De monumentale afsluiter van tweede album Dog Man Star. Beginnend als een vredig slaapliedje met croonende Brett werkt dit nummer zich langzaam toe naar een prachtige orkestrale climax.

Het aantal keren dat ik dit nummer gehoord heb, loopt inmiddels misschien al wel in de cijfers met 3 nullen. Ik hoorde het via mijn eerste mp3-speler, ik hoorde het op al mijn geluidsdragers daarna, ik hoorde het in een heleboel verschillende auto’s, ik hoorde mp3-bestanden (alles van 128 tot 320 kbps), ik hoorde het van de originele CD, ik hoorde het via (radio)streams, ik hoorde het nog een keer, nog een keer en nog een keer. En desondanks beluister ik het iedere keer weer met evenveel plezier. Of het nou om de stem/tekst van Don Henley gaat, de gitaren van Frey, Walsh en Felder, het drumwerk van wederom Henley of de bas van Rodney Meisner, het maakt me geen bal uit, want ik geniet van ieder onderdeel van dit nummer eveneel.

Steely Dan was met hun gedistingeerde en licht jazzy poprock erg succesvol in de jaren '70 en dit was hun eerste hit. Dit nummer biedt veel afwisseling en is allesbehalve alledaags, zowel melodisch als ritmisch vind ik het erg knap en die gitaarsolo is ook apart.

En dan komen we weer bij één van mijn favoriete albums. Al maanden zoek ik de woorden om deze muziek te beschrijven, maar al maanden vang ik bot. Ik wil ook niet even wat neerpennen, want daar doe ik het te kort mee. Grootse muziek moet groots behandeld worden.

Portishead was één van de belangrijkste trip-hop-bands. Dit nummer heeft een lugubere sfeer - alsof je naar een thriller of horrorfilm kijkt - maar daarom vind ik het juist zo prachtig.

José Gonzales' akoestische coverversie van Heartbeats werd het bekendst, doordat het figureerde in een kleurrijke stuiterballenreclame voor een Japanse electronicagigant. Het electronische origineel van die andere Zweden, Karin Dreijer Andersson en Olof Dreijer van The Knife, is echter minstens zo krachtig en één van hun mooiste en opvallendste liedjes. Grappig genoeg zijn het in hun videoclip niet stuiterballen, maar skateboards die naar beneden komen rollen.

Ongelooflijk energiek punknummer, dat zowel kritiek geeft op het Oosterse totalitarisme als het Westerse superioriteitsgevoel. Onmogelijk om stil te blijven zitten als dit nummer uit de boxen knalt.

Pas op hun derde album Low Life (1985) zouden New Order singles ook op een langspeelplaat terug te vinden zijn. Hoewel The Perfect Kiss in albumformaat een edit is van de oorspronkelijke bijna 9 minuten durende 12" versie. Wie de videoclip bekijkt, zal merken hoe de vier New Order leden de taken op dit nummer soms erg verrassend verdeelden. Net als op Blue Monday staan sequencer en basmelodie centraal in het nummer. Maar op The Perfect Kiss is harder aan de vocalen gesleuteld en de synthesizer patronen zijn anno 1985 helemaal up to dat (inclusief de poel met kwakende kikkerprinsen die aan de titel een extra dimensie geven).

Grappig en vooral heel knap om te horen hoe Everrett, een ronduit geniale man die ondanks zijn leeftijd bijna altijd nog zo jong klinkt, op dit nummer zo verschrikkelijk overtuigend als een vijfenzestig jaar oude, ietwat verbitterde grijsaard weet te klinken. Bezorgt in combinatie met de nogal simpele, maar doeltreffende tekst soms bijna een vleugje kippenvel; zou het helemaal doen als het gitaarriffje waar het gehele nummer op gebouwd is niet zo kinderlijk eenvoudig zou klinken. Enigszins jammer, want de deprimerendheid van een doorsnee en gewenst leven - althans, zo vat ik persoonlijk de boodschap van dit nummer op, het kan ook mijn bui zijn - is nog nooit zo mooi neergezet door Mister E.

()

Schitterende combinatie van elektronica en gitaarrock met dreigende bas en zwoele zang, zorgt voor spanning en onheilspellende sfeer.

Als je vraagt naar mijn favoriete soulartiest dan antwoord ik met Bill Withers. Naast zijn fantastische stem en emotionele voordracht, legt Withers altijd een veelzijdigheid en fijnzinnigheid in zijn nummers, die ik erg goed kan waarderen. Zo is Grandma’s Hands (voor mijn generatie vooral bekend als inspiratie voor Blackstreets No Diggity) met nipt 2 minuten speelduur het kortste nummer in mijn top 100, maar tegelijkertijd raak je er niet op uitgeluisterd: er zit zoveel in!

Once Upon a Time In The West, iedereen vanaf 10 jaar zal er ooit wel eens van gehoord hebben. Iedereen vanaf pak ‘m beet.. 40 jaar heeft hem ooit gezien. Iedereen herkent dit deuntje. Het geeft wat aan over de status van één van Leone’s meesterwerken.
Het probleem met nummers als deze is dat ze, als je de film niet hebt gezien, bijna onmogelijk net zoals te weeg kunnen brengen. Ik zie de beelden voor me. Voel nogmaals die spanning en herleef de scène. Maar in hoeverre komt dat door het nummer en niet door de film?

Ik heb besloten dat mijn interesse Hot Rats gaat vallen of staan met dit nummer. Het begon een beetje aarzelend, hij kan echt niet zingen. :’) . Maar voor ik er erg in had, zat ik al 5 minuten lang te swingen. En toen was het nummer alweer voorbij. En nog een keer (want voor ik er erg in had, had ik hem twee keer beluisterd!). Zeer content met het herbeluisteren van deze topper in wording.

()

De vierde notering van Bruce, en terecht! Een prachtig ingetogen liedje waarin Bruce een fictief verhaal zingt over "zijn broer" (althans, ik vermoed dat het fictief is). Zijn broer is niet het beste type, maar het is wel familie, en over dat dilemma gaat het liedje. Bruce zingt het prachtig, en hij weet met niet veel meer dan een akoestische gitaar en zijn eigen stem heel erg te overtuigen. Rocken kan 'ie, dat weten we, maar dit is eigenlijk nog een stuk mooier. Prachtig, kippenvelnummer!

Zonde en gebed lopen hand in hand door elk liedje van 16 Horsepower, daar zorgt de karakteristieke stem van David Eugene Edwards wel voor. Hij zingt met de gekwelde intensiteit van een priester die zich schuldig voelt omdat hij maar niet van de miswijn en de vrouwen af kan blijven. Clogger, prijsnummer van derde album Secret South, is ook nog eens muzikaal zo broeierig als de tropenlucht vlak voor een razend onweer. Kortom, heerlijk nummer dat niet anders kan dan een goede indruk achterlaten.

Smokey Robinson was zowel met als zonder zijn Miracles onlosmakelijk verbonden met het Motown label. Hij deelde ook graag liedjes uit aan anderen. Zo scoorde Mary Wells een US nummer 1 hit met My Guy in 1964. En in 1965 was het de beurt aan The Temptations met My Girl. Het loont om beide songs eens naast elkaar te leggen. Het fenomeen "antwoordhit" was in de jaren 60 hip. Een liedje kon overduidelijk, maar ook subtiel knipogen naar een oudere hit. Precies wat My Girl al vinger knippend deed. In 1992 weer heel even top 3 in de UK naar aanleiding van een heruitgave.

Heerlijke albumopener. Het knalt er meteen lekker in. De gitaren zijn heerlijk distorted, een muur van herrie komt op je af. Stilstaan is geen optie, in de auto levensgevaarlijk en een dure grap want je wil alleen maar harder, harder harder. En ok al is de eerste Rif dan rechstreeks weggestolen bij het nummer Give it Back van The Dickies het nummer is verder absoluut 100% Wipers. Vuig, Smerig en Emotioneel. )

Wat mij betreft is dit absoluut het magnum opus van de Shins. Dit nummer is helemaal perfect. Voor wie van de la's in The Boxer van Simon & Garfunkel houdt, dit is ook zo'n nummer met ongekend mooie la la la's. Kippevel

()

De beeldtaal van Lasse Hoile maakt elk optreden van Porcupine Tree een indringende belevenis, waarbij de kracht van de muziek op je netvlies spat. Terwijl je de muziek euforisch ondergaat maak je een reis door hartverscheurende desolate landschappen. In het gevoelige nummer Trains overheerst in eerste instantie rust naast vertwijfeling. Al gauw versmelten gitaren, koren, drums en synth tot een smeekbede. Halverwege vindt de muziek een rustpunt in banjo, handgeklap, en subtiele gitaarriffs. Natuurlijk eindigt het met steviger werk, met in het staartje weer dat handgeklap. Onvergetelijk.

Verrassend genoeg de hoogste notering van onze Deense vriend dit jaar, aangezien Miss You en Take Me Into Your Skin normaal gesproken beter scoren. Dit vind ik zelf ook beter, maar dit was wel mijn kennismaking met Trentemøller en daardoor blijft het een speciaal nummer. Heb het nota bene ontdekt toen ik ’s nachts, na het uitgaan, nog even MTV aan het kijken was. Ik was meteen verkocht en heb kort daarna het album gekocht, dat overigens nog steeds in mijn top 10 staat. Op het album staat de instrumentale versie, maar juist de ijle zang van Ane Trolle geeft een extra dimensie aan de mooie elektronica van Trentemøller.

Kerstdiner met de familie, nachtelijke avonturen met de vrienden, zelfs overuren op het werk, het maakt niet uit waar je vandaan komt ’s avonds laat, voor Street Life maak je zonder erover na te denken een omweg om in deze afgepeigerde toestand toch de volledige 11 minuten te kunnen absorberen. Je staat dan als een debiel 3 minuten voor een rood licht waar in de verste verte nog geen eenzame hooibaal voorbij hinkelt, verblind door straatlichten die, ondanks een dreigende stroompanne, per se het daglicht willen simuleren, met verkleumde vingers omdat de verwarming in je ouwe rommelbak meer geluid maakt dan eigenlijk verwarmt. Maar je maakt die omweg op deze jazzy tonen, met een vrijpostige Randy Crawford, omdat het dat moment tussenin vat en tegelijk de schoonheid en zinloosheid van het onderweg zijn laat zien, van het startpunt, van wat het mogelijke eindpunt ook mag zijn. Momenteel is er Street Life, en 11 minuten niks anders dan Street Life.

Jaaa, dit is een verrekte tof nummer. Het album vind ik wat wisselend (overwegend goed, 4*) maar dat kan nog groeien, nu ik dit gehoord heb krijg ik weer zin om het nog eens te beluisteren.

()

Fijn dat dit nummer een vaste plek in de lijst verkregen heeft. In 2012 werd na een jaar dit nummer weer uit de lijst verstoten. Beste nummer van Florence met Rabbit Heart (en een prettige cover van You've Got the Love) van haar debuut. Het vervolg, waar ik zo naar uitkeek, werd me iets te zweverig waardoor ik maar al te graag weer teruggrijp naar dit debuutalbum en bij de Dog Days gaat ie dus een tandje harder, omdat er nu eenmaal wat meer pit in zit. Na het rustige intro wordt er bij het refrein een fijn tempo tegenaan gegooid. Een mooi nummer van een spannend debuut van een talentvolle dame!

Typisch zo'n nummer waar een grenzeloze energie vanuit gaat. Nadat ik dit nummer dit jaar voor het eerst hoorde tijdens een kroegentocht in een backpackershostel in Amsterdam kon ik gewoon niet stil blijven staan en moest ik gewoon springen, springen en mijzelf bewegen als een op hol geslagen olifant. Een moderne update van The White Stripes Seven Nation's Army, hetzelfde concept maar dan met een andere riff en overgoten met een fijn psychedelisch sausje. (Dance Lover)

()