Ik heb een groot zwak voor meidengroepen. En dat gaat van The Shirelles, The Supremes, The Shangri-Las, naar de Dolly Dots, The Bangles, Bananarama, naar Girls Aloud, Sugababes, All Saints, zelfs de Spice Girls. Maar de hoogst genoteerde meidengroep is een serieuze rockband, één van de weinigen die ik ken waarbij alle vrouwen daadwerkelijk een instrument bespelen (naast The Bangles, The Go-Gos, The Runaways, en nog een aantal). Een ontzettend fijne band die ook nog eens heel goed kan spelen, zo bewezen ze gisteravond live, en ze zien er ook niet slecht uit. Ook hier weer de dromerige muziek, maar de sterke ritmesectie houdt je wel bij de les. Een band die helemaal in mij straatje valt, met een paar enorme uitschieters. Undertow vind ik een prachtig liedje, en ik ben nu alweer een tijdje helemaal verslaafd aan het fantastische Elephants, waar alles samenkomt en klopt. Ook hier vallen het bas- en drumspel me het meest op, fantastisch als die binnenvallen, maar ook de zangeres doet me hier meer dan ooit. Dit nummer geeft me altijd heel veel energie (wat ik de laatste tijd wel kan gebruiken), het heeft zo'n geweldige drive, en bovendien heel fijne zanglijnen, sterk gitaarspel en leuke tempowisselingen. En gisteravond sloten ze er live mee af, waarbij ze het nummer nog wat uitrekten. Een fantastisch einde van een sterk concert.
Oh, en nog een leuk weetje. Dit is van hun eerste EP die is gemixt door niemand minder dan John Frusciante, die gitarist was van de Red Hot Chili Peppers. Bovendien hadden ze toen nog geen vaste drummer, waardoor Frusciante met zijn maatje Josh Klinghoffer aankwam, die op één nummer van de EP drumt, en hier in de clip te zien is. Klinghoffer is tegenwoordig de gitarist van de Peppers.

()

Londenser dan The Kinks ga je ze niet krijgen. De discografie van de band vormt dan ook de ideale soundtrack bij een trip naar de Britse hoofdstad. 'Victoria' schalt bij Buckingham Palace, 'Dedicated Followers of Fashion' lopen rond in Regent Street. Een 'Sunny Afternoon' in Hyde Park als het een keer niet regent. Na een sunset op Waterloo Station zien we in de pub een 'Dandy', een 'Apeman' en misschien wel een 'Lola'. Wanneer we afscheid nemen zeggen we weemoedig 'Thank you for those sacred days you gave me'.
Wat een hartverwarmend nummer is het toch.

()

()

()

Wat moet het toch een geweldige gewaarwording geweest zijn. Je koopt een debuutplaat van een zanger genaamd Townes van Zandt. Je bent wat afwachtend over wat er gaat komen en dan hoor je als eerste dit prachtige For the Sake of the Song. Dan moet je toch een gevoel gehad hebben als: Wat kan muziek toch mooi zijn.
Zo verging het mij in ieder geval wel, toen ik enkele maanden geleden voor het eerst echt Townes van Zandt ontdekte. Wat dat betreft kun je dat dus ook blijkbaar bijna 50 jaar later ook nog hebben. En alles staat ook in het belang van het liedje. Voor mooie muziek is niet altijd heel veel nodig. Een gitaar, een prachtige warme, doorleefde stem, die je meeneemt het verhaal in.
De versie op zijn naamloze album is eigenlijk nog wat mooier (want soberder) dan die op het debuutalbum. )

Deze nominatie van eigen hand geeft nog steeds kippenvel, vooral in combinatie met de fantastische clip. Afstandelijk, ijzig, kil, bevreemdend en dan toch weer alsof ze alles in je oor fluistert - op het eigenzinnige middenstuk na, waar deze mevrouw ongeveer in je hoofd zit. De spastische drums in combinatie met de verfijnde violen die soms langskomen en natuurlijk het fantastische stemgeluid en accent van Björk maakt ook dit nummer voor mij tot één van de beteren ooit.

Video Killed The Radio Star is alleen al legendarisch omdat het ooit het eerste nummer was dat op MTV werd gedraaid. Daarnaast is het ook de debuutsingle van de band van Trevorn Horn, die hier nog tamelijk onbekend was, maar uiteindelijk zou uitgroeien tot één de succesvolste producers uit de popgeschiedenis. Dat hij kon produceren als de beste is hier al wel te horen, want waar het origineel van Bruce Woolley & The Camera Club erg mat klinkt, knalt Buggles' versie letter de boxen uit. Zelden zo'n levenslustige popsingle gehoord: ik kan hier onmogelijk nièt vrolijk van worden.

()

Een van de beste Belgische rocksongs aller tijden. Zanger Stef Kamiel Carlens, die ook de eerste twee albums van dEUS mee kleur gaf, rijgt onverstoorbaar de coole zanglijnen aan elkaar. Hij maakt van de eigenlijk nogal onnozele tekst een brok pure poëzie, terwijl de muziek Talking Heads-gewijs lekker neurotisch en funky doordendert.

Iedereen Is Van de Wereld is weliswaar het bekendste werk van The Scene, maar eigenlijk vind ik Open mooier. Hoe Thé Lau ook met dit nummer weer op poëtische wijze iets kan beschrijven is geweldig. In tegenstelling tot zijn grote hit is Open meer multi-interpretabel. Je zou het zelfs abstract kunnen noemen. Daarnaast is de live-versie die op het album De God van Nederland ook een aanrader doordat zijn stem daar nog beter tot zijn recht komt. Daarnaast heb ik het voorrecht gehad om hem live te zien voordat hij ziek werd samen met Orkest De Volharding. Daar heeft hij ook op prachtige wijze dit nummer vertolkt.

Brian Eno weet van de ruimte een magische plaats te maken. Eigenlijk is ieder woord teveel en is An Ending (Ascent) voor mij het ideale nummer om iedere keer weer bij weg te dromen.

()

Een rare keuze als je het mij vraagt, maar uiteraard is ook dit Muse-nummer weer dik in orde. Minder bombastisch, iets ingetogener, maar nog altijd met dezelfde grootsheid die Muse zo kenmerkt.

Bijzonder frisse nu-disco, overgoten met een extreem aanstekelijk funksausje. Zeveneneenhalve minuut lang swingen op de beste house van dit moment. Het is niet vreemd dat The Juan MacLean intussen dan ook een van de vaandeldragers is geworden van het bijzonder fijne DFA label van James Murphy. Op het nieuwste album van John MacLean hebben de vocalen een prominentere rol gekregen, en daar kun je bij mij als tekstenman wel mee thuiskomen. De naïef klinkende zanglijnen van Nancy Whang zijn overweldigend mooi en ze snijden een bijzonder mooi thema aan: vastzitten en niet vooruit kunnen. Zoals ze zelf verwoorden: 'This is a song about being stuck, paralysed and unable to move forward, the sort of self-imposed distress that causes you to take five years to make a new album.'

Ik herken mezelf uitermate goed in de lyrics als het gaat over mijn persoonlijke strijd in het vinden van belangrijke levensdoelen. De ongerustheid en de onzekerheid die ik ervaar als ik over mijn leven nadenk bezorgen me voortdurend hoofdpijn. In zekere zin zit ik nog steeds vast (december 2014) en heb ik de eye-opener nog steeds niet gevonden als het gaat om mijn persoonlijke toekomst. Een leed dat ik me deels zelf heb opgelegd. Maar aangezien ik ook weer niet de grootste pessimist ben houd ik het idee dat het uiteindelijk wel goed komt. Daar ben ik van overtuigd. Tot die tijd blijf ik mijn troost vinden in muziek en dat werkt gelukkig wel.

'Take up your sleep in giant / Wake up your terracell / They've let the path and you're well on your way / You'll FIGHT THIS TIME' (Gretz)

Motorpsycho beseft dat veel spanning wordt gecreëerd door het anticiperen van een climax. Langzaam de duimschroeven aandraaien totdat de spanning welhaast ondragelijk wordt. De onverbiddelijke voortgang van dit nummer is ten dele op het conto van de zanger te schrijven. Fragiele, gevoelige zang ontaardt namelijk in een oerkreet. Wat heeft dit nummer een impact...ongelofelijk! Alsof je een carcrash overleeft en zo weer in de volgende botsauto wil plaatsnemen.

cosmic kid schreef:
1676
(afbeelding)
George Michael - Father Figure
(afbeelding)

Faith | 1987 | UK

2018: 1529
2017: 1710
2016: ---

Genomineerd door: Klassiekers '17

ArthurDZ schreef:


Haha grappigste fout in dit topic tot nu toe dit, die hoes/albumtitel/artiest mismatch

()

Bluesy pop uit de jaren '60, eveneens uit Nederland. Het nummer wordt vooral gedragen door de diepe emotionele zang en prachtige piano.

Scott Walker van The Walker Brothers, daar komen uiteraard violen aan te pas. Scott Walker heeft ietwat een aparte stem, maar ik vind het zeker een mooie stem. Het nummer klinkt wat duister, wat volgens mij ook goed bij de tekst past. Ik snap de tekst nog niet helemaal, maar de dood komt er wel in voor, en dat straalt ook van het nummer af. De violen werken hier gewoon in dienst van het liedje, evenals alle andere instrumentatie, plus het neerzetten van de sfeer, en Scott zingt zijn verhaal eroverheen. Althans, het voelt echt alsof ie een verhaal aan het vertellen is. Geweldige zanger ook, hoe hij de nuance in zijn zang aanbrengt als hij zingt: "and then she died". En zodra ie dat zingt, hoor je ook dat dat, op het laatste refrein na, het einde van het liedje is. Puur door het gevoel wat hij in zang legt. Echt een ont-zet-tend mooi nummer, en een hele grote ontdekking, hier ga ik achteraan!

Ik denk dat de hitversie van UB40 ft. Chrissie Hynde vele malen bekender zal zijn. Aan de andere kant dit nummer komt dan wel weer af van haar bekendste album Dusty in Memphis. Ik ga niet zeggen dat dit het sterkste nummer is wat ze ooit heeft opgenomen maar ik durf toch wel met enige zekerheid te stellen dat haar stem tot de allerbeste, zo niet de allerbeste, vrouwelijke stemmen behoord welke ooit op de aardkloot hebben rond gelopen.

Opmerkelijk hoe warm de synths hier klinken. Een hoogtepunt in hun oeuvre. Ik dacht vroeger trouwens dat dit nummer ingezongen werd door een gastzangeres. Echt waar…

Die Neue Deutsche Welle koppelde de synthesizers van Kraftwerk aan een new wave baslijn en gitaarwerk dat gebruik maakte van reggae- en ska-patronen. Resultaat was een erg dansbare cocktail met als limoenschijf op rietje dat unieke klankspel van de Duitse taal. Dreiklangsdimensionen is daarom een schoolvoorbeeld van het genre. Eigenlijk gebeurt er weinig in het nummer. Zeker in de extended versie is er dat eindeloos door deinende basispatroon, een slaapverwekkende zanger en af en toe een voor verfrissing zorgende solo van de synthesizer partij. En dat is niet negatief bedoeld. Duitse wave hoort iets hypnotiserend in zich te dragen. Muziek die je brein zacht doet tintelen wanneer je voeten schuifelend over de dansvloer glijden.

Visjes... zwemmen in het water. Dat zongen we toen deze Lou Reed klassieker werd gedraaid op jeugdhuis fuiven. Met Perfect Day werd zo'n prachtavond wel eens besloten en Walk on the Wild Side was voor een rustige avond aan de toog. Satellite of Love werd nog het minste van al gedraaid, maar je kon natuurlijk ook het volledige album opleggen. Transformer (1972) markeerde de overgang van ex-Velvet Underground icoon Lou Reed naar een solo-carrière die vooral in de jaren 70 en de jaren 80 voor prachtplaten zou zorgen. Vicious, you hit me with a flower.

Garbage, de bandnaam voorspelt al niet veel goeds. Het valt echter alleszins mee, een lekker baslijntje, een zwoele, ietwat sexy (qua stem dan, geen idee hoe ze eruit ziet), zangeres en het rockt lekker. De zang werkt perfect om me te verleiden, en me het nummer in te trekken, ze brengt daar spanning mee in het nummer. Heel leuk hoe er tijdens het gitaargeweld ook ineens een soort schattig piano-melodietje doorheen komt. Een fantastisch rocknummer, dat helemaal gemaakt wordt door de geweldige zang.

()

De akkoordcombinaties voelen aan als een warm bad dat je in de typische Pavement-kruising tussen lichte melancholie en euforie brengt. Door de ietwat valse maar oh zo charmante zang, de gruwelijk lekkere solo (ja, die bestaan ook), de tekst, de akkoordcombinaties (ja, ik weet dat ik het al gezegd had), de melancholische euforie (idem dito) en dan ook nog de verschrikkelijke algehele catchyness, zou ik dit graag één van de betere popnummers aller tijden willen noemen.