Over wie gaat die wat perverse tekst van Every You Every Me eigenlijk? Frontman Brian Molko heeft geen specifiek persoon in zijn hoofd. 'Eigenlijk gaat het over iedereen die het ongenoegen had om met mij tussen de lakens de duiken.' Every You Every Me staat op de soundtrack van de dramafilm Cruel Intentions uit 1999. Molko vond het thema van het nummer prima bij het plot van de film passen Aan het einde van Cruel Intention sterft hoofdpersonage Sebastian. Tot genoegen van Molko: 'als de film een happy ending had gehad, had ik geen toestemming gegeven om Every You Every Me te gebruiken. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Vuigheid ten top wat een heerlijk smerig, ranzig, waanzinnig geil nummer is dit. I wanna be your dog is geniaal maar dit is beter. Onderhuids is dit het verlangen mijn hemel wat is dit nummer zalig. Ik zeg fuck de knuffelrock dit is krikrock. Beste Stooges nummer wat mij betreft. Verder niet te veel over lullen gewoon luisteren en voelen. (vleertje)

De vrolijke, rammelende poprock van Franz Ferdinand doet mij altijd goed. Als ik even zin heb in iets lekkers loop ik eerst naar de kast met snoep en daarna naar boven om deze muziek uit de stereo te laten knallen. De meezingpop van deze groep is kenmerkend, en bovenal goed in elkaar stekend en lekker in het gehoor liggend. Het klinkt nergens te makkelijk of te simpel. Het is nog best ingenieus. Dat bewijst dit nummer wel weer. Een riff die je meteen op een wolkje laat zweven en het refrein is om keihard mee te blèrren. De bridge is zalig, vooral die opbouw naar het volgende refrein is super. (Snoeperd)

Met een kloppende hartslag als ondergrond en begeleidende toetsen die als kunstschaatsen over het ijs, zwieren en draaien en kleine pirouettes draaien, bezingt Sufjan de underdog. De getalenteerde, maar gehate Tonya Harding, die het aflegde tegen de geliefde Nancy Kerrigan. Stevens kan dan als geen ander zijn eigen observaties in hemelse melodieën leggen. Dit jurylid geeft in ieder geval een hoge score. (Cor)

Ik wist niet dat zulke electronic muziek al in de jaren '80 werd gemaakt. Dit is de electronic muziek waar ik het meest van houd. Minimaal, met een stevige drumbeat en verder een prachtige melodie. Hier kan ik helemaal rustig van worden bij wegdromen. Er zijn een aantal variaties in de stukken, zo begint er na 3 minuten een andere melodie en gaat de zanger, die een zeer hoge stem heeft, zingen. Zijn wat ijzige stem past perfect in het nummer en is daarmee een mooie toevoeging. Voor sommigen zou dit saai worden, ik ben inmiddels het nummer helemaal ingezogen. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Die 10 minuten waren zo voorbij. (Snoeperd)

Heeft dit slechts eenmaal in de lijst gestaan?! Excusez le mot, maar: sjeeminee zeg. Wie zijn wij om onze neus op te halen voor een klassieke rocksong als deze? Scheurend gitaargeweld, krachtige zang, een mooie catharsis - en dat alles voor de prijs van een lekker wegluisterend radioliedje. Sjeeminee. (mol)

Zoals al eerder vermeld was ik vroeger DJ in een kroeg. Dit nummer staat denk ik in de top 5 van meest gedraaide nummers van mij. Wil je mensen aan het dansen krijgen deze versie leent zich daar uitstekend voor. Sowieso heeft Tracey Thorn een pracht van een warme stem. En nu genoeg gepraat, tijd om te dansen. (DjFrankie)

See you in heaven, far away

Tien punten voor Geert! Ja, ja, we enteren de top vijf en nu moet ik zeker vertellen waarom het op deze planeet niet beter wordt dan deze nummers. Alsof je mijn oma vraagt welke van haar zeven kinderen ze het leukst vindt, maar goed, ik ga het proberen.

Dit nummer arriveerde op een manier in mijn muzikale planeet, zo erg had ik het nog nooit meegemaakt. Af en toe hoorde ik dit nummer wel eens onbewust op de achtergrond en zodoende ging het al een plekje in mijn hart vrijmaken, maar het kennismakingsgesprek moest nog een keer plaatsvinden. Ik weet niet meer hoe, ik weet niet meer wanneer, prompt hoorde ik de song en had het gevoel dat een dozijn vlinders mijn buik betrad.

Eén van die vlinders maakte mij duidelijk dat ik te maken had met één van de beste nummers ooit, naar mijn maatstaven. Niet zomaar een vlinder: op de basisschool hadden we een vrij hechte gemeenschap, dus toen een klasgenootje overleed door de gevolgen van een niet nader te benoemen ziekte, hakte dat er flink in. We hadden er sindsdien altijd vertrouwen in dat zij als een vlinder zou terugkeren in de wereld, dus elke keer als ik zo'n diertje zie fladderen moet ik altijd direct aan haar denken.

Het nummer zelf is waarschijnlijk niet heel baanbrekend en spectaculair, maar geeft mij altijd een gevoel van veiligheid en blijdschap. Oldfields gitaar klonk nog nooit zo oprecht en Maggie haar stem lijkt nog altijd op die van een engel.



Tevens mijn meest afgespeelde track aller tijden, als je last.fm moet geloven. (jordidj1)

Dit nummer straalt veel levensvreugde uit met prima zang en fantastische drums. Eigenlijk een cover van Randy & the Rainbows uit 1963 maar dat doet niets af van de klasse van Blondie. (LucM)

Duitse grundlichkeit, Kraftwerk, klinkt zelden verkeerd, kan ook bijna niet met alleen hun synth's. Dit new wave achtig nummer heeft invloeden van Jean Michel Jarre en de opkomende new romantic stroming uit de jaren 80. Ook in het engels. (DjFrankie)

Dit nummer is bekend geworden door de live versie waarin de zangeres zwart geschminkt optreed. Intro doet me daarbij denken aan Never Let Me Down Again van Depeche Mode. Deze IJslandse band laat weer eens zien hoeveel talent er van dat eiland komt. Folkachtige rock met veel dreiging die uit allen spelonken van het eiland omhoog borrelen. Salt is er genoeg in het water in IJsland, Mammut mag nog wat meer nummers maken. (DjFrankie)

Death With Dignity is het openingsnummer van Carrie & Lowell en daar zeer geschikt voor, zowel muzikaal als tekstueel. De instrumentatie is heel sober, met twee gitaren en een klein beetje piano. Het zet al direct de sfeer. Qua tekst is het ook de juiste opener van zo'n hartverscheurend album. Sufjan Stevens zingt dat hij niet goed weet waar hij moet beginnen, om de gevoelens van eenzaamheid en verlies onder woorden te brengen. (arcade monkeys)

Een riff van drie noten gaf geboorte aan de heavy metal. 43 jaar na dato hangt er nog steeds een enorme dreiging over dit nummer. Ozzy zingt over Satan, thema's die in die tijd niet vaak in muziek werden gebruikt. Dit zou de blauwdruk voor de Black Sabbath na het debuutalbum worden. (Don Cappuccino)

Deze band is in ieder geval bij het eerste album een expert in het neerzetten van hoekige gitaarlijnen in combinatie met nog altijd belachelijk goede percussie en een springerige zanger. Iets waar ik dan ook buitengewoon fan van was in mijn springerige Britrockperiode en wat ik nu nog steeds, alhoewel niet voor een heel album, kan waarderen. Dit is in ieder geval één van de betere nummers op hun debuut en nog steeds heel erg prettig om naar te luisteren. Springrock zoals het hoort. (hoi123)

()

Van hun wel wat verguisde album Republic, wat ik zelf niet helemaal begrijp, er staat plenty moois op Bijvoorbeelde deze opener Regret. Een schitterende, typische New Order song. Zomers als het album zelf, licht en toch ook melancholisch, zowel in de muziek, tekst als zang te horen. Een feelgoodnummer wel, altijd geweest en zal altijd wel zo blijven. Wat minder electronisch en wat meer gitaaroriented, maar even zo mooi. Met die heerlijk typische en kenmerkende NO ondertoon (luigifort)

Ze hebben iig goed geluisterd naar Scars - Your Attention please.
Mega meebruller met mega gave clip. Typisch een 90 's rock nummer wat lekker in gehoor blijft liggen. Als je het nummer niet te veel hoort, blijft dit leuk. (DjFrankie)

Het leven was geen lachertje volgens The Stooges. Zij goten die inktzwarte gedachte in een paar songs die samen op het naar henzelf getitelde debuut voor een legendarisch album zorgde. Een LP die in de schaduw van de banaan van The Velvet Underground menig punk en new wave gezelschap zou beïnvloeden. No Fun, 1969 en I Wanna Be Your Dog. John Cale zat achter de knoppen en de Sex Pistols gebruikten No Fun als b-kant van Pretty Vacant, want het leven was geen lachertje. (dazzler)

Een van de méést gevierde nummers van het afgelopen jaar. Hoe vaak ik dit nummer ook draai, het voelt altijd aan alsof het mijn eerste luisterbeurt betreft. Een fris dreampopnummer met dromerige vocalen en elektronische deuntjes om in te verdwalen. En net voordat het geheel te cheesy begint te worden, wordt je nog even getrakteerd op een overheersende stofzuigerbass, nog steeds vermengd met alle schattigheid en tierelantijntjes van voorheen. Typisch zo'n nummer om heel vrolijk van te worden. (Dance Lover)

Faith No More is ook een band naast de Red Hot Chili Peppers die de funk en rock geslaagd wist te combineren. Ook al was het niet het handelsmerk van Faith No More. Dit nummer echter barst van de funk. Het rockt en funkt als een malle en het heeft een erg sterk refrein. Voor mij tot nu toe het beste wat ik heb gehoord van ze. Al moet ik hun meesterwerk nog gaan luisteren. (Snoeperd)

Don't Fall is tot nu toe het beste nummer dat ik ken van deze groep. Ze zetten een mooie sfeer neer en de riff is supersterk. Het grootst opgezette refrein vind ik erg geslaagd. De Chameleons prijkt nog steeds vrij hoog op mijn tolisten-lijstje. (Snoeperd)

Ik benoemde al eerder de scheiding van Thom Yorke en zijn partner. Daydreaming is een nummer waar dit heel erg in terugkomt. Aan het eind hoor je de woorden 'half of my life' afgespeeld, en laten hij nou de helft van zijn leven met Rachel Owens samen geweest zijn. Een emotioneel geladen nummer dus. De band weet deze emotionele lading in hun muziek te uiten. De muziek klinkt ietwat vervreemdend, met een droevige sfeer. The King of Limbs, het voorlaatste album van Radiohead, werd relatief wat minder goed ontvangen, maar het lijkt erop dat ze zich met A Moon Shaped Pool helemaal hebben herpakt en gewoon weer de lievelingetjes van de alternatieve muziekwereld zijn, resulterend in vijf noteringen in de Eindafrekening! (Arrie)

Bring on the new messiah
Wherever he may roam

Als ik mijn nr. 1 en 3 zie vraag ik me af of 1984 wel het beste jaar uit de popgeschiedenis is en niet 1985...
17 Mei 2014, ik weet het nog goed. Dat was pas de eerste keer dat ik deze song hoorde Ik was met mijn vriendin bij een dansavond in Paard in de kleine zaal. Het ging om een nieuw concept: New Wave City. Dit was de eerste editie ervan. Verschillende Djs draaien dan hun fave plaatjes uit de New Wave jaren. De editie erna zijn we ook nog geweest, daarna niet meer. Door omstandigheden en of tijdgebrek ook geloof ik, we namen ons steeds voor om te gaan, maar het kwam er maar steeds niet meer van. Maar we hebben onze zinnen er wel nog op gezet De laatste edities schijnen nog specialer geweest te zijn, want dan draaide het specifiek om een bepaalde band. De eerste 2 uur zou er dan exclusief muziek van die betreffende band gedraaid worden. Zo zijn The Cure, Japan en dat soort bands wel eens de ''hoofdact'' geweest. Nou ja, pech gehad ofzo, better luck next time

Maar goed, we kwamen daar dus aan op een zaterdagavond. Wat zijn avonden in de lente toch ook heerlijk, dat zachte, die bloesemgeur vaak overal, zalig. Jassen bij de garderobe, mijn vriendin nog even een peukje roken en op naar de kleine zaal van Paard om de boel daar te checken, beetje sfeer proeven. Het was er nog vrij rustig, maar volgens mij werd er al erg toffe muziek gedraaid. In het begin stonden de meeste mensen nog een beetje aan de zijkanten met elkaar met een biertje in de hand te praten. Gelukkig was het geen Club Insomnia Men is dan een beetje aarzelend om te gaan dansen ofzo. Geeft niks, ik ben net zo en ik moet eerst ook een paar biertjes op hebben, om mezelf even te kunnen vergeten Maar het zaaltje stroomde steeds voller en mensen begonnen te dansen. Sommige mensen die zich ook speciaal gekleed hadden, inclusief make-up. Het was bijna ook gewoon echt de early 80s daar en dan nog eens de muziek erbij. Op een gegeven moment was de zaal zo goed als vol en swingde iedereen de pan uit op het ene na het andere fenomenale nummer.

Na een tijdje namen we een pauze, weet ik nog. Even bijkomen, peukje roken weer in de rokersruimte en nog een biertje bestellen. En dan weer de hoek om de trap naar boven. En toen begon het: ik hoorde de eerste klanken als ik mijn weg baande op de treden naar boven. De eerste klanken van Bring On the Dancing Horses van Echo & the Bunnymen (op dat moment had ik dat niet door). Het was alsof die sprankelende eerste tonen en klanken tot mij neerdaalden vanuit de hemel (de zaal) naar mij toe. En ik vervolgens met elke trede die ik verder naar boven nam steeds dichter bij de hemel kwam. Ik zal dat moment nooit, maar dan ook nooit meer vergeten... Ik vroeg perplex aan mijn vriendin wie dit waren. Zij wist het op dat moment geloof ik ook niet. Dus even niet dansen, maar luisteren...en na een tijdje hoor je dan Ian's stem. Echo... Maar deze kende ik nog niet.

Wel Porcupine en Ocean Rain, want die hadden we de jaren ervoor gekocht bij verschillende platenzaken. Vooral Ocean Rain, de titeltrack, vonden we prachtig, dat is na Dancing Horses voor mij, onze big fave. Wat een song ook! Had ik er nog 1 van Echo voor de top 100 gekozen, had die 't wel geweest. En The Killing Moon kende ik natuurlijk al van vroeger van de radio. Gek genoeg is Echo in mijn teens en early 20s een beetje aan mij voorbijgegaan. Ik had ze in het verleden wel eens geprobeerd, omdat het tijdgenoten waren van U2 en ze aangeraden werden, maar ik kon er toen niet echt goed inkomen, iets te quirky en alternatief voor mij itt tot de commerciële U2. Maar dat is dus later helemaal goed gekomen, zeker met albums als Ocean Rain en Heaven Up Here, knallers zijn dat en ook het donkere Crocodiles staat hier gewoon in de kast, evenals Ocean Rain's opvolger, waar die heerlijke 12'' versie op staat van de dansende paarden en ook gewoon de normale versie van Songs to Learn and Sing. Een aardige Echo collectie dus wel Maar de tussendoorsingle Bring On the Dancing Horses kende ik dus nog helemaal niet tot dat moment. Met Ocean Rain was Echo op de top van hun kunnen. En wat gaan artiesten dan vaak doen, dan brengen ze nog een werkje uit, zoals een single of album en dat is dan echt hun allermooiste wat ze ooit uitgebracht hebben. Je ziet dat heel vaak. Neem alleen U2 als voorbeeld. Op de top van hun kunnen met Achtung Baby, maar met Zooropa mijn fave album en met Lemon mijn fave song van ze maken. Hetzelfde geldt voor mij met Echo en Ocean Rain en Bring On the Dancing Horses. Hun ultieme piek! Het album uit 1987 van ze is ook een erg sterk album, maar dus wel net minder dan hun piek. Ik vind het fascinerend om over dat soort dingen na te denken

Maar goed, Bring On the Dancing Horses dus. Er is voor mij geen stuk muziek hemelser dan dit. Nee, ook dat prachtige deeltje uit Find the River niet Ik ga hier wel voor de prachtige 12'' versie met zijn prachtig lange intro, my god . Alleen die eerste bijna 1,5 minuut zou al op 1 staan, denk ik
De song begint met die eerste 2 aanslagen op die synths, voorafgegaan met een aanzet van een zwabberende gitaar, wat een tonen, wat een volle en mistige klanken, wat een diepte, als uit een andere wereld. Alleen die paar toetsen/klanken zijn al de beste uitvinding allertijden, mijn hemel Die raken en slopen me alleen al Dan ben ik al afgevloerd om in Johnny Marr termen te blijven Maar dan komen daarna nog eens die hoge piano/synth tonen bij die zich als een regenboog uitspreiden in de lucht. De emotie, zeg! En dan die echoënde fluit-achtige synth er nog bij en die scaling donkere synths weer met dat hemelse basloopje en die synths als blazende hoorns daar weer overheen. OMG! Bliss x7!
En dan Ian met zijn prachtig diepe, langzaam trage stem, vol emotie, heerlijk. Zo passend bij de muziek ook. De tekst doet er eigenlijk helemaal niet toe voor mij op een bepaalde manier. Ik ken ze wel by heart, maar ik ga ze hier niet uitpluizen. De song in zijn geheel is als een soort mystieke ervaring voor mij. De song is zo rijk aan prachtige klanken, is zo spacious alsof er talloze werelden zich tussen die klanken bevinden. Ze doen mij denken aan de vele lentes en zomers die ik met mijn vriendin doorbreng in de duinen die bij mij hier om de hoek zijn. Het strand waar ik vaak ben en de Pan van Persijn (ook wel Panbos geheten), waar ik mijn Pan Within vaak probeer te vinden , allemaal op korte loopafstand. Grote kans dat je mij daar ergens wel vindt. Zwierend als een elf tussen het groen van de bomen op de prachtig zwierende klanken van de dansende paarden of het meer rauwe, maar net zo mooie van de duinen of rennend door de woeste en klaterende zee, schreeuwend van blijdschap. Daar doet deze song mij aan denken. En ook weer, net als bij Famous Last Words, aan een betere wereld. Door de klanken alleen al, maar ook door de messiah waar Ian ineens over zingt. Waar komt dat ineens vandaan dan? Geen idee, maar ik vind dat een prachtig effect, zo passend bij het einde van de song als we wegfaden...

Dit was het dan. Dank voor het meelezen en alle feedback, dat heb ik enorm gewaardeerd. Ik vind het moeilijk om dit topic achter me te laten, ik heb er namelijk erg van genoten en het is toch wel een once in a life ervaring. Maar goed, ik draai al die melancholische songs dan nog wel een keertje Tot ziens, tot gauw (luigifort)

Live staat in de top 250 en dat is meteen het enige wat ik van ze weet. Niet dat ik er niet benieuwd naar ben, maar ik weet gewoon totaal niet wat het inhoudt.
Daarom ben ik benieuwd, wat deze band te bieden heeft.
Het nummer start ingetogen. De zang klinkt gevoelig en bevalt me goed. Daarna volgen enkele mooie uitbarstingen. Ik vind de muziek wel wat weg hebben van Counting Crows. Gevoelig gitaarspel en een zanger die zeer veel emotie kan opwekken. Ik zet dit op mijn luisterlijst, want dit nummer is zeer goed. Jammer dat dit meteen de enige notatie van Live in de ladder was.
Lightning Crashes staat overigens op precies dezelfde positie als vorig jaar, de plek waar het op binnen kwam. (Snoeperd)

Een grote hit voor beide artiesten in de UK. Producer Mark Ronsen strikt opkomend talent Amy Winehouse om zijn Valerie een gezicht en vooral een stem te geven. Sommige stemmen zijn van meet af aan levende legendes. Als ze dan ook nog veel te vroeg ten onder gaan aan een overdosis drank, worden ze dubbel legendarisch. Maar Wine-house (what's in a name) had de booze niet nodig om onsterfelijk te worden. Haar stem zal altijd als een klok blijven luiden op menig radiostation. (dazzler)

Out on the Weekend beschouw ik ook één als de mooiste nummers van Neil Young. Ingetogen maar emotioneel zoals alleen Neil Young dat kan met zijn karakteristieke mondharmonica. (LucM)

Aangezien opperhoofd David Byrne zijn spitsbroeder Brian Eno en een lijst gastmuzikanten om U tegen te zeggen mocht engageren, kregen de andere bandleden carte blanche op Speaking in Tongues. Echtpaar Chris en Tina waren net bijzonder succesvol geweest met hun Tom Tom Club. En het nieuwe Talking Heads album zal dan ook klinken als een soort Tom Tom Club grand cru. Met heel dansbare nummers en die tintelende synths van Weymouth en Harrison in een glansrol. Giet daar nog de cryptische teksten van David Byrne bovenop en je hebt waar voor je geld. Door het nummer zelf al Naive Melody te dopen, ben je de criticasters die het maar een flauw deuntje vinden te slim af. Heerlijk groeven maar. (dazzler)

Dit klinkt vanwege melodie wat vrolijker en aanstekelijk maar niet zonder dat donker, mysterieus randje dat zo kenmerkend is voor deze new wave band. Natuurlijk in de jaren '80-tijdgeest maar blijft fris klinken. (LucM)