Het niet geven van een titel aan je album geeft meestal een frisse start aan (denk ook aan Fleetwood Mac). Peter Gabriel was al een aantal jaren uit de band, Hackett volgende een aantal jaar later en alleen Collins, Banks en Rutherford bleven over. Dit trio zou andermaal de wereld weten te veroveren met klassiekers als Mama, Invisible Touch en Jesus He Knows Me. Sterker nog, ze zouden de massa de vroege Genesis doen vergeten en wie nu Genesis op de radio hoort, zal 99 van de 100 keer niet de progressieve Genesis horen. Het was dan ook pas, totdat ik stuitte op MusicMeter/progarchives dat ik erachter kwam dat Genesis een legendarische progband was in de jaren ’70. Van huis uit leerde ik kennis maken met Genesis, maar alleen de laatste versie. Deze versie boeit me niet zo en derhalve heb ik band altijd met een aarzelende blik bekeken. Mama heeft me daarentegen altijd al op de een of andere manier aangesproken. Het progressieve randje zorgt voor wat meer emotie dan de hap-slik-weg-singles. (chevy93)

Magazine was een van de vroegere wave-bands. Ze worden soms vergeleken met The Cure. Het nummer heeft een goede drumbeat. Daar worden soms van die heerlijke gitaarstukjes door heen gemixt. Soms is het een gierende gitaar, en soms komt er even een klein gitaarstukje doorheen. De instrumentatie is dik in orde. De zang is al even interessant. Het is ontzettend leuk gezongen. Vooral dit zinnetje: I will drug you and fuck you, geweldig hoe hij dat uitspreekt. (Snoeperd)

Gretz schreef:
Overzicht #9:


1123 1143 King Crimson - Epitaph

Naar aanleiding van This Is the Sea een paar tientallen geleden heb ik het album eergisteren voor het eerst in een tijd beluisterd. En de kracht van dit nummer viel me daar meer dan ooit op. Want behalve dat dit een geweldig popnummer is zit het ook nog eens op instrumentaal vlak geniaal in elkaar. Bijvoorbeeld de solo van 1.30 tot ongeveer 1.45, kort maar krachtig, kort maar prachtig.
Daarnaast lijkt dit nummer wat rauwer te zijn dan de rest op het album, de zang zit tegen het aggressieve aan, wat me behoorlijk bevalt. Ik schreeuw het uit volle borst mee. Bijvoorbeeld bij de 'surrender'-stukjes. (Snoeperd)

Leonard op de rand van de afgrond. De vrouw van zijn dromen is van haar voetstuk gevallen, en Leonard heeft het daar moeilijk mee. Hij probeert nog beheerst te klinken, maar zijn stem heeft iets wanhopigs. Ook de muziek is weinig opgewekt. Er zijn weinig nummers die zo donker zijn als deze. (ArthurDZ)

Conor Oberst, een supertalent die al sinds zijn dertiende platen maakt.
Eerst met Commander Venus maar nadien vooral met Bright Eyes, een collectief waar hij de enige constante in is.
Wat kan ik vertellen over dit prachtige nummer? Conor gezegend met een stem zo breekbaar en uniek laat alle overbodige ballast en spielereien achterwege en laat zijn nummers ademen. Dit is een pareltje dat je kippenvel bezorgd en je voldaan achterlaat. (curufin)

Ik heb altijd wel een zwak voor soulmuziek gehad, maar echte favorieten kon ik eigenlijk nooit echt vinden in het genre. Otis, Marvin, Curtis.... stuk voor stuk steengoede artiesten hoor, maar dé klik ontbreekt gewoon.

Gelukkig ben ik een snelle leerling en heeft Edgar18 mij de kneepjes van het soulvak bijgeleerd. Tijdens de 1972-editie van SVHJ werd ik op ene Ann Peebles gewezen en heb ik afgaande op één luttele luisterbeurt het nummer Troubles, Heartaches & Sadness genomineerd. Die is al schitterend, maar bij de 1974-editie werd het nog beter: joh, ik nomineer die van Ann wel weer, welke het ook mag zijn (ik zat in de kroeg). Won I'm Gonna Tear Your Playhouse Down potverdorie ook nog bijna het hele zooitje

Sindsdien kan ik ook niet meer om haar heen, fantastische zangeres. Dit nummer is haar beste, zonder twijfel. Luistert zeer fijn weg en haar stem is een genot om naar te luisteren.

Eervolle vermelding voor James Carr, die heb ik ook via SVHJ mogen ontdekken. The Dark End Of The Street had ook op deze positie kunnen staan. (jordidj1)

Een nummer schrijven dat ‘Drive’ heet als je band ‘The Cars’ als naam heeft. Het lijkt iets wat alleen one-hit-wonders zouden doen, maar The Cars deden het dus ook. En het is een prachtig werkje geworden hoor, dit nummer. Een heerlijke eightiesballad van het beste soort, dat erin geslaagd is noch gedateerd, noch overdreven klef te klinken. Hulde! (ArthurDZ)

Kanye West's 'meesterwerk' was voor mij dubbelraak. Power is mijn favoriete nummer van dat album, rara waar komt die sample vandaan. Inderdaad, hiervan. Het betekende voor mij de kennismaking met King Crimson. Starless behoort nu tot mijn favoriete nummers. Deze hoort daar niet bij, maar behoort wel terecht tot de King Crimson-klassiekers. Behalve de sample heeft dit nummer meer om handen. Dit is gewoon een en al rauwe heerlijkheid. Instrumentaal is dit heel erg fantastisch. De robotachtige zang stond me eerst tegen, nu is het juist een pluspunt. Refrein is voor mij een classic, al is dat grotendeels ook te danken aan de heer West. (Snoeperd)

Door mijn wijk rijdend, de zon net opgekomen, klein beetje mist, de krantjes in de bus doen. De omstandigheden waarin ik dit nummer/album als eerste beluisterde. Dit nummer opent het album fantastisch. Het is een overweldigende opener waardoor ik meteen het album werd ingezogen. De piano wekt ontzettend veel emotie op. En meteen maak je kennis met het stemgeluid van Sufjan, waar je makkelijk meer dan een uur naar kan luisteren. Het nummer is verder wat aangekleed met een paar instrumenten en hele mooie achtergrond zangen. Die zijn een belangrijk onderdeel van dit nummer, op de achtergrond en op de voorgrond. Perfect nummer, hij heeft er zeker nog meer, maar dat zullen we nog wel horen. (Snoeperd)

P: Machinery was de derde en laatste single van Propaganda's debuutalbum: A Secret Wish.
Propaganda opgericht in 1982/Dusseldorf door o.a. zangeres Claudia Brucken.
In de slipstream van o.a. Frankie Goes To Hollywood( vergezeld met de nodige merchandising), veteraan Grace Jones en het project The Art Of Noise werd de band door het befaamde Engelse label ZZt Records in de U.K. gelanceerd. Oprichters van dit label waren o.a. journalist Paul Morley en producer (van o.a ABC) Trevor Horne en die konden we nog als bassist/zanger van The Buggles. Hoofdmotto was wel duidelijk een bombastisch synthi-pop geluid. Maar goed, ik had het dus over Propaganda's p: Machinery .Opvolger van hun bekendste nummer Duel (Eye to Eye) en openingstrack van kant B van hun debuutalbum. Maar door het controversieele karakter van het label kwam de band wat laat op gang. Begin 1984 werd hun debuutsingle Dr. Mabuse in de U.K. al uitgebracht en ruim een jaar later volgde de twee andere nummers. Even stonden ze beide in onze hitlijsten. Duel kwam tot een 5e positie en opvolger p:Machinery haalde net de Top 10 niet.
De naam Propaganda is al vrij intimiderend voor een Duitse band maar door het nummer p:Machinery ook nog gezien als sympathisanten voor de Duitse terreurgroep Baader-Meinhofgroep. Dat allemaal door een stuk tekst op het hoesje van de single dat grondig werd geanalyseerd door het Duitse label Ariola. De tekst werd dus ook aangepast. Van het nummer werden nog een aantal mixen gemaakt en drie keer uitgebracht in Engeland. Een hele lange mix waar o.a ook p: Machinery in voorkomt maar dan onder de naam Machined werd als tweede album kort na het debuut uitgebracht. Titel: Wishful Thinking. Momenteel op de draaitafel. Maar door allerlei rechtszaken was het eind van de band nabij. Er werd nog een poging gedaan hun derde album onder de aandacht te brengen zonder het ZZT label en dat mislukte. Anno 2014 staat de band niet eens meer vermeld in Oor's Popencyclopedie. (sheep67)

Michael Jackson, king of pop. Dat is een terechte benaming als je nummers van dit kaliber kan maken. In mijn vriendengroep wordt dit vrij vaak gedraaid. Dit is een standaard waar het nummer zo vals en hoog mogelijk wordt gezongen, de toonhoogte van Michael wordt toch nevernooit bereikt. Dit is gewoon een klasse nummer, elk stuk van het nummer is geweldig, de funky melodie, de coupletten, het magische refrein. Alles. (Snoeperd)

Een parel van een song van een band die ik altijd een warm hart heb toegedragen. Perfecte popsong met geweldige zang van John Fogerty en dito gitaarriff. (LucM)

We zagen Otis Redding hiermee al voorbij komen, nu is het de beurt aan het origineel, van de niet onverdienstelijke Rolling Stones. De versies doen vrijwel niks voor elkaar onder. Ik vind hier de riff wat beter uit de verf komen. Ook het refrein komt krachtiger. Daar staat tegenover dat de soulvollere versie met de prachtige stem van Otis Redding ook erg mooi is. De zang in dit nummer van Mick Jagger is natuurlijk ook fantastisch. Rauw, lieflijk, krachtig, in duet met Keith, hij kan het allemaal! (Snoeperd)

In de kitsch-categorie vinden we Music van John Miles, Worn Down Piano van Mark & Clark Band, maar toch ook zeker Sebastian van Cockney Rebel. Het zijn allemaal geliefde classics die ik ontdekt heb door de Top 2000. Nummers waar je echt voor in de stemming moet zijn. Een hoog strijkergehalte en daar hou ik wel van. Vaak horen kan ik het niet, maar laat hem een tijdje links liggen en je wordt iedere keer weer verrast door de uitstekende sprookjeswereld van Steve Harley & Cockney Rebel (ik dacht toch echt altijd dat Cockney Rebel gewoon de naam van wat later Steve Harley bleek). (chevy93)

Bij Hooverphonic dacht ik aan een rockbandje uit de jaren '00, maar misschien komt dat door de Stereophonics. In ieder geval, dit is heel wat anders dan zulke rock. Dit is heel leuke droompop. Het nummer is heerlijk dromerig en heel heel verleidelijk gezongen. Zo verleidelijk dat ik meteen de foto van de zangeres ben gaan opzoeken. Helaas valt dat wel wat tegen. Maar misschien is het ook niet helemaal mijn leeftijdsgroep. Dit nummer gaat wel nog vaak op de repeat. (Snoeperd)

Weltschmerz verpakt als popliedje. Zeker in combinatie met de videoclip de ideale soundtrack om terug te denken aan je fijne blije kindertijd. Magisch nummer! (ArthurDZ)

Grote hit die haar na de doorbraak van Like a Virgin meteen deed doorstoten naar superster status. Weinig mensen haten het en velen onder ons hielden er een jeugdherinnering aan over. (dazzler)

Ik kan mij herinneren dat ik bij het nomineren juist dit nummer heb gekozen omdat het de meeste likes had hier op de site. Mijn favoriet van het laatste album van Villagers blijft echter Waves, maar dat lijkt me typisch zo’n nummer dat je mooi vindt of niet. Nothing Arrived vind ik echter ook heel erg mooi en dat gevoel is versterkt na deze band live gezien te hebben. De stem van Conor O’ Brien is bijzonder mooi en draagt de muziek en ik kan niet anders zeggen dat híj Villagers is. In Paradiso liet hij dat nog eens blijken door dit nummer met band, maar ook akoestisch te laten horen. Mooi gevoelig nummer met fijn pianospel. Prima nummer van één van de betere albums van 2013 en van een erg sterke, altijd lastige tweede. (Sunderland)

Dit vond ik destijds al een fraaie single, maar in 2013 zag ik Blur op Primavera Sound en toen viel dit nummer ineens helemaal op zijn plaats. Dat een nummer dat je al bijna 20 jaar kent 20 jaar later zo van toepassing kan voelen...
Destijds zat ik in een moeilijke periode. Relatief snel na de dood van mijn vader en het eind van mijn studie, kwam ik snel aan een fijne werkplek. Maar na een paar jaar was er ineens een slecht nieuwsgesprek. We hadden een nieuwe manager gekregen en die draaide de geldkraan van het project waar we aan werkten grotendeels dicht, waardoor we ineens op straat stonden. Dat was wel een klap toen en iets waar ik toen een enorme kater aan over hield. Daarnaast was het ondoenlijk een nieuwe baan te vinden, terwijl de economische crisis welig tierde en ik het sollicitatiekunstje nog onder de knie moest krijgen. Al met al vielen mijn zekerheden weg en werd ik behoorlijk met mezelf geconfronteerd. Achteraf is het wel een heel leerzame periode geweest, in een jaar thuis zitten (en nieuwe mensen ontmoeten en vrijwilligerswerk doen) heb ik meer over mezelf geleerd dan in welke baan dan ook. Maar toch, het was een moeilijke periode.
Toen ik Blur destijds live zag, wist ik nog niet dat die moeilijke periode er bijna opzat. Toch had ik eindelijk een soort rust gevonden in de situatie en kon ik eindelijk genieten van de oceaan van tijd die ik voor mezelf had (in het begin vond ik al die vrije tijd verschrikkelijk). Damon Albarn zong "When the days they seem to fall through you, well just let them go" en dat waren precies de woorden die ik nodig had. Een muzikaal hart onder de riem. Wonderlijk om dergelijke woorden te vinden in een nummer dat je al zolang kent, maar ineens viel alles samen.
Het nummer is natuurlijk sowieso prachtig, met die blazers en de gospelzangeressen. En Damon Albarn is ook een algehele muzikale held en fijne zanger, één van de weinige favorieten uit de jaren '90 die nu ook nog uitermate mooie muziek maakt. (herman)

Voor mij één van de beste new wave-bands van de jaren '80. In het licht van hun oeuvre klinkt dat vrij vertrouwd, maar toch sfeervol en behoorlijk inventief. (LucM)

Hoeveel meer Prince wil je hebben als je Make Me Feel hoort? Ik wou dat Prince van dit soort nummers had gemaakt op zijn laatste albums. Janelle heeft het helemaal op dit nummer. Geweldig! Catchy, funky, spetterend en opwindend. (aERodynamIC)

Toen ik de kranten 's morgens nog verspreidde luisterde ik dit nummer eens tijdens onweer. Op twee fronten brak het onweer los. Maar ik vond het onweer in mijn koptelefoon toch wat fijner. Het rommelt heerlijk en de gitaarrriffs lijken soms als bliksem binnen te flitsen. Dat is namelijk het allermooiste aan Jimi Hendrix. Hij weet bijna altijd een een soort rommeltje van te maken in zijn songs. Eigenlijk klinkt niks hetzelfde, zelfs in het refrein, waar sommige artiesten niet variëren in instrumentarium is bij Hendrix nooit iets hetzelfde. Het barst van de fijne riffjes en omdat er zoveel gebeurt in zijn songs verveelt het nooit. De beide Voodoo Childs vormen hoogtepunten op Electric Ladyland. Deze song vat eigenlijk de kracht van de lange Voodoo Chile samen en heeft nog net wat meer energie waar Voodoo Chile meer een trip is. (Snoeperd)

Pavement hoort bij mijn favoriet rockbands van de jaren '90. Met hun unieke sound verbazen ze me elke keer weer als ik Crooked Rain, Crooked Rain luister. Het zijn allemaal, ijzersterke, vrolijke maar ook treurige songs waar het spelplezier van afdruipt. Range Life is een van deze unieke songs, het klinkt ietwat dromerig en meezingen op dit nummer is iets wat ik nooit kan laten. Vele passages schreeuwen erom, soms zingt hij ook lekker nonchalant, die stukken zijn erg gaaf. Nadat ze voor de laatste keer het overigens schitterend refrein hebben gezongen, heb je een erg mooi stukje, even alleen gitaar en dan een ontzettend vrolijk makend pianostukje die ze in het nummer hebben gestopt om daarna weer door te gaan op de lichtvoetige riff. Topnummertje. (Snoeperd)

Jacques Brel weet met zijn stem alweer meteen indruk op me te maken, wát een zanger. Heeft niet eens zozeer te maken met wat ie zingt, hij weet met zijn stem gewoon zo goed emotie over te brengen. Dat ik zijn teksten niet helemaal begrijp, is dan ook niet eens erg. Dit nummer is erg meeslepend, met een leuk pianootje, en dramatische maar wel zeer effectieve strijkers. Het nummer is ietwat minder dan de vorige, doordat het nummer zelf ietwat aan de saaie kant is, maar alsnog prachtig! (Arrie)

The Rolling Stones (Miss You), Kiss (I Was Made for Lovin' You), Queen
(Another One Bites the Dust) en deze kanjer van Pink Floyd paarden de discobeat
aan de rocksound van de artiesten in kwestie. Roger Waters speelde het spel erg slim.
Het anti-establishment gevoel (tijdens de gloriedagen van de punk) verpakt in meezingrefrein. (dazzler)

Een nieuw popfenomeen is opgestaan Billie Eilish O’Connell die samen met haar broer Finneas de meeste nummers van haar debuut album schreef toen zij nog maar 16 jaar was. Zij groeide op in een acteurs- en muzikantenfamilie en kreeg thuisonderwijs. Diegene die zegt dat hij een bad guy is of er zo uitzien zijn meestal niet de echte bad guys. Met veel plezier gemaakt en ze maakt gelijk een statement over genderneutraliteit, waarom kan een vrouw niet de bad guy zijn? Ze is genomineerd voor zes Grammy awards (red: en won er uiteindelijk 5). (Eigenwijze 30)

We trappen af met een song die ik heb leren kennen via deze sampler Essential Chill Out (2000). Deze was toegevoegd aan een Brits muziekblad. Ik zal 'm vast gekocht hebben voor enkele artiesten die mij aanspraken, maar welke kan ik me niet meer herinneren. In ieder geval was dit mijn eerste kennismaking met Fairport Convention, maar ook met John Martyn, Nick Drake en Goldfrapp waar ik niet veel later ook albums van ben gaan kopen.

Wat ik me wel kan herinneren is dat ik vaak deze sampler draaide als ik op bed lag om te mediteren ofzo en daar is deze track oa ideaal voor. Wat een heerlijk laidback en folky sfeertje. Ik word er helemaal zen van. De beeldschone stem van Sandy Denny (helaas veel te jong overleden) draagt je lieflijk mee door de song heen. Ik krijg er een beetje een Indian Summer feel van. Ik zie zo dat mooie licht op de bladeren voor het echt herfst wordt. De zomer neemt afscheid en Sandy leidt ons zachtjes de herst in.

Maar de song is voor mij ook een metafoor voor het leven zelf. In de herfst van je leven raken misschien of even tijdelijk in herfst of winter zitten, maar je weet dat er andere en betere seizoenen zullen opduiken. Maar de zin Who Knows Where The Time Goes? vind ik van zichzelf al prachtig mysterieus en genoeg om in de lijst op te nemen, los van het feit dat dit natuurlijk een klassieker is (luigifort)

Het nummer begint geinig met een soort fade-out en fade-in, alsof je op de gang naar het nummer luistert en de deur opent. Vrolijk Smithsiaans nummer over… borsten? Gaat het echt alleen over de grootte van boezems? Of gaat Morrissey dieper? Some Girls Are Bigger Than Others is een aardig nummer, maar het is geen hoogtepunt in het rijke oeuvre van The Smiths. Some songs are bigger than others, laten we maar zeggen. Het blijft wel een geinige single om te horen en om keihard mee te brullen. (AstroStart)

Ook The Smiths leerde ik pas echt kennen via Maya, mijn vriendin Zij had 2 verzamelaars van ze en die stonden wel eens op. Erg fijne muziek vond ik toen om te horen. Vooral erg relaxed weet ik nog wel. Ze had al wel eerder volgens mij I Know It's Over via de mail gestuurd, omdat ze de zin Mother, I can feel the soil falling over my head prachtig vond en hoe Moz dat zong, vooral op het eind van de song. Naarmate ik die verzamelaars vaker luisterde gingen me bepaalde songs meer opvallen en die zette ik dan ook los vaker op. Dat waren vooral de songs met de langere titels zoals There Is a Light That Never Goes Out en The Boy With the Thorn in His Side. Magische songtitels vond ik dat alleen al . Maar ook de This Charming Man's en How Soon Is Now?'s vonden vele draaibeurten, waarbij ik zodra ik die laatste hoorde helemaal flabbergasted was. Dat werd ook snel mijn ultieme fave!

Maar ook The Queen Is Dead stond in de kast, waar veel van de songs van de verzamelaars ook op stonden. Dat album viel eigenlijk meteen al goed als geheel, waarbij er wel een vaag nummer op het einde stond met een vage tekst. The odd one out so to speak. Maar hoezo the odd one out met songs als Vicar in a Tutu of Frankly, Mr. Shankly op het album Die laatste laat ik ook nog geregeld schallen over de straten waarbij we samen woord voor woord de lyrics meeblèren op straat om daarna in lachen uit te barsten Maar qua klanken vond ik Some Girls...echt wel een albumafsluiter en een nagenietnummer. Daar genoot ik dan altijd van nadat mijn faves The Boy With...en vooral het Lichtje langs waren gekomen.
Daarna ben ik al hun andere werk gaan checken. Ook bijna zonder uitzondering prachtig, maar het heeft nooit The Queen Is Dead overtroffen.

Maar ik ging steeds vaker merken dat ik, nadat het QID album was afgelopen in de cd speler, de laatste song nog een keer extra draaide. Ok, het had een vage tekst en er is her en der schande van gesproken dat Moz zo'n corny tekst onder misschien wel Johnny Marr's mooiste gitaarmelodie zette, maar in interviews heeft Johnny Moz altijd verdedigd dat aangaande. Hij heeft altijd achter Moz gestaan, ze waren best buddies in The Smiths, een twee-eenheid en Marr steunde Moz in alles. Jammer dat het later toch zo fout is gegaan dan... Maar ik ben inmiddels ook zo vergroeid met deze songtitel en deze lyrics van Moz dat ik geen enkele andere lyrics, hoe mooi ook eventueel, zou tolereren

De song zelf is natuurlijk niet minder dan heavenly. In het begin bij die fade dacht ik wel even dat er iets mis was met de cd, maar dat effect was zo bedoeld, een mooi effect wel. Ook dit is weer zo'n vanzelf song met uiteraard Johnny's mooiste gitaarmelodie en gitaarwerk ooit Maar ook Moz' zang in this particular song vind ik niet minder dan schitterend. Ik ben er echt verliefd op, zo achteloos en een beetje suave, zalig! Ook weer een song van maar net iets meer dan 3 minuten btw. Maar het mooiste wordt uiteraard weer bewaard voor het outro. Wat een klanken van die gitaren icm met de extra vaart die de ritmesectie brengt, divine!
Wat een melancholie zit daarin. Die gitaarklanken doen denken aan het gloedvolle van een gouden zomerzon . Het doet me ook letterlijk een beetje aan Golden Brown denken van The Stranglers, die feel, die vibe. The odd one out? Misschien wel, ik vind 'm dan ook passen op nr. 13...that odd number (luigifort)

Kort maar toch zo krachtig. Ik verbaasde mij altijd waarom dit nummer zo hoog stond in de Arrow Rock 500. Na 2 minuutjes was het alweer voorbij en werd verdergegaan met andere nummers van +7 minuten die doorgaans hoog in dit soort toplijsten staan. Maar mijn mening is inmiddels volledig veranderd, mede doordat dit nummer op een zeer effectieve wijze gebruikt werd in de trailer van The Girl with the Dragon Tattoo van regisseur David Fincher. Zeer energiek, mede door de overtuigende zang van Robert Plant. (Co Jackso)