jaren '90 dance (dat pianootje ook!). De herkenbare (praat)zang van Neil Tennant kenmerkt ook wel hun muziek. De dramatische violen komen later nog wat terug op de achtergrond, en zijn een aardige toevoeging. Leuk refreintje ook, ja dit kan ik wel waarderen.

Ik zal het zo kort mogelijk houden; Washer is, natuurlijk, wederom een pareltje dat stamp- en nog eens stamp-vol van depressieve uitzichtloosheid is en tevens het nummer dat misschien wel de meeste tragische waanbeelden (ja, echt) oproept van heel Spiderland. Om te beginnen hebben we natuurlijk het prachtige en niet helemaal uitzichtloze akoestische gitaarloopje en wederom de bass en de drums die ze in toom moeten houden - niet het meest oneervolle baantje, zo blijkt uit de geweldige partijen. Eén groot verschil is echter dat McMahan gedurende het hele nummer zingt (misschien niet zo speciaal voor de mensen die onbekend zijn met het album, maar voor de rest wordt alleen in opener Breadcrumb Trail gezongen, de oerschreeuwen in Nosferatu Man en Good Morning, Captain niet meegerekend) en dat ook echt kippenvelopwekkend doet. De emoties bouwen echter steeds verder uit naarmate de dood (want zo zie ik dit nummer, ook vanwege de, ja, ik verval weer in onoriginele prijzende woorden, geweldige tekst) dat ook doet, tot het hartverscheurende einde. Instrumenten hebben denk ik nog nooit zo huilend maar dan ook echt huilend geklonken als in de eigenlijk korte climax van dit nummer; woorden schieten te kort en dus laat ik het maar hierbij. Met het gitaarloopje waar het nummer mee ingezet werd, eindigt het ook weer; het leven gaat door, het nummer wordt beëindigd en ik blijf weer eens totaal overdonderd achter.

()

Wie een beetje TV kijkt, herkent het meteen. LucM zei het al, VPRO. Ik vind het leuk om voor mij bekende nummers tegen te komen op TV (zo ook Tommy bij de Top 2000-tune of Give a Little Bit bij de Liga-reclames). Soms blijven ze zelfs onlosmakelijk verbonden, iets wat ook wel eens irritant is.
Excessief synth-gebruik zorgt ervoor dat dit nummer net even wat beter wordt.

Vergeet Boxer, vergeet High Violet. Oké, het zijn prima albums.. af en toe draaien kan nog wel. Realiseer je echter altijd dat Trouble Will Find Me hun beste album is en waarschijnlijk nog lang zal zijn.

I couldn't find quiet
I went out in the rain
I was just soakin' my head to unrattle my brain

Eigenlijk zou ik al ‘I rest my case’ kunnen zeggen.. nee, dat is te makkelijk. Pink Rabbits heeft een weergaloze flow die zelfs naar The National-maatstaf ongekend is. Erg rustig en bedeesd, maar ieder woord zorgvuldig gekozen. Geen woord te veel.

Het perfecte popnummer in 4,5 gegoten. Het resultaat is Pink Rabbits.

Volgens mij heb ik na Sad-Eyed Lady.. beloofd een album te (her)beluisteren. Ze staan klaar, maar ik wil er wel goed voor gaan zitten. Net zoals ik goed ben gaan zitten voor dit nummer, want Desolation Row is voor zover ik ze ken, zijn beste. Prachtige tekst, heerlijk gepingel op de gitaar en eigenlijk heb je daar de genialiteit van dit nummer wel mee benoemd. Ruim 12 minuten geweldig

()

De verwachtingen waren hooggespannen voor de derde release en veel fans verwachtten niet dat ze het niveau van de voorgaande platen gingen halen. Dat lukte ze ook niet, integendeel, ze legden de lat nóg hoger en bliezen alle criticasters omver. Hoe Delic deze beat heeft gemaakt, leg het mij alsjeblieft uit, want het snijdt op een positieve manier door je oorvellen heen. Ondanks de drums, klinkt het nog heel ruimtelijk ook. Dan hebben we alleen nog maar de productie: ook de verses van de heren zijn stuk voor stuk legendarisch, met Sticks' opener als absoluut hoogtepunt. Je hoort gewoon dat ze toen nog niet klaar waren en ze vastbesloten waren om een ultiem slotakkoord af te leveren als groep zijnde.

Als Rico & Sticks optreden dan is deze track meestal een vast onderdeel van de set en vaak wordt er mee afgesloten. Dat mondt vaak uit in moshpits waar hardrock - en metalconcerten nog een puntje aan kunnen zuigen. Voor mij hun favoriete track, die altijd garant staat voor tomeloze energie.

()

Loaded van Primal Scream werd gretig gedraaid in het jeugdhuis 10R20 anno 1990. We bevinden ons in het topjaar van de madchester wave. Het jaar waarin de plaatselijke groepjes uit het noorden van de UK hun independent singles ook op het vasteland verkocht krijgen. Happy Mondays en The Stone Roses werden iconen van die generatie. Er was meer, met onder andere Primal Scream, The Farm, The Shamen, Inspiral Carpets, The Charlatans en Jesus Jones om maar een paar bandjes te noemen. De als een mantra terugkerende sample op Loaded predikt de artistieke vrijheid die deze acts zich toe-eigenden in post-new wave tijden. Een handvol samples, een lome beat en passend gitaarwerk. In de verte kan je Portishead al horen.

Ik ben geen house-liefhebber maar dit is werkelijk subliem en sfeervol en behoort tot het beste in dit genre: opzwepend en sfeervol. Dit nummer heeft veel vaart en het lijkt alsof je daadwerkelijk in een sneltrein zit.

Culthit en een van de beste hiphopnummers van de afgelopen jaren. De eerste keren wist ik niet wat ik er mee moest, maar door de clip bleef ik het nummer luisteren (kijk vooral de clip dus). Maar doordat ik bleef luisteren gingen me de hele vette punchlines me opvallen. Er zitten er teveel gave in om op te noemen. De beat is perfect, kneiterhard en ideaal voor de aggressieve stijl van rappen van Tyler, the Creator. Tweede verse vind ik het gaafst, hij bouwt de verse geweldig op om tot een climax te komen bij z'n line over B.O.B. om daarna weer rustig te eindigen.

Dit is electronic in een soort die je niet vaak tegenkomt. Origineel is het zeker. En de originaliteit wordt omgezet in een fijn nummer. De instrumentatie is erg mooi. Ze toveren schitterende melodieën tevoorschijn en afwisselende. De vocalen zal niet iedereen bevallen, ik vind ze eigenlijk redelijk fantastisch. That boy needs therapy! Geniaal.

Leon Russell schreef deze klassieker, nadat zijn geliefde Rita Coolidge hem had verlaten voor een zekere Kris Kristofferson. Het is zonder twijfel één van de mooiste liedjes over hartenzeer en werd (na Leon Russell zelf) vertolkt door tientallen artiesten. Eén van de bekendste versies en misschien wel de mooiste, is die van Donny Hathaway. Deze Amerikaanse soulzanger, wat mij betreft een van de beste vocalisten ooit, legt al zijn ziel en zaligheid in het nummer. Kippenvel gegarandeerd! A Song For You zou uiteindelijk uitgroeien tot één van de bekendste en meest gewaardeerde liedjes in het betrekkelijk bescheiden oeuvre van Hathaway.

Na het geweldige Fireworks heb ik Feels van deze band weer eens geprobeerd, maar verder dan een halve ster verhoging (staat nu op 3*) kon ik niet komen; de muziek van Animal Collective is gewoon te vaak te vervelend door zijn draaierig- en springerigheid. En toch ga ik dan weer twijfelen bij het beluisteren van zo’n hypnotiserende, vrolijke en kleurrijke trip als deze, terwijl ik zeker weet dat als ik deze nog twee keer op zou zetten ik er weer meer dan genoeg van zou hebben. Blijkbaar is dit voor mij muziek die heel incidenteel voor intens genot zorgt. En dat doet het nu.

Revere: iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een groot ambassadeur van deze band ben. Gegroeid vanuit een recensie op deze site, zoals er ook vriendschap groeide tussen zanger Stephen Ellis en mij en later ook met de rest van de band.
Mijn enthousiasme sloeg over op anderen en langzaam aan heeft de band meerdere liefhebbers gekregen die zich ook inzetten voor de band.
I Won't Blame You is een puntig nummer waar de naam Joy Division wel eens bij valt. Zelf hoor ik dat niet echt maar ik hoor wel een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt en toch voldoende stekeligheden kent. Van een band met 7 bandleden (vaak een 8e in de vorm van een trompettist) mag je dat ook wel verwachten.
User herman is in elk geval een groot fan van juist dit nummer en hopelijk komen er meer en meer bij door de notering in onze eigen MuMe-ladder.

()

Het is weer hiphoptijd. Ditmaal reizen we af naar het dystopische jaar 3030, waar Deltron Zero begint de rebelleren tegen het totalitaire regime. Dit ambitieuze concept zal het hele album door uitgewerkt worden, maar dit is de albumopener waarin we worden voorgesteld aan de hoofdpersonen en de situatie. Del, gewapend met een heerlijk melodieuze flow en een fijn stemgeluid, smijt met futuristische beeldspraak en een kennelijk onuitputtelijke woordenschat alsof het niks is, maar het is vooral de productie van Dan, the Automator die dit tot één van de allerbeste hiphopnummers ooit maakt. Groots en episch als het concept, orkestraal en veelgelaagd, met als resultaat een spannend nummer dat bij de refreinen het kippenvel over je armen zendt.