Fantastisch. Een superfijne playlist. Al veel plezier aan beleefd

Ben zeer nieuwsgierig naar die Spotifylijst. Maar ga er nog niet op bezoek. Veel spannender om hier de aftelling te volgen.
Pink Floyd zal wel op nummer 1 staan.

Uitslag is nog niet bekend, spotify lijst loopt tm nummer 21. Lijst is telkens bijgewerkt na de bekendmaking van de posities in dit topic door Casartelli.

Veel werk die lijst, dank.

Als je het telkens per deel bijwerkt valt het wel mee . Jammer genoeg ontbreekt er nog wel wat muziek van artiesten helemaal of gedeeltelijk op spotify en zeker uit de prog hoek (oa King Crimson, IQ, Porcupine Tree, Steven Wilson, Transatlantic & Magma). Gelukkig hebben we de platen nog.

Denk dat jij een trendsetter bent, Hugo. En hoop dat ook ten zeerste. De trend om in/n.a.v. bepaalde muziektopics Spotify-afspeellijsten op te nemen.
Ken meer dan genoeg topics waarbij het prachtig zou zijn dat er uiteindelijk een Spotifyafspeellijst bij komt. Denk aan de compilatiesamenstellingsdrang van de master of topics: dazzler (hij stelde vroeger al 'mixtapes' op cassettebandjes samen). Maar het zou ook prachtig zijn als de letterfinalewinnaars van dit topic uiteindelijk zouden resulteren in een fijne afspeellijst.

Dank voor de waardering, maar ik ben niet echt een trendsetter op dit gebied, het samenstellen van een playlist op spotify wordt al jaren toegepast in bijv. de MuMe Ladder en De Witte Trui. Een tijdrovende klus was het om mijn persoonlijke top 2000 op spotify te zetten, maar gelukkig was mijn vriend Ivy toen nog online, al had Ivy wel wat moeite om de juiste nummers van ieder album te selecteren. Kon ik alsnog heel de lijst langslopen om te controleren of alle keuzes wel goed waren. Af en toe wil ik best een spotify lijst in elkaar zetten, al moet het dan wel een topic zijn waar ik zelf actief aan deelneem en dicht bij mijn persoonlijke muzieksmaak staat. Toch steek ik mijn vrije tijd nog steeds het liefst in het recenseren van albums.

20

Genesis - The Cinema Show [11:06]



Selling England by the Pound |1973 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - divart, Prog Songs KO, 2011

The godfathers of prog staan uiteraard ook meerdere malen in deze lijst. The Cinema Show is natuurlijk een oudje maar dan wel een goudje van oudje. Een briljante track waarom constant iets spannends voorbij komt zonder dat het een drukte van jawelste wordt. Ooit stond de plaat waarop dit staat hoog in album top zoveel, de plaat is in de loop der jaren wel iets weggezakt maar dit nummer blijft als een progpaal boven symfowater staan.Can she be late for her cinema progshow? (vigil)

De eerste vraag bij een nummer als dit is: over welke versie hebben we het? De studio versie, die wat subtieler is, misschien, met Peter Gabriel, of de live versie, bijvoorbeeld van Seconds Out, die wat vetter, wat bombastischer is, met ome Phil uiteraard als zanger. Voor beide versies geldt dat de tekst niet de meest bijzondere is, al is de passage over Romeo met zijn chocolade verrassing natuurlijk haast aandoenlijk. Nee, het hele nummer staat voor mij in het teken van de toetsen van Tony Banks. Zo rond 5:30 mag hij alles uit de kast trekken, om de 2e helft van het nummer aan één van de meest melodieuze solo's die ik ken te besteden, om uiteindelijk tot een fantastische climax te komen, die in de live versie wat mij betreft het best tot zijn recht komt: Luister en geniet!.
Aanvulling: Al moet ik toegeven dat de drums van Phil en Bill hier ook een niet onbelangrijke rol spelen. Jester

19

Marillion - The Great Escape [6:30]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - vigil, Prog Songs KO, 2011

Brave is zo’n beetje wel mijn favoriete Marillion plaat en The Great Escape zo’n beetje wel mijn favoriete liedje daarvan. Een prachtig epos in maar een paar minuten. Vol met spanning en sensatie, zo hoor ik mijn favoriete bandje het liefst. De opbouw, het reperterende en de onderhuidse spanning maken dit nummer tot de best of the best. Normaal gesproken is het altijd lastig om een los nummer uit een concept album te halen. The Great Escape is dan waarschijnlijk de uitzondering op die regel (vigil)

18

Pink Floyd - Sheep [10:20]



Animals |1977 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - uffing, Prog Songs KO, 2011

17

Yes - Close to the Edge [18:36]



Close to the Edge |1972 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - chevy93, Prog Songs KO, 2011

De band Yes begint eigenlijk steeds verder te zakken in mijn ranglijst der bands. Ik heb er de aandacht niet meer voor en veel van die typische Yes elementen gaan me irriteren. Sommige albums en specifieke nummers blijven echter staan als een huis. Het album Close to the Edge is er zo een. Het titelnummer steekt er letterlijk en figuurlijk ook nog eens bovenuit. Misschien moeten sommige even door de eerste vier minuten gefreak heenbijten maar dat geeft niks want heb je nog 14 minuten oersymfo in optima forma te gaan! (vigil)

Ik kreeg van Bonk nog het volgende bericht:

Nee, dat kan helaas niet meer.

Maar bij deze dus alsnog (en in het bestand voor volgend jaar):

Pink Floyd - Sheep

Het begint de eerste minuten met een wat ‘mellow’ toetsenwerk en dan hoor je nog wat rustig geflierefluit op de achtergrond en af en toe wat geblèt (schrijf je dat zo?) in de verte. Het is absoluut geen goede opmaat voor wat de rest van het nummer is, want rust en ‘mellow’ kenmerkt dit nummer zeer zeker niet. Dat blijkt als de drums invallen en dan ook de zang er werkelijk doorheen komt knallen. De rust is dan definitief gedaan en je wordt meegetrokken in voor mij één van de meest heftige en toch ook wel agressieve nummers van Pink Floyd. Er wordt langgerekt gezongen, en de tekst wordt je grotendeels bijna toegebeten, maar toch blijft het zingen.
De verrassing, de dynamiek en afwisseling waar ik bij Dogs ook al over repte, is hier ook ten volle aanwezig. Maar dit nummer herbergt eigenlijk nog meer spanning en energie in zich. Mocht u zich, net als mij ook afvragen wat eigenlijk die vervormde stem op de achtergrond zegt zo rond minuut 7; dat blijkt een parodie op psalm 23 te zijn.
Waar de muziek van Pink Floyd zich ook nog wel eens kan lenen voor de achtergrond, is dat hier zeker niet het geval. De bliksem slaat geregeld in, lijkt het. Zelden zo’n bijtend en venijnig nummer van Pink Floyd gehoord (daar doen de aan het einde terugkerende fluitende vogels en blètende schapen niets meer aan af) , maar ik vind het heerlijk!

16

Marillion - Fugazi [8:02]



Fugazi |1984 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - laxus11, Prog Songs KO, 2011

Fugazi (Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) wat mij betreft nog steeds HET meesterstuk van Marillion.
De kreet Fugazi vindt zijn oorsprong in de Vietnam oorlog, maar staat in dit lied ook voor de dingen die mis zijn in onze wereld.
Hoewel ik in 1984 compleet in de new wave / postpunk flow zat werd ook ik compleet overhoop gespeeld door dit album en vooral het titelnummer.
Na een mooi piano intro met zachte rustige zang gaat dit nummer over in de rockmodus.
Fish toont zijn verschillende stemmen (soms lijkt hij wel een acteur zoals Gabriel in zijn beste jaren) en met name in de agressieve delen maakt hij indruk.
Vanaf minuut 4.30 is er indrukwekkende dreiging in zowel de muziek als de zang, dit is huiveringwekkend.
Radioactive perfumes, for the fashionably, for the terminally insane, insane
Do you realise? Do you realise?
Do you realise, this world is totally fugazi (Rudi S)

15

Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors [8:43]



Vigil in a Wilderness of Mirrors |1990 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Jester, Moderne Prog Songs KO, 2012

Het eerste nummer van de debuutplaat van het oermens uit Schotland. Dat is nog eens binnenkomen met wat Fish hier samen met muzikaal leider Mickey Simmonds ons voorschotelt. Net geen negen minuten symfo van de bovenste plank. Hoge school prog van een op dat moment gefrustreerde oud-Marillion frontman. De negen minuten zoeven voorbij met het beste van het beste wat Fish in zich had (heeft). Prachtige melodieen en krachtig gezongen lyrics maken dit werkje tot een kunststukje. Hij heeft dit extreme hoge niveau helaas nooit meer gehaald (al komt hij weer in de buurt mijn zijn laatste plaat) maar dat geeft op zich niet want eigenlijk heeft vrijwel niemand dit niveau ooit gehaald. (vigil)

14

Pink Floyd - Echoes [23:27]



Meddle |1971 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Dieter, Prog Songs KO, 2011

Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte, om zich langzaam aan te ontwikkelen tot het meest complexe muziekstuk. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Het kwartet creëerde voor het nummer experimentele effecten door het gebruik van voetpedalen, echo machines en de feedback van muziek. Ruim drieëntwintig minuten blijf je vastzitten tijdens een bizarre tocht door de werelden die we om ons heen creëren. Pink Floyd mag terecht tot één van de meesters uit de muziekgeschiedenis worden gerekend. (HugovdBos)

13

Rush - Xanadu [11:08]



A Farewell to Kings |1977 | Canada

Genomineerd door: Startlijst - uffing, Prog Songs KO, 2011

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)

Lees soms met ingehouden adem de persoonlijk albumbespiegelingen.
Je leert klassiekers maar ook nog eens wat nieuws kennen.
Fijn topic.

12

Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy [12:43]



Mirage |1974 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Brunniepoo, Prog Songs KO, 2011

Lady Fantasy is een pareltje afkomstig van het album Mirage. De openingsklanken van het orgel worden verstevigt door het gitaarspel van Andrew. Een kleine minuut in het nummer en de pure schoonheid komt binnenwandelen. De combinatie van gitaren, minimoog en mellotron maken het begin tot een waar genot. Als de Lady Fantasy eenmaal passeert ben je verkocht en overwint de liefde al snel. Peter Bardens is verantwoordelijk voor de klankenlaag van de mellotron. Andrew warmt met zijn warme stem de boel op voor een onvergetelijke rit. De bassriff en het snelle gitaarspel ondersteunen de gitaarsolo die steeds heviger wordt. Zodra de wonderschone melodie zijn weg terugvindt stapt het nummer over naar rustiger vaarwater. Vanaf daar bouwt het nummer op naar de ultieme climax. Krijsende gitaren drijven de liefde naar hogere sferen, totdat in het einde de droomwereld terugkeert. (HugovdBos)

11

Marillion - Script for a Jester's Tear [8:39]



Script for a Jester's Tear |1983 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Fathead, Prog Songs KO, 2011

Onder het motto “So Here i am Once More” is hier weer een lied van Marillion in de Top 300. Dit is het eerste nummer van hun eerste album. In een tijd dat symfo/prog niet meer kon deed de band waar ze zelf zin hadden en konden de grafdelvers hun spaden pakken want de symfo kreeg een tweede leven. Een viertal brave Engelse jongens plus een Schotse rauwdouwer deden de symfonische harten weer veel sneller kloppen en voerden hun taak als aanvoerders van de tweede generatie symfonische bands subliem uit (vigil)

Nu ik mijn top 20 opgemaakt heb weet ik dat dit nummer op nummer 1 is geëindigd, en dan kan het niet anders dat ik een korte bespiegeling aan dit nummer wijd. Dankzij de onvolprezen LP Show van Wim van Putten maakte ik in 1983 kennis met Marillion. Volgens mij draaide hij He Knows You Know, en de ingehouden agressie van dat nummer pakte me meteen. Toen ik het album eenmaal gekocht had (het zal niet lang geduurd hebben) maakte het een enorme indruk op me. Niet alleen de muziek, maar ook het prachtige artwork van Mark Wilkinson. Achteraf onvoorstelbaar dat een debuterende band de gelegenheid kreeg zo'n album uit te brengen. Vooral de binnenhoes vond ik prachtig. Het mooiste was dat de muziek naadloos aansloot bij de hoes. 
De opening van het album, tegelijkertijd de opening van dit nummer is ongetwijfeld de beste opening van de moderne prog: Fish die haast aarzelend begint: So here i am once more in the playground of the broken hearts. Het zal misschien met de fase in je leven te maken hebben dat je er open voor staat (ik was net 18), maar de emotie, het drama van het nummer heeft me gepakt en nooit meer losgelaten. Is dit voor mij het beste nummer dat ooit gemaakt is? Ja, ik denk het wel. (Jester)

10

Marillion - Neverland [12:10]



Marbles |2004 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - chevy93, Prog Songs KO, 2011

Nadat ik ooit een keer, toen mijn muzikale reis pas net begonnen was (ik luisterde tot op dat moment voornamelijk Limp Bizkit, Linkin Park, The Prodigy en meer van dat soort pubermuziek), op de gok Clutching At Straws had gekocht en dit album voor mijn gevoel steeds beter begon te klinken, raakte ik geïnteresseerd in Marillion! Nu moest ikzelf nog rijpen om deze muziek meer te gaan waarderen, dus het heeft een tijdje geduurd. Maar mijn zusje had op een gegeven moment voor haar verjaardag Marbles live gekregen, en dat wilde ik toch ook wel graag op mijn mp3speler hebben want Marillion kende ik al.

Oh, ze hebben hier een hele andere zanger? Nou, ik weet niet of ik dat nou wel zo geslaagd vind. Dat is wat ik toen dacht bij het eerste nummer (The Invisible Man), maar nog binnen dat nummer was ik ook om voor wat ik later zou leren de beste zanger in het proggenre op dit moment. Wat legt deze man vreselijk veel emotie in de muziek van Marillion! En toen ik bij Neverland aankwam wist ik het zeker: dit was dé band waar het mij om te doen was! Wat een emotionele trip is dit nummer iedere keer weer, ik kan er geen genoeg van krijgen. Inmiddels loop ik samen met mijn zusje alle concerten af en moeten we ook echt een keer bij een Marillionweekend zijn als de agenda's en het budget dat toelaten. Maar de doorbraak in mijn beleving begon allemaal bij Marbles live en dan met name deze: Neverneverneverlahand! (El Stepperiño)

9

Marillion - The Invisible Man [13:38]



Marbles |2004 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - uffing, Prog Songs KO, 2011

De band was anno 2004 eigenlijk wel een beetje afgeschreven. Dat was misschien ook wel enigszins terecht. Toen kwam de band met Marbles op de proppen en dat werd een hit. Marbles trapte af met dit dertien minuten durende nummer. Steve Hogarth legt al zijn gevoel in dit lied. Werkelijkwaar prachtig gezongen , misschien wel zijn beste vocale prestatie ooit. Dat wil wat zeggen want hij heeft nogal wat op plaat gezongen door de jaren heen. Een mooier en beter statement na wat mindere albums kan eigenlijk niet! (vigil)

8

Marillion - Blind Curve [9:29]



Misplaced Childhood |1985 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - chevy93, Prog Songs KO, 2011

Elders heb ik al beschreven door welk nummer ik wat aan de progmuziek ben gaan snuffelen (om er geen onnodige speurtocht van te maken: Driving the Last Spike van Genesis), al had ik dat besef toen nog niet zo goed. Het album wat gemaakt heeft dat ik dat de progmuziek ingesleurd ben, is Misplaced Childhood. Sindsdien ben ik alleen maar verder de progmuziek ingezogen en hoop inmiddels er nooit meer uit los te komen.

Begin jaren '90 was één van mijn eerste albums (na wat werk van Queen, R.E.M en Pearl Jam) die ik kocht Misplaced Childhood, omdat ik Kayleigh uit de top 100 Allertijden zo'n mooi nummer vond. Toen ik dat album in zijn geheel beluisterde ging er voor mijn gevoel een hele deur naar nieuwe muziek open. Ik had nog nooit een conceptalbum gehoord en wist niet dat muziek ook zo veel diepgang kon hebben. Inmiddels flink wat muziekervaring verder, maar om die reden zal Misplaced Childhood altijd een ongelofelijk belangrijk album blijven in mijn 'muziekgeschiedenis'.

Op dat album werd me al heel gauw duidelijk dat er nog veel mooiere muziek gemaakt was door deze band, dan Kayleigh. Blind Curve geldt eigenlijk als een soort sleuteltrack voor mij op dit album. In dat nummer werd me het meest duidelijk hoeveel variatie, sfeer, emotie en afwisseling er in één nummer gestopt kon worden. Fish geeft een masterclass weg hoe je intens moet zingen, de rest van de band laat horen hoe je verschillende lijnen kunt spelen en het toch als een geheel kunt laten klinken. En hoewel ik eigenlijk vind dat Misplaced Childhood eigenlijk alleen in zijn geheel gespeeld moet worden, blijft Blind Curve tot op de dag van vandaag een track die ik hemeltergend sterk vind, maar ook wel enige emotionele waarde voor me herbergt, vanwege het feit dat deze track misschien wel symbool staat voor mijn ontdekking van hoe geweldig mooi en intens progmuziek kan zijn. (Bonk)

7

Genesis - Dancing with the Moonlit Knight [8:02]



Selling England by the Pound |1973 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - ArthurDZ, Prog Songs KO, 2011

De iconische opener van mijn favoriete album allertijden en met gemak het sterkste intro dat ik ken. De uitverkoop van Engeland waar de albumtitel naar verwijst, is nergens op het album meer voelbaar dan in Dancing with the Moonlit Knight, waar de invloed van het globalisme, de oliecrisis en eigenlijk zelfs (de nasleep van) de ontmanteling van het ooit zo grote Britse rijk in mythologische en sprookjesachtige metaforen worden verpakt. Interessant voer voor de doorgewinterde tekstvorser, maar gelukkig voor de luiere zielen is dit allemaal al eens gedaan. (Brunniepoo)

6

Genesis - The Musical Box [10:24]



Nursery Cryme |1971 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Fathead, Prog Songs KO, 2011

Over spannende symfonische composities gesproken…

Laat je meedrijven over de op en top Engelse symfonische rivieren die Genesis heten waarin de meest fraaie muziekdoosjes te vinden zijn. Kolere wat een sensationele oer-symfotrack is dit toch. Dit nummer is te vinden op de eerste echte lp van Genesis Nursery Cryme uit het vast mooie jaar 1971. Het is de openingstrack en hiermee had de legendarische formatie hun eerste klassieker direct te pakken. (vigil)

5

Supertramp - Fool's Overture [10:52]



Even in the Quietest Moments… |1977 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - chevy93, Prog Songs KO, 2011

Dan nu de concertagenda… Voor de oudere onder ons (laten we even zeggen iedereen boven de 35) is dit de herkenningsmelodie van de concertagenda van Veronica. Dan heb ik uiteraard over het instrumentale gedeelte van het nummer. Het nummer klokt in totaal meer dan tien minuten dus dat specifieke gedeelte is dan wel het bekendste stukje maar dat is toch niet alles wat deze track tot een legendarische maakt. De zang, de spanningsboog en het rustige gedeelte welke overloopt in de eruptie aan het eind het klopt gewoon. Een perfecte epic? Het zou zo maar kunnen. (vigil)

3 van de 5 top 10-nummers genomineerd, maar 2 daarvan staan slechts op plek 12, resp. 17.

4

Genesis - Firth of Fifth [9:36]



Selling England by the Pound |1973 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - Brunniepoo, Prog Songs KO, 2011

Soms zou ik willen dat ik eerder geboren was. Omdat ik de magie van een album ontdekken, waarvan je niet weet wat er gaat komen en dus zonder echte verwachtingen aan begint en dan tot de ontdekking komen dat je, eigenlijk onverwachts, een meesterwerk aan het luisteren bent, zo allemachtig mooi en heerlijk vind.

Ik kan me alleen maar een voorstelling maken van hoe dat geweest moet zijn in 1973 en je komt thuis met je pas gekochte album genaamd Selling England by the Pound. Je hebt geen idee wat je moet verwachten en dan zet je het rustig op, om eens te horen of Genesis enige ontwikkeling doorgemaakt heeft, of misschien is het je eerste album wel van deze band. Als je dan gaat luisteren, moet je toch vanaf het eerste moment dat de naald het vinyl raakt, langzaam maar zeker met stomheid geslagen worden en je mond toch steeds verder open zakken van de pracht op dit album, wat toch ook wel hele andere pracht is dan je tot nu toe gehoord hebt. Natuurlijk lichtte Foxtrot al een heel mooi tipje van de sluier op van wat Genesis in haar mars had, maar dit album is echt buitencategorie.

Nu is het hele album fantastisch, maar je komt aan bij het derde nummer en je hoort die piano dat rare, bijna tegendraadse ritme en melodie spelen en je gaat nog wat verder je oren spitsen. Dan valt Peter Gabriel met zijn zang in. Je wordt nog verder betoverd. Er komt een fluit voorbij, een prachtige gitaarsolo, er wordt geweldig gedrumd, formidabel toetsenwerk, fantastische melodieën, die eigenlijk niet lopen en toch ook weer geweldig klinken. Je valt steeds weer van de ene verbazing in de andere. Dat iemand zo’n stuk muziek weet te bedenken. Het is niet te vergelijken met wat je ooit eerder gehoord hebt.

Je kan op dat moment nog niet weten dat je hebt geluisterd naar één van de meest geniale stukken muziek die ooit gemaakt is (zo, heb ik dat ook maar even gezegd), maar je moet wel compleet overweldigd zijn, lijkt me. Want dat had ik al toen ik het voor de eerste keer hoorde en er was me toen al verteld hoe geweldig het album is en ik dus voorbereid was op prachtige muziek, maar zo mooi? Maar eigenlijk heb ik dat nog elke keer als ik deze geweldige compositie luister. Eigenlijk ben ik elke nog weer verbaasd door de genialiteit en pracht van dit nummer. (Bonk)

3

Pink Floyd - Comfortably Numb [6:22]



The Wall |1979 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - uffing, Prog Songs KO, 2011

Een Pink Floyd-klassieker die de meerderheid van jullie wellicht al (te) vaak gehoord heeft. Als kind hoorde ik dit nummer vaak op Arrow Classic Rock en werd ik er lekker rustig van: Comfortably Numb betekende natuurlijk iets als ‘comfortabel nummer’ dus dat was ook heel logisch. Later leerde ik dat het nummer toch iets anders betekende en bleek het op het album The Wall te staan, temidden van een hoop troep. Tegenwoordig kan ik het niet meer normaal horen zonder aan deze versie te denken. Alle wijsheid van later ten spijt: het blijft een mooi nummer van misschien wel mijn favoriete band. (freitzen)

2

Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (1-5) [13:32]



Wish You Were Here |1975 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - ArthurDZ, Prog Songs KO, 2011

Mijn muzikale reis naar ‘echte’ muziek begon bij de Top 2000. Een jaar of 10 geleden trok ik eens een map met mp3’tjes van het internet af met de nummers uit de top 2000. Een van die nummers van Shine On You Crazy Diamond. Een 17-minuten durende versie van de verzamelaar van Echoes, zo bleek later.
Dat was intrigerend; een nummer dat 17 minuten duurde? Geïntrigeerd, maar nog niet echt onder de indruk was ik meer onder de indruk van nummers als Money en Another Brick in the Wall. Maar echte muziek komt altijd bovendrijven en net zo langzaam en gestaag als het nummer zelf steeg mijn waardering voor het nummer.
Een jaar of wat later (2010) maakte ik mijn eerste eigen muzikale toplijst en raad eens wie daar op plek 2 stond? De glimmende diamant. (chevy93)

Halverwege de jaren zeventig kwam Pink Floyd met het onvergetelijke Wish You Were Here. De band bevond zich eind jaren zestig nog op een heel ander pad binnen de muziek. Samen met Syd Barrett bestormde ze de wereld van de psychedelische muziek. Syd voelde zich echter steeds minder vertrouwd met de commerciële kant waar de band naartoe dreef. Zijn zwakke mentale gesteldheid en drang om nummers steeds maar weer te wijzigen tijdens de opnames zorgden voor zijn vertrek bij de band. Zijn solocarrière kende weinig succes, maar werd later door muziekliefhebbers omarmt. In 1975 verscheen hij in de studio van Pink Floyd. Niemand van de band herkende hem in eerste instantie door zijn overgewicht en kaal geschoren hoofd. Toeval of niet, ze waren op dat moment met de opname bezig van Shine on You Crazy Diamond, een ode aan Syd Barrett.

Shine on You Crazy Diamond is de beste ode die je, je als mens kunt wensen. Het gevaarte begint met een langdurige opbouw. Een opbouw die bol staat van de geluidseffecten en blazers. Na de introductie van het gitaarspel van David Gilmour ontstaat de kenmerkende melodielijn, die door de rest van het nummer heen loopt. De bluesy klanken van Syd’s theme worden ondersteunt door het drumspel van Nick Mason en de klanken van de basgitaar van Roger Waters. Richard Wright zorgt voor de onderlaag met orgel en piano. Gilmour bouwt laag bij laag aan zijn gitaarsolo, als na een kleine 9 minuten het zangstuk begint. Waters en Gilmour denken in hun roes terug aan de tijd van de crazy diamond (Syd). Een tijd waarin de humor van Syd de band tot waanzin dreef. De saxofoon neemt de boel over en voegt zijn jazzy invloed toe aan het geheel. Langzaam sterft het nummer uit zoals Syd zijn laatste adem uitblies in 2006. (HugovdBos)

1

Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here [12:02]



Deadwing |2005 | Verenigd Koninkrijk

Genomineerd door: Startlijst - uffing, Prog Songs KO, 2011

Porcupine Tree frontman Steven Wilson was altijd al een groot muziekliefhebber en met name prog (Pink Floyd, Yes, King Crimson) electronic en bands als Radiohead en de vroege Coldplay waren geliefd.
Zeker in het begin was dat Pink Floyd deel wel terug te horen.
Vanaf In Absentia (2002) (de voorloper van Deadwing waar dit nummer vandaan komt) werd het een flink stuk steviger, Rush , Tool, Opeth (Mikael Åkerfeldt speelt op dit nummer een solo) en Meshuggah werden ook merkbare invloeden.

Op dit nummer hoor je het allemaal terug, spannend intro mooie gezongen Floyd achtige stukjes, lekkere gitaarsolo’s en een bruut middenstuk. episch nummer en toch wel mijn favoriete nummer van de band. (Rudi S)