Dit soort soul mag ik graag horen, met wat pit en tegen funk aan. Het vrouwenkoortje hoeft van mij niet zo, maar Al Green heeft een prachtige stem en dat maakt heel veel goed. (chevy93)

Onbekend voor ik het nummer ging luisteren, maar het klinkt me erg bekend en lekker. En ja, dit is echt heel bekend, want ook het refrein kan ik meteen dromen. Het nummer heeft heerlijk stampende drums en een prachtig deuntje. Gelukkig heeft het nummer dus meer om handen dan alleen een fijn deuntje. Het refrein vind ik ook klasse. (Snoeperd)

Ik weet niet of ik al nummers van The Flaming Lips heb gehoord, maar dit klinkt heel erg goed. Het is een fris popnummer die in de ietsje hardere stukken toch een lekker gierende gitaar bevat. Het nummer is vrij zoet, maar dat is bij dit nummer juist erg leuk, ook omdat alles geweldig strak gespeeld wordt. Vooral die gitaar zoals ik al zei is genieten. De zanger(s) hebben erg fijne stemmen, al met al een topbandje dus. Ook al baseer ik dat op één nummer. Ik ben hier erg benieuwd naar geworden. Inmiddels, een jaar later, nu ik dit reviewtje in het bestand zet, zijn de albums van de Flaming Lips al grote favorieten van mij. (Snoeperd)

Over wie gaat die wat perverse tekst van Every You Every Me eigenlijk? Frontman Brian Molko heeft geen specifiek persoon in zijn hoofd. 'Eigenlijk gaat het over iedereen die het ongenoegen had om met mij tussen de lakens de duiken.' Every You Every Me staat op de soundtrack van de dramafilm Cruel Intentions uit 1999. Molko vond het thema van het nummer prima bij het plot van de film passen Aan het einde van Cruel Intention sterft hoofdpersonage Sebastian. Tot genoegen van Molko: 'als de film een happy ending had gehad, had ik geen toestemming gegeven om Every You Every Me te gebruiken. (forzautregivo)

Hiervoor is het woord evergreen voor uitgevonden. Ik weet het zeker. Dit blijft zo'n ontiegelijk lekkere oorwurm, terecht dat heel Nederland hier van mocht genieten destijds (ja, ja, het was een nummer 1-hit en niet zo'n beetje ook); mijn moeder ging er ook goed op. Wellicht heeft dat plakkaat ervoor gezorgd dat dit nummer nooit was genomineerd, maar ja, hij knalt meteen lekker de lijst in. (jordidj1)

Ik heb altijd wel een zwak voor soulmuziek gehad, maar echte favorieten kon ik eigenlijk nooit echt vinden in het genre. Otis, Marvin, Curtis.... stuk voor stuk steengoede artiesten hoor, maar dé klik ontbreekt gewoon.

Gelukkig ben ik een snelle leerling en heeft Edgar18 mij de kneepjes van het soulvak bijgeleerd. Tijdens de 1972-editie van SVHJ werd ik op ene Ann Peebles gewezen en heb ik afgaande op één luttele luisterbeurt het nummer Troubles, Heartaches & Sadness genomineerd. Die is al schitterend, maar bij de 1974-editie werd het nog beter: joh, ik nomineer die van Ann wel weer, welke het ook mag zijn (ik zat in de kroeg). Won I'm Gonna Tear Your Playhouse Down potverdorie ook nog bijna het hele zooitje

Sindsdien kan ik ook niet meer om haar heen, fantastische zangeres. Dit nummer is haar beste, zonder twijfel. Luistert zeer fijn weg en haar stem is een genot om naar te luisteren.

Eervolle vermelding voor James Carr, die heb ik ook via SVHJ mogen ontdekken. The Dark End Of The Street had ook op deze positie kunnen staan. (jordidj1)

Hoe moet ik dit beschrijven? Seksueel verziekte, verbeten zanger zingt een of andere geflipte tekst over een zwaar verwrongen, pijnlijke beat, maar is om de een of andere reden ook nog eens dansbaar? In ieder geval weet ik dat dit - in alle betekenissen - één van de ziekste nummers ik die ik ooit heb gehoord. Een nummer dat zo misselijkmakend, verontrustend, angstwekkend maar ook angstig is, dat ik de neiging heb om onder mijn bed te kruipen. Tegelijk ook catchy en nodigt zelfs uit tot meezingen. Het enige passende woord dat dus in me opkomt is bizar. Maar wel heel erg goed. (hoi123)

Jaaa, weer dromerige muziek! Lamb is al eerder voorbij gekomen met Gabriel, die ik ontzettend mooi vond Dit is ook prachtig, wat een fijne zangeres. Mooie, emotionele zang. Het nummer doet me wat aan Bat for Lashes en ook een beetje Björk denken, en daar hou ik ontzettend van. Leuke instrumentaties, met originele percussie, en allerlei mysterieuze geluidjes, wat het een ontzettend sfeervol geheel maakt. Tel daarbij op dat het een ontzettend meeslepend nummer waar je helemaal in wordt mee getrokken en we hebben een wereldnummer... en dan ineens komt er een beat in. Ietwat misplaatst, maar het kan nog net. Het had van mij niet zo gehoeven, maar het geeft wel een extra, interessante, dimensie aan het nummer. Een bepaalde spanning komt in het nummer. En dan die sitar aan het eind! Fantastisch nummer! (Arrie)

Een liedje over twee geliefden die beiden als oorlogsfotograaf 'in the line of fire' zijn gevallen; nee, Alt-J doet niet aan clichématige liefdesliedjes. Prachtig is het zinnetje 'I have sprayed you into my eyes'. Stukje wereldmuziek eronder - niks meer aan doen. En die outro verdient minstens twee uitroeptekens!! (mol)

Dit is bijna even goed als Blue Monday, wat ook een erg goed nummer is. Een goede riffs dat erg goed klinkt samen met wat elektronische elementen en andere loopjes die er bovenop worden gezwierd. Erg fijn nummer, misschien moet ik me eens aan een New Order album gaan wagen. (arcade monkeys)

Disco is eigenlijk niet mijn ding maar zoals bij bijna elk genre zijn er genoeg uitzonderingen om de regel te bevestigen. State Of Independence is er zo eentje. En eigenlijk is het helemaal geen echt disco nummer maar een waanzinnige mix van disco, electronica, reggae, soul & funk. In mijn oren luistert het nummer weg gelijk een goede klassieke rockballad, maar dan in een elektronisch jasje met een loom reggae ritme. Naast het feit dat de helaas recentelijk overleden Donna Summer natuurlijk een fenomenale stem had is dit nummer voor mij met name van de buitencategorie door de geniale opbouw en het verbluffende arrangement. Volgens mij mogen we daar zowel Jon Anderson & Vangelis (de originele auteurs) en Quincy Jones (de producer van deze versie) voor bedanken. De arrangementen in dit nummer zou ik haast subtiel willen noemen maar dat klopt natuurlijk niet want het nummer zit helemaal volgepakt met allerlei franjes waar je niet omheen kunt. Zoveel zelfs dat als we het hier over symforock hadden gehad het labeltje 'over the top' zou kunnen bovendrijven. Maar hier werkt het gewoon, alles klopt en zit op z'n plaats en het hele nummer is eigenlijk van de eerste tot laatste tel één grote climax met het gospelkoortje vol sterren aan het einde als absolute hoogtepunt, waarbij ik zelfs in een overvolle trein de neiging nauwelijks kan onderdrukken om mee te blèren. State of Independence is een waar anthem dat z'n gelijke, in dit genre en uit deze periode, eigenlijk niet kent. Opbeurend, mysterieus, zonnig, intelligent en bestendig. Kortom, een stukje muzikaal erfgoed dat alle recht heeft om in de MuMeLadder genoteerd te staan. (Onweerwolf)

Underworld, bekende naam in de dance, niet bij mij. Dit nummer bevalt mij echter geweldig. Die beat is geweldig en gaat maar op hoog tempo door en door. Soms komt het even tot rust om daarna weer heerlijk uit te barsten. Zo moet dance zijn. Tripje als je geconcentreerd met de koptelefoon luistert, ik kan hier helemaal in op gaan. (Snoeperd)

Veegt de vloer aan met ieder slap powerballadje dat slappe pogingen doet om ook zo populair en emotioneel over te komen. Krachtig, gedurfd, zwaar deprimerend maar toch heeft het een bepaalde verwrongen catchyness die het nummer eigenlijk nog ongemakkelijker om naar te luisteren maakt. Staat ook mijlenver boven het aardige, maar nogal puberale niveau van Nevermind, dit pijnlijke, donkere en ook gewoon prachtige stukje uitzichtloosheid. (hoi123)

Tunnel of Love was één van mijn eerste Dire Straits-liefdes. Na twee blues/country albums kwamen ze opeens met een soort soundtrack. Vrolijk, opzwepend en niets minder dan geniaal. Een weergaloze outro-solo, een bijzonder sterke tekst en dan heb ik het nog niet eens over de magistrale 14-minuten durende live-versie van Alchemy (chevy93)

Eenvoud maakt pracht, dat vind ik van dit liedje. Ik maakte hier lange tijd geleden kennis mee met een vriend van me die franse chansons een warm hart toedraagt. Later hoorde ik dit ook vaker terug zoals in de top 2000. Prachtig eenvoudig lied, muziek hoeft niet altijd moeilijk te zijn om mooi te wezen. (DjFrankie)

Kanye West's 'meesterwerk' was voor mij dubbelraak. Power is mijn favoriete nummer van dat album, rara waar komt die sample vandaan. Inderdaad, hiervan. Het betekende voor mij de kennismaking met King Crimson. Starless behoort nu tot mijn favoriete nummers. Deze hoort daar niet bij, maar behoort wel terecht tot de King Crimson-klassiekers. Behalve de sample heeft dit nummer meer om handen. Dit is gewoon een en al rauwe heerlijkheid. Instrumentaal is dit heel erg fantastisch. De robotachtige zang stond me eerst tegen, nu is het juist een pluspunt. Refrein is voor mij een classic, al is dat grotendeels ook te danken aan de heer West. (Snoeperd)

Ik heb het vaak gehad over dat Otis mij niet raakt zoals hij anderen wel raakt, maar bij dit nummer komt hij wel heel dichtbij. Een vrij kort, maar krachtig juweeltje. Precies de Otis waar ik een tijdje geleden voor gevallen ben (chevy93)

Hét voorbeeld hoe je een echt goede classic rock-hit schrijft. Prima opbouw, prima refreinen, heerlijke brug. Dat het volgens een vrij voorspelbaar stramien gaat, maakt niets uit als het zo goed wordt uitgevoerd. Het gitaatoutro tilt het nummer naar een nog iets hoger niveau. (cosmic kid)

Jimi Hendrix werd laatst als soul in een topic hier genomineerd. Eigenlijk niet eens zo gek, want de stem van Hendrix zit vol met bezieling. De manier waarop hij Hey Joe zingt is werkelijk waar fenomenaal. De man die zijn vrouw vermoord laat in dit nummer geen een keer letterlijk berouw horen. De manier waarop Hendrix zingt, de Oooooe's op de achtergrond en het (altijd virtuoze) gitaarspel laten echter doorsijpelen dat deze man zijn schuldgevoelens enkel aan de buitenkant weet weg te stoppen. (Teunnis)

Ze hebben iig goed geluisterd naar Scars - Your Attention please.
Mega meebruller met mega gave clip. Typisch een 90 's rock nummer wat lekker in gehoor blijft liggen. Als je het nummer niet te veel hoort, blijft dit leuk. (DjFrankie)

Nummer van vorig jaar van een band die een eer brengt aan de te jong overleden Jason Molina. Dit nummer beschikt over een prachtige opbouw waarin met veel emotie wordt gezongen. Nee blij hoef je hiervan niet te worden, wel even stil staan bij Songs: Ohio en Magnolia Electric Co. Perfecte Hommage. (DjFrankie)

Onder Prince fans is dit laatste nummer van het album Parade een grote favoriet. Een nummer dat velen bij live optredens behoorlijk week weet te maken. Een nummer dat graag gebruikt wordt voor begrafenissen en crematies. Daar is de tekst debet aan. Een mooie tekst ook en misschien komt het daardoor wel goed binnen bij veel mensen.
Het is Prince op z'n soberst en ook die kant van de man is bijzonder zoals wel meer werk uit de jaren '80 (aERodynamIC)

Kraker van jewelste natuurlijk. Heerlijk om mee te zingen. Leuke video ook.
Luigi zegt ook: Een van de leukste en beste van Nevermind, zeker met het clipje erbij. Toch wel een klassieker! (johan de witt / luigifort)

Kort maar toch zo krachtig. Ik verbaasde mij altijd waarom dit nummer zo hoog stond in de Arrow Rock 500. Na 2 minuutjes was het alweer voorbij en werd verdergegaan met andere nummers van +7 minuten die doorgaans hoog in dit soort toplijsten staan. Maar mijn mening is inmiddels volledig veranderd, mede doordat dit nummer op een zeer effectieve wijze gebruikt werd in de trailer van The Girl with the Dragon Tattoo van regisseur David Fincher. Zeer energiek, mede door de overtuigende zang van Robert Plant. (Co Jackso)

Wat gebeurt er toch altijd veel in tracks van Burial. Elke keer dat ik bijvoorbeeld dit nummer herbeluister, hoor ik nieuwe geluidjes, samples (die ik dan ook hoop van ergens te herkennen en dat dan meestal op niets uitdraait ).
Dé perfecte sound voor een iets obscuurdere film of serie. Startend met 'There's something out there' is dan ook direct een geweldig begin om aan het fantaseren te gaan. Beginnend met een zalige beat en de stemvervormers zijn weeral van de partij. Ook met dit nummer bewijst hij dat hij vrijwel uniek is in dit genre.
Tijden wou ik Burial graag live zien maar het mysterieuze (alhoewel hij zich in de loop van 2008 kenbaar maakte via MySpace als William Bevan) vind ik in zijn geval juist geweldig. Graag meer van dit aub. (curufin)

Voor mij dé comeback van 2017. Ik sta daar meestal nogal sceptisch tegenover. Vooral van groepen die me nauw aan het hart liggen en in dit geval zeker omdat het al meer dan 20 jaar geleden was dat ze nog iets afgeleverd hadden. Volgens mij overstijgen ze zelfs hun gloriedagen met deze plaat. Shoegaze van de hoogste plank!
Het geweldige aan dit nummer vind ik de samenzang tussen Halstead en Goswell (waar ik trouwens vroeger een fameus boontje voor had ) en ook het samenspel tussen de bass en gitaar vind ik hier heel mooi. (curufin)

Als men het heeft over hiphop uit California refereert men vaak aan gangsta rap. Namen als Dr. Dre, Snoop Dogg, 2Pac passeren altijd wel de revue, maar daarnaast is er nog een hoop moois qua hiphop te ontdekken uit de westcoast. Hiphop gemaakt met een wat andere insteek zeg maar.

Als ik toch kijk naar die hele underground-scene uit de westcoast is 93 Til Infinity misschien wel de moeder der klassiekers. Misschien heb ik het woord tijdloos al wel eerder gebruikt in mijn beschrijvingen, maar dit nummer geeft me nou echt een heel tijdloos en vooral ook zorgeloos gevoel. Heerlijke beat heeft dit nummer met dat steeds terugkerende trompetje die constant wegfade naar de achtergrond. De rappers hebben volgens mij inhoudelijks niet veel bijzonders te melden, maar de afwisseling en de chemie onderling maken dat ruimschoots goed. Het straalt allemaal enorm veel plezier uit. Dit nummer doet me denken aan die momenten van vroeger dat ik met mijn vrienden over de zee lig uit te kijken op een zomeravond met een krat bier ernaast. (Weirdo Wizzy)

Ook weer zo'n nummer met een Grandioze Opbouw. Alleen al de manier waarop het nummer na het eerste refrein even inhoudt, en dan die korte drumroffel, dat is dus al een Nobelprijs voor popmuziek waard, mensen. (Sandokan-veld)

Een nummer dat het skyradio-publiek en de muziekliefhebbers met elkaar verbind. Een nummer dat direct herkenbaar klinkt en waarvan je het gevoel hebt, het al jaren te kennen. Misschien klopte dat ook wel, maar ik zou geen flauw idee hebben waarvan. Tevergeefs zocht ik naar een ‘origineel', eenzelfde songtekst o.i.d.
Het nummer zelf is mooi, maar vereist wel een bepaalde stemming. Even geen stress en dan openbaart zich één van hun mooiste nummers. (chevy93)