Mad Season is een grunge-supergroep, bestaande uit gitarist Mike McCready (Pearl Jam), zanger Layne Staley (Alice in Chains), drummer Barrett Martin (Screaming Trees) en bassist John Baker Saunders (The Walkabouts). Mike McCready ontmoette John Baker Saunders in een afkickcentrum in Minneapolis. Ze besluiten om samen te werken en terug in Seattle sluit Barrett Martin zich bij hen aan om te jammen. Vervolgens vraagt McCready Layne Staley als zanger voor de band, ook in de hoop dat de aan heroïne verslaafde Staley tussen cleane muzikanten eerder geneigd zou zijn om te stoppen. Dat laatste lukt niet, maar de samenwerking levert wel een schitterend album op, met openingsnummer Wake Up als hoogtepunt. Jammer genoeg bleef het maar bij één album, want deze samenwerking smaakte naar meer. (Choconas)

Zo moeilijk is het niet om hier een cijfer voor toe te kennen, maar het beschrijven waarom valt me zwaarder; wat me zo grijpt aan dit nummer en ook het album waar het vandaan komt, is de magnifieke herfstige sfeer en vooral de somberheid die er omheen hangt. En het gebeurt niet zo vaak, maar ik kan ook met geen mogelijkheid zeggen waar het van afhangt, aangezien Drake’s stem eigenlijk zo troostend als het maar kan is en de instrumentatie bijna hoopvol klinkt. Vooruit, de geweldige tekst is nogal zwartgallig, maar alleen dat doet het hem nooit bij mij. Ergens, tussen de prachtig in het nummer verweven strijkers en het - ik verval weer in superlatieven - verbluffend mooie gitaarloopje, schuilt een zwarte toon die me keer op keer weer een brok in mijn keel bezorgt. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig. (hoi123)

Ik kon de muziek van Alanis Morissette, van het succesvolle debuutwerk Jagged Little Pill, al prima waarderen. Songs met flink wat pit, met een rauw randje.
Uninvited, net als Iris van de Goo Goo Dolls afkomstig van de soundtrack van de film City of Angels, laat een hele andere kant zien van de Canadese zangers. Ingetogen gezongen, af en toe met gevoel voor dramatiek. De muzikale begeleiding met strijkers maakt het een prachtig geheel. Vanaf de eerste keer dat ik de track hoorde, in het vroege voorjaar van 1998, was ik overdonderd. En nog steeds behoort de plaat, die niet als single uit kwam maar het van wat airplay moest hebben, tot de absolute favorieten. (mauricedegier)

En weer een van mijn favoriete bands, maar dan in een andere uithoek van de popmuziek. Van Belle & Sebastian vind ik al hun nummers t/m 1998 zeer de moeite waard, maar dit is wel een van de betere, denk ik. Prachtige tekst, heerlijk gezongen en een heel fijn jaren '60 sfeertje. En bovenal een schitterend refrein. (herman)

Eén van de eerste nummers die de synth onderdeel maakte van de ritmesectie. Als je de machine ziet waarmee dit bewerkstelligt is, krijg je nu al hoofdpijn van al die knopjes. Townshend kreeg het echter onder de knie en laten we wel wezen, het resultaat mag er zeker zijn! Een nummer met ballen, één van de weinige epische nummers van The Who en dan ook nog eens eentje waarbij eenieder met recht kon zeggen dat ze dit nummer naar een hoger niveau getild hebben. (chevy93)

1 meter 57. Iétwat feminien. Bovenal excentriek. Niet direct eigenschappen die vele swipes naar rechts opleveren op Tinder. Maar ja. Prince Rogers Nelson, toch al wars van conventies, lapt ook deze aan zijn laars en bleek een vrouwenmagneet als geen ander. Enigszins getroffen door afgunst en jaloezie vraag je je af waarom. Dan hoor je ‘The Beautiful Ones’ en je begrijpt het direct ineens he-le-maal. (mol)

Geen Pearl Jam, wel Eddy. Samen met deze geweldige film (top 10 voor mij) blijft dit een meesterwerk. Het is niet ingewikkeld, maar o zo doeltreffend. Sterke tekst dito refrein. Toch maar weer eens de film gaan bekijken. Voor mensen die deze nog niet hebben gezien, doen. Ik ben nog niemand tegengekomen die die film niet goed vond. Gaat de waardering voor Society nog meer omhoog. (DjFrankie)

Het tweede Wilco-nummer alweer, van hetzelfde album als de vorige. Dit klinkt wat fijner, omdat er hier wat meer pit in zit. Een wat deprimerende tekst over eenzaamheid. Ja, over wat je er tegen moet doen, waar de zanger geeft tips als 'de hele tijd lachen, je tanden laten schijnen tot het betekenisloos wordt en ze verscherpen met leugens'. Je kent ze wel, die mensen met de hele tijd zo'n blinkende neplach, hele foute types zijn dat... Anyway, wel een erg mooi melancholisch nummer. Gewoon een erg mooi popliedje, zo zouden ze allemaal moeten zijn. (Arrie)

Heb wel een zwak voor de vroege singles van The Killers. Dit is samen met Mr Brightside denk ik wel mijn fave. Heerlijke drive, heerlijke meezingtekst, tophitje!
Niet echt Luigi’s band dit. Maar kan de singles van de eerste 2 albums wel goed horen. De nieuwe U2 zouden ze worden, niet echt gelukt geloof ik al heeft deze wel wat van early U2, het heeft ook iets weg van Talk van Coldplay. Wel aardig, niet meer dan dat. (johan de witt / luigifort)

The Hunter is een monumentaal nummer van het magistrale album One Last Laugh in a Place of Dying... van The God Machine. Luister alleen maar naar die geweldige opbouw, zo overdonderend mooi! Zowel het nummer als het album ademen een sombere en desolate sfeer uit. Bassist Jimmy Fernandez overlijdt nog voordat het album wordt uitgebracht, in 1994. Niet veel later gooien zanger/gitarist Robin Proper-Sheppard en drummer Ronald Austin het bijltje erbij neer. (Choconas)

Dit is voor mij misschien wel het beste nummer dat de beste zangeres ooit heeft opgenomen. Niet alleen omdat het schitterend en met verlangen wordt gezongen, maar ook omdat het een prachtige dynamische compositie is. De manier waarop het nummer couplettenlang aanzwelt en dan ineens gas terugneemt om keihard toe te slaan in het refrein is magnifiek. Na het tweede en laatste refrein kun jij mij opvegen bij zoveel dramatiek. (herman)

Oude liefde roest niet. De passie die hier vanaf straalt staat na al die jaren nog als een huis. Zo'n nummer dat onder je huid kruipt en er werkelijk waar nooit meer onder vandaan komt. Voor veel fans schijnt het ook wel een lievelingetje te zijn. Het is dan ook een geweldig nummer van een geweldige plaat, dus niet meer dan terecht (aERodynamIC)

Een schoolvoorbeeld van hoe een rocknummer moet klinken: een catchy gitaarriff (de moeder van alle gitaarriffs), een onweerstaanbare melodie en tekst die niet uit het hoofd te slaan is en veel energie. Zelfs de grootste depressievelling wordt hier vrolijk van. (LucM)

Een niet al te knappe zanger die met zijn stem spontaan de mooiste man van de wereld wordt'. Een uitspraak die ik wel eens gehoord heb over zanger Søren Huss van Saybia.
De man kent aardig wat verdriet in zijn leven en in dit nummer komt dat er helemaal uit: de uithalen lijken uit z'n tenen te komen. Leuk om thuis ook te proberen alleen vrees ik dat het nog niet zo makkelijk zal zijn.
Absoluut een hoogtepunt van hun gelijknamige debuut dit The Second You Sleep. (aERodynamIC)

Polly is het zesde nummer op Nirvana's tweede album Nevermind uit 1991. Het nummer werd echter al geschreven voor debuutalbum 'Bleach', maar Kurt vond het nummer niet passen bij het grunge-imago van de band. Gelukkig kreeg het wel gewoon een plek op Nevermind. De tekst is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal over een verkrachting in Tacoma, Washington. Het gaat over een veertienjarig meisje dat terugkwam van een punkconcert toen ze werd ontvoerd en verkracht. Het is één van de duisterste nummers van Nirvana en het kwam de band ook op de nodige kritiek te staan, omdat het nummer is geschreven van uit het perspectief van de dader. Volgens Kurt schreef hij van uit het oogpunt van de ander omdat zijn eigen leven te saai zou zijn.. (Simon77)

Eén van zijn beste nummers, uit zijn come-back-album en meesterwerk From Elvis in Memphis. Een beetje blues, een beetje soul, een beetje country maar bovenal Elvis op zijn best met uitstekende arrangementen zoals die blazers en achtergrondkoor. (LucM)

Na vier songs uit het huidige decennium, nemen we plots een flinke sprong terug. We terug naar 1969: het jaar van de eerste man op de maan, Woodstock en koemeisjes in het zand.

Eén van de mooiste, stoffige liefdesliedjes die ik ken. Bezongen wordt een schijnbaar prachtig meisje op het strand in Spanje, een locatie waar Young op het moment van schrijven nooit geweest was. Een subtiel doch mooi riedeltje trekt je aandacht, vanaf daar glijd je het nummer in en is er geen ontkomen meer aan. Prachtig gitaargeweld, heerlijke riffs, maar vooral die solo op het eind is om te huilen zo mooi. Young vertaalt de liefde naar zijn gitaar, hij speelt geen noot teveel en zingt elke regel gemeend.

Ondanks de chaotische, bombastische sound vliegt de song voorbij. Down by the River wordt vaker als favoriet gekozen, maar ik kies veel liever deze, vanwege mijn liefde voor liefdesliedjes. (jordidj1)

Hun bekendste hit en hier ook hun hoogste notering. Ik heb het altijd een goed nummer gevonden, maar toch vond ik de Top 2000-positie altijd overdreven, maar naar mate ik me meer ging interesseren in de verschillende instrumenten van dit nummer, begon ik hem steeds beter te vinden. Net toen ik het nummer beu was, ontdekte ik dat ik altijd de singleversie gehoord had. Die solo met het psychedelische randje is van behoorlijk hoog niveau. En dat Cesar Zuiderwijk goed kon drummen, wisten we natuurlijk al. Eén van de betere drummers. (chevy93)

Editors is een band uit de golf van de postpunk-revival. Qua geluid leunen ze nog het meest tegen Interpol aan. Maar de band is over het algemeen wat bombastischer. Het eerste album dat ik van ze luisterde is vrij goed. Al zal ik het zelf niet rekenen tot de topalbums die de postpunk-revival opleverde. Maar heel goed heb ik het ook nog niet geluisterd. The Back Room ken ik zelfs helemaal niet. All Sparks maakt me dan wel erg benieuwd. Dit nummer heeft een geniale riff. Ik krijg heel erg veel zin om de Editors weer te gaan luisteren, en dat komt allemaal door dit nummer en dat zegt volgens mij genoeg. (Snoeperd)

Met Cambodia en het bijhorende album Select (1982) bevestigde de 21-jarige zangeres
die de knepen van het vak leerde van haar tekst schrijvende vader en jaren 50 popster Marty.

Kims broertje Ricky schreef al die prachtige nummers bij elkaar.
De Blondie van de synthrock sierde heel wat tienerkamers (ook die van mij).
In 1983 zou Wilde gezelschap krijgen van een Duitse, zwartharige variante, Nena. (dazzler)

Dat Aerosmith veel meer kan dan de pannen van het dak rocken, bewijzen ze met deze bloedstollende ballad uit hun debuutalbum. Vooral het refrein is ontzettend mooi. Het valt me trouwens op dat Steven Tyler hier nog helemaal niet klinkt zoals hij later zou gaan klinken. Ik vind zijn stem hier eigenlijk mooier… (ArthurDZ)

Ben ik gek als dit me heel erg aan de Pixies doet denken? Dezelfde oergroove in het nummer, dezelfde enigszins geflipte zanger en vooral dezelfde melodieën die niet vragen, maar gewoon bevelen om maniakaal meegeschreeuwd te worden. Oké, het gitaargeluid is wat folkier en volgens mij zijn elektronische invloeden ook niet zo typerend voor die band , maar vooral de coupletten getuigen van zo’n intense frisheid dat ik dit in plezier in het rijtje ‘drie minuutjes euforie’ zet. (hoi123)

Uit het verhaal bij nummer 39 blijkt al dat prog het voor mij nooit echt is gaan doen. Gevolg is dat de jaren zeventig (lees: 1970-1976) altijd een beetje een gat in mijn muziekkennis en -interesse zijn gebleven. Zelfs de popliedjes zijn me er vaak iets te proggy en ingewikkeld. Toch is er best een flinke handvol van die nummers met een typische jarenzeventigproductie die me in hun lichte kneuterigheid juist erg raken. Sebastian van Cockney Rebel is er zo een, en Give Up Your Guns van The Buoys. Vooral de outro, die bijna de helft van het nummer beslaat, is weergaloos. (Lukas)

Gretz schreef:
1037
(afbeelding)
Neil Young & Crazy Horse - Cowgirl In The Sand
(afbeelding)

Everybody Knows This Is Nowhere | 1969 | Canada

2019: 687
2018: 249
2017: 1113

Genomineerd door: Titmeister

dumb_helicopter schreef:


Geert, ik zie dat hier een foutje in is opgetreden. Cowgirl in the Sand viel er in 2018 uit door het afromen van het aantal Neil Youngnummers, waarna het door mij in de 2018-editie werd genomineerd. Kan dit aangepast worden? Dank je wel!

Ik zie dat trouwens hetzelfde gebeurd is voor A Strange Day van The Cure.

Gretz schreef:
dumb_helicopter A Strange Day is nog niet voorbijgekomen. Waar zie je dat?

Zeer mooi nummer, zeer braaf gezongen met een zeer hoog meezing gehalte. Dat was destijds mijn gevoel bij dit nummer.
En het doet zeer want dat gevoel heb ik nog steeds, beter zou het namelijk niet meer worden met deze Ieren. (DjFrankie)