Dit heb ik met de paplepel ingegoten gekregen, als kind van kinderen van de jaren zestig. Vooral mijn moeder draaide vroeger veel van dit soort dingen. Toen het cd-tijdperk begon en mijn ouders een cd-speler aanschafte, kwam er zo elke maand of wat een cd bij van het type 'gouden ouwe' en voor mij als kind was het fascinerend om te zien en te horen wat er nu weer was aangeschaft, al waren de cd's achteraf bezien niet altijd van al te beste kwaliteit (de verzamel-cd was in dit geval samengesteld door platenbaas en latere blauwe maandag-LPF minister Herman Heinsbroek). Desondanks is zelfs voor een kind dat geen Engels kent een bandnaam als 'Creedence Clearwater Revival' magisch. En Fortunate Son blijft een geweldig nummer, ook als je later groot bent. (Sandokan-veld)

En laat Withers nog maar een end wegneuriën. Een ongeëvenaarde catchy sample, al moet de rest van het nummer niet onder doen. De opzwepende piano, de twee raps, het treffende refrein, de “Hey yo”-chants, zelfs de verzen die ja van a tot z kan meezingen, met zoveel keuze is het elke keer weer lastig te bepalen waar nu eens de voeten op te tappen, het hoofd op te boppen, de heupen op te wiegen. Het zal er sowieso niet al te best uitzien, dus laat je gaan! (kemm)

Enter Sandman is onwijs populair bij het commerciëlere publiek van Metallica. Bij de grote fans zal dit nooit een favoriet zijn en bij de Musicmeter luisteraars verwacht je dat ook niet. Toch heeft Enter Sandman het gewoon tot de lijst geschopt. Enter Sandman is dan ook gewoon een klasbak van een rock/metal nummer. De lange intro is classic. De vocals zijn uitzonderlijk goed. En vergeet zeker niet het toprefrein. Enter Sandman is een van de geweldige nummers van The Black Album. (Snoeperd)

Mijn favoriete Johan-nummer, en een perfecte opener van het album Pergola. Het begint al meteen onheilspellend met dat gitaargeluid, en vervolgens horen we Jacco de Greeuw op z'n allerbest, met een prachtige maar wel weer depressieve tekst. Het nummer heeft ook nog eens een geweldig refrein, waarin er wordt gerockt, en dat maakt het een fijn dynamisch nummer. Het nummer is helaas nooit verder gekomen dan de tipparade, en het is daarmee ook de single die het het beste heeft gedaan. Helaas, want ik krijg altijd al kippenvel als ik die gitaarintro hoor, en als ik Jacco dan hoor zingen: "because the apathy will crack me up in no time", wauw! Wereldnummer! (Arrie)

Als je mij vraagt om een lijstje met de allermooiste intro's aller tijden, dan is dit waarschijnlijk het eerste liedje dat in me opkomt. Voordat de overige instrumenten invallen, voordat Ann aan haar mijmeringen begint, horen we enkel timbales, het tokkelende geluid van de regen op haar raam nabootsend. Je ziet Ann meteen zitten, daar op haar vensterbank, naar buiten kijkend, een koffie in haar hand, uit alle macht vechtend tegen de herinneringen aan vergane liefdes. Tevergeefs, uiteraard, want hoe vaak ze ook aan iets anders probeert te denken, de regen blijft steeds weer haar aandacht opeisen. Al 46 jaar lang. (Koenr)

Één der swingendste tracks ooit. Afkomstig van een man die dansen naar een nieuw niveau tilde. De moonwalk, de toe-stand, de crotch grab: u ziet ze wekelijks nog voorbij komen in uw plaatselijke discotheek, niet? Tussen alle ritmische hoogstandjes, het Afrikaanse gezang en Jackson's iconische gilletjes maakt de king of pop ons nog even wel uit voor groente. 'You're a vegetable'. Ik snap dat het belangrijk is aan de vitamientjes te denken. Toch heb ik die lyric nooit begrepen. Iemand? (mol)

Try a Little Tenderness begint als een typisch soulnummer. De typische blazer, een kalme elekrtische gitaar, wat rustige pianoklanken en de wonderschone stem (misschien wel de mooiste in de soulwereld) van Otis. Maar de muziek wordt steeds drukker, onrustiger. Tot slot barst Otis helemaal los en wordt hij bijgestaan door een heerlijke orgeltje. (Teunnis)

We openen de top-30 met de single waar het allemaal mee begon 35 jaar geleden, in 1981. Een geweldige debuutsingle, waar al meteen de R.E.M.-trademark op zit, hoewel je ook de invloeden (Gang of Four, Pylon) er nog wel in terug hoort. Het nummer wordt agressief gespeeld vooral door de geweldige ritmesectie van Bill en Mike, die het nummer een heerlijke, haast funk-drive mee geven, waarschijnlijk ook geinspireerd door eerder genoemde bands. Meest opvallend en kenmerkend zijn uiteraard Michael's vocals die voor zover ze al verstaanbaar zijn verder niet te begrijpen zijn. Ook na 30 jaar heb ik eigenlijk nog geen idee waar het nummer over gaat, behalve dan over de zender Radio Free Europe. Maar het knappe is dat je het even goed elke keer woord voor woord meezingt In 1983 namen ze voor Murmur een andere versie op, een wat minder funky en wat meer jangly versie, die ook beter op het album past, en waar Michael ook beter te verstaan is. Een geweldige song om je debuutalbum mee te beginnen, hoewel ik de originele 1981-single toch net iets prefereer. (johan de witt)

Eén van mijn grootste ontdekkingen van de laatste jaren is ongetwijfeld het album The Lioness van Songs: Ohia/Jason Molina. Hij bewijst dat muziek emotie is. Het beste voorbeeld hiervan is ongetwijfeld het openingsnummer van The Lioness. De intensiteit van The Black Crow is ongekend. Mede door de indrukwekkende opbouw, de breekbare teksten en de hartverscheurende uithalen van Molina, zal The Black Crow de komende paar jaar een vaste plaats krijgen in mijn Top 10 Aller Tijden. (Co Jackso)

Death With Dignity is het openingsnummer van Carrie & Lowell en daar zeer geschikt voor, zowel muzikaal als tekstueel. De instrumentatie is heel sober, met twee gitaren en een klein beetje piano. Het zet al direct de sfeer. Qua tekst is het ook de juiste opener van zo'n hartverscheurend album. Sufjan Stevens zingt dat hij niet goed weet waar hij moet beginnen, om de gevoelens van eenzaamheid en verlies onder woorden te brengen. (arcade monkeys)

Een nummer waarin ik mezelf 8 minuten verloren heb. Op deze regenachtige zondag een zeer welkome afleiding en wederom de bevestiging dat deze Massive Attack mij meer gaat brengen dan ik een jaar geleden gedacht zou hebben. Schitterend! (chevy93)

Krijgen jullie hier ook een vakantiegevoel van? Ik alvast wel! Je krijgt het al warmer door gewoon naar dit nummer te luisteren! (ArthurDZ)

Mind if I turn on the radio?
'Oh, my favorite song' she said
And it was Joni singing 'Help me I think I'm falling'

Prince zong het op zijn album Sign O' the Times. Joni Mitchell vormde een grote inspiratiebron voor hem. In een interview met Jan Douwe Kroeske sprak Joni hierover.

Mijn bewondering voor Joni is ook groot. Het eerste album dat ik van haar leerde kennen was Blue met het schitterende A Case of You, een nummer dat Prince live coverde en ja, het was wederom Prince die de link vormde naar het ontdekken van Joni's muziek

Muziek die me nooit meer heeft losgelaten. A Case of You mag dan een persoonlijke favoriet zijn, ik voel net nog iets meer voor Both Sides Now en dan vooral de jazzy versie van het gelijknamige album uit 2000.

Neemt niet weg dat ik de originele folk-versie ook kan waarderen. Deze versie stamt uit 1969. (aERodynamIC)

Mag ik Julia Holter met Joanna Newsom vergelijken? Geen zorgen hoor, haar stem is niet zó hemels en de arrangementen ook weer niet zó weelderig, maar die ongelooflijke melodische intelligentie is iets waar bijna niemand van zelfs mijn favoriete artiesten van kan dromen. Hoewel het nummer gebouwd lijkt te zijn rond dat simpele uit drie noten bestaande zangmotiefje, zitten er zó veel spannende wendingen en akkoordwisselingen in het nummer dat je het gevoel hebt naar een klassieke componist aan het luisteren bent. Nog knapper is dat het geheel tegelijkertijd bizar toegankelijk klinkt - die violen in het refrein (?) geven het nummer zelfs een Skyradio-achtig laagje mee, en dat bedoel ik op de beste manier mogelijk. Feel You zou op conservatoria een voorbeeld moeten zijn van hoe je een écht interessant popnummer schrijft. (hoi123)

Wat beïnvloed door Joy Division maar toch vrij eigenzinnig. Het heeft een beklemmende sfeer en ingebouwde spanning en biedt behoorlijk wat afwisseling door de tempowisselingen. (LucM)

Ah, Pixies. Als ze het goed deden, dan deden ze het meteen héél goed. Zoals hier dus. Hun typische ‘rustig in de coupletten, losgaan in het refrein'-aanpak faalt ook hier niet. Zeker niet omdat Kim Deal het nummer inzingt. Eigenlijk klinkt ze mooier dan ze eruit ziet. Dat is voor een serieuze muzikant overigens veel beter dan omgekeerd. (ArthurDZ)

Richard Ashcroft heeft een opvallend klagerige zang die goed past bij dit melancholiek rocknummer. Inderdaad wat minder catchy dan hun grote hit Bittersweet Symphony maar na meerdere luisterbeurten ben je beslist gewonnen voor deze song. (LucM)

De soundtrack van de waanzin. Mysterie alom gestart met de bizarre vocal sample van een man die herinneringen ophaalt aan “The Beach”. Het doet mij wat denken aan de gelijknamige film uit 2000 van Danny Boyle (mijn favoriete film met DiCaprio dit terzijde). In het laatste wat hij zegt (“they don't sleep anymore on the beach”) klinkt er een soort wanhoop in zijn stem dat mij echt doet huiveren. Het lijkt alsof de man bang is voor iets. Daarna volgt één van de meest intense muziekstukken ooit op plaat gezet. Luisteren is de boodschap, veel woorden kan ik hier niet aan vuilmaken want de ervaring van deze muziek is onbeschrijfelijk. (Johnny Marr)

Waarschijnlijk is dit het meest herkenbare nummer ooit. Een kleine 10 jaar geleden kreeg het haar eerste bekendheid als tune van het tv-programma The Trip. Vervolgens werd het een monsterhit en tegenwoordig zingt iedereen, van huisvrouwen tot complete voetbalstadions, de uit duizend herkenbare riff mee: tu tu-tu-tu tu-tu tu; of in een van de miljoenen varianten die er inmiddels op gemaakt zijn. Zeer goed mogelijk dat het nummer je inmiddels de keel uit komt, maar ik durf te wedden dat dit over honderd jaar nog steeds gescandeerd wordt. Hoed af voor Jack White! (Titmeister)

Loaded van Primal Scream werd gretig gedraaid in het jeugdhuis 10R20 anno 1990. We bevinden ons in het topjaar van de madchester wave. Het jaar waarin de plaatselijke groepjes uit het noorden van de UK hun independent singles ook op het vasteland verkocht krijgen. Happy Mondays en The Stone Roses werden iconen van die generatie. Er was meer, met onder andere Primal Scream, The Farm, The Shamen, Inspiral Carpets, The Charlatans en Jesus Jones om maar een paar bandjes te noemen. De als een mantra terugkerende sample op Loaded predikt de artistieke vrijheid die deze acts zich toe-eigenden in post-new wave tijden. Een handvol samples, een lome beat en passend gitaarwerk. In de verte kan je Portishead al horen. (dazzler)

Misschien wel het enige Pixies-nummer zonder schuim aan de lippen. Toch bevat dit popnummer nog genoeg ruwe kantjes en scheve randjes, zodat alle clichés toch maar weer mooi ontweken worden. (ArthurDZ)

The Spoils is qua sfeer goed te vergelijken met bijv. Teardrop. De muziek doet licht en hoopvol aan, weliswaar met een lichte tristesse, mede door de bijdrage van Hope Sandoval. Het is een bitterzoet liedje over, voor mijn gevoel, een onmogelijke liefde. (Arrie)

Op het moment van schrijven is nog niet bekend op welke plaats dit nummer van het album Songs of Faith and Devotion gaat eindigen. De kans is wel zeer groot dat dit te laag zal zijn. Want wat een fantastisch lied is dit. Prachtig georkestreerd en zwaarmoedig van geest. De tijd van (met extreem veel respect) lullige synthpopdeuntjes ligt lichtjaren hier vandaan. De band was volwassen en zat hier samen met het voorafgaande Violator op de piek in hun lange carriere. (vigil)

Ja, ze konden ook heel lief klinken, de mannen en vrouw van The Velvet Underground, en dat bewezen ze met dit nummer. Vooral de intieme zang van Lou Reed en de piano (toch?) tillen dit nummer naar een hoog niveau. (ArthurDZ)

Prince had goud in handen in 1994/1995. Hij “zat” op zijn beste album sinds Lovesexy en, als ik eerlijk tegen mezelf ben, zijn laatste écht geweldige plaat. Maar hij was verwikkeld in zijn strijd met Warner Brothers en dus bleef het album voorlopig een troef in de onderhandelingen, in plaats van in de gretige handjes van de fans te belanden. Hij speelde de nummers echter wel live in zijn Glam Slam clubs en ook op zijn Europese tour in maart 1995. “Gold” was iedere avond de afsluiter en ook het onbetwiste hoogtepunt, confettibommen inbegrepen! Dat we hier met een instant-klassieker te maken hadden, werd alleen maar bevestigd toen “The Gold Experience” eind september eindelijk in de winkels lag. (Marty McFly)

Laika is mijn favoriete Arcade Fire-nummer en vat de kracht van deze band perfect samen. Arcade Fire trekt voor deze song zijn hele instrumentarium open. De combinatie van stevige gitaren met opzwepende percussie en anderzijds de geweldige violen klinkt fantastisch. Lyricaal is het ook behoorlijk interessant, over iemand die in 1992 alles achterlaat en de wildernis intrekt, waar kennen we dat van? Ja, Into The Wild. En ook al is de soundtrack van Eddie Vedder bij deze film een van de mooiste die er is, Laika zou ook niet misstaan als soundtrack bij deze mooie natuurfilm. (Snoeperd)

Built to Spill, geweldige band! Voor zover ik hun albums ken, zit er nauwelijks wat slechts tussen, maar het album Perfect From Now On is toch wel echt hun magnum opus. Arrie, die kan lang en uitgebreid gitaarspel toch niet waarderen? Klopt, maar er zijn uitzonderingen. Doug Martsch vind ik een geweldig gitarist. Overigens ook een geweldige tekstschrijver. De lange uitgesponnen gitaarstukken op het album zijn prachtig gespeeld, en ontzettend sfeervol. Doug Martsch is geen geniale zanger, maar ik vind zijn ietwat zeurderige stemgeluid erg sympathiek en ik kan er absoluut van genieten. Het gitaarspel en de liedjes op zich maken alles goed. Want daar is 'ie ook goed in, catchy melodieën schrijven. Dit nummer is een erg goed voorbeeld van hoe het album klinkt, maar eigenlijk is elk nummer van het album geweldig. Om wat mooie momenten uit dit nummer te lichten: let eens op die cello, die er op een gegeven moment in komt, over sfeervol gesproken! En dan die versnelling aan het eind, geweldig! (Arrie)

Dit nummer is gezegend met één van de beste ‘teenage angst'-teksten die niet van Morrissey of Jarvis Cocker afkomstig zijn. Muzikaal is het lekker gejaagd en opzwepend. Ik las net dat ze begin 2013 met een nieuw album aankomen. Joepie! (ArthurDZ)