Terwijl ik schrijf beluister ik nog maar eens de machtige liveversie op het livealbum Everything, Everything. Het nummer begint rustig, maar dan komt de beat van Donna Summer's I Feel Love erin en begint het Grote Genieten. In de tijd dat dit uitkwam hoorde ik Underworld vaak op de dansvloer en dat was sowieso altijd al heel gaaf. Pas later realiseerde ik me hoe goed dit eigenlijk wel niet eigenlijk is. De manier waarop Karl Hyde zingt is in dit soort muziek eigenlijk onovertroffen. Met zijn associatieve woordenstroom en functionele gestotter is juist hij het die als een slang door de muziek danst. (herman)

Vol gas vervolgen we met een artiest die voor het laatst mijn hart heeft gestolen. De keuze welke festivals ik mee zou pakken dit jaar was snel gemaakt, na het zien van de line-up van Down The Rabbit Hole. De kennismaking met haar muziek was via de singles van Dirty Computer, die ik in het begin eigenlijk maar zo-zo vond. Opeens was de klik daar en ik kan ik niet meer om haar heen.

Het optreden op DTRH was werkelijk perfect: compleet ingestudeerd, maar i luv it. Cold War werd helaas niet gespeeld, ook al had 'ie er perfect tussen gepast. Blijkt dat het een vrij persoonlijk nummer is voor Monáe: in deze song komt heel erg naar voren hoe lastig zij het vindt om in een wereld te leven als een ""zwarte"" vrouw.

Desondanks is deze track is een ware energiebom en de manier waarop Monáe zingt is ontzettend euforisch doch krachtvol, het doet mij altijd opveren. (jordidj1)

Slowdive vond ik ‘at the time’ helemaal niet veel aan. Later wel goed gekomen uiteraard. Alison is waar de liefde mee begon. Nog altijd mijn fave tot aan de glorieuze comeback, staart Johan naar zijn schoenen. Deze band moet ik nog eens helemaal tot me nemen. Ken wel wat grote flarden her en der. Maar heerlijk deze shoegazeballad, lieflijk. CT is nooit ver weg in die ijle tonen. (johan de witt / luigifort)

De albumversie die net iets minder is dan die van Made in Japan straalt zoveel power uit en ik ken geen nummer waar ik meer energie van krijg. Bij de Made in Japan-versie dacht ik eerst zelfs dat de Hammondsolo van Jon Lord een gitaarsolo was van Ritchie Blackmore. Zo goed heeft hij het geluid van een gitaar weten na te bootsen. Ik geloof dat ik er pas achter kwam bij de Classic Albums-docu van Machine Head (aanrader!). Deep Purple op z’n hoogtepunt, alle leden spelen hier op hun best. Het grote verschil met Child in Time is dat ze daar op de beurt hun klasse tonen en bij Highway Star heb ik toch meer het gevoel dat het een groepsproduct is. Weergaloos! (chevy93)

Londenser dan The Kinks ga je ze niet krijgen. De discografie van de band vormt dan ook de ideale soundtrack bij een trip naar de Britse hoofdstad. 'Victoria' schalt bij Buckingham Palace, 'Dedicated Followers of Fashion' lopen rond in Regent Street. Een 'Sunny Afternoon' in Hyde Park als het een keer niet regent. Na een sunset op Waterloo Station zien we in de pub een 'Dandy', een 'Apeman' en misschien wel een 'Lola'. Wanneer we afscheid nemen zeggen we weemoedig 'Thank you for those sacred days you gave me'.
Wat een hartverwarmend nummer is het toch. (mol)

Deze altijd beter gevonden dan die hit over de melkweg van hetzelfde album. Waarom vanwege die gitaarriedel aan het begin (komt later terug) maar die plaveit de weg voor een ijzersterk nummer. (DjFrankie)

Penultimate track van Nick's rouwalbum Skeleton Tree. Het eerste wat lichtere moment ook op het album. Hiervoor is veel verdriet en wanhoop langsgekomen. Prachtig gezongen in duet met sopraan Else Torp. Prachtig lichte engelachtige muziek. Alsof het licht neerdaalt uit de hemel, de hemel voor even open gaat en we onze overleden dierbaren, in dit geval Nick's zoon, kunnen zien en ernaar toe kunnen reizen. Dat gevoel geeft deze song. Het geheel is heel soothing, alsof je in liefde opgenomen wordt. Kippenvelsong. (luigifort)

Gretz schreef:
Weer een flink aantal recensies toegevoegd bij nummers waar nog geen stukje bij stond. Als het zo doorgaat moet het lukken om bij ruim 97% van de noteringen een review te hebben

Als afsluiter van het Hotel California kon deze tekst niet treffender zijn. Henley noemt het zijn favoriete tekst en Frey vindt het de beste tekst van Henley. Hoewel die titel nog altijd bestemd is aan het titelnummer is deze ook schitterend. Ondanks dat het nummer niet overdreven melodramatisch is, heeft het toch een bepaalde emotionele lading. Dat heeft er ongetwijfeld mee te maken dat je duidelijk kan horen dat Henley’s hart in dit nummer ligt. Na een kort rustgevend piano-intermezzo komt het echt los en dat alles tot die in die ene climax waarin hij zijn lange goodbyeeee-uithaal doet.
Het nummer komt beter tot z’n recht als albumafsluiter. Het verhaal, wat Hotel California is, is dan echt af. (chevy93)

Dit is gewoon New Wave op zijn allerduisterst. Zwartgallig tot op het bot, maar wel heel mooi. (ArthurDZ)

Lichtvoetige maar frisse pure popsong, helder geproduceerd, een beetje de Britse equivalent van Crowded House. Vooral de coupletten vind ik prachtig. (LucM)

Het vorige nummer van Tom Petty beviel zeer goed en dus waren de verwachtingen hoog gespannen, maar net zoals Refugee is ook A Face in the Crowd rock van de bovenste plank. Het (meervoudige) gitaarspel en de bas die de perfecte toon zetten voor een grauwe dinsdagmiddag waarbij alleen goede muziek de dag nog op kan fleuren. (chevy93)

Wat beïnvloed door Joy Division maar toch vrij eigenzinnig. Het heeft een beklemmende sfeer en ingebouwde spanning en biedt behoorlijk wat afwisseling door de tempowisselingen. (LucM)

Kate Bush sprak van in het begin luisteraars van diverse pluimage aan door popliedjes te maken met een artistiek kantje. Vaak zijn het kleine toneelstukjes. Haar hoge, doordringende stem doet het feeëriek klinken. Hier vermomt een Russische vrouw zich om haar eigen man te verleiden, om z'n trouw te testen. Haar oudere broer Paddy bespeelt de balalaika en imiteert een basstem uit een kozakkenkoor om er een Russische tintje aan te geven. (Superbitch)

Tot mijn twaalfde zong ik in een kerkkoor, ik heb zelfs nog een keer Stille Nacht tijdens een volledig volgepakte Kerstmis gezongen. Nadat mijn stem mij steeds meer in de steek liet en ik andere muziek begon te ontdekken, had ik niet verwacht dat Gregoriaanse zang mij nog zo kon ontroeren. Via Enya`s Sadness, ontdekte ik uiteindelijk Dead Can Dance. Als ik dit nummer hoor geef ik mij gewillig over aan een mythische wereld hier ergens ver vandaan. Een magisch nummer met een ongelofelijk rijk klanken pallet! (Dance Lover)

We vervolgen de lijst met wederom een song van Automatic For The People. Ik heb zelfs nog even overwogen om dit nummer op plek 1 te zetten, maar alsnog top 5 zie ik .
Wat een fantastisch en ultiem opzwepend nummer. Ik word er altijd heel uitgelaten en vrolijk van. Toen het album net uit was vond ik dit nummer wel aardig, maar vreemdsoortig en anders dan de rest van het album, dat een serieuzere toon heeft. Maar de band wilde destijds voor de balans van het album een lichtvoetiger nummer toevoegen, anders zou het wel een heel serieuze business worden, iets wat ze in "hindsight" toch liever niet gedaan hadden. Ik persoonlijk ben blij dat ze destijds besloten hebben dit nummer er toch op te zetten, ik vind het ook echt bij het album passen, of ik weet inmiddels niet beter . Zoals Chevy hierboven aanhaalt is dit nummer geloof ik geen ultieme allemansvriend, maar wordt het wel beter gewaardeerd dan Shiny Happy People. Het was de 3e single van het album, maar was nergens echt een hele grote hit, onbegrijpelijk trouwens, maar goed. Op de B-kant staat een cover van The Lion Sleeps Tonite trouwens, ook een invloed voor dit nummer .

Geweldig nummer dus, we knallen er meteen lekker full band-style in. Drums, gitaar, orgel en Michael met een vermakelijk hoog stemmetje en de drive zit er meteen goed in, wat een vrolijkheid en wat een heerlijk, dansbaar ritme .
Erg mooie, enigszins obscure lyrics. Een sidewinder is zoals jullie wel weten een ratelslang, maar ook een ouderwetse telefoon met zo'n typische gedraaide snoer en daar gaat het hier ook over. Verder ook met de fameuze zin "Call Me When You Try To Wake Her Up", vaak misverstaan als Coney Jah Waker, Come And Eat Your Bacon Now en Calling Jamaica . Halverwege het 2e refrein doen de strijkers hun intrede, strijkers die we elders op het album ook veelvuldig tegenkomen, gearrangeerd door John Paul Jones van Led Zeppelin. Schakelen we over naar een mooie, ietwat bezinnende bridge om daarna vol de finale in te gaan met een steeds uitgelatener geworden Stipey en de sweeping strings die het geheel naar een nog grotere, lieflijker hoogte brengen. Voor mij eigenlijk pure bliss dit nummer, heerlijke videoclip ook en ik had m eigenlijk toch op 1 moeten zetten (luigifort)

Nancy mag dan makkelijk aan een carrière als zangeres zijn gekomen, als de dochter van de grote Frank Sinatra, dat neemt niet weg dat ze een aantal pareltjes heeft achtergelaten! Dit heeft natuurlijk alles te maken met de juiste mensen om haar heen, en in het geval van Nancy kom je dan al snel uit bij Lee Hazlewood, ook de man achter haar grote solohit These Boots Are Made for Walkin'. Samen hebben ze ook prachtige dingen opgenomen, waaronder Summer Wine. Een prima combinatie van stemmen, maar vooral schrijft Lee Hazlewood gewoon ontzettend goede liedjes! Mooie, typische jaren '60-begeleiding, met strijkers, blazers, en een lekker ritme. Maar de liedjes van Lee hebben gewoon een bepaalde X-factor, valt nauwelijks uit te leggen, een liedje als dit is simpelweg onverwoestbaar. (Arrie)

Een heel prettig sfeertje wordt hier geschept, dromerige shoe-gaze met in de verte de stem van Rachel Goswell. Begin jaren 90 heel even erg indie, maar dit nummer blijft mooi in zijn sfeer en setting. (DjFrankie)

Terwijl ik dit schrijf geeft ze een optreden in Londen. Want Kate is terug en heeft voor het laatst opgetreden in 1979(!) Tevens ook haar enige tour. Dus best een bijzondere beslissing van haar om weer te gaan optreden. Jarenlang een wens van haar fans en nu is het dus zover. Een reeks van 22 concerten die duurt t/m 1 oktober. Was zeer snel uitverkocht en Kate besliste om er nog 7 extra bij te doen. Maar hoe populair ze is en hoe ver haar fans gaan is te zien in een documentaire die een aantal jaar geleden op T.V. werd vertoond en één van de indrukwekkendste muziek-docu die ik ooit gezien heb. Ben alleen de titel kwijt (was bij de VPRO) Zal het weer graag terug willen zien. Maar dit stukje had moeten gaan over haar single Army Dreamers een bescheiden hit uit 1980. En de derde track van haar album Never for Ever dat op single werd uitgebracht. Leuk feitje is dat dit nummer een tweede plaats scoorde in Israel. Minder leuk is de aanleiding van dit succes want Kate verhaalt over de effecten van oorlogsvoering en over een moeder die haar zoon verliest op het slagveld. Jammer dat het zo is (tot op de dag van vandaag) maar een link tussen oorlogen en Israel is snel gelegd. Maar, net als de rest van haar repertoire t/m Hounds of Love-periode, kan ik alles wel waarderen van Kate Bush. Nu die titel nog van die docu/film.... (sheep67)

Valproïnezuur (2-propylpentaanzuur) of natriumvalproaat is een niet-natuurlijk voorkomend vertakt vetzuur. Valproïnezuur en zijn zout (valproaat) - worden in de geneeskunde gebruikt als een anti-epilepticum. Het middel kwam in 1968 op de markt onder de merknaam Depakine. Aldus Wikipedia. Met een spatietje ertussen wordt dat medicijn plots een waanzinnige tropische belevenis op welke dansvloer dan ook. Dat baslijntje dat erin sijpelt na twee minuten: wellicht anti-epileptisch, doch onmogelijk om stil op te blijven zitten. (mol)

Een briljant nummer van de Feelies. Het nummer staat bol van de lekkere tikjes en de riffjes. Het gitaarspel is zacht en met veel gevoel gespeeld. De drums zijn ook naar de voorkant gehaald. Terecht, want die drums zijn werkelijk briljant. Deze muziekvirtuozen zou ik eigenlijk live eens willen zien. Wellicht komen ze met hun nieuwe album nog naar een festival volgend jaar. Laten we het maar hopen. (Snoeperd)

Weer een koninklijke song van het debuut. Flowt geweldig, als een waterval. Superbe, ravet Johan. Ze maakten toen echt geen slechte song he. Klinkt allemaal zo vanzelf ook hier, heerlijk. Die gitaarklanken cascaden heerlijk als een waterval ja. (johan de witt / luigifort)

Deze van Magazine heb ik al eens gehoord en liet een goede indruk achter. Magazine produceert een aangenaam geluid dat tegelijk ook donkerheid ademt. Het refrein gaat zelfs een beetje de enge kant op. Maar juist dat is prachtig. Het refrein straalt samen met het sterke gitaarspel de klasse van dit nummer uit. Dit is een van de mooiere ontdekkingen in deze top 2000. (Snoeperd)

Okee, Wayne Coyne is niet de beste en meest toonvaste zangers ter wereld, maar hij is wel de bandleider van één van de kleurrijkste en fantasierijkste bands op aarde. Ook de combinatie van electronica en orkestrale bombast gaat de band prima af, zoals dit nummer bewijst. (titan)

Schrijf ik net een review bij Live 09 van Jan Smit waarin vaak het van links naar rechts gaan-gevoel beschrijf. En dan krijg je hier de koning van dat genre. De kwaliteit om weergaloze teksten te schrijven, komt in Piano Man misschien wel het beste naar voren. Geen nummer dat je dagelijks moet draaien (zeg ik uit ervaring), maar laat het nummer af en toe rijpen. En dan is het iedere keer weer raak. Wiegend van links rechts zweef ik over het toetsenbord. Het toetsenbord, dat inmiddels een piano is geworden. (chevy93)

Tot nader order is Bloom van Beach House nog steeds het beste album van dit decennium voor mij. Lazuli kan, als een van de prijsnummers van die plaat, dan ook niet meer stuk hier. Zelden ben ik een nummer tegengekomen dat zo goed de pracht en rust van een winters sneeuwlandschap kan oproepen. Of dat is in ieder geval wat ik ervan maak. Het zou me niets verbazen als andere mensen hier een tropisch strand bij verzinnen of zo. Kortom, een wegdroomnummer van het zuiverste water! (ArthurDZ)

De band Yes begint eigenlijk steeds verder te zakken in mijn ranglijst der bands. Ik heb er de aandacht niet meer voor en veel van die typische Yes elementen gaan me irriteren. Sommige albums en specifieke nummers blijven echter staan als een huis. Het album Close to the Edge is er zo een. Het titelnummer steekt er letterlijk en figuurlijk ook nog eens bovenuit. Misschien moeten sommige even door de eerste vier minuten gefreak heenbijten maar dat geeft niks want heb je nog 14 minuten oersymfo in optima forma te gaan! (vigil)

Deric Raven zou dit mooi kunnen omschrijven en anders doet de clip dat wel. Boards of Canada, tot nu toe een gevalletje ‘Nog maar eens downloaden’, verrast me toch wel heel erg met dit nummer. Met mijn ‘rustgevend, misschien wat eentonig, simpel’-sleutelwoorden al achter de hand, werd ik verwend met viereneenhalve minuut puur optimisme en pure kleurigheid, en dan niet de optimisme en kleurigheid op zijn Amerikaans als in iedereen vertellen dat je van ze houdt en klaar. Nee, eerder het ingetogen soort dat me waarschijnlijk uit iedere depressie zal hijsen en me intens gelukkig maakt om te leven. Het leven is kort en dat soort clichés, maar ik voel het wel door deze wonderbaarlijke muziek. Ontdekking? Ja. (hoi123)

Grappig en vooral heel knap om te horen hoe Everrett, een ronduit geniale man die ondanks zijn leeftijd bijna altijd nog zo jong klinkt, op dit nummer zo verschrikkelijk overtuigend als een vijfenzestig jaar oude, ietwat verbitterde grijsaard weet te klinken. Bezorgt in combinatie met de nogal simpele, maar doeltreffende tekst soms bijna een vleugje kippenvel; zou het helemaal doen als het gitaarriffje waar het gehele nummer op gebouwd is niet zo kinderlijk eenvoudig zou klinken. Enigszins jammer, want de deprimerendheid van een doorsnee en gewenst leven - althans, zo vat ik persoonlijk de boodschap van dit nummer op, het kan ook mijn bui zijn - is nog nooit zo mooi neergezet door Mister E. (hoi123)

Op het moment dat ik, ziek op de bank liggend, Smells Like Teenspirit voor het allereerst hoorde, werd ik weggeblazen door Kurt Cobain en de zijnen. En de rest is geschiedenis... Something in the Way is misschien wel het meest rustige nummer dat Nirvana ooit heeft opgenomen. Het is een autobiografisch nummer dat Kurt schreef, nadat hij, naar eigen zeggen, onder een brug leefde na weer eens het huis uitgeschopt te zijn. Iets dat ook op een dergelijke manier naar voren komt in de prachtige biografische documentaire 'Montage of Heck'. Een aanrader voor de liefhebbers! Kurt's fluisterende stem geeft dit nummer een ontzettende lading mee.

Underneath the bridge
the tarp has sprung a leak
And the animals I've trapped
Have all become my pets (Simon77)