Zo, dit lijkt wel heel erg op Untitled 1 van Keane. En wat een verschil met hun debuutplaat. Om de een of andere reden heb ik altijd terugegrepen op Nowhere in plaats van een nieuw album te beluisteren, maar dit album komt zeker op de lijst. Wat heerlijk zwoel en melancholisch. Als het hele album zo is, is die zelfs beter dan het debuut!

Het kost wat tijd bij Astral Weeks om de nummers te doorgronden. Ik ken nog niet ieder nummer. Maar de door mij veel gedraaide Astral Weeks en Madame George zijn prachtige nummers. Hij heeft een kippevel stem, sommige stukken zijn schitterend. Het blijft 9 minuten lang boeien. De violen die een grote rol spelen op dit nummer produceren de meest prachtige geluiden. Voor je het weet is dit topnummer al weer voorbij.

Ah, de Pet Shop Boys, hebben erg leuke dingen gedaan (West End Girls), maar ook erg foute dingen (Go West) en van alles daar tussenin. Dit is een nogal recent nummer (slechts twee jaar oud), en heeft ook een wat moderner jasje dan hun grootste hits. Daardoor heeft het iets fris, hoewel het toch weer heel erg Pet Shop Boys klinkt. Toch vind ik een stuk fijner als hun meeste nummers. Zoals ik al zei, het klinkt heel fris, en ik vind het erg mooi geproduceerd, met fijne melodieën. Natuurlijk is het poppy, maar wel heel erg goed poppy.

Zo'n band die zelden in Nederland komt, en de vraag is gaat dat nog ooit gebeuren? Nu Jimi Goodwin een solo plaat uit heeft en Jez en Andy Williams Black Rivers hebben opgericht.
Dit nummer, heerlijke indierock uit de UK. Dit kun je gewoon niet slecht vinden.

Wat ik aan dit nummer zo goed vind, is de bijna tergend lange opbouw, met veel subtiele geluidjes in de achtergrond. Net wanneer je dan denkt dat het nummer in dat rustige tempo blijft doorgaan, komt er uiteraard toch nog een heerlijke climax met wild erop los scheurende gitaren! Ik kan me voorstellen dat de hoge, wat knijpende stem van zanger Brian Aubert bij sommigen wat weerstand oproept, maar ik word er juist enorm door meegesleept.

Nits is een belangrijke band voor Nederland. Ik kan ook mateloos van hun nummers genieten. Hun vorige nummer was mooi, Sketches of Spain is een terechte kleine klassieker. En wat dacht je van dit nummer? Dat is ook niet mis. Het heeft een belachelijk spannend pianodeuntje. Die pianist kan er wat van. Vooral dat prachtige pianospel grijpt aan. Daarmee doe ik de zang eigenlijk kort want die is ook redelijk fantastisch.

Op Mume bekend als ooit het favoriete hiphopnummer ooit van een of andere Rop, en hoewel ik het die titel nou ook weer niet wil toekennen, kan ik niet ontkennen dat dit echt een warm bad is met de warme gitaarbeat, de ontspannende, warme stem van Erykah Badu - mooie vrouw is het ook - en de sombere flow van Black Thought. Achteroverleun- en ogendichtmuziek; er maar zo min mogelijk op letten dat er misschien iets te weinig variatie in de raps ligt en zo veel mogelijk op de prachtige versnelling aan het einde.

Tears Dry On Their Own, niet het bekendste en ook niet het beste van Back To Black, maar wel het nummer dat het album het best typeerd. Pijn, verdriet,en misére gehuld in een jaren 60 Soul sound die doet denken aan de ""Memphis Sound"" rijkelijk georkestreerd en met die kenmerkende stem gezongen. Het nummer, maar ook het hele album reflecteerd haar leven dat toen al berg afwaards begon te gaan.
Amy Winehouse blijft een gemis.

Een zeer goede zangeres die nu wat in de vergetelheid is beland maar dit nummer blijft een evergreen mede door de tekst waarbij er nu nog steeds wordt gespeculeerd over wie het gaat.

XTC's Dear God moet nog komen. Dat is het nummer waardoor ik deze band ging waarderen. Making Plans For Nigel ontdekt ik al snel na Dear God en stelt niet teleur. Via de 'Top 2000 a Go Go erachter gekomen dat de tekst ook nog eens fraai is. Het gaat over ouders die alle plannen maken voor hun zoon Nigel, die daardoor amper zelf vrijheid heeft, hoe goed de ouders het ook bedoelen. De helft van het nummer bestaat uit refrein, en dat vind ik zeker niet erg omdat het fantastisch klinkt. XTC maakt erg aanstekelijke pop en ik ben dan ook van plan nog meer op te zoeken van ze.

The Shirts scoorden hier twee hits nl. Tell Me Tour Plans en deze Laugh And Walk Away en allebei klinken ze nog steeds fris en onweerstaanbaar. Jammer dat deze band nadien in de vergetelheid is geraakt.

()

Een klassieker, dat is het minste wat je van dit epos van Don McLean kan zeggen. Ik heb het nummer echter leren kennen nadat ik de songs van de film American Pie (ik zat nog in mijn skatepunkperiode) wou opzoeken en begrijpelijkerwijs bij dit nummer (dat niet in die film voorkwam) uitkwam en het me ook wist te bekoren. Over de tekst, die bol staat van verwijzingen naar andere nummers, en dan vooral de interpretatie ervan wordt nogal eens fel gediscussieerd. Wat echter wel zeker is, is dat het gaat over ‘The Day The Music Died’ en dit de dag was in de winter van 1959 toen drie grootheden uit de toenmalige muziek (Ritchie Valens, Buddy Holly en The Big Bopper) stierven in een vliegtuigongeluk.

De meeste mensen kennen Carole King van ofwel It's Too Late ofwel dit nummer.
Het nummer is onlosmakelijk verbonden met James Taylor, volgens mij ook wel de bekendere versie.
Zo goed als tegelijk uitgebracht, maar die van James werd een hit.
Het origineel van Carole is wat rustiger en minder gepolijst. Een beetje zoals de jaren '60 soul van o.a. Roberta Flack. Talloze andere versies werden opgenomen, o.a. een meer up-tempo versie door een piepjonge Michael Jackson. Een prachtige melodielijn, een aangenaam tempo en een heerlijke stem maken dit nummer tot een klassieker.

Leven in een wereld vol ongelimiteerde kansen is ook niet alles. We vallen allemaal wel eens ten prooi aan seksuele frustratie, krampachtige schuchterheid, tot rusteloosheid leidende verveling, en een allesoverheersend gevoel van isolatie. Playgirl van Ladytron verwoordt dat gevoel van postmoderne claustrofobie tot in de puntjes, zowel tekstueel als door middel van de instrumentatie (pal in het midden van mechanisch en melancholisch) en ook door middel van de ijzige en afstandelijke zang. Met voorsprong het beste nummer van deze groep.

()

Perfect popliedje! Geschreven en oorspronkelijk uitgevoerd door Billy Bragg, maar ik vind Kirsty’s versie leuker. Daar kan Billy vast mee leven, want hij hielp Kirsty aan een extra couplet voor haar versie en draagt dit nog steeds bij ieder optreden aan haar op. De grappige en licht bijtende tekst is Kirsty op het lijf geschreven.

Zowat de aartsvader van de surfrock dat dit jaar opgang maakte. Geweldige gitaarsound, dit rockt en swingt als de neten en dat in 1962! Ook die later invallende piano is geniaal

Zoals iedere leeftijdsgenoot is dit nummer mij als eerste bekend in de vorm van de Limp Bizkit-cover. Destijds vond ik het ook geen onaardig nummer, maar het steekt toch behoorlijk af bij het origineel. Rustig opgebouwd, een ouderwets staaltje rock en weer rustig afgesloten. Af en toe zelfs het beste nummer van Who’s Next.

()

Wat krijg je als je twee van mijn muzikale helden, Thom Yorke en Dj Shadow, samen een track maken? Een rete strak nummer natuurlijk! Thom Yorke zingt de vocals op dit nummer van UNKLE, dat een side project is van Dj Shadow en James Lavelle. Het nummer begint met een heerlijk onheilspellende piano sample, waar Thom Yorke overheen zingt. Het nummer bouwt dan langzaam op tot de climax, waarin Thom York ‘Awaaaaaaaaay’ begint te zingen op een manier waarop alleen hij dat kan, en Dj Shadow een geweldig harde drum beat in start. Het is het trouwens ook wel waard om de videoclip van het nummer te checken.

Een riff van drie noten gaf geboorte aan de heavy metal. 43 jaar na dato hangt er nog steeds een enorme dreiging over dit nummer. Ozzy zingt over Satan, thema's die in die tijd niet vaak in muziek werden gebruikt. Dit zou de blauwdruk voor de Black Sabbath na het debuutalbum worden.

()

De muziek van Angus & Julia Stone is eigenlijk viel te zoet voor mij. Er zijn slechts een paar van dat soort artiesten die mij toch weten te raken, deze broer en zus zijn een van die artiesten. Waarschijnlijk is het net dat beetje eigenzinnigheid. Draw Your Swords is daar een goed voorbeeld van. De basis is een rustig folky gitaartje, maar het nummer wordt steeds venijniger. Waar "cause you are, the only one" in het begin nog heel romantisch klinkt, is het aan het eind een wanhopige schreeuw naar aandacht. Knap hoe zo'n simpel zinnetje in een nummer een compleet andere betekenis krijgt.

Het prachtige nummer van de Nikon-reclame! In eerste instantie had ik het niet opgezocht naar aanleiding van de reclame, maar kwam ik het pas tegen in de ladder, en herkende het dus wel meteen uit de reclame. De kracht zit in het hemels mooie refrein, dat een ontzettend vol geluid heeft, en de effectieve instrumentatie. Neem nou die handclaps, of de akoestische gitaar tijdens het refrein, allemaal in dienst van het liedje, en het werkt perfect. Ben Cooper heeft een breekbare stem, eigenlijk zelfs wat aan de zwakke kant, maar hij weet hem zo in het nummer te verwerken dat ie alsnog prachtig klinkt. Een prachtig en ontroerend folkliedje.

Ik was nog maar net begonnen met mijn muzikale luistertocht. Wat ik meteen hele fijne muziek vond was Crowded House ten tijde van het zeer succesvolle Woodface. Klonk zo lekker en vrolijk.
Ik was dan ook erg benieuwd naar hun nieuwe album Together Alone. Dat had toch wel een hele andere vibe hoorde ik ook nog wel met mijn toen nog ongeoefende luisteroor. Het was veel soberder en donkerder van toon, maar wat vond ik het mooi!
En het nummer wat mij het meest intrigeerde was het prachtige Private Universe. Een prachtige melodie, het hele fijne warme stemgeluid van Neil Finn en de indrukwekkende tekst.

It's a tight squeeze but I won't let go
Time is on the table and the dinner's cold

I will run for shelter
Endless summer lift the curse
Feels like nothing matters
In our private universe

Nu vele jaren later is Together Alone nog steeds mijn favoriete album en is dit het mooiste nummer ervan.

Dit vind ik één van de beste solosingles van Sting, zeker wat de tekst betreft. Vind ik overigens niet theatraal, wel donker met functionele zang en begeleiding.

Een nummer schrijven dat ‘Drive’ heet als je band ‘The Cars’ als naam heeft. Het lijkt iets wat alleen one-hit-wonders zouden doen, maar The Cars deden het dus ook. En het is een prachtig werkje geworden hoor, dit nummer. Een heerlijke eightiesballad van het beste soort, dat erin geslaagd is noch gedateerd, noch overdreven klef te klinken. Hulde!

()