Iemand zei (dit jaar?) dat dit nummer blijk geeft van het feit dat sommige artiesten blind de lijst in gestemd worden, maar ik vind Hunter and the Hunted juist één de meest frisse en tijdloze nummers die op New Gold Dream staat. Geen oubollig gepingel (waar overigens niets mis mee is), zoals op Promised You a Miracle, wat frisser geproduceerd dan het titelnummer en de opener (hoewel beter) oogt ook wat gedateerder. Vooral de duistere manier van produceren spreekt mij aan in dit nummer. Nee, het is zeker geen Joy Division, maar als je je bedenkt dat dit dezelfde band is die nummers als Alive and Kicking, Belfast Child en Big Sleep schreef. Wellicht dat ze op hun eerdere platen meer van dergelijke nummers hebben? Ik heb ooit een keertje Sons of Fascination geprobeerd. Geen succes. (chevy93)

()

Iedereen heeft zijn muzikale tics. Zo vinden sommigen het nodig om hun volledige digitale muziekverzameling met albumhoezen te voorzien, is voor anderen meefluiten noodzakelijk, hebben weer anderen niet genoeg discipline om hun favorieten niet voor een maand lang non-stop te draaien en ze zo tot niet-meer-favorieten te maken en onthoud ik bij plekken waar ik niet al te vaak kom altijd welk nummer ik op dat moment luisterde - als het een echt goed nummer was, althans. East Hastings was het eerste nummer van een toen pretentieuze band met veel te lange nummers waar ik, op bezoek bij familie en wandelend met de hond, plotseling mentaal met een driedubbele achteruitsalto op de grond werd gesmeten, met als decor een slaperige zaterdagochtendbuurt in Leiden - waarschijnlijk was mijn gezicht bijzonder komisch bij het toen pas beseffen hoe prachtig die allesverwoestende climax klonk. Nu is East Hastings wederom niet het meest ingewikkelde postrocknummer, in tegenstelling tot een groot deel van de andere nummersvan deze band; de “afgezaagde” structuur van rustig, harder, hardst wordt niet respectloos tussen het grof vuil gegooid, maar redelijk nauwkeurig aangehouden, net zoals de postrockert van die andere band eerder op de pagina. Maar het leuke is dat EitS, die zich veel braver aan deze regels houdt, de kunst van instrumenten als mensen laten klinken meestal toch echt minder goed door heeft als deze band. De cello’s en violen klinken echt als treurende mensen, en zo ook de gitaren (nog steeds is het gitaargeluid van GY!BE uniek, hoe hard sommige postrockertjes het ook proberen na te bootsen). En met zo’n levende instrumentatie, die zulke prachtige melodieën speelt, is het plotseling stukken makkelijker om je nummer zo verschrikkelijk sfeervol te maken als hoe het nu is; East Hastings beeldt van alle nummers op F#A# Infinity naar mijn mening het treffendst een lege wereld na een of andere ramp uit. Onnoemelijk mooi muziekstuk weer. (hoi123)

()

()

Built to Spill, geweldige band! Voor zover ik hun albums ken, zit er nauwelijks wat slechts tussen, maar het album Perfect From Now On is toch wel echt hun magnum opus. Arrie, die kan lang en uitgebreid gitaarspel toch niet waarderen? Klopt, maar er zijn uitzonderingen. Doug Martsch vind ik een geweldig gitarist. Overigens ook een geweldige tekstschrijver. De lange uitgesponnen gitaarstukken op het album zijn prachtig gespeeld, en ontzettend sfeervol. Doug Martsch is geen geniale zanger, maar ik vind zijn ietwat zeurderige stemgeluid erg sympathiek en ik kan er absoluut van genieten. Het gitaarspel en de liedjes op zich maken alles goed. Want daar is 'ie ook goed in, catchy melodieën schrijven. Dit nummer is een erg goed voorbeeld van hoe het album klinkt, maar eigenlijk is elk nummer van het album geweldig. Om wat mooie momenten uit dit nummer te lichten: let eens op die cello, die er op een gegeven moment in komt, over sfeervol gesproken! En dan die versnelling aan het eind, geweldig! (Arrie)

Onze eigen Claw Boys Claw. Ik vind deze band zeker goed, heb hun beroemdste album al een aantal keer geluisterd. Het is terecht een kleine klassieker. Rosie komt van een ander album. Dit vormt voor mij tot nu toe het hoogtepunt van Claw Boys Claw. Rosie is een sfeervol nummer met een klasbak van een refrein. Het refrein is zeer, zeer prachtig. Het heeft ook nog eens een beetje een jaren 60 sfeertje waar ik zeker niet vies van ben. (Snoeperd)

Nee, bij ons geen BoRap, geen Innuendo en al helemaal geen Who Wants To Live Forever. Maar Don’t Stop Me Now. Een puike kroeg-/karaokeklassieker en voor mij dé reden dat ik Queen zo goed vind. Tekstueel nog het sterkst, maar ook de solo van Brian May doet iedereen zijn luchtgitaar weer tevoorschijn halen. (chevy93)

The Kinks, daar kijk ik altijd naar uit. Wat die gasten hebben gepresteerd in de jaren '60 is gewoon ongeëvenaard. Samen met The Beatles, Rolling Stones, Beach Boys en nog een stel andere bands zorgden ze ervoor dat eind jaren '60 een van de mooiste muzikale periodes is geworden. De op het eerste gehoor simpel ogende nummers groeien uit tot briljante popnummers. De vrolijke muziek van The Kinks zit boordevol geniale stukjes. Zoals prachtig samenzangen op dit nummer en een werkelijk meesterlijk refrein. De nonchalantheid van dit nummer doet het ook goed. Het is geweldig hoe dat klinkt. (Snoeperd)

Ah, Pixies. Als ze het goed deden, dan deden ze het meteen héél goed. Zoals hier dus. Hun typische ‘rustig in de coupletten, losgaan in het refrein’-aanpak faalt ook hier niet. Zeker niet omdat Kim Deal het nummer inzingt. Eigenlijk klinkt ze mooier dan ze eruit ziet. Dat is voor een serieuze muzikant overigens veel beter dan omgekeerd. (ArthurDZ)

Deze altijd beter gevonden dan die hit over de melkweg van hetzelfde album. Waarom vanwege die gitaarriedel aan het begin (komt later terug) maar die plaveit de weg voor een ijzersterk nummer. (DjFrankie)

()

()

The Go-Betweens hebben een patent op het schrijven van goed in het gehoor liggende popliedjes. Niettemin is de Australische band onder aanvoering van het duo Forster/McLennan nooit erg succesvol geweest. Het dichtst kwamen ze nog in de buurt met Streets of your town, de eerste single van het album 16 Lovers Lane uit 1988. Het nummer is lichtvoetig van toon en erg melodieus, waardoor het gemakkelijk in je hoofd blijft hangen. (Choconas)

Komt uit haar debuut, haar piano en breekbare zang spelen hier de hoofdrol. Werd vaak een Kate Bush-kloon genoemd maar is eigenzinnig genoeg om die vergelijking te overstijgen. (LucM)

()

Dit doet me erg aan Beirut denken. Zowel de zang als de folkmuziek die er rond hangt. Wat het ook gemeen heeft met Beirut is dat die een bijzonder sterk nummer is. Alleen jammer van de bridge halverwege het nummer, het gaat even wat trager en dat had niet gehoeven. Voor de rest werken alle instrumenten en de zang samen aan de prachtige harmonieën die dit ongemeen sterk nummer telt. Het heeft iets episch naar het einde toe. Als ik in een iets emotionelere bui was geweest had ik een traantje weggepinkt. (arcade monkeys)

Ze heeft heel wat leuke popnummertjes gemaakt, maar wat mij betreft komt de stem van Tina in dit soort nummers het beste tot haar recht. Kippenvelopwekkend goed. (ArthurDZ)

Misschien wel de beste Lennon-song solo, hij klonk nooit zo emotioneel en aangrijpend als in dit nummer dat ook nog een buitengewoon prachtige tekst heeft. Ook vaak gecoverd (o.a. door Marianne Faithfull). (LucM)

Head Home is een van mijn alltime favorieten. Midlake is net als een aantal andere bands uit de zeroes (Shins, Johan, Spinvis) altijd op zoek naar het perfecte popliedje. Midlake slaagt vaak met vlag en wimpel voor het schrijven van perfecte popliedjes. Qua sfeer, melodieën, samenzang en een godsgruwelijk mooi refrein is Head Home een bijna onovertroffen meesterwerk. Het is ook niet gek dat een van de popliedjes die ik nog sterker vind dan deze ook van Midlake is. (Snoeperd)

Dit jaar mocht ik het nummer met de volle mep belonen in ronde 1. De eerste keer dat ik kennis maakte met Miss You was geloof tijdens één van de Favoriete KO’s. Dat zal ergens in 2010 geweest zijn. Toen stelde ik de vraag of de rest van het album vergelijkbaar was met Miss You. Het antwoord daarop was nee en daarom is het nog niet eens zo lang geleden dat ik het album pas voor het eerst volledig gehoord heb. Destijds zo opgegaan in het album dat ik van de 77-minuten durende Album Mix op Spotify pas na 10 minuten erachter kwam dat ik het album nog een keer aan het beluisteren. Nogmaals 10 minuten later had ik er genoeg van. Miss You is gewoon een schitterend nummer!  (chevy93)

()

()

Waanzinnig goed nummer met opzwepende blazers, dit is swingen geblazen. Vooral die vertraging van het ritme vind ik goed gevonden. (LucM)

()

()

Jacques Brel weet met zijn stem alweer meteen indruk op me te maken, wát een zanger. Heeft niet eens zozeer te maken met wat ie zingt, hij weet met zijn stem gewoon zo goed emotie over te brengen. Dat ik zijn teksten niet helemaal begrijp, is dan ook niet eens erg. Dit nummer is erg meeslepend, met een leuk pianootje, en dramatische maar wel zeer effectieve strijkers. Het nummer is ietwat minder dan de vorige, doordat het nummer zelf ietwat aan de saaie kant is, maar alsnog prachtig! (Arrie)

Night and Day is een sterk popalbum, ontdekt via mijn moeder. Er staan zeker een vijftal klassiekers op. Een knappe prestatie. En Joe Jackson wordt dan ook beloond met 3 notaties, alleen jammer dat het briljante Real Men er niet in staat. Breaking Us In Two is een veilig radionummer, maar wel erg mooi uitgevoerd en daarom onderscheidt het zich van andere mindere popliedjes. Ook de stem van Joe mag er zijn. (Snoeperd)

ArthurDZ schreef:
Trentemoller - Miss You is een re-entry, toch?