Voor mijn vorige verjaardag gaf iemand die goed op de hoogte is van mijn muzieksmaak me het boek “Our Band Could Be Your Life: Scenes from the American Indie Underground” van Michael Azerrad cadeau. Daarin schetst Azerrad het verhaal van de Amerikaanse DIY-scène uit de jaren '80 aan de hand van 13 artiestenprofielen. Een van de interessantste is die over Big Black. Daarin groeit Steve Albini uit van een zonderlinge, asociale scholier tot een zonderlinge, asociale muzieklegende. Met zijn puristische kijk op de muziekscène jaagde hij velen tegen zich in het harnas, maar desondanks waren zijn muziek en zijn arbeidsethos zo indrukwekkend dat hij het toch gemaakt heeft.

Het vlijmscherpe “Kerosene” vind ik zijn indrukwekkendste track. Van alle drilboormuziek die de man op zijn naam heeft staan gaat deze het diepst. Met Shellac maakte hij later ook nog fantastische muziek, maar dit heeft hij als muzikant nooit meer overtroffen. Als producer zien we Albini later in dit lijstje wel nog eens terug. (arcade monkeys)

Frank Ocean is het afgelopen decennium uitgegroeid tot een grootheid binnen zijn genre. In 2016 beleefde hij met zijn album Blonde zijn definitieve doorbraak. Pitchfork riep het album vorig jaar zelfs uit tot beste album van het decennium. Blonde bevat diverse R&B-parels zoals Nikes en Ivy, maar het nummer Pink + White steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. Van de heerlijke pianoriedel die het nummer voortstuwt tot het fantastische refrein met de machtige stem van de heer Ocean: alles aan dit nummer klopt! Pink + White werkt voor mij dusdanig verslavend dat de track na zeven jaar scrobbelen via Last.fm bovenaan mijn lijst met favoriete nummers prijkt. (sj0n88)

Coming in first (of juist niet): de eerste van de twee slagen van Eefje. Oh is een nummer over aantrekken en afstoten, en is qua airplay waarschijnlijk de meest succesvolle worp van Eefjes laatste plaat. De elektronische invloeden die haar muziek hebben beïnvloed sinds Het Is zijn hier volledig tot uiting gekomen: een dansbaarder nummer dan deze heeft Eefje waarschijnlijk nog niet gemaakt. Op zich zou dit nummer voor verbroedering moeten zorgen onder de friet- en-patatzeggers onder ons, aangezien net zoals de rest van Bitterzoet ook Oh is geproduceerd door haar Belgische vriend Pieter Coppejans, met wie Eefje zich nu in Gent heeft gevestigd. Dat blijkt alleen niet helemaal het geval te zijn – op meer dan een paar tweede plekken kon Oh niet rekenen, dus wat dat betreft heeft het het SvhJ-publiek vooral afgestoten (inhoudelijke woordgrap). (hoi123)

Toen waren ze daar opeens in eind 2016 met een nieuw volwassen geluid. Het nummer is erg dansbaar, zeker in vergelijking met vorige nummers van het drietal. Verder kan ik ook erg genieten van de stemmen van Romy en Oliver, er zit zoveel emotie in hun stemmen. Tel daar de leuke sample van Hall & Oates bij op en de simpele doch mooie tekst bij op en je hebt een comebacksingle die nog steeds staat als een huis. Dat komt ook mede door Jamie xx, die zoals altijd de productie voor zijn rekening neemt. The xx is samen een geweldige drie-eenheid en daar is dat nummer een leidend voorbeeld van. (MRDammann)

Back Home van Golden Earring heb ik voor 2021 genomineerd voor de MuMe Top 2000 en was blij verrast dat het de eindlijst heeft gehaald. Back Home staat op het album Golden Earring uit 1970. Het was de tweede nummer 1 hit in Nederland voor de Golden Earring. Back Home stond vijf weken op nummer 1. Misschien niet zo’n complex nummer maar het rockt ontzettend lekker. Heerlijke gitaar en fluit riffs. Barry Hay ook op zijn vocaal best.. (dynamo d)

Fantastische song met weergaloos intro, klinkt erg romantisch, dromerig en zweverig met ijle vocalen. Zo'n nummer wil ik graag vlak voor het slapengaan draaien. (LucM)

Een liedje uit mijn jeugd. Van de radio of een cassettebandje. Ik vond het altijd een duister en mysterieus liedje, weet ik nog. En dat is het nog steeds wel, zeker het intro en de verzen, met de onderhuidse sfeer en synths. Maar het refrein is eigenlijk gewoon catchy en vrolijk, van deze fijne Australische band. Een overwoestbare 80s klassieker noemen ze dit wel (luigifort)

Dit nummer bezorgt mij elke keer weer een glimlach van oor tot oor. Zoveel blijheid en speelsheid in een nummer, wat mij betreft een van de mooiste popliedjes ooit geschreven. James Mercer op de toppen van zijn kunnen. (Mausie)

Heerlijke albumopener. Het knalt er meteen lekker in. De gitaren zijn heerlijk distorted, een muur van herrie komt op je af. Stilstaan is geen optie, in de auto levensgevaarlijk en een dure grap want je wil alleen maar harder, harder harder. En ok al is de eerste Rif dan rechstreeks weggestolen bij het nummer Give it Back van The Dickies het nummer is verder absoluut 100% Wipers. Vuig, Smerig en Emotioneel. (vleertje)

Lichtvoetig popnummer van Britse band The Zombies, weer zo'n track waarin het indierockgeluid van de 21e eeuw al een mooie voorganger heeft. De hoge zangstem van Colin Blunstone wordt mooi omlijst met wollige toetsenklanken en zachtaardige percussie. (panjoe)

Een nummer dat heel langzaam tot leven komt, om dan helemaal open te bloeien bij het prachtige, perfecte zelfs, refrein. Het nummer straalt, meer nog dan de andere songs van deze band, iets oorspronkelijks en puurs uit. (ArthurDZ)

Ik dacht dat ik dit nummer had genomineerd of ik vergis ik me nu?

De dreampoppers van Beach House barstten in 2015 van de inspiratie. Ze hadden zoveel nummers opgenomen in hun studiotijd dat ze besloten gewoon twee albums vlak achter elkaar uit te brengen. Die twee albums staan grotendeels vol met de karakteristieke sound van Beach House, maar het allereerste nummer dat ze in 2015 lieten horen was net dat ene nummer dat wel wist te verrassen door iets af te wijken. Het klinkt nog steeds heel dromerig, maar het typerende stemgeluid van Victoria Legrand is wat meer op de achtergrond, en er zijn wat shoegaze-invloeden. Wat mij betreft resulteert het in het mooiste Beach House-liedje sinds het album Teen Dream. (Arrie)

De helft van FTLM zal ook wel in de lijst staan, denkt Johan. Hij vindt ze in elk geval allemaal erg goed met een paar echte klappers. Deze is gewoon erg goed.
Uiteraard een classic postpunkalbum, een wonder dat ze niet megagroot zijn geworden, maar daarvoor waren ze ms net niet commercieel genoeg. Hun beroemdste album. Dit soort kabbelende songs kunnen heel erg saai worden, maar in dit geval zeker niet, heerlijk donkere sfeer en sound. (johan de witt / luigifort)

dank je wel. Ik zag trouwens dat het in de eindlijst van vorig jaar ook niet goed stond

p.s.
Zal ik mijn berichtjes hier geschrappen? Dat is mooier voor het overzicht?

ArthurDZ schreef:
Gaat helemaal mis met de pijltjes joh!

Taylor Swift heeft er een traditie van gemaakt om van het vijfde albumnummer het meest persoonlijke te maken. Hoewel heel wat nummers duidelijk erg intiem zijn, is het my tears richocet dat de kroon spant. Het ingetogen nummer bouwt op naar een climax en dartelt daarna nog wat verder terwijl Swift zingt over hoe een relatie wordt weggegooid. Hier krijgen we één kant van het verhaal te horen, maar een nummer terug op exile zijn dat er twee. Bon Iver zingt dat Taylor alles te snel laat vallen, terwijl het voor haar duidelijk is dat het al een tijdje niet meer werkte. Een prachtig duet waarop de twee hun ziel blootleggen. Sorry aan Brendon Urie, Ed Sheeran en Gary Lightbody: exile is duidelijk Swifts beste duet ooit. (Dansende Beren)

Weer een Madonna-nummer van het album Ray of Light, daar word ik altijd blij van, en zeker van dit titelnummer. Het is namelijk verreweg het vrolijkste nummer, het vliegt als het ware voorbij. Door de productie van William Orbit zit er heel veel vaart in het nummer, ontzettend opzwepend. De verdere geluiden in de productie maken het nog interessanter, en Madonna doet gewoon wat ze moet doen (lekker zingen). Lekker dansbaar Madonna-nummer zoals we gewend van d'r zijn, maar dan wel eentje die ontzettend goed in elkaar zit. (Arrie)

De Australische songwriters Oscar Dawson en Timothy Carroll ontmoeten zich voor het eerst toen ze als vrijwilliger Engels gaven in Zuidoost-Azië, later troffen ze zich weer in Stockholm.in 2011.In 2013, terug in thuisstad Sidney, releasten ze hun eerste single en EP als Holy Holy en daarna breiden ze de band uit met drummer Ryan Strathie, basgitarist Graham Ritchie en producer Matt Redlich ging keyboards doen, waarna ze een tour door de grote steden van Australië deden en in het voorprogramma van bekendere acts als Boy & Bear speelden.In 2015 kwam het eerste album 'When the storms would come' uit en de 2de single 'You cannot call for love like a dog' kwam mij ten gehore. Het deed en doet mij denken aan het allerbeste van bands als Dire Straits, The War On Drugs, Eagles en/of Strand of Oaks, ook een ode aan de gitaarsolo
Later in dat jaar mocht ik ze al live zien in (het kleine) Merleyn te Nijmegen en ze hadden nog wel meerdere uitstekende songs (ondertussen ook nog 2 prima nieuwere albums uitgebracht), maar dit nummer is voor mij hun absolute meesterwerk. Give it a listen, please! (SBube)

Voor mij het beste nummer van Eurythmics. Overigens sloeg het nummer pas aan nadat Sweet Dreams (van hetzelfde album) een grote hit geworden was, maar verrassend genoeg is het niet verder gekomen dan plek 13 in de top40. Ik dacht zelf dat het nummer een grote top10 hit voor Eurythmics geweest was, maar de top10 hebben ze slechts drie keer gehaald en zelfs Sweet Dreams kwam niet verder dan plek 9 (There Must Be an Angel behaalde de vierde plek en is de grootste hit van Eurythmics geweest).
Love Is a Stranger heeft een heerlijke drijvende beat, dat samen met het steeds herhalende 'uh' van Dave Stewart het nummer vooruit stuwt. Annie Lennox heeft een fascinerende zangstem en het nummer bouwt een bepaalde spanning en dreiging op, waardoor het na al die jaren nog steeds niet verveeld. (Kees-Jan)

The Loneliness of a Tower Crane Driver is een bijna instrumentaal nummer. Er is wel zang maar dat lijkt meer als instrument gebruikt te worden. Ik vind het wel een apart nummer met een magisch sfeertje waar ik nogal dol op ben. (aERodynamIC)

The Turn of a Friendly Card van The Alan Parsons Project komt van het gelijknamige album uit 1980. Het is eigenlijk een suite, die bestaat uit de volgende 5 delen: The Turn of a Friendly Card (Part One), Snake Eyes, The Ace of Swords, Nothing Left to Lose, en tot slot The Turn of a Friendly Card (Part Two). Het thema van het album - en dat is ook aan de titels van de nummers af te lezen - is gokken en gokverslaving.
The Turn of a Friendly Card is op vinyl single uitgebracht. Deze singleversie, die later ook op een cd deluxe editie werd uitgebracht, was een samenvoeging van parts 1 & 2. Jaarlijks staat de Turn of a Friendly Card ook in NPO Radio 2 de Top 2000 (in 2020 op nr. 761). Dit nummer wordt magnifiek mooi gezongen door Chris Rainbow. Eén van de beste zangers naar mijn mening. Eric Woolfson was de briljante schrijver van dit prachtige muziekstuk, en hij neemt op Nothing Left to Lose de lead vocals voor zijn rekening genomen. Eric Woolfson vormde samen met Alan Parsons de kern van The Alan Parsons Project. Helaas zijn zowel Eric Woolfson als Chris Rainbow al enige tijd niet meer onder ons maar hun mooie muziek blijft voortbestaan. Alan Parsons zorgde voor de uitstekende productie. Hij maakt nog steeds prima muziek. (dynamo d)

Ik heb een zwak voor een stevige, diepe bas en strijkers. En laten die allebei nou net prominent aanwezig zijn in dit nummer. Het blijft erg braaf en er is niet iets wat er écht uitspringt, maar het blijft mooie muziek. De zangeres doet me overigens erg denken aan Stevie Nicks van Fleetwood Mac. (chevy93)

Als The Byrds Dylan doen weet je dat er magie ontstaat. Zo ook hier, een van mijn fave Byrds-songs wel. Heerlijk die jangle-gitaarsound en dan die prachttekst met de prachtzin I was so much older then, I'm younger than that now. Zo mooi heeft Dylan ze zelf nooit gezongen En wat een fijne gitaarsolo!
Luigi zegt: The Byrds mogen altijd wel in mijn garden spelen. Fijn nummertje weer, mooie zang, weemoedige tekst. Bijna net zo goed als hun vorige eigenlijk.Ik vind hem zelfs beter dan Born to Follow! (johan de witt / luigifort)

Op 12 september organiseerde A. G. Cook Appleville, een "tribute to live computer music", ter promotie van zijn (soort van debuut)album Apple. Ik kon er helaas niet live bij zijn - ik ben vergeten wat de reden was, maar ik weet nog wel dat het een hele goede reden was - dus ging ik de volgende dag snel zoeken of er al ergens beeldmateriaal was opgedoken. De bekende fora afstruinend kwam ik in eerste instantie nog niks tegen, maar plots dook er ergens op YouTube een privéfilmpje op waar het hele evenement van begin tot eind te zien was. Dat heb ik vervolgens verspreid over drie dagen zitten kijken en die dagen kon ik nergens anders meer aan denken. Ik heb meerdere fragmenten drie keer achter elkaar teruggespoeld, gewoon omdat het zó fascinerend. De derde dag - het voelde ook als de derde dag op het festival, zo kapot van alle late nachten - was het tijd voor het slotstuk en A. G. Cook zelf was de logische afsluiter. Dat was fenomenaal en met Pumpkins-cover Today een briljant einde aan een avontuur. De lichten dimden en ik wilde net afsluiten, stond er opeens "Next, Charli XCX". JAAAAAAAAAAA!!!!!! Ik herkende al gauw de klanken van mijn albumfavoriet Visions, maar zelfs in mijn stoutste dromen had ik nooit verwacht dat het zo fantastisch zou zijn. Het begint al goed met een Charli achter de piano met een swag van hier tot New York. Gewoon piano spelen terwijl je danst op de pianokruk. Zingen terwijl je een meter van de microfoon staat. En dan moet het nummer eigenlijk nog gaan beginnen. Ik weet nog dat ik al (thuis, in mijn eentje) in complete euforie uit mijn dak ging bij het moment dat ze in haar studiostoel rondspint met de camera. Naïeve jongen was ik toen nog. Want het nummer wordt pas echt next level Charli op het moment dat ze het zwembad in springt. Ik wist niet meer waar ik het hebben moest. Dit was en is nog steeds alles waar PC Music en de daaropvolgende hyperpopbeweging voor staat: het omarmen van het extreme binnen de popmuziek, het samenbrengen van experiment en conventie, voorbij de parodie stappen, etc. Het moment dat ik deze videoclip voor het eerst zag is een sleutelmoment geworden in mijn muziekbeleving, net zoals de eerste klanken van Sigur Rós en Kanye's kortfilm Runaway dat waren. (Teunnis)

Een negen minuten durende emotievolle prachtsong van een groepje van bij ons.
Zanger/gitarist Pieter-Paul Devos is ook de frontman van Raketkanon.
Ik hoorde ooit Pieter-Paul zijn groep omschrijven als harde en onversneden alternatieve garagepunkprognoiserock. Alstublieft!

Laat mij het omschrijven als een prachtige Belgische noise-rock song van de bovenste plank! (curufin)

Robbie Robertson is de zanger van The Band, zijn solodebuut is het enige reguliere album dat ik van hem bezit. Productioneel vind ik het zeer sterk dankzij Daniel Lanois evenals het refrein en het exotische ritme. (LucM)

Vincent is één van de hitsingles van Don McLeans bekendste album American Pie. Vincent wordt gekenmerkt door de schitterende tekst. De tekst, die net zo poëtisch is als de schilderijen van de inspiratiebron, Vincent van Gogh. Don McLean schreef dit nummer om de wereld in te laten zien dat hij niet gek was, maar dat het door Van Goghs ziekte komt. (chevy93)

Marlon Williams heeft er pas een korte carrière opzitten, maar is nu al uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten. Live ook echt een beleving, de beste man is gemaakt voor het podium. Op zijn plaat Make Way For Love croont hij er op los en dit nummer is wat mij betreft het hoogetepunt. Een duet met zijn ex-geliefde Aldous Harding waarbij beide kanten van de break-up belicht worden. Aldous Harding stond er in eerste instantie niet om te springen om haar deel in te zingen, te meer omdat het ook door Marlon was geschreven. Gelukkig ging ze overstag en krijgen wij een van de mooiste duetten van deze tijd voorgeschoteld. (Mausie)